Argentinië en etnocentrisme (2)

In tegenstelling tot hetgeen soms gedebiteerd wordt door de Argentijnse autoriteiten wonen er wel degelijk mensen van Afrikaanse komaf in Argentinië. Wel is het zo dat er in betreffend land (verhoudingsgewijs) minder Zwarte mensen wonen dan in welk ander Latijns Amerikaans land ook. Momenteel zouden er zo’n 150.000 Afrikaanse Argentijnen zijn, op een totale bevolking van 45,4 miljoen. Dit is opmerkelijk aangezien er in Argentinië eens meer mensen van Afrikaanse origine dan witte mensen woonden: na de afschaffing van de slavernij in 1853 was zoveel als een derde van de bevolking zichtbaar van Afrikaanse afkomst.

Tot eind 19e eeuw bestond de meerderheid van de bevolking van Argentinië uit mensen van kleur, dat wil zeggen mensen met een inheemse en Afrikaanse achtergrond. Want eveneens in Argentinië zijn er slaafgemaakten uit Afrika geïmporteerd om geëxploiteerd te worden en zijn zodoende een substantieel onderdeel van de bevolking gaan vormen. Tot groot chagrijn van de plaatselijke elites. Zeker na de afschaffing van de slavernij schaamden de Europese elites van alle Latijns-Amerikaanse landen zich voor hun Afrikaanse en inheemse bevolking en hebben getracht van hen af te komen. Vooral in het zuidelijke deel van Zuid-Amerika is men er goed in geslaagd om met name de mensen met Afrikaanse wortels te decimeren. Want ook in Chili en Paraguay was eens een behoorlijk deel van de bevolking Zwart.

Speciale vermelding behoeft Domingo Faustino Sarmiento, Argentijns president van 1868-1874. Hij wilde van Argentinië een vooraanstaand land maken. Wel waren hij en zijn volgelingen van mening dat die ambitie niet te verwezenlijken was zolang er Zwarte mensen in Argentinië woonachtig waren. Wilde Argentinië een wereldspeler worden, dan moest zijns inziens de plaatselijke Zwarte bevolking geëlimineerd worden. Aldus werden de Afrikaanse Argentijnen gedurende de heerschappij van president Samiento geteisterd door segregatie (in sloppenwijken gestopt zonder sanitaire voorzieningen en gezondheidszorg), klassenjustitie en massale rekrutering in het leger.

De Oorlog van de Drievoudige Alliantie (1864-1870) had gigantische gevolgen voor de demografie van Zuid-Amerika. Het was een proxy-oorlog tegen het zichzelf in rap tempo ontwikkelende Paraguay (dat in de ware zin des woords onafhankelijk trachtte te worden van het Britse imperium). Brazilië, Argentinië en Uruguay dienden als proxies. Officieel onafhankelijk geworden van respectievelijk Portugal en Spanje, maar daarna economisch in de houdgreep genomen door Londen (net zoals Afrikaanse landen na hun officiële onafhankelijkheid het slachtoffer werden van VOC-kolonialisme). Paraguay leed op een verschrikkelijke manier het onderspit en verloor zo’n 70% van de totale bevolking en 90% van de mannelijke bevolking.

Brazilië vocht de oorlog met zgn. voluntários da Pátria, dit waren niet noodzakelijkerwijs waarachtige vrijwilligers, maar ze waren grotendeels gerelateerd aan slavenmeesters die vergoed werden door de staat voor slaafgemaakten die onder de wapenen gingen. Gedurende de oorlog verloren vele duizenden Zwarte Brazilianen het leven.

Doch eveneens Argentinië zond voornamelijk Zwarte soldaten het slagveld op om als kanonnenvoer te dienen. Hierdoor ontstond er onder de Afrikaanse Argentijnen een vrouwenoverschot, waardoor het aantal gemengde relaties en tevens het aantal lichtgekleurde Afrikaanse Argentijnen toenam. Deze nieuwe generatie werd door de autoriteiten gecategoriseerd als niet-wit, waarmee werd aangegeven dat ze beter werden bevonden dan Zwarte mensen. Aangezien een donkere huidkleur niet op prijs werd gesteld in de Argentijnse samenleving verkozen velen onder de nieuwe generaties ervoor om door het leven te gaan als wit.

Ook was er de gele koorts epidemie van 1871 die talloze Zwarte Argentijnen het leven zou hebben doen laten. Eveneens zouden vele Afrikaanse Argentijnen naar landen als Uruguay en Brazilië zijn geëmigreerd omdat het racistische klimaat in Argentinië hen simpelweg te gortig werd.
Om aan te sluiten bij het hierboven genoemde vrouwenoverschot dat ontstond na de bloedige Oorlog van de Drievoudige Alliantie, evenzo moet meegenomen worden de massale immigratie van Europeanen vanaf de tweede helft van 19e eeuw: er zouden zo’n zes miljoen mensen vanuit Europa (voornamelijk Italië en Spanje) zijn geïmmigreerd, en deze Europeanen zouden de Afrikaanse Argentijnen hebben geabsorbeerd. Onderzoek heeft in ieder geval uitgewezen dat 10% van de witte Argentijnen Afrikaanse voorouders heeft. Dit wordt door mainstream historici gezien als de enige reden waarom Afrikaanse Argentijnen momenteel zo’n marginale groep zijn, anderen zien dit echter weer als een poging om de geschiedenis wit te wassen, aangezien voorbij wordt gegaan aan de talloze Zwarte Argentijnen die gesneuveld zijn in oorlogen, in het bijzonder de Oorlog van de Drievoudige Alliantie.

Tot op de dag van vandaag zal menig Argentijn met droge ogen beweren dat Zwarte Argentijnen niet bestaan. Desalniettemin is zelfs in Argentinië de Afrikaanse cultuur niet geheel vernietigd. De Afrikaans Argentijnse gemeenschap strijdt voor zichtbaarheid en erkenning van hun culturele bijdrage aan het land. Zo is de wereldberoemde Argentijnse dans de tango door Zwarte Argentijnen gecreëerd. De tango sloeg eerst aan in de achterbuurten van Buenos Aires, maar werd vervolgens opgeëist door de hogere sociale klassen toen het de wereld begon te veroveren. Daarnaast was volgens J.A. Rogers Bernardino Rivadavia (de eerste president van Argentinië) een man van kleur. Een wereldberoemd persoon van Afrikaans Argentijnse afkomst, die gezien kan worden als een voorloper van Pelé, was natuurlijk José Andrade. De man speelde voor Uruguay maar zijn moeder was geboren in Argentinië. José Andrade maakte honderd jaar geleden dusdanig veel furore op de grasmat dat hij door sporthistorici wordt gezien als de eerste wereldster in het voetbal. Hij heeft onnoemelijk veel bijgedragen aan de popularisering van de wereldsport, ook al lijkt hij momenteel compleet vergeten.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

Shares
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Argentinië en etnocentrisme (2)

Bestorming Braziliaans parlement

Op 6 januari 2021 werd the land of the free and the home of the brave geshockeerd door een bestorming van het Capitool. Dit klinkt alsof een grote nachtmerrie van de koude oorlog waarheid was geworden. Ware het niet dat noch de Sovjets, noch de Chinezen los waren gegaan, maar uitgerekend de supporters van de zittende Amerikaanse president. Trump had de verkiezingen verloren, maar volgens hem en zijn aanhang had hij in werkelijkheid dik gezegevierd. De trumpisten waren er namelijk heilig van overtuigd dat de verkiezingsnederlaag te danken was aan duistere machten die zwaar hadden gefraudeerd. De zittende president trachtte nog middels een reeks rechtszaken zijn gelijk te halen, maar het mocht niet baten. Er bleef nog één laatste strohalm over en dat was ‘de revolutie’. Aldus bestormden de aanhangers van de Donald het Capitool gezeteld te Washington D.C…

Op 8 januari 2023 bestormden aanhangers van meneer Bolsonaro het complex te hoofdstad Brasilia alwaar het parlement, hooggerechtshof en presidentieel paleis zijn gezeteld. Bolsonaro mocht zich de afgelopen jaren president van Brazilië noemen, doch verloor de verkiezingen van zijn rivaal Lula. Bolsonaro heeft als bijnaam de tropische Trump en eensgelijk de aanhangers van Trump zijn de aanhangers van Bolsonaro er heilig van overtuigd dat hun held het slachtoffer is van grootschalige verkiezingsfraude. Wat de aanhangers van de echte Trump kunnen moeten wij ook kunnen moeten de bolsonaristen hebben gedacht. Zodoende mocht de wereld getuige zijn van een Braziliaanse variant van de Capitool bestorming.

Bolsonara heeft fascistische trekjes. Om die reden zag menigeen met afgrijzen aan dat betreffende persoon in 2018 mocht gaan verhuizen naar het Braziliaanse presidentiële paleis. Dat was een klein wonder gezien de ongelooflijke voorsprong die zijn concurrent Lula had in de opiniepeilingen. Op grond daarvan was het zeker dat Lula de verkiezingen van 2018 zou gaan winnen. Ware het niet dat elementen van de Braziliaanse elite met hulp van de CIA Lula van de verkiezingen uitsloot en uiteindelijk op oneigenlijke gronden achter slot en grendel zette vanwege vermeende corruptie. Bolsonaro onderhield dan ook jarenlang uitstekende relaties met de CIA. Zo was hij de eerste Braziliaanse president die het hoofdkwartier van de CIA met een bezoekje vereerde.

Ironisch genoeg stond ook Lula jarenlang op goede voet met the powers that be in Washington DC en Wall Street. Desondanks pleit voor Lula dat gedurende zijn presidentschap miljoenen mensen zijn ontsnapt uit bittere armoede en tevens miljoenen mensen zijn doorgedrongen tot de middenklasse. Vooral Zwart Brazilië heeft geprofiteerd van Lula´s beleid gezien het aanzienlijk aantal benoemde Zwarte functionarissen en het feit dat het aantal Zwarte studenten op universiteiten astronomisch is gegroeid. Reden voor vele Zwarte Brazilianen om achter Lula te staan. Lula kon ʽdie wonderenʼ verrichten omdat er in Lula´s eerste termijn veel speculatief kapitaal binnenstroomde en de prijs van de grondstoffen en mineralen waar Brazilië rijk aan is hoog lag. Maar toen tegen het einde van zijn tweede termijn zowel de financiële wereld als prijs van grondstoffen en mineralen instortte kreeg Lula de rekening gepresenteerd. Wall Street en de Braziliaanse zakenelite lieten Lula onmiddellijk zakken als een baksteen. Zijn protegé en opvolgster onderging hetzelfde lot.

De loopbaan van Bolsonaro bewijst maar weer eens dat voor de CIA niemand boven tastbaarheid verheven is. Want dezelfde CIA die hem in 2018 aan de macht hielp, heeft hem in 2023 pootje gelicht. Waar Bolsonaro de schaats scheef reed was de huidige Amerikaanse president Joe Biden schofferen. Toen Biden aan de macht kwam werd er speciaal een delegatie naar Brazilië gestuurd om aan te geven dat de nieuwe Amerikaanse regering graag met hem bleef samenwerken. Echter, indertijd werd het presidentschap van Biden zwaar betwist door Trump en Bolsonaro maakte de fout om publiekelijk de zijde van Trump te kiezen. Tevens was hij de laatste leider van een groot land die Biden officieel erkende. Dit werd niet in dank afgenomen door de nieuwe regering. Dat de CIA haar handen af had gehaald van Bolsonaro blijkt wel uit het gegeven dat Reuters in mei 2022 naar buiten bracht dat de directeur van de CIA Bolsonaro gewaarschuwd had te stoppen publiekelijk het Braziliaanse verkiezingssysteem te wantrouwen.

Een keuze tussen Bolsonaro en Lula is vooral de vraag of men liever door de hond gebeten danwel door de kat gekrabd wens te worden. Beiden regeren uiteindelijk bij de gratie van Washington en Wall Street. Ware het met een verschillende verpakking. Bolsonaro heeft een fascistische uitstraling, maar hij was wel slim genoeg om in het jaar voor de verkiezingen met het sociale programma Auxílio Brasil te komen, waarmee hij ironisch genoeg de titel president van de armen verwierf. Omgekeerd, het traditionele links bestaat ook in Brazilië nauwelijks meer. Vroeger stond links voor de kant van het politieke spectrum dat opkwam voor de belangen van de minder welvarenden in de samenleving. Niet meer. Hedendaags links is gekaapt door de globalisten en verbergt haar globalisme achter humaan klinkende neomalthusiaanse slogans. Enerzijds waren er dus programma’s als Auxílio Brasil en anderzijds het geniepige globalisme van de ‘linkse’ Lula die verklaren dat Lula slechts op een haar na de verkiezingen kon winnen in een land met zoveel arme mensen als Brazilië. Uiteindelijk heeft Lula dus dankzij de politieke onkunde van Bolsonaro gewonnen, want mocht Bolsonaro de regering Biden niet geschoffeerd hebben, dan bivakkeerde Bolsonaro nu waarschijnlijk nog steeds in het presidentieel paleis en was het regeringscomplex niet bestormd geweest.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

Shares
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Bestorming Braziliaans parlement

Argentinië en etnocentrisme (1)

In 2014 veroverde Duitsland de wereldtitel voetbal door in de finale af te rekenen met het Argentinië van Leo Messi. Maar nadat de Duitse selectie los was gegaan op de Brandenburger Tor, ging evenzo Argentinië los, maar dan van woede. Duitse spelers deden ten aanschouwen van duizenden supporters een dansje waarbij ze zongen: “Zo lopen de Gaucho’s”, hetgeen in Argentinië als racistisch werd beschouwd jegens Argentijnen.

De opschudding in Argentinië over vermeend racistisch gedrag van Duitse broodvoetballers jegens Argentijnen was opmerkelijk. Aangezien de Argentijnen in Latijns-Amerika zelf juist berucht zijn om hun etnisch hautaine gedrag. Volgens de Argentijnen is de rest van Latijns-Amerika jaloers op ze omdat ze van puur Europese afkomst zijn, terwijl er in de rest van Latijns-Amerika slechts mulatten en mestiezen zouden wonen. In die geest beweren de Argentijnen dat Zuid-Amerika begint ten noorden van de stad Cordova. Deze houding zorgt van oudsher voor veel frictie op politiek en economisch niveau tussen Argentinië en de rest van Latijns-Amerika, in het bijzonder met buurland Brazilië.

In zekere zin heeft Argentinië niet eens ongelijk als het beweert dat de rest van Latijns-Amerika jaloers op ze is. In ieder geval wat de elites betreft. Want in praktisch geheel Latijns-Amerika hebben de elites getracht de bevolking van Afrikaanse oorsprong en de inheemse bevolking te elimineren, o.a., middels gemengde huwelijken. De Braziliaanse geleerde en activist Abdias Nascimento heeft over dit proces in zijn land een boek geschreven genaamd Mixture or Massacre? Argentinië is echter het enige Latijns-Amerikaanse land waar het vernietigen van de Afrikaanse en inheemse bevolking in vergaande mate gelukt is. Zeker in vergelijking met Brazilië, alwaar de Afrikaanse cultuur nog zeer aanwezig is, is de Argentijnse elite zeer succesvol geweest in het elimineren van niet-Europese elementen in de bevolking. Vaak wordt gedacht dat de slavernij in Brazilië mild was, omdat zoveel Afrikaanse cultuur de Braziliaanse slavernij overleeft heeft. Maar volgens Do Nascimento is dat een mythe. Hij stelt dat de Braziliaanse elite net zo goed hun uiterste best heeft gedaan om Afrikaanse cultuur te vernietigen als elders op het continent, maar dat het ze ondanks alle inspanningen simpelweg niet gelukt is.

Omdat het de Braziliaanse elite in veel mindere mate gelukt is om de Afrikaanse elementen in hun samenleving te elimineren is met name Brazilië het mikpunt van Argentijnse spot. Zo zorgde niemand minder dan de president van Argentinië voor een rel door op 21 juni 2021 op een persconferentie het volgende te debiteren: “De Mexicanen kwamen van de indianen, de Brazilianen kwamen uit de jungle, maar wij Argentijnen kwamen van de schepen. En het waren schepen die uit Europa kwamen.” Waarmee hij in de voetsporen trad van voorgangers als Menem, die in 1996 tijdens een staatsbezoek het volgende statement maakte: “In Argentinië zijn er geen Zwarte mensen, dat is het probleem van Brazilië.” Als zelfs de officiële staatshoofden van het land meer dan eens publiekelijk dergelijke merkwaardige opmerkingen hebben gemaakt, dan mag genoegzaam aangenomen worden dat het etnocentrisme weelderig tiert in Argentinië.

In het licht van het voorgaande is het verklaarbaar waarom de Argentijnse selectie in het algemeen en doelman Martinez voorop zo raar deed na het winnen van de WK-finale ten koste van Frankrijk. Met al die Zwarte spelers in de selectie is wat Argentinië betreft Frankrijk gedegradeerd tot een surrogaat Brazilië. Hetgeen o.a. valt af te leiden uit het liedje dat ze na afloop in de kleedkamer zongen, waarin ze zich beklagen over de Zwarte voetballers van Frankrijk die in werkelijkheid allemaal uit Angola zouden komen (refererende dus aan Zwarte Brazilianen, wiens voorouders grotendeels uit Angola komen) en specifiek spelers als Mbappé en Camavinga worden beledigd. In Buenos Aires gaf Martinez weer acte de presence met een pop met het hoofd van Mbappé erop (diens ploeggenoot Messi van PSG stond ernaast, maar zei er niets van), en dan hebben we het niet eens over het obscene gebaar dat Martinez maakte na de uitreiking van een persoonlijke trofee.

Messi zou na het behalen van de wereldtitel de beste voetballer ooit zijn, maar dat blijft discutabel, en wel door de prestatie van Mbappé, die dit WK topscorer werd en maar liefst achtmaal scoorde. Met zijn 23 jaar kan Mbappé veel betere statistieken overleggen dan Messi op dezelfde leeftijd. Dus mocht Mbappé dit ongekende niveau een decennium vol kunnen houden, dan gaat de man alle records van Messi breken. Hetgeen van Mbappé een dondersbui maakt die boven de vermeende GOAT-titel van Messi hangt. Bovendien, men is het al bijna vergeten, maar in de laatste paar seconden van de verlenging scoorde Mbappé op een haar na een wereldgoal. Daarna floot de scheidsrechter af en vingen de penalty’s aan. Maar mocht die bal erin zijn gegaan dan zou het de meest legendarische goal ooit geweest zijn en zou nu reeds de discussie losgebarsten zijn of Mbappé wellicht de GOAT is i.p.v. Messi. Wellicht zou Mbappé daarom tot de Lothar Mattheus (een door Nederlanders gehate Duitse voetballer) van Argentinië zijn gepromoveerd. Doch in werkelijkheid blijft ʽde Angoleesʼ Pelé vooralsnog the GOAT, omdat hij simpelweg de meest complete voetballer was die de wereld ooit heeft mogen aanschouwen.

Al met al ironisch dat de Duitsers van Zuid-Amerika zich na de WK-finale van 2014 zich racistisch bejegend voelden door de echte Duitsers, terwijl ze in wezen slechts een koekje van eigen degen kregen. Maar er is klaarblijkelijk altijd baas boven baas.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

Shares
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Argentinië en etnocentrisme (1)

De erfenis van Pele

Een renaissance man is een persoon die van alle markten thuis is en in alle markten uitblinkt. Een goed voorbeeld was Leonardo da Vinci: hij was schilder, beeldhouwer, muzikant, schrijver, ingenieur, architect, botanist en uitvinder. Andere voorbeelden zijn Chevalier de Saint-George en Paul Robeson. Als we het begrip renaissance man beperken tot de voetballerij, dan is Pelé de ultieme exponent. Hij zou met recht een renaissance voetballer genoemd kunnen worden, aangezien hij op het voetbalveld van alle markten thuis was en in alle markten uitblonk. Dit bewijzen talloze filmpjes op YouTube waarop we kunnen zien dat Pele op alle mogelijke manieren scoort: met links, met rechts, met zijn hoofd, middels volleys, omhalen, uit vrije trappen uit solo’s, het houdt niet op. Eveneens zien we hem uitstekend passen, verdedigen, dribbelen en alle mogelijke trucjes doen waarvan we dachten dat latere generaties voetbalsterren ze hadden uitgevonden. Niet dus: Pelé deed het blijkbaar allemaal als eerste!

Om hierboven genoemde redenen valt Pelé niet te vergelijken met andere wereldvoetballers, omdat ze allemaal op één of andere manier zwakheden in hun spel hadden: de één kon niet zo hard schieten, de ander had een zwak rechterbeen, weer een ander kon matig koppen, weer een ander was relatief traag, etc., dat kan Pelé allemaal niet verweten worden, want hij was een complete voetballer. Doch als men toch een vergelijking wenst te maken, dan moet men ook meenemen hoe snel de wereldtop is bereikt en hoe lang de speler zich op topniveau heeft weten te handhaven. Sommige spelers bereiken de wereldtop, maar doen er tien jaar over om er te komen. Pelé bleek echter op 17-jarige leeftijd, op het WK van 1958, reeds tot de absolute wereldtop te behoren en bleef dat tot aan zijn pensioen in 1977. Welke andere voetballer is zo rapide naar de wereldtop gesneld om zich er vervolgens twee decennia te handhaven?

Maar we gaan nog een stapje verder, Pelé is niet slechts de beste voetballer ooit, maar hij is de beste individuele sportman in een teamsport aller tijden. Is er in de geschiedenis van een andere teamsport een speler die zo compleet was als Pelé? Jordan wordt bijvoorbeeld vrij algemeen gezien als de beste basketballer ooit, maar zelfs hij blonk niet uit in alle aspecten van zijn sport. Hij viel bijvoorbeeld niet op in het verschaffen van assists.

Begin jaren ’70 hebben medische experts het lichaam van Pelé grondig bestudeerd om erachter te komen waarom hij zo goed was. Ze vielen van de ene verbazing in de andere en trokken uiteindelijke de volgende conclusie: “Wat deze man ook zou hebben ondernomen op fysiek of mentaal vlak, hij zou er een genie in zijn geworden.”

Voordat Pelé ten tonele verscheen zijn er zeker goede voetballers van Braziliaanse bodem te bewonderen geweest, zoals bijvoorbeeld Pelé’s grote idool Zizinho. Alleen, als het er echt op aankwam schoten ze te kort. Bijvoorbeeld in 1950, toen Brazilië in de WK-finale op dramatische wijze verloor van Uruguay in het Maracanã-stadion. Echter, met Pelé in de gelederen wist Brazilië in 1958 voor het eerst in de geschiedenis de wereldtitel op te eisen. Aanvankelijk draaide het Braziliaanse elftal stroef op het WK van 1958, omdat een racistische psychologe de opstelling mocht maken en Zwarte voetballers zoveel mogelijk buiten de ploeg hield. Maar toen de nood het hoogst was stapten de geroutineerde spelers van het team op de bondscoach af en eisten dat de supertalenten van kleur Pelé en Garrincha gingen spelen. Zo geschiedde, en de rest is geschiedenis. Dat hield in dat Brazilië, een voormalige kolonie waarvan het volk leed onder een minderwaardigheidscomplex, voor het eerst iets had om trots op te zijn. Voor het eerst keek de wereld vol bewondering naar het land. Onder de heerschappij van koning Pelé speelde Brazilië het jogo bonito (prachtige spel) en groeide uit tot het beroemdste voetballand ter wereld. Een reputatie die definitief werd bestendigd in 1970 toen het jogo bonito onder auspiciën van Pelé het beruchte Italiaanse catenaccio vernietigde in de WK-finale.

Evenzo was Santos FC voor het debuut van Pelé een club die slechts lokaal bekendheid genoot, maar groeide met de originele nummer 10 in de selectie uit tot de beste club ter wereld. Wel moet erbij gezegd worden dat Pelé tot slaaf gemaakt werd door Santos: Pelé was vroeg in zijn carrière in zaken gegaan, maar raakte in grote geldproblemen toen zijn zakenpartner hem oplichtte. Santos nam Pelé’s schuld over maar dwong hem vervolgens jarenlang te voetballen voor een appel en een ei. Dus de wereld dacht dat Pelé schatrijk was, in werkelijkheid viel dat wel mee.

Doch tegen het eind van zijn carrière tekende Pelé een miljoenencontract bij The New York Cosmos, om het voetbal in de VS te populariseren. Maar meer in het algemeen, O Rei heeft gedurende zijn carrière wereldwijd de populariteit van voetbal to the next level gebracht. Eensgelijk Muhammad Ali dat met boksen deed en Michael Jordan later met basketbal. Of er ooit een nieuwe Pelé komt is maar de vraag, aangezien die speler geen zwakheden mag hebben, praktisch vanaf zijn debuut tot de wereldtop moet behoren en dat niveau twintig jaar vasthouden. In ieder geval zal de man die ons op 29 december jongstleden is ontvallen de geschiedenis in gaan als de renaissance voetballer die Brazilië op de kaart zette en van het jogo bonito een wereldreligie maakte.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

Shares
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor De erfenis van Pele

Excuses voor het slavernijverleden (3)

Op 19 december 2022 om 15:00 ving de speech van premier Mark Rutte aan waarin hij officieel excuses aanbood namens de Nederlandse regering voor het slavernijverleden. Dit deed de man in liefst vier talen. Om vervolgens zijn nationale retrospectief narratief gepromoveerd te zien worden tot internationaal nieuws. Hoe men er verder naar kijkt, deze erkenning is in de eerste plaats een bekroning voor het werk van activisten die hier decennialang voor hebben gevochten. Als zij hun nek niet hadden uitgestoken dan waren die excuses er sowieso nooit gekomen.

Wat onder meer meespeelt is dat Nederland door de heftige zwartepietdiscussie de afgelopen jaren internationaal behoorlijk te kijk is gezet, waardoor het imago van het land als zijnde een liberaal paradijs op aard beschadigd is. Hier hebben Nederlandse diplomaten en het bedrijfsleven last van gehad. Om dit imago weer terug te buigen hebben de autoriteiten te lande zich achter en voor de schermen ingespannen om zwarte piet van het toneel te doen verdwijnen. De excuses van Rutte zijn mede onderdeel van dit pr-offensief.

Tevens zijn de €200 miljoen verbonden aan de excuses goed nieuws voor de wetenschaps – en cultuursector. Want men moet zich er bewust van zijn dat het beloofde bewustwordingsfonds in de eerste plaats een verkapte manier is om betreffende sector na corona nieuw leven in te blazen. Dus universiteiten, academici, musea, kunstenaars, etc., zullen de grote winnaars blijken te zijn. Er zijn natuurlijk ook Zwarte academici en kunstenaars, doch hoeveel nakomelingen van de slaafgemaakten daadwerkelijk een graantje mee gaan pikken uit dit fonds is maar de vraag.

Los van het voorgaande, waarom had Rutte nu ineens zo’n haast met het aanbieden van excuses voor de slavernij? Dit valt als merkwaardig te beschouwen gezien de hulp die zijn regering eerder heeft verleend aan djihadisten in Syrië en de gigantische steun die Nederland as we speak geeft aan nazi’s in Oekraïne. Want de nazi’s te Oekraïne hebben inmiddels reeds meer dan een miljard aan hulp mogen verwelkomen uit de noordelijke Lage Landen. De 200 miljoen die Rutte wil besteden om de bewustwording in de samenleving te bevorderen steken wel erg schil af tegen de miljard voor de nazi’s. Het gegeven dat Rutte zoveel en zo fanatiek nazi’s in Oost-Europa steunt doet de vraag opwerpen of de man werkzaam in het Torentje oprecht goodwill wenst te kweken in de voormalige West.

Herinnerd men Poetin’s lezing over het neokoloniale Westen nog? Die lezing is buiten het Westen in goede aarde gevallen. In betreffende lezing gaf de president van de Russische Federatie ongezouten aan dat het Westen een onaangename geschiedenis kent van uitbuiting en onderdrukking van niet-Westerse landen. Toen de Russische minister van BUZA Afrika aandeed van de zomer werd hij tot verbijstering van het Westen overal hartelijk verwelkomd. Als reactie hierop startte evenzo Oekraïne een charmeoffensief in Afrika, maar met weinig succes. De Anglo-Amerikaanse marionet Zelensky mocht het Pan-Afrikaanse Parlement toespreken, doch slechts vier Afrikaanse regeringsleiders gaven acte de presence. Volgens de Westerse pers is Rusland compleet geïsoleerd, maar dat valt dus wel mee. Buiten het Westen kan Rusland rekenen op enige sympathie.

Het Westen ziet sowieso met leden ogen aan hoe niet-Westerse mogendheden als China en Rusland aan invloed winnen in hun voormalige koloniën. Zeker nu het Westen besloten heeft het mineraalrijke Rusland kapot te boycotten zijn de grondstoffen en mineralen uit de (voormalige) koloniën meer dan welkom. Vandaar dat men met een charmeoffensief bezig is. Zo waren van de week 49 Afrikaanse staatshoofden in Washington DC, alwaar president Joe Biden beloofde miljarden dollars in Afrika te gaan investeren. Vorige week besloot het Amerikaanse congres dat (de facto) Amerikaanse kolonie Puerto Rico in een referendum zelf mag gaan beslissen over haar toekomst. Van de zomer sprak de Belgische koning nog in Congo zijn diepste spijt uit over het Belgische kolonialisme, etc.

Met andere woorden, de nationale mea culpa van Rutte vallen goed te plaatsen in een groter Westers charmeoffensief richting de (voormalige) koloniën uit angst ter plaatse nog meer invloed te verliezen aan China en Rusland. Desalniettemin blijft er een discrepantie te bespeuren tussen Rutte’s woorden en daden. De woorden van Rutte waren mooi, maar nog mooier zou zijn geweest als hij middels het trekken van de beurs concrete uiting gaf aan zijn poëzie in motie. We willen niet zover gaan om te zeggen dat Rutte zich op 19 december 2022 bediend heeft van een ouderwetse babbeltruc, maar feit blijft dat praatjes geen gaatjes vullen. Want vergeet nooit, Rutte is en blijft zo glad als een aal. Hij heeft echt niet voor niets als bijnaam teflon Mark.

Zo heeft rechtsfilosoof Wouter Veraart gewezen op de geslepen retoriek in Rutte’s op het eerste gezicht ruimhartige pardon. De schaduw in het donker waar menigeen overheen gekeken hebben is de volgende zin: “Wij, levend in het hier en nu, kunnen slavernij alleen in de aller duidelijkste bewoordingen erkennen en veroordelen als misdaad tegen de menselijkheid.” Deze zin is versierd met een super humane schutkleur, maar in wezen zei Rutte slechts: “Nu vinden we het verschrikkelijk, maar volgens de toenmalige normen en waarden was het OK!”, waaruit volgt dat de nakomelingen van de slaafgemaakten op basis van Rutte’s verontschuldiging juridisch geen poot aan de grond zullen hebben bij de rechter om reparations te eisen. Men zegt niet voor niets: “Als de vos de passie preekt, boer pas op je kippen!”

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

Shares
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Excuses voor het slavernijverleden (3)

Merkel en tijdrekken

De mensen die voor hun nieuwsvoorziening blind vertrouwen op het NOS-journaal zijn er nog altijd heilig van overtuigd dat Poetin op een kwade dag met het verkeerde been uit bed stapte en zo maar vredelievendste land van Europa binnenviel. Gewoon omdat hem dat leuk leek. Als dit waar was, dan zou er inderdaad een draadje los zitten bij de hoofdbewoner van het Kremlin. Wat er niet bij wordt verteld is dat de Russische Federatie jarenlang getracht heeft om middels onderhandelingen tot een vergelijk te komen met Oekraïne en haar Westerse bondgenoten.

In 2014 werd de democratisch gekozen president van Oekraïne Janoekovitsj van de troon gestoten middels een CIA-kleurenrevolutie. Vervolgens ging een nieuwe status quo de lakens uitdelen in het land. Dat houdt in, er werd een marionettenregime naar voren geschoven die als taak had lidmaatschap van de EU en de NAVO na te streven en zich af te zetten tegen Rusland. Streven naar aansluiting bij het Westen is tot daar aantoe. Groot probleem is echter dat deze nieuwe, door het Anglo-Amerikaanse imperium aan de macht geholpen status quo wordt gedomineerd door nazi’s. Dit is jarenlang geen geheim geweest. De Westerse media hebben indertijd zelfs een reeks documentaires gemaakt over de macht van de nazi’s in Oekraïne. Echter, sinds eind februari is het wat de mainstream media betreft het chronische nazi-probleem van Oekraïne een taboeonderwerp.

Deze Oekraïense nazi’s hebben een gruwelijke hekel aan Russen. De gewelddadige wijze waarop de nazi’s aan de macht kwamen en Russisch-sprekenden vermoordden deed in sommige delen van het land waar de Russisch-sprekenden de meerderheid vormen het ergste vrezen. Zo werden groepen Russisch-sprekenden gebouwen in gejaagd door nazi´s, die gebouwen werden vervolgens onder luid gejuich in brand gestoken. Op deze wijze vonden tientallen Russisch-sprekenden op een verschrikkelijke wijze door levende verbranding de dood. De nazi´s wilden deze wanpraktijken voortzetten in de Krim en de Donbas, hetgeen de Russisch-sprekenden aldaar ertoe bracht pogingen te wagen om zich aan te sluiten bij Rusland of in ieder geval zich af te scheiden van het door nazi´s gedomineerde nieuwe Oekraïense regime. Dat hield in, de strategisch gelegen Krim werd opgenomen door de Russische Federatie, maar de Donbas kreeg te horen dat ze toch maar moesten trachten tot een vergelijk te komen met de Oekraïense regering.

Er kwam oorlog tussen het Oekraïense leger en de afgescheiden republieken in de Donbas, maar Rusland kwam op diplomatiek niveau wel op voor de taalgenoten in Oost-Oekraïne. Rusland onderhandelde in de Wit-Russische hoofdstad Minsk met Oekraïne en de separatisten, hetgeen op 5 september 2014 leidde tot een vredesovereenkomst. Deze vredesovereenkomst werd al spoedig niet gerespecteerd door de strijdende partijen. Echter, toen de separatisten aan de winnende hand bleken te zijn (het internationale vliegveld van Donetsk werd veroverd) kwamen Duitsland en Frankrijk ineens met een nieuw vredesplan. Die werd gematerialiseerd. Onder auspiciën van Duitsland en Frankrijk kwam men o.a. overeen dat de afgescheiden Donbas-republieken een status aparte zouden krijgen binnen de Oekraïense staat en dat er verkiezingen zouden komen in de Donbas. Op 12 februari 2015 werd Minsk II ondertekend. Duitsland en Frankrijk gaven hun woord erop toe te gaan zien dat Oekraïne zich aan het verdrag zou houden.

Minsk II bleek een wassen neus. De oorlog ging gewoon door. Duitsland noch Frankrijk nam de verantwoordelijkheid om Oekraïne op de vingers te tikken dat het zich aan de voorwaarden van Minsk II moest houden. Het door nazi’s gedomineerde Oekraïense leger bleef onverminderd burgerdoelen bestoken in de Donbas waardoor er in de loop der jaren 14.000 mensen stierven. Tevens kwam er vanuit de Donbas een enorme vluchtelingenstroom op gang richting Rusland. Ondertussen werden de burgerrechten van Russisch-sprekenden in Oekraïne steeds meer vertrapt en werd de roep vanuit het Oekraïense marionettenregime om toe te treden tot de NAVO steeds luider.

Rusland was echter nimmer blij met de uitbreiding van de NAVO, die na de val van de Berlijnse muur tegen alle afspraken in niet te stuiten leek. Rusland waarschuwt ook reeds vanaf begin jaren ’90 dat als de NAVO ongeremd blijft uitbreiden Rusland op een kwade dag geen andere uitweg zal zien dan een oorlog beginnen. Vanaf het prille begin van de oostwaartse uitbreiding hebben Russische diplomaten en commentatoren aangeven dat een NAVO-lidmaatschap van Oekraïne en Georgië onherroepelijk tot een Russische confrontatie met het Westen zou leiden. Omgekeerd, Westerse leiders zagen dat heimelijk juist als een aantrekkelijk scenario: Rusland in de val lokken om het te vernietigen, eensgelijk eerder met de Sovjet-Unie was gelukt in de jaren ’80.

Wat wil het geval? Wat we eigenlijk allang wisten werd onlangs bevestigd door één van de hoofdrolspelers van Minsk II. Voormalig Duits bondskanselier Angela Merkel onthulde onlangs in een interview met Zeit dat ze niet met Rusland en de separatisten onderhandelde, maar rookgordijnen opwierp. Ze gaf nl. aan dat het Minsk-akkoord in werkelijkheid bedoeld was om Oekraïne tijd te verschaffen om hun leger op te bouwen, aangezien het Oekraïense leger indertijd erg zwak was en niet tegen Rusland opgewassen zou zijn. Dit verklaart dus waarom Duitsland en Frankrijk Oekraïne niet aanspoorden om Minsk II te respecteren. Bovenal, met deze uitspraak van Merkel is een vrede aan de onderhandelingstafel verder weg dan ooit. Want nu heeft ze aan Rusland definitief bevestigd dat het Westen onbetrouwbaar is. Rusland zal zich nu gedwongen voelen om een onbetwiste zege op het slagveld af te dwingen, met alle gevolgen van dien.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

Shares
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Merkel en tijdrekken

Excuses voor het slavernijverleden (2)

De laatste tijd maakte het Westen opvallende diepe buigingen richting traditionele pariastaten. Het Westen, met de VS voorop, profileert zichzelf gaarne als de grote kampioen van de democratie en mensenrechten. Al dan niet terecht worden die vermeende verworvenheden van de Verlichting aangewend als stok om ongewenste elementen in het mondiale statensysteem te slaan. Zo wilde de VS eerder MBS (Mohammed bin Salman) vervolgen omdat hij achter de moord gepleegd op een journalist in de Saoedische ambassade te Turkije zou zitten. Doch onlangs kwam naar buiten dat de kroonprins van Saoedi-Arabië niet meer lastig gevallen gaat worden door het Amerikaanse OM. Eveneens de Nederlandse regering acht het heden niet meer praktisch om al te opzichtig met het vingertje te wijzen richting pariastaten. Zo gaven onlangs tegen de wensen van zowel de maatschappij als de Tweede Kamer in officiële vertegenwoordigers van de regering acte de presence op het WK voetbal in Qatar.

Dit soort gebaren van toenadering hebben alles te maken met schuivende verhoudingen op het geopolitieke schaakbord. De voor de VS essentiële kip met de gouden eieren genaamd petrodollar staat onder druk. Om die kurk waar de Amerikaanse economie op drijft te behouden is wat de VS betreft de medewerking van Saoedi-Arabië onontbeerlijk, aangezien betreffend land de grootste exporteur van ruwe olie ter wereld is. Hetgeen verklaart waarom de VS MBS toch maar niet vervolgt. Te meer omdat de relatie tussen Saoedi-Arabië en China steeds warmer wordt.

Europa zit erg in haar maag met de kamikaze sancties die het Rusland heeft opgelegd. Want vooralsnog lijken die sancties Europa harder te treffen dan het beoogde slachtoffer. Europa streeft ernaar helemaal geen energie meer te kopen van Rusland, maar waar moet de energie dan vandaan komen? Uit het vermaledijde Qatar wellicht, vandaar dat de Nederlandse regering ter plekke vertegenwoordigd was om goede wil te tonen, ondanks dat Qatar op grote schaal mensenrechten schendt. Desalniettemin heeft Qatar laten weten dat het niet in staat is Europa op korte termijn van voldoende gas te voorzien.

Voormalige kolonie Suriname is een ander land dat door Den Haag jarenlang als pariastaat is behandeld. Daarnaast zijn mensen van kleur in het algemeen, maar Surinamers in het bijzonder meer dan eens geschoffeerd door de Nederlandse premier en zijn regering. Waarom is Rutte bijvoorbeeld door de rechter veroordeeld voor racisme? Waarom houdt Rutte een dossier over de Nederlandse betrokkenheid bij de staatsgreep in Suriname geheim tot 2060? Waarom verdedigde hij blackface publiekelijk nota bene in het bijzijn van president Obama? Hoe kon de toeslagenaffaire zo uit de hand lopen? Etc.

Hoe dan ook, eind november is wereldkundig gemaakt dat de Nederlandse regering op 19 december aanstaande officieel excuses gaat aanbieden voor het Nederlandse slavernijverleden in de West. De nationale mea culpa gaat op liefst acht plaatsen tegelijk plaatsvinden. ‘Capo du tutti capi’ himself Mark Rutte zal het boetekleed aantrekken in de residentie en zeven van zijn luitenanten gaan naar de (voormalige) wingewesten om zich aldaar namens de regering van het Koninkrijk der Nederlanden te verontschuldigen voor de mensonterende uitwerking van de WIC-mentaliteit.

Kritiek op deze handelswijze is dat de huidige Nederlandse regering op deze manier juist laat blijken dat er nog altijd een hiërarchische verhouding is tussen metropool Nederland en de (voormalige) koloniën. Want in het centrum van het (voormalige) Nederlandse imperium biedt de hoogste politicus excuses aan, terwijl de mindere goden hun benen dienen te strekken om naar het (voormalige) periferiegebied af te reizen. Naar dat deel dat geen onderdeel meer uitmaakt van het koninkrijk wordt zelfs een nakomeling van de slachtoffers van het Nederlandse slavernijverleden gestuurd om namens de voormalige slavenmeester excuses aan te komen bieden (alsof de meester het land dusdanig minacht dat hij niet eens zelf de moeite neemt om de boodschap over te brengen, maar de klus laat klaren door een ‘slaaf’). Tot overmaat van ramp wordt tevens de suggestie gewekt dat de koloniën in de Oost hoger in rangorde waren omdat in Indonesië het officiële staatshoofd in de persoon van koning Willem Alexander zijn excuses kwam aanbieden.

Wat niet over het hoofd mag worden gezien is dat Rutte vooral een politieke kameleon is, een opportunist pur sang die zowel met rechts als links meewaait zolang het zijn belang dient. Dat houdt in, zolang hij maar in het torentje mag blijven chillen. Dat doel heiligt wat hem betreft alle middelen. Nu de gas-en oliekraan vanuit Rusland dicht moet, dient Nederland nieuwe energiebronleveranciers aan zien te boren. Want op een premier die zijn volk in de winter met de jas aan in de huiskamer laat verkleunen gaat niemand stemmen. In dat licht moet wellicht de buiging richting de (voormalige) koloniën in de West worden gezien en de plotselinge grote haast met de excuses, terwijl de regering Rutte jarenlang geweigerd heeft om excuses aan te bieden.

Rutte ging er in deze wellicht vanuit dat excuses door de Zwarte gemeenschap per definitie als zaligmakend zouden worden beschouwd en dat hij als gevolg hiervan aanbeden zou gaan worden eensgelijk koning Willem III. Met als bijproduct het nodige electorale gewin aan de linkerkant van het politieke spectrum. Anderzijds was het natuurlijk risicovol om als ‘rechts’ politicus zoveel politiek kapitaal te investeren in zo’n links issue als excuses. Misschien wilde hij het daarom ook snel afhandelen in de hoop dat zijn achterban het vergeten zal zijn tegen de tijd dat de nieuwe verkiezingen aanvangen.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

Shares
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Excuses voor het slavernijverleden (2)

Het belang van denazificatie

Generaal Mark Milley (de opperbevelhebber van het Amerikaanse leger) drong er een paar weken geleden bij Oekraïne op aan om weer met Rusland om de tafel te gaan zitten, omdat een Oekraïense overwinning op het slagveld zijns inziens onwaarschijnlijk is: “Dus in termen van waarschijnlijkheid gesproken, de waarschijnlijkheid van een Oekraïense militaire overwinning, gedefinieerd als de Russen uit geheel Oekraïne schoppen, inclusief de door hen geclaimde Krim…is niet bepaald hoog, vanuit militair perspectief bekeken.” Gezien de onophoudelijke propaganda afkomstig van zowel de regering van Oekraïne als de Westerse media en politiek, een narratief naar buiten brengend dat Oekraïne aan de winnende hand is en zodoende een smadelijke Russische nederlaag onvermijdelijk, was de oproep van nota bene generaal Milley te kwalificeren als opmerkelijk.

In het begin van de oorlog stonden Rusland en Oekraïne reeds op het punt om tot een vergelijk te komen. Oekraïne stemde o.a. toe in het vervolg een neutrale status na te streven. Maar juist op het moment dat de handtekeningen gezet leken te gaan worden gaf de Engelse premier Boris Johnson acte de presence in Kiev en gebood de Oekraïense president Zelensky om door te vechten. Aldus geschiedde. Sindsdien heeft Zelensky zich ontpopt tot het rupsje nooitgenoeg dat nonstop om meer Westerse (militaire) hulp smeekt. Zo zal alleen de VS dit jaar voor zo’n $100 miljard (!) aan hulp leveren aan Oekraïne. Hetgeen 40% meer is dan het totale jaarlijkse budget voor het Russische leger. Want de oorlog verliezen wordt door Westerse politici (en public) niet als een optie beschouwd: wat hen betreft zal en moet Oekraïne het gewapende conflict zegevierend afsluiten. Aangezien de Russen er precies hetzelfde over denken, dreigt het een confrontatie te worden tussen Rusland en het Westen waarbij het Westen door zal bikkelen totdat de laatste Oekraïense proxy vernietigd is.

In tegenstelling tot hetgeen de Westerse propagandamachine suggereert heeft Rusland Oekraïne in de eerste maanden van de oorlog met zijden handschoenen aangepakt. Ter vergelijking, als de VS een land binnenvalt dan wordt vanaf dag 1 de infrastructuur en de energievoorziening met de grond gelijkgemaakt. Een berucht voorbeeld is hoe de VS Irak terug het stenen tijdperk in bombardeerde in 2003. Want Rusland zag de Oekraïners ondanks alles als een Slavisch broedervolk en om die reden trachtte het aanvankelijk Oekraïne zoveel mogelijk intact te houden. Die benadering gaf echter het verkeerde signaal af aan het Westen. Het gegeven dat Rusland Oekraïne niet vanaf dag 1 het stenen tijdperk in bombardeerde werd door het Westen niet geïnterpreteerd als ‘barmhartigheid’, maar als zwakte (blijkbaar ontbeert het Rusland aan de stootkracht om Oekraïne aan te pakken) waaruit vervolgens de conclusie werd getrokken dat Oekraïne de oorlog kon winnen mits het genoeg ondersteund werd.

Er kwam inderdaad Oekraïens succes op het slagveld nadat door de NAVO duizenden Oekraïense soldaten waren getraind buiten Oekraïne. Dit bracht een jubelstemming teweeg bij de Westerse pers en politiek, maar wat er niet bij verteld werd is dat Oekraïne een gigantische prijs daarvoor betaalde in de vorm van mensenlevens en materieel. Oekraïne heeft inmiddels reeds zoveel soldaten verloren dat de verliezen eigenlijk niet meer kunnen worden aangevuld middels nieuwe mobilisaties. In a slip of the tongue gaf Ursula von der Leyen onlangs aan dat er inmiddels meer dan 100.000 Oekraïense soldaten zijn gesneuveld. Daarbij zouden honderdduizenden verminkten en gewonden moeten worden opgeteld, hetgeen inhoudt dat het Oekraïense leger er beroerd aantoe is. Te meer omdat Rusland meer dan 300.000 soldaten heeft gerekruteerd die binnenkort op het slagveld gaan verschijnen voor een grootscheeps winteroffensief.

Uiteindelijk zijn de Russen dus toch grootschalig de Oekraïense infrastructuur en energievoorziening aan gaan vallen middels raketten en drones. Omdat Rusland halfslachtig aan de oorlog begon en het Westen meer dan $100 miljard in Oekraïne heeft geïnvesteerd, leek het er eventjes op dat Oekraïne de oorlog in haar voordeel kon beslechten. Echter, zonder de massale Westerse hulp was Oekraïne natuurlijk allang kopje ondergegaan. Zeker als Rusland vanaf dag 1 (eensgelijk de Amerikanen gewoon zijn) de infrastructuur en energievoorziening van het land had vernietigd. Ondanks beloftes dat het Oekraïne tot de laatste snik zou ondersteunen wordt er vanuit het Westen inmiddels steeds luider gefluisterd dat er een diplomatieke oplossing voor het conflict moet komen, aangezien het Westen niet in staat blijkt de enorme kosten te blijven dragen. Daaraan toevoegend, Oekraïne verliest meer wapens en munitie dan de Westerse industrie kan vervangen. Het gaat maanden zo niet jaren duren voordat l’Occident haar industriële productie aan heeft gepast aan de behoeftes van Oekraïne. De vraag is of Oekraïne tegen die tijd überhaupt nog bestaat.

Het valt voor de Oekraïense bevolking te hopen dat de regering Zelensky de oproep van generaal Milley ter harte neemt en spoedig weer gaat onderhandelen met de Russen, want anders dreigt er een humanitaire ramp die in het naoorlogse Europa zijn weerga niet kent. De Oekraïense infrastructuur en energievoorziening wordt vernietigd, terwijl de winter voor de deur staat! Miljoenen mensen zullen willen vluchten, het is echter de vraag of deze maal iedereen die dat wenst wel zal kunnen vluchten, vanwege een gebrek aan brandstof. Probleem is dat president Zelensky niet slechts in de zak zit van het Westen, maar eveneens van nazi’s die tot de laatste man door willen strijden. Eerder hebben zij gedreigd hem te vermoorden toen hij de Minsk-akkoorden trachtte na te leven. Hetgeen maar aangeeft dat denazificatie een must is.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

Shares
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Het belang van denazificatie

China en Taiwan (4)

Reeds in 1927 was er in China een burgeroorlog aangevangen tussen de heersende Kuomintang (KMT) en de communisten. Maar nadat Japan China binnen was gevallen werd het conflict tussen beide partijen op een laag pitje gezet. Dat hield in, officieel sloegen ze de handen ineen om gezamenlijk tegen de vijand uit Nippon te strijden, maar in de praktijk bleef het sluimeren. Gedurende de Tweede Wereldoorlog leed China de ene na de andere smadelijke militaire nederlaag, en daarvoor werd de KMT door grote delen van de bevolking verantwoordelijk gehouden. Daarnaast was men de stuitende corruptie binnen de KMT meer dan zat. Met als gevolg dat er na afloop van de Tweede Wereldoorlog iets onwaarschijnlijks geschiedde: een enorme militaire overmacht ten spijt leed de KMT het onderspit in de oorlog contra de communisten in 1949.

De KMT trok zich terug op Taiwan, om van daaruit de strijd tegen de communisten voort te zetten en uiteindelijk het vasteland van China te heroveren. Zodoende werden er spoedig stappen gezet om het leger te hervormen ter voorbereiding op een toekomstige oorlog. Tjang Kai-Sjek (de leider van de KMT), begon een groots propaganda-project gericht op het vasteland. Middels radio-uitzendingen en pamfletten vanuit vliegtuigen gedropt werd aangegeven dat een invasie aanstaande was om hetgeen getypeerd werd als de Sovjet-agressors te verdrijven. Want volgens de KMT deelde de Sovjet-Unie daadwerkelijk de lakens uit op het vasteland. Op 18 maart 1950 viel Taiwan daadwerkelijk het vasteland van China binnen. Succes kwam in de vorm van de verovering van de stad Sungmen. Maar uiteindelijk werd de KMT na weken van vechten verslagen en teruggedreven naar Taiwan.

De Communistische Partij was woedend op de VS, omdat de VS volgens hen vuistdiep betrokken was bij de invasie vanuit Taiwan. De relatie met de VS zou nog verder verslechteren aangezien troepen van beide landen elkaar niet lang daarna (opnieuw) zouden tegenkomen op het Koreaans schiereiland. Bondgenoot Taiwan stelde nog voor om het vasteland van China aan te vallen ten tijde van de Koreaanse oorlog, maar dat plan werd door de VS afgewezen.

In de daarop volgende jaren zouden de rollen in die zin worden omgedraaid dat de Volksrepubliek China zich ontpopte tot agressor. Het was namelijk zo dat de meeste eilanden gelegen tussen het vasteland en Taiwan in handen waren gekomen van de KMT omdat de Volksrepubliek aanvankelijk nog niet over een volwaardige marine beschikte. Desalniettemin wist het in 1950 (met zware verliezen) Hainan in handen te krijgen, gevolgd door de Zhousan-eilanden. Gedurende de zogenaamde eerste Taiwancrisis (1954-55) werden vervolgens de Dachen-en Yijiangshaneilanden geannexeerd. Achterliggend doel van de Volksrepubliek was om de VS te waarschuwen geen allianties met Taiwan aan te gaan. Toen het niet lukte op diplomatiek niveau tot een vergelijk te komen met de VS ving in 1958 de tweede Taiwancrisis aan toen de Volkrepubliek de Kinmen (een archipel onder gezag van de KMT) begon te beschieten. Doch er kwamen aanwijzingen dat de VS zich toch rechtstreeks met de militaire confrontatie zou gaan bemoeien, aldus trok de Volksrepubliek haar poot terug.

Eveneens de regering te Taipei bleef gewoon van mening dat het de enige rechtmatige vertegenwoordiger was van het ganse Chinese volk. Zodoende werd in 1961 Project National Glory in het leven geroepen. Dit was een nieuw plan om het vasteland te heroveren. De gedachte in Taipei was dat de tijd er rijp voor was. Gedurende de jaren ’60 groeide bij de KMT het idee te kunnen profiteren van de hongersnood en sociale onrust die er in China was ontstaan door De Grote Sprong Voorwaarts campagne en de onenigheid met bondgenoot de Sovjet-Unie waar de Volksrepubliek mee kampte.

De op het vasteland achtergebleven aanhangers van de KMT—bruikbaar geacht bij een toekomstige Taiwanese invasie—werden genadeloos hard aangepakt door Beijing (tussen de 500.000 en 2 miljoen zouden er zijn geëxecuteerd). Daarnaast bleef de noodzakelijk geachte Amerikaanse steun uit. Sterker nog, grote bondgenoot de VS ging zelfs officiële relaties aan met erfvijand de Volksrepubliek en de VN ging Beijing erkennen ten koste van Taipei. Door dit soort dramatische ontwikkelingen ging de KMT beseffen dat een herovering van het vasteland niet realistisch was en ging Project National Glory in 1972 de prullenbak in.

China en Taiwan staan tot de dag van vandaag op voet van oorlog. Maar het opmerkelijke is dat de Taiwanese en Chinese economie sterk afhankelijk zijn van elkaar. Zo had in 2020 44% van de Taiwanese export als bestemming China. Tevens werken er talloze Taiwanezen op het vasteland. China en Taiwan hebben zelfs een beperkt vrijhandelsverdrag. Omgekeerd heeft Taiwan de afgelopen dertig jaren voor vele tientallen miljarden in China geïnvesteerd en is China afhankelijk van de import van geavanceerde Taiwanese technologie, zoals de semiconductors van TSMC. In Beijing wordt gehoopt dat de economische integratie van beide landen de politieke eenwording dichterbij brengt. Op economisch gebied onderneemt China relatief weinig om Taiwan te treffen maar op diplomatiek gebied wel, want dankzij China is Taiwan bijvoorbeeld uitgesloten van de WHO. Anderzijds zijn de politieke elites van beide landen altijd een gevaar voor elkaar gebleven. Niet alleen omdat China Taiwan nog altijd ziet als een opstandige provincie, ook omdat Taiwan uitstekend als bruggenhoofd gebruikt kan worden door een Amerikaanse invasiemacht, mocht het ooit tot een oorlog komen tussen beide grootmachten. Net zoals de Amerikanen er niet blij mee waren dat de Sovjets eens kuis met Cuba waren.

DJEHUTI-AMKH-KHERU

Share and Enjoy !

Shares
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor China en Taiwan (4)

De opkomst en ondergang van FTX

FTX genereerde geld als Dagobert Duck maar eindigde als een sprookje van Grimm. Het werd opgericht in 2019 door MIT-alumnus Sam Bankman-Fried en is binnen een mum van tijd tot de grootste spelers in de cryptocurrency-wereld gaan behoren. FTX was weliswaar bekend om de handel in cryptocurrency, maar men kon via FTX in allerlei soorten (financiële) producten handelen, zoals derivaten, liefdadigheid, etc., noem maar op. Hoe dan ook, de handel en wandel rondom FTX leverde de studentikoze Bankman-Fried een appeltje voor de dorst op van $26 miljard (!).

Sam Bankman-Fried werd geboren op de campus van Stanford University. Zijn beide ouders doceren aan de rechtenfaculteit van betreffende universiteit. In 2014 studeerde hij aan MIT af in de natuurkunde. Nog tijdens zijn studie (2013) stapte hij de wereld van de speculanten in: hij werd trader bij Jane Street Capital. Aldaar ontmoette hij mejuffrouw Caroline Ellison, die in 2016 afstudeerde in de wiskunde aan Stanford University. In 2017 zette Bankman-Fried samen met Tara Mac Aulay cryptocurrencybedrijf Alameade Research op. In mei 2019 stampte Bankman-Fried samen met Gary Wang FTX uit de grond in Hong Kong. Dit bedrijf trok veel grote investeerders aan en in 2021 kon FTX zeggen dat het een miljoen klanten had en dat het voor $10 miljard per dag verhandelde. Daarmee was het het op twee na grootste cryptocurrencybedrijf ter wereld. In september 2021 werd het hoofdkwartier verhuisd van Hong Kong naar de Bahama’s.

Ondanks dat Bankman-Fried inmiddels multimiljardair was, had hij nog steeds een studentikoze mindset. Hij ging op de Bahama’s wonen met een groep vrienden die hij nog kende uit het studentenleven in hetgeen omschreven zou kunnen worden als een uit de kluiten gewassen studentenhuis. Dat houdt in een Penthouse van $40 miljoen. Maar er was meer aan de hand. De (voormalige) studievrienden die samenwoonden op de Bahama’s vormden tevens het management van FTX en Alameda. Die vriendengroep van nerds stond tevens bekend om de orgies: in het Penthouse deed iedereen het met iedereen.

Incrowder Caroline Ellison werd in oktober 2021 gepromoveerd tot co-CEO van Alameda Research. In augustus 2022 werd ze zelfs de enige CEO (nadat Sam Trabucco zich had teruggetrokken). Doch recentelijk lekte uit dat de financiële positie van Alameade Research zeer zwak was. Via een geheim achterdeurtje in de boekhouding verdwenen deelnemingen van klanten waarover geen verantwoording kon worden afgelegd. FTX pompte geld in Alameade om het te redden, maar het mocht niet baten. Als reactie hierop namen Binance en diens CEO Changpeng Zhao het besluit om alle FTX-tokens die zij nog bezaten te liquideren. Dit hangden zij aan de grote klok. Hierdoor brak er onmiddellijk paniek uit en haalden de klanten massaal hun cryptocurrencies weg bij FTX. Eventjes was er sprake van dat Binance FTX zou gaan redden, maar na een kijkje te hebben genomen in de boeken vonden ze de situatie van FTX dusdanig zwak dat ze ervan af zagen. Hierdoor werd een faillissementsaanvraag voor FTX onvermijdelijk. Een schok ging er door de financiële wereld: de ondergang van FTX wordt wel vergeleken met de ondergang van de zakenbank Lehman Brothers in 2008.

Maar de beerput ging nog verder open. FTX bleek namelijk veel meer te zijn dan het zoveelste overgewaardeerde bedrijf dat door de mand is gevallen. Er zijn sterke aanwijzingen dat FTX kapitalen witgewassen heeft onder het voorwendsel “hulp voor Oekraïne”. Bankman-Fried was na George Soros de grootste donateur van de Democratische Partij. Dit soort donaties aan politieke partijen kan ook legale corruptie heten, want de gulle gevers krijgen er na de verkiezingen gunsten voor terug. In ieder geval, FTX onderhield eveneens warme banden met de regering van Oekraïne. FTX verzamelde fondsen om de oorlogskas van Oekraïne te spekken. Dat hield in dat er massaal cryptocurrencies overgemaakt werden naar Oekraïne. Sowieso zeer opmerkelijk dat een regering handelt in zoiets instabiels als cryptocurrency. Het verhaal gaat dus dat miljarden door de Amerikaanse regering verschafte fondsen aan Oekraïne niet aangewend zijn om oorlog te voeren, maar geïnvesteerd is in FTX. FTX zou het vervolgens witwassen en als bedankje zou Sam Bankman-Fried als grote baas van FXT weer doneren aan de regerende Democratische Partij. Eén en ander is nog niet zwart op wit bewezen, maar het is wel merkwaardig dat de Oekraïense regering vlak voor de val van FXT zich ineens distantieerde van de door FXT opgezette website Aid for Ukraine. Want de oorlogspropaganda machine komt het natuurlijk heel slecht uit als bewezen wordt dat de Democratische Partij, de regering van Oekraïne en FXT partners waren in een gigantisch witwas schandaal.

FXT is in haar korte bestaan van begin tot het einde waarschijnlijk één grote scam geweest die een groepje nerds extreem bemiddeld heeft gemaakt. Het is razendsnel uitgroeid tot de succesvolste bedrijven van de VS. Maar nog sneller donderde het weer de afgrond in. Bankman-Fried leek een waar financieel wunderkind dat als een raket op weg was de nieuwe George Soros te worden. But what goes up, must come down. Wat Bankman-Fried’s persoonlijke financiën betreft, hij is inmiddels zo arm als Job. Op het hoogtepunt van zijn carrière bezat hij $26 miljard. In oktober 2022 was dat reeds geslonken tot $10 miljard. Op 8 november 2022 was daar nog eens 94% van gesmolten en volgens Bloomberg Billionires Index was Bankman-Fried op 11 november 2022 zo arm als een kerkrat, omdat hij helemaal niets meer zou bezitten.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

Shares
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor De opkomst en ondergang van FTX