Kony 2012 Revisited


Op 5 maart 2012 werd aan de wereldjeugd de Afrikaanse variant op Osama bin Laden gepresenteerd. Het betrof een boeman die zou luisteren naar de naam Kony. Kony was de leider van de gevreesde LRA (Lord´s Resistance Army). De LRA had voornamelijk kindsoldaten in haar gelederen. Ontvoerd uit hun dorpen en vervolgens gedwongen om de wapens op te nemen in naam van het Verzetsleger van de Heer. In tegenspraak tot de naam van betreffend leger zou het Verzetsleger van de Heer zwaar op alle geboden hebben gezondigd die de Heer de mens heeft opgelegd. Een organisatie genaamd Invisible Children bracht dus de korte documentaire Kony 2012 in circulatie om de wereldjeugd ach en wee uit te laten schreeuwen zodat de grote mensen uit peïteit actie zouden gaan ondernemen. Aanvankelijk met succes: binnen een week hadden reeds 70 miljoen mensen Kony 2012 aanschouwd.

Wij wezen echter al gauw op de merkwaardige kanten van het project Kony 2012. Want waarom kwam er bijvoorbeeld juist op het moment dat de VS druk doende was om AFRICOM op het Afrikaanse continent te vestigen een docu uit van een boeman die al jaren niet gesignaleerd was? Bovenal, volgens verschillende bronnen viel de boeman al jaren niet meer tot de levende wezens te rekenen: Kony bestond waarschijnlijk helemaal niet (meer). Bovendien, waarom werd specifiek Kony met pek en veren besmeurd? Waarom bleef bijvoorbeeld Oeganda´s president Museveni buiten schot in Kony 2012? Als Amerikaanse marionet heeft Museveni een dubieuze rol gespeeld in genocides in Rwanda, de Congo als ook zijn eigen land Oeganda. Oftewel, het onevenwichtige karakter van kinderdocu Kony 2012 was zo verdacht en doorzichtig dat een kind er doorheen kon prikken.

Er werd ook massaal door Kony 2012 heengeprikt. De docu was voor kinderen bedoeld, maar dat weerhield de grote mensen er niet van om ook mee te koekeloeren. Spoedig barstte van allerlei kanten de kritiek in alle hevigheid los. Dit greep de labiele filmmaker Jason Russell dusdanig aan dat bij hem de stoppen volledig doorsloegen. Bewegende beelden verschenen er waarop te zien is hoe Jason Russell naakt als een idioot rondspringt op straat. Om uiteindelijk te worden gearresteerd en in een inrichting te worden geplaatst. Daarmee had Russell zich in korte tijd tot tweemaal toe onsterfelijk gemaakt. In eerste instantie leek hij zich onsterfelijk te maken als succesvol documentairemaker, maar die faam ging eraan nadat hij zich op straat onsterfelijk belachelijk ging maken door te dansen als Mr. Bean in adamskostuum.

Doch de zelfontmaskering van Jason Russell mocht niet baten. Zoals iedereen die een klein beetje verstand had van geopolitieke propaganda kon voorzien smeedde de regering Obama het ijzer toen het heet was en werd het draagvlak dat Kony 2012 desalniettemin had gecreëerd aangegrepen om de greep van AFRICOM (United State Africa Command) op Afrika te doen vergroten.

AFRICOM is zogenaamd in het leven geroepen om de veiligheid van Afrika te waarborgen, maar de werkelijke reden is om de Chinezen uit Afrika te verjagen. Om te verhinderen dat de opkomende Aziatische grootmacht Afrika´s grondstoffen en mineralen voor de neus van de Anglo-Amerikanen wegdraagt. In die geest veroordeelde het Amerikaanse congres Kony, en werd onder auspiciën van de VS het Verzetsleger van de Heer aangevallen vanuit vier verschillende Afrikaanse landen. In 2013 werd zelfs een prijs van $5 miljoen op het hoofd van Kony gezet. Volgens CNN spendeerde de VS uiteindelijk zoveel als $780 miljoen om Kony in de lurven te grijpen, maar het mocht niet baten. Kony kreeg men nimmer te pakken. Eind maart 2017 vermeldde AFRICOM stilletjes dat ze de jacht op Kony gestaakt waren.

Als Kony daadwerkelijk nog leeft houdt dat in dat een boeman vrijuit gaat. Maar hij is niet de enige. Want wedermaal, het verhaal zoals geframed door de Amerikaanse oorlogspropaganda is onevenwichtig. Er wordt niet bij verteld hoe Museveni na aan de macht te zijn gekomen in 1986 door een burgeroorlog te winnen. Zijn macht vervolgens trachtte te bestendigen door met rivalen af te rekenen. Hierbij vielen vele onschuldige slachtoffers. Met name de Acholi waren de klos en behoorden in belangrijke mate tot de onschuldige slachtoffers van Museveni. Als reactie op de slachtpartijen aangericht door Museveni zetten met name de Acholi milities op om zich te verweren. Eén daarvan was de Holy Spirit Movement (HSM) van het medium Alice Auma. Kony was aanvankelijk een aanhanger van Auma en uit Auma´s HSM ontstond de LRA. Toen het Oegandese leger niet in staat bleek om de LRA te verslaan werden de Acholi massaal verplicht in kampen geplaatst onder erbarmelijke omstandigheden. Er braken allerlei ziektes uit in die kampen waardoor de Acholi massaal stierven: een ware genocide. Maar omdat Museveni een Amerikaanse bondgenoot was hoorde de wereld daar niets over.

Let wel, de LRA is zeer zeker een laakbare organisatie. Maar de vraag is of de motieven van de makers van Kony 2012 wel zuiver waren aangezien ze de genocide gepleegd door Museveni, waarop Kony´s LRA reageerde, buiten beschouwing lieten. Als het daadwerkelijk de bedoeling was om met Kony af te rekenen dan heeft Operatie Observant Compass ondanks het vele geld dat erin is gestoken compleet gefaald. Anderzijds, als het, zoals wij vanaf het begin aangaven, de ware bedoeling was om AFRICOM´s greep op Afrika te versterken dan was het stiekem toch succesvol. Dan zijn de kindertjes in het Westen succesvol gebruikt voor de Anglo-Amerikaanse geopolitieke agenda.

DJEHUTI-ANKH-KHER

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Zimbabwaanse revolutie op kruispunt (3)


Zimbabwe heeft dus voor het eerst in 37 jaar een nieuwe president. Tot grote vreugde van het Westen hing de senior der staatshoofden dan toch zijn lier aan de wilgen. De vraag is echter, hoe kon het dat de binnenlandse politiek van een Afrikaans land de Westerse media zo gedomineerd heeft de afgelopen weken? Normaliter wordt Afrika nl. straal genegeerd. Of het nou om de Congo gaat (waar de grootste genocide sinds de Tweede Wereldoorlog heeft plaatsgevonden) of slavenhandel in Libië, het krijgt pas serieuze aandacht als het werkelijk waar de spuigaten uit loopt. Maar de zojuist gestelde vraag had natuurlijk een retorisch karakter: in Zimbabwe staan de belangen van het Anglo-Amerikaanse imperialisme rechtstreeks onder druk. Dat verklaart de negatieve fascinatie van het Westen door Zimbabwe. Precies om die reden werd de onlangs afgetreden president Robert Mugabe bijna twintig jaar lang gedemoniseerd in de Westerse pers…

In de jaren ´60 werden veel Afrikaanse landen onafhankelijk. Ook in de Britse kolonie Rhodesië was er een proces gaande om de officiële politieke macht over te dragen aan de Zwarte bevolking. Dat was de witte kolonisten een doorn in het oog. Om dat proces te frustreren verklaarde hun leider Ian Smith Rhodesië op 11 november 1965 onafhankelijk van Groot-Brittannië.

Hierop volgde een bloedige guerillastrijd van de inheemse vrijheidsbewegingen ZAPU van Joshua Nkomo en ZANU van Robert Mugabe tegen een regime dat nog een graadje racistischer was dan dat van buurland Zuid-Afrika. Een regime dat bovendien wijde sympathie en steun genoot in de Pan-Europese wereld. Mugabe merkte daar het volgende over op: “Geen enkel Europees land gaf ons wapens…we werden terroristen genoemd omdat we tegen de witte man vochten…Hun mooie praatjes over mensenrechten ten spijt zijn Europeanen racistisch tot op het bot!” De guerilla begon stroef, maar werd in de loop der tijd steeds effectiever. Eind jaren ´70 waren de vrijheidsstrijders erin geslaagd de economie van Rhodesië zo zwaar te beschadigen dat het regime van Ian Smith gedwongen werd door vriend en vijand om een compromis te sluiten met de Afrikaanse vrijheidsstrijders. Onder auspiciën van voormalig kolonisator Groot-Brittannië vonden er van 10 september tot 15 december 1979 vredesbesprekingen plaats in Lancaster House, Londen. Op 21 december 1979 werd er een accoord getekend.

Een struikelpunt bleef het van de Afrikanen geroofde land. Dat was de belangrijkste reden dat de Afrikanen in opstand kwamen. Mugabe weigerde aanvankelijk te tekenen omdat de witte kolonisten het vertikten om op dat punt noemenswaardige concessies te doen. De conferentie mislukte op een haar na, ware het niet dat de regeringen van Groot-Brittannië en de VS uiteindelijk beloofden een fonds te vestigen om gewillige witte boeren uit te kopen.

Het project begon veelbelovend: in de jaren ´80 verkregen 70.000 landloze Zimbabwanen 20.000 km² aan land. Omgekeerd was voormalig vrijheidsstrijder Robert Mugabe jarenlang het lievelingetje van het Westen. In eigen land werd Mugabe echter steeds impopulairder omdat de Anglo-Amerikanen al snel hun beloftes om witte boeren uit te kopen braken. Onder grote druk van woedende oorlogsveteranen nam de regering Mugabe daarom in 2000 wetten aan die het de staat mogelijk maakte witte boeren zonder compensatie te onteigenen.

Sinds de invoering en uitvoering van die anti-koloniale wetgeving is Mugabe wat het Westen betreft een pariah en wordt hij nonstop gedemoniseerd. Zo zou zijn landhervormingsprogramma Zimbabwe in de afgrond hebben gestort. Echter, zoals we eerder hebben bediscussieerd heeft onafhankelijk onderzoek uitgewezen dat het juist een succes is. De werkelijke reden van Zimbabwe´s economische problemen is de Westerse boycot. De bedoeling van die boycot was een pienarende Zimbabwaanse bevolking in beweging brengen om president Mugabe af te zetten zodat de kolonialistische klok teruggedraaid kon worden.

Tot grote frustratie van het Anglo-Amerikaanse imperium bleef Mugabe gewoon aan. Althans, tot eind november 2017. Het Westen lijkt er dan toch in geslaagd te zijn om Mugabe te vervangen voor een marionet. Het leger zou ingegrepen hebben om een presidentschap van Mugabe´s vrouw ʽGucci Graceʼ te voorkomen. Los van de vraag of Gucci Grace wel of niet competent is, waarom mag die vrouw niet ambitieus zijn? Als een corrupte witte vrouw à la Hillary Clinton een presidentschap ambieert wordt ze ondanks haar corrupte inborst de hemel ingeprezen vanwege haar ambitie en doorzettingsvermogen. Maar Gucci Grace wordt unaniem met pek en veren besmeurd.

Mugabe´s opvolger Mnangagwa schijnt reeds in 2015 de hand uitgestoken te hebben naar Mugabe´s grote politieke vijand Tsvangirai. Doel was een nieuwe regering te vormen die onteigende witte boeren zou gaan compenseren. Persbureau Reuter heeft honderden interne documenten van de Zimbabwaanse geheime dienst weten te bemachtigen waaruit dit plan blijkt. Deze informatie plaatst het plotselinge ontslag van minister Mnanagwa door Mugabe in een geheel ander licht. Eveneens is het opmerkelijk hoe hartelijk Mnagagwa gefeliciteerd werd door o.a. de grote leiders van het Westerse statensysteem nadat hij tot nieuwe president was benoemd. Waarom zijn de imperialisten zo dolblij met die man? Het Anglo-Amerikaanse imperium lijkt er nu toch ingeslaagd te zijn de Zimbabwaanse revolutie te doven. Tot grote vreugde van de Zimbabwaanse bevolking als we de framing van de Westerse media mogen geloven. Want of de Zimbabwaanse bevolking daadwerkelijk zo dolblij is met de machtswisseling als de Westerse media suggereert is ook maar de vraag aangezien veel supporters van Mugabe niet in de stad maar op het platte land vertoeven. En revolutie draait om land zei Malcolm X…

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Van Mokum tot Dokkum


Onlangs bleek weer eens onverbloemd dat de VOC-mentaliteit hoogtij viert in het Nederland van de 21e eeuw. Ook in die regionen van de gedecentraliseerde eenheidsstaat waar men zelf meent reeds eeuwen slachtoffer te zijn van de kolonialisten uit het westen des lands. Eveneens daar staat men op de achterste poten als het vermeende grondrecht om Zwarte mensen te schofferen ter discussie wordt gesteld. Daarbij bij omissie ondersteund door de uitvoerende macht. Doch naast de uitvoerende macht blijken zelfs de wetgevende en rechterlijke macht allerminst verschoond te zijn van het VOC-isme. Of hoe het Verlichte trias politica degenereert tot het cynische Trias tiranica als het de rechten van mensen van kleur betreft.

De uitvoerende macht terroriseert anti-zwarte piet activisten al jaren. Naast dat de wetgevende macht daar desgewenst opdracht toe geeft reageren de autoriteiten laconiek op het vertrappen van de grondrechten van anti-blackface activisten. Daar bovenop steekt menig wetgevende politicus de mensen die het als een grondrecht beschouwen om Zwarte mensen publiekelijk te schofferen gaarne een hart onder de riem. Vrouwe Justitia heeft op haar beurt weer een flinke duit in het zakje gedaan door uit te spreken dat blackface gewoon toegestaan is te polderlande. Niettegenstaande de welbekende inhoud van artikel 1 der grondwet.

Weer een andere machtsfactor is de media. Hoe de media de strijd contra blackface onlangs geframed heeft valt moeilijk met het verstand te bevatten. De media toonde eens te meer dat het letterlijk met droge ogen kan bazuinen dat sneeuw Zwart is en roet wit. Feit is dat de mensen die het blackface probleem aangekaart hebben behoren tot een gemarginaliseerde, politiek, economisch en sociaal kwetsbare groep. Doch de pers weet de controverse desondanks schaamteloos te framen als een strijd tussen de elitaire grachtengordel en de provincie. Daarmee de fanatieke zwartepietjihadisten in een underdogpositie manouvrerend. Tevens een postmoderne manier om de Zwarte mensen te ontmenselijken: Zwarte mensen ontberen simpelweg de intellectuele bagage, de moed en het doorzettingsvermogen om deze strijd te (blijven) voeren, dus kan het niet anders dan dat de intellectuelen van de grachtengordel erachter zitten.

Omgekeerd, de terroristen die met gevaar voor mensenlevens een snelweg blokkeerden en gedreigd hadden zwaar vuurwerk in stelling te brengen om anti-blackface activisten hun grondrecht om te demonstreren in Dokkum te ontzeggen waren geen terroristen (want dat zou van de daken geschreeuwd zijn als mensen van kleur een snelweg hadden geblokkeerd) maar Friese helden volgens de grootste krant van Nederland. Een hoogblonde Friese mevrouw die had opgeroepen tot de blokkade werd zelfs in één adem genoemd met Jeanne D´Arc. Hoe dan? Opruiing is toch een strafbaar feit in Nederland? Door terroristen en opruiers op een voetstuk te plaatsen maakt de pers zich op haar beurt eveneens schuldig aan opruiing. Waarom doet het OM haar werk niet?

Het recht om te demonstreren zou als heilig beschouwd moeten worden in een waarachtige democratische rechtstaat. Vooral van de pers zou verwacht mogen worden dat ze onmiddellijk in de bres springen als de vrijheid van meningsuiting geschonden wordt. Alleen al om hun eigen bestaansrecht te legitimeren. Opmerkelijk is dat de Nederlandse pers inderdaad haantje de voorste is om allerlei buitenlanden de les te lezen als het de vrijheid van meningsuiting/vrijheid van demonstreren betreft. Als het nu om Rusland, Turkije, of Zimbabwe, etc. gaat, de Nederlandse pers is steevast wereldkampioen vingertje wijzen.

Let wel, vanuit een kolonialistische bril bekeken zijn ʽJeanne D´Arcʼ en de Friese terroristen te Dokkum inderdaad helden. Als jij het als jouw god gegeven recht beschouwd om Zwarte mensen publiekelijk te schofferen dan ben je evident bezeten met de VOC-mentaliteit. Slechts als je met de VOC-mentaliteit geïnfecteerd bent kan je het toejuichen als medeburgers hun grondrechten letterlijk geblokkeerd worden. Blijkbaar voel je je pas een volwaardig mens als je melaninerijke mensen schoffeert.

Friesland meent zelf echter sinds jaar en dag onderdrukt te zijn geweest door Holland. De Hollanders zouden hen hun taal en cultuur de strot door hebben trachten te duwen. Je zou hopen dat de Friesen, die al zo lang menen te strijden tegen onderdrukking vanuit Holland sympathiseren met bevolkingsgroepen die een vergelijkbare ervaring hebben met de Hollandse VOC-mentaliteit. Niets blijkt minder waar. Uitgerekend de Friesen, die traditioneel zo trots zouden zijn geweest op hun eigen taal en cultuur gaan compleet los voor een nota bene uit Amsterdam geïmporteerde blackface traditie (het was de racistische Amsterdamse onderwijzer Jan Schenkman die zwarte piet bedacht heeft in 1850). Of met andere woorden, als de Friesen daadwerkelijk zo fel tegen het cultureel imperialisme uit Amsterdam zouden zijn, dan zouden zij juist de felste opponenten moeten zijn van zwarte piet en op dezelfde manier korte metten moeten maken met de racistische karikatuur zoals zij in 754 deden met Bonifatius.

Doch de Friesen te Dokkum blijken anno 2017 helemaal geïntegreerd te zijn in de Hollandse VOC-mentaliteit. Een mentaliteit die geassocieerd wordt met volkeren die aan de verkeerde kant van de geschiedenis stonden. Zo moest je de witte bevolking van het zuiden van de VS echt niet komen vertellen dat Zwarte mensen volwaardige mensen waren. Evenzo verklaarde wit Zuid-Afrika je decennialang compleet voor gek als je bij hen kwam pleiten voor de afschaffing van apartheid. Zo moet jij het niet in je hoofd halen om de Friesen te Dokkum hun uit Mokum geïmporteerde grondrecht om Zwarte mensen te schofferen ter discussie te stellen. Want dan metamorfoseren nuchtere Friesen tot opruiers en terroristen.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Zwarte piet is zo 1850


In Nederland heeft zich de afgelopen jaren toch een klein wondertje voltrokken. Inmiddels hebben nl. zowel Amsterdam als Rotterdam aangekondigd de racistische karikatuur zwarte piet op zijn minst behoorlijk te gaan modificeren. Dit werd tot 2011 als net zo onwaarschijnlijk geacht als de opkomst van de zon in het westen. Want let wel, er was elk jaar wel verzet tegen Neerlands eigen blackface traditie, maar die werd in de regel compleet genegeerd door de mainstream media, hooguit kreeg men five minutes of fame, om vervolgens zo keihard te worden weggehoond dat het verdorde tot five minutes of shame. Echter, een nieuwe generatie activisten zocht dusdanig de confrontatie dat ze simpelweg niet meer genegeerd konden worden. Ongekende hoon viel hen ten deel van tokkie tot bourgeoisie, maar het gelukte hen wel voor eerst in de geschiedenis om jarenlang achtereen het blackface anachronisme in de mainstream media te houden, en langzaam maar zeker begon een deel van de publieke opinie toch te kantelen.

Maar de strijd tegen het inheemse Nederlandse blackface anachronisme staat niet op zichzelf. Het is onderdeel van een mondiale trend om in het geweer te komen contra de 19e eeuwse kolonialistische zeitgeist. De 19e eeuw was de eeuw dat de slavernij werd afgeschaft in de Westerse wereld. Voornamelijk uit humanitaire overwegingen volgens Eurocentrische historici. Maar of dat waar is is uiterst discutabel aangezien in diezelfde 19e eeuw de wetenschap schaamteloos geïnstrumentaliseerd werd om de kolonisatie van Afrika te legitimeren. Eveneens trachtten de verschillende Westerse mogendheden het nationalisme binnen de eigen grenzen te bevorderen. Doorgaans gingen beide grootheden hand in hand, aangezien de naar voren geschoven nationale helden meer dan eens kampioenen van het kolonialisme/imperialisme waren. Zo werden gedurende dit epoque wat Nederland betreft zeeschurken à la Piet Hein en Jan Pieterszoon Coen letterlijk op voetstukken gedeponeerd.

Meer in het algemeen, Eurocentrische historici gingen de geschiedenis van de mensheid herschrijven. En wel op zo´n manier dat de verworvenheden van de Zwarte mens compleet werden gerazeerd. Als we de 19e eeuwse kolonialistische historici mogen geloven dan zou de Afrikaanse mens sinds de tijd van goden en menen nimmer iets ontdekt, uitgevonden of wat dan ook gepresteerd hebben dat het waard is om gememoreerd te worden door toekomstige generaties. Iedereen die ooit wat gepresteerd had, van Aristoteles tot Edison, was wit. Op die manier werd het misdadige kolonialisme een legitimatie verschaft: de Afrikanen moesten god op hun blote knieën danken dat zij dankzij het Westerse kolonialisme in aanraking kwamen met de beschaving! Oftewel de welbekende white man´s burden.

Het kolonialistische beeld van de inherent achterlijke Zwarte mens dat doelbewust op de universiteit werd gecreëerd sijpelde door naar de rest van de samenleving, en werd uiteindelijk geuit in alle facetten van de maatschappij, zoals in de literatuur (tot aan massa´s kinderboeken), de kunst, het theater (minstelshows), etc., wat ertoe geleid heeft dat de gemiddelde Westerling op een merkwaardige manier naar Zwarte mensen begon te kijken…

Toen het Westen praktisch de ganse wereld gekoloniseerd had ging het Westerse imperialisme zichzelf op leven en dood bestrijden gedurende twee zogenaamde wereldoorlogen. Nadat men aan den lijve ervaren had waartoe nationalisme en kolonialisme kan leiden werden beide concepten een stuk minder populair. Toen de koloniën na de Tweede Wereldoorlog hun onafhankelijkheid opeisten gingen bepaalde elementen binnen het Westen zelfs met hen sympathiseren.

Racisme is er altijd geweest in landen als Nederland, maar tot relatief recentelijk werd er op de noodrem getrokken door de generatie die de oorlog had meegemaakt. Als het te gortig werd dan was het van: “die hongerwinter willen we nooit en te immer niet meer meemaken dus effe dimmen.” Maar de oudere generatie die de oorlog bewust meegemaakt heeft is reeds bijna uitgestorven. Het huidige electoraat ontbeert het hongerwinter bewustzijn. Dat verklaart mede waarom bepaalde xenofobe politici een stevige vinger in de pap roeren binnen het Nederlandse politieke bestel. Politici die enige decennia geleden een vergelijkbare ideologie propageerden zijn daarentegen altijd relatief marginaal gebleven.

De klassieke dooddoener om een discussie over bijvoorbeeld het ontsokkelen van kolonialistische standbeelden te smoren is dat door ontsokkeling de geschiedenis in de ban wordt gedaan. Maar welke geschiedenis? Die kolonialistische standbeelden zijn in ieder geval wat Nederland betreft doorgaans niet in het epoque van delict geschapen, maar pas in de kolonialistische 19e eeuw, toen de Nederlandse staat haar grondgebied in Indonesië op oneigenlijke gronden aan het uitbreiden was.

Door zaken als Eurocentrische curricula op universiteiten en scholen, kolonialistische standbeelden, toponiemen en de inheemse blackface traditie te handhaven handhaaft men dus niet de geschiedenis als zodanig maar de 19e eeuwse kolonialistische zeitgeist. Want gezien de hysterische reacties die in de ganse Westerse wereld boven de oppervlakte komen als uitingen van de 19e eeuwse zeitgeist ter discussie worden gesteld kan niet anders dan geconcludeerd worden dat de 19e eeuwse zeitgeist in de 21e eeuw nog springlevend is. Hoe anders kan verklaard worden dat hele volksstammen het bespottelijk maken van zwarte mensen beschouwen als een grondrecht? Desalniettemin, dat het moeilijk is om de 19e eeuwse zeitgeist af te breken wil niet zeggen dat het onmogelijk is. De successen die de Nederlandse anti-blackface activisten tegen de verdrukking in hebben geboekt wijzen dat uit. De bochten waarin 19e eeuwers zich continu wringen moeten blijven worden afgesneden. Eens was op een anti-zwarte piet demonstratie een spandoek te zien met een heel treffend statement: “zwarte piet is zo 1850!”

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

De Balfour-verklaring ontaarding

Op 2 november 1917 stuurde Arthur James Balfour, de Britse Minister van Buitenlandse Zaken, een brief aan Lord Lionel Walter Rotschild, de voorzitter van de Britse zionistische beweging. Deze brief is van grote historische betekenis en is de geschiedenisboeken ingegaan als de Balfour-verklaring. In betreffende brief verklaarde Balfour dat de Britse regering de zionistische plannen voor een Joods nationaal tehuis in Palestina steunde (let wel, zonder afbreuk te doen aan de rechten van de niet-Joodse bewoners). De zionisten interpreteerden deze verklaring echter op hun manier: dat Groot-Brittannië de zionisten een Joodse staat had toegezegd in Palestina (desnoods ten koste van de aldaar reeds levende bevolking).

Ironische genoeg was de grote Angelsakisische kampioen van het zionisme een evenzo grote antisemiet. Zo ondersteunde Balfour in 1905 de Alien Act. Een wet die het Russische Joden die de benen namen voor het antisemitische regime van de tsaar onmogelijk maakten om zich in Groot-Brittannië te vestigen. Balfour stak zijn antisemitisme ook beslist niet onder stoelen of banken. In 1914 gaf hij zelfs provocerend aan zionistische kopstukken te kennen op bezoek te zijn geweest bij de weduwe van de antisemitische componist Wagner. Echter, juist vanwege zijn antisemitische inborst sympathiseerde Balfour met het zionisme. Balfour vond het wel oké dat de Joden een eigen staat kregen, want dan konden ze lekker ophoepelen uit Groot-Brittannië.

Los van de persoonlijke antisemitische sentimenten van Balfour meende het Britse imperium aanvankelijk belang te hebben bij een door hen gecontroleerde Joodse staat midden in de olierijke Arabische wereldrijk. Begin 20e eeuw waren de grote mogendheden gaan beseffen hoe onvoorstelbaar belangrijk olie zou gaan worden, en daarmee westelijk Azië, aangezien daar de grootste olievondsten werden gedaan. Met de vestiging van een Westerse staat in het westelijk Azië kon het olierijke gebied in bedwang gehouden worden, en het nabij gelegen Suez-kanaal worden beschermd.

Het opmerkelijke aan de Balfour-verklaring is wel dat Palestina nog bij Turkije hoorde bij tijde van schrijven. De Balfour-verklaring werd pas openbaar gemaakt nadat de Britten Palestina hadden veroverd. Groot-Brittannië had de zionisten dus een tehuis beloofd in een land waar het (nog) geen zeggenschap over had. Dit is relevant in het licht van de subversieve actie die Groot-Brittannië voerde contra het Ottomaanse rijk onder auspiciën van hun beroemde spion Lawrence of Arabië.

Lawrence of Arabia woekerde het Arabische nationalisme doelbewust aan opdat er een grote Arabische opstand tegen de Ottomanen uitbrak. Aartsvijanden Hoesein ibn Ali en ibn Saud werden onafhankelijk van elkaar voor het Britse karretje gespannen met als worm aan de haak de belofte van een grote Arabische staat. Tegelijkertijd sloten de Britten in het geheim een verdrag met Frankrijk en het Rusland van de tsaar ter verdeling van westelijk Azië onder elkaar (het Sykes-Picot verdrag). Dus door onder valse voorwendselen het Arabische nationalisme aan te wakkeren wierpen de Britten het Ottomaanse rijk omver. Als stank voor dank staken de Britten de Arabieren vervolgens twee dolken in de rug: de Balfour-verklaring en het Sykes-Picot verdrag.

Doch na de Russische revolutie beëindigden de nieuwe Russische machthebbers de alliantie met Groot-Brittannië en Frankrijk contra Duitsland. Sterker nog, nadat zij het geheime Sykes-Picot verdrag hadden ontdekt maakten zij dit Britse verraad aan de Arabieren onmiddellijk wereldkundig.

Maar naast Balfour waren er wel meer notoire antisemieten die op een gekwalificeerde manier met de zionisten sympathiseerden en eveneens graag de Arabieren voor hun karretje spanden: de nazi´s. In de jaren ´30 collaboreerden de zionisten uitgebreid met de nazi´s. De nazi´s faciliteerden de emigratie van Duitse Joden naar Palestina en investeerden bovendien gretig in de ontwikkeling van de Joodse gemeenschap te Palestina. Dankzij de door de nazi´s ingestelde zogenoemde Ha´avara Abkommen regeling werd de Joodse gemeenschap in Palestina reeds jaren voordat de staat Israël bestond een economische factor van belang in West-Azië.

Opportunisme was eveneens de nazi´s niet vreemd. Toen Groot-Brittannië vanwege de oorlog een einde maakte aan de Ha´avara Abkommen regeling en het de nazi´s in 1941 eindelijk zelf helder was geworden dat het Britse imperium nimmer de wereld met hen zou gaan delen, gingen ze de Moslimbroederschap steunen. Een geheime, in Egypte ontstane organisatie die vocht tegen de koloniale overheersing van Groot-Brittannië. Maar het was eveneens actief in Palestina. Net zoals de Britten eerder anti Ottomaanse sentimenten onder de Arabieren hadden geëxploiteerd ten behoeve van hun eigen geopolitieke agenda ging nazi-Duitsland nu de anti-Britse sentimenten onder de Arabieren aanwenden om te trachten de Britten een koekje van eigen deeg te verschaffen.

Duitsland zou de oorlog verliezen, en had onbedoeld de zionisten een gigantische duw in de rug gegeven: de holocaust had het politieke draagvlak voor een Joodse staat dusdanig vergroot dat mede daardoor de staat Israël werkelijkheid werd in 1948. De Arabieren hadden wederom op het verkeerde paard gewed. De eerste keer op het winnende Britse paard dat hen vervolgens vertrapte, daarna op een verliezend Duits paard dat überhaupt niets voor hen kon doen simpelweg omdat het de Tweede Wereldoorlog op een verschrikkelijke manier verloren had. Uitgerekend op het moment dat het kolonialisme in de rest van de wereld op zijn retour was en landen als India en Indonesië reeds aan de onafhankelijkheid begonnen te ruiken ontstond de anachronistische, zionistische entiteit Israël. Ook met dank aan de legitimering verschaft door antisemitisch politicus Arthur James Balfour en de nazi´s. Het is opmerkelijk hoe makkelijk hardcore antisemieten en zionisten elkaar kunnen vinden ter verwezenlijking van hun gezamenlijke grotere ideaal

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Communisme vs Garveyisme


Op 7 november 2017 is het een eeuw geleden dat volgens de juliaanse kalender de oktoberrevolutie plaatsvond in Rusland (volgens de gregoriaanse kalender dus in november). Deze succesvolle revolutie te Rusland was in werkelijkheid een subversieve actie van Wall Street en het Duitse keizerrijk (die beiden om verschillende redenen de communisten een handje hielpen). De Eerste Wereldoorlog was in volle gang, en de Duitsers gingen de communisten doelbewust steunen met als doel de Slavische vijand aan de oostgrens ernstig te verzwakken. Zo smokkelden ze de in ballingschap levende Lenin, de grote man achter de revolutie, de grens over. Maar ook Wall Street had een plan met Rusland, en lieten de door hen gefinancierde marionet Trotsky los ter plaatse. Hoe dan ook, de Duitsers slaagden in hun opzet. Lenin greep de macht en de tsaar werd afgezet en vermoord. Er volgde een voor Duitsland gunstige vrede. Duitsland had zich nu van zijn tweefrontenoorlog bevrijd en was op dat moment favoriet om de Eerste Wereldoorlog zegevierend af te sluiten (ware het niet dat de VS roet in het eten gooide door zich eveneens actief in het strijdgewoel te gaan mengen)…

Rond dezelfde tijd dat de communisten de macht grepen in Rusland begon Marcus Garvey met zijn boodschap van zelfvoorzienendheid naam en faam te maken in Zwart Amerika. Zowel de communisten als Garvey trachtten het lot van de verworpenen der aarde te verbeteren, maar met een verschillende insteek.

In de VS werd er eveneens een communistische partij opgericht en die had banden met Moskou. Alleen had die organisatie weinig Zwarte leden. Dit verbaasde Moskou, gezien het feit dat Zwart Amerika het meest vertrapt werd door het kapitalistische systeem en daarom de meest toegewijde communisten zouden moeten zijn. Zwarte leden verschafden zodoende geloofwaardigheid aan het communisme. Om die reden werd er vanuit Moskou druk gezet op de Amerikaanse kameraden om vooral Zwarte Amerikanen te rekruteren.

De Communistische Partij boekte al snel een succes in hun poging om Zwarte Amerikanen tot het communisme te bekeren door de Zwart nationalistische organisatie de African Blood Brotherhood (ABB) om te vormen tot hun Afrikaans Amerikaanse dependance. Hierbij aangetekend dat de uit Suriname afkomstige Otto Huiswoud zowel betrokken was bij de Comministische Partij als de ABB.

Grote concurrent van het communisme in Zwart Amerika was echter de op dat moment exceptioneel snel groeiende UNIA van Marcus Garvey. De Communistische Partij trachtte middels hun stoottroepen, de ABB, de UNIA op slinkse wijze te infiltreren en over te nemen. Tijdens de grote, een maand durende, internationale conventie van de UNIA in 1921 was Cyril Briggs (de leider van de ABB) aanvankelijk mild lovend over Garvey. Vervolgens stelde Briggs voor dat de ABB en de UNIA gezamenlijk zouden optrekken ter bevrijding van Afrika. Daarop begon hij het programma van de ABB te verspreiden en liet hij zijn witte communistische kameraad Rose Pastor Stroke de conventie toespreken. Zij debiteerde dat het de wens van Rusland was om Afrika te bestrijden en riep Garvey op om tot het communisme te bekeren. Garvey wees dit verzoek beleefd af. Vervolgens dienden de aanwezige ABB-leden een motie in ter omarming van het communisme door de UNIA. Deze motie werd verworpen. Uit wraak publiceerde de ABB onmiddellijk een pamflet waarin de UNIA conventie door het slijk werd gehaald. De leiding van de UNIA vroeg hierop om opheldering van de ABB-leden die de conventie bezochten. Er kwam geen antwoord. Hierop werd de ABB-leden hun toegangskaarten ontnomen.

Sinds deze mislukte couppoging waren de Amerikaanse communisten en de UNIA aartsvijanden. Volgens de ABB was Garvey een imperialistische marionet: zo verklaarden zij zijn ongekende succes. Niettegenstaande dat Garvey niet tegen communisme als zodanig was. Opmerkelijk is dat de erkende imperialistische mogendheden Garvey juist voor communist aanzagen. De reden? Garvey prees Lenin en Trotsky publiekelijk de hemel in. Garvey had echter wel specifiek iets tegen het Amerikaanse communisme. De Amerikaanse communistische beweging puilde volgens hem uit van de hypocrieten en racisten. Zo zei Garvey: “In Amerika bestaat het uit een groep van leugenaars, samenzweerders en gewiekste misleiders die draaien—een derde aan waarheid vermengd met een hele leugen.” Wat zijn oordeel lijkt te bevestigen is dat Zwarte communisten steen en been hebben geklaagd over het racisme van witte Amerikaanse communisten, tot aan het Comintern Congres in de Sovjet-Unie aantoe. Deze klacht werd erkend binnen de hoogste kringen van het Comintern. Nikolai Bukharin heeft de witte Amerikaanse kameraden daar publiekelijk op aangesproken.

Niettegenstaande het feit dat zowel de communisten als de garveyisten door de Amerikaanse autoriteiten genadeloos vervolgd werden is het nooit meer goed gekomen tussen beide groepen. De communisten bleven Garvey onverminderd portretteren als een imperialistische marionet. Ze konden het nimmer verkroppen dat, mede dankzij Garvey, een doelgroep die gezien hun gemarginaliseerde positie in theorie de fanatiekste communisten zouden moeten zijn hun ideologie links lieten liggen. Omgekeerd stelden vooraanstaande garveyisten als Carlos Cooks (de officieuze opvolger van Garvey), dat communisme gewoon een andere vorm van witte suprematie was: in werkelijkheid wilden de communisten de Zwarte mens helemaal niet bevrijden. Ze wilden hem slechts in hun eigen macht krijgen om hem voor hun eigen politieke karretje te spannen. Tevens verhaalde hij gaarne over de heftige, gewelddadige confrontaties op straat tussen garveyisten en communisten in de jaren ´30. De vijanden van Garvey kwamen dus echt niet alleen van rechts, maar net zo goed van extreem links. Oftewel van alle kanten.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Het tijdperk Rutte


Er kan zo langzamerhand van een waar tijdperk Rutte gesproken worden. Inmiddels heeft het derde kabinet van de neoliberale premier met Zijne Majesteit op het bordes voor de fotograaf geposeerd. Wie had dat gedacht? Aanvankelijk leek het er totaal niet op dat Rutte ooit het torentje zou gaan beklimmen. De man leek eerder op koers te zijn de zoveelste mislukte lijsttrekker van de VVD te worden toen hij in 2006 eerste op de lijst werd geplaatst en pardoes niet alleen de verkiezingen verloor (zes zetels in de min), maar bovendien geschiedenis schreef door als eerste lijstrekker ooit de vernedering te moeten ondergaan om minder voorkeursstemmen te vergaren dan mummer twee op de lijst (Rita Verdonk). Haar opmerkelijke intra-VVD victorie inspireerde la Verdonk tot muiterij. Herhaaldelijk suggereerde ze dat Rutte te links en te soft was om koppersoon van het rechtse geluid van de neoliberale partij te zijn. Hetgeen uiteindelijk reden werd voor de ʽsofteʼ Rutte haar uiteindelijk uit de partij te schoppen.

Het verwijderen van de populaire, xenofobe Verdonk leek riskant maar pakte goed uit. But what comes up, must come down. De politieke ster van Verdonk zou dramatisch gaan doven. Ze bleek in de verste verte niet het politieke genie te zijn waarvan ze zelf was gaan geloven dat ze was dankzij haar ja-knikkende incrowd. Underdog Rutte begon zich daarentegen te ontpoppen tot een sluw politicus. Hij grossierde in neoliberale retoriek als: “Belastingen op de hogere inkomens zijn jaloeziebelastingen (wat ze zelf niet hebben, mogen anderen ook niet hebben)”, en “80 procent van de bijstandstrekkers kan gewoon aan het werk (zo haal je die mensen uit de cultuur van achteroverleunen).” Oftewel, Rutte bleek dan toch de X-factor te bezitten. Hij draaide de juiste muziek voor de oren van zijn potentiële electoraat. Zodoende wist hij zijn valse start goed te maken met een geslaagde demarage. Hij flikte in 2010 een waar politieke huzarenstukje door de eerste liberale premier van Nederland te worden in honderd jaar tijd. Daarbij opgemerkt dat voorganger Cort van der Linden het relatief eenvoudig had omdat hij premier werd in een tijdperk dat arbeiders en vrouwen van de stembus waren verbannen (eveneens dient de kanttekening geplaatst te worden dat Cort van der Linden een heel ander soort van liberalisme aanhing dat het asociale neoliberalisme van de huidige Catshuisman).

Rutte kan niet ontzegd worden dat hij een sluw politicus is, want anders had hij het nimmer tot de eerste eerste minister uit liberaal hout gesneden kunnen schoppen in honderd jaar tijd. Rutte´s kwaliteit is dat hij handig onderbuikgevoelens weet te exploiteren. Hij bereikt zijn triomfen door eensgelijk Ronald Reagan in codetaal te communiceren. Reagan viel Zwart Amerika niet noodzakelijkerwijs rechtstreeks aan. Maar zijn racistische, witte electoraat wist precies over wie hij het had als hij beloofde de bijstandsgerechtigden en drugscriminaliteit hard te gaan aanpakken. Bij Henk en Ingrid heerst er eensgelijk een beeld dat de mensen met een migratieachtergrond parasiteren middels de bijstand, en uitermate crimineel en asociaal gedrag vertonen. Om die reden is de VVD voor menigeen een beschaafd alternatief voor de partij van de geblondeerde propagandist van het nieuwe normaal doen. Zelfs als de VVD zich opwerpt als kampioen van het neoliberalisme.

Mensen van kleur zijn ontstemd omdat Rutte III spierwit is, en daarmee in de verste verte geen afspiegeling is van de huidige Nederlandse bevolking. Doch dat had geen verbazing op hoeven te wekken. Zo langzamerhand had men moeten weten wat men van Rutte had kunnen verwachten. Toen Rutte ten aanschouwe van de wereld verkondigde dat zwarte piet zwart is en dat hij daar niets aan kon veranderen, trachtte hij niet sechts te scoren bij zijn achterban, doch doelde hij blijkbaar ook op als zwarte schapen fungerende Zwarte politici in Nederlaand. Desondanks, een politicus van Afrikaanse komaf had sowieso geen part kunnen zijn van Rutte I aangezien mede door grote strategische en tactische fouten geen enkele Zwarte politicus zich de afgelopen ronde in de Tweede Kamer heeft weten te nestelen. Daarentegen behoren er meer politici dan ooit met een Mediterrane achtergrond tot de landelijke controlerende macht. Ook zij zijn dus compleet geweerd uit Rutte III.

Anderzijds, zou je moeten willen dat er niet-witte politici als secondanten fungeren van Rutte? Waarom zou een Zwarte minister zaligmakend zijn? De praktijk leert dat een topbestuurder van kleur doodsbang is om beticht te worden van cliëntilisme, en mede om die reden gaat overcompenseren. In de VS is de positie van de Zwarte bevolking van een reeks steden juist hard achteruit gegaan ondanks dat een Zwarte burgervader aan het roer stond. Sinds mensenheugenis droomde Amerika van een Zwarte president, doch na acht jaar de verhuiswagens weer voor de deur van het Witte Huis stonden realiseerde het gros van Zwart Amerika zich pas dat zijn presidentschap slechts symbolische betekenis had voor Zwart Amerika. Rutte zou een Zwarte topbestuurder slechts verwelkomen als hij er zeker van was dat hij of zij bereid zou zijn de ziel te verkopen voor dertig zilverlingen. Wedermaal, met Rutte weet men in ieder geval precies waar men aantoe is. Hij doet heeft nooit iets aan mensen van kleur beloofd, heeft nooit iets voor mensen van kleur gedaan en zal waarschijnlijk ook nimmer iets voor mensen van kleur doen. Althans, wat je wel van Rutte kan verwachten is dat hij scoort ten koste van niet-witte mensen als een buitenkasje zich voor doet.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Boterzacht en Flinterdun


Ivan Van Sertima was geboren en getogen in de Britse kolonie Guyana en mocht na bewezen diensten gaan studeren in de hoofdstad van het imperium waar de zon nooit onder ging. Hij verkoos het om zich in de antropologie en linguïstiek te gaan bekwamen op de wereldberoemde School of Oriental and African Studies (London University). Een instituut dat meer professors had dan studenten. Hij was aanvankelijk zo trots als een pauw dat hij als nietig koloniaal subject afkomstig van de periferie van het Britse imperium de gunst werd geschonken om te mogen studeren op de beste universiteit ter wereld!

Doch trots ging al snel plaats maken voor een andere gemoedstoestand. Des te meer zijn studie vorderde, des te meer het hem berouwde dat hij die studies ooit was aangevangen. De twee studies die Van Sertima deed bleken inhoudelijk uitermate kolonialistisch te zijn. Wat hem continu ingewreven werd is dat de inheemse inwoners van Afrika inherent primitief zijn en nooit en te nimmer iets uitgevonden of ontdekt hebben. Elke dag de hele dag werd de achterlijkheid van Afrika benadrukt. Hier werd Van Sertima zo ongelooflijk depressief van dat hij reeds in het eerste jaar meerdere zelfmoordpogingen ondernam. Zo nam hij een overdosis gif tot zich dat voldoende zou zijn geweest om zes Europeanen te doden, maar omdat hij in het oerwoud was opgegroeid had zijn lichaam weerstand opgebouwd tegen gif en overleefde hij zijn aanslag op zichzelf…

Om maar aan te geven hoe schadelijk Eurocentrisch onderwijs is voor de geestelijke gezondheid van de Zwarte mens. Met Van Sertima zal menig Zwart student depressief geworden zijn van het Eurocentrische curriculum dat hij of zij diende te volgen. Alleen dat al zou reden genoeg moeten zijn om Eurocentrisch onderwijs te vuur en te zwaard te bestrijden. Los daarvan, Eurocentrisch onderwijs socialiseert de mensen van kleur om afhankelijk te denken en handelen. Als we het Eurocentrische curriculum op het woord geloven dan was iedereen die wat voorgesteld heeft in de geschiedenis, van Aristoteles tot Einstein, wit. Geen enkel persoon van kleur zou enige bijdrage van belang hebben geleverd aan de progressie van de mensheid. Naast dat witte mensen zodoende geïndoctrineerd worden met het idee dat ze übermenschen zijn (hoe ontstaat racisme?) is het effect dat intellectuelen van kleur er heilig van overtuigd gaan raken dat zij slechts succesvol zijn bij de gratie van de witte man (net zoals de huisslaaf dacht dat hij het goed had bij de gratie van de meester). Die mindset gaat zich onvermijdelijk uiten in kolonialistisch doen en laten. In plaats van zaken voor zichzelf op te bouwen trachten ze hun positie in het systeem van witte overheersing te bestendigen.

Let op, er zijn altijd Zwarte geleerden geweest die Eurocentrisme bestreden hebben. Probleem voor hen was doorgaans dat ze geen toegang hadden tot de mainstream media en daardoor doorgaans moeilijk het grote publiek konden bereiken. Maar ze bleven tegen de verdrukking in onverminderd doorgaan, en uiteindelijk hebben ze toch een redelijk grote groep mensen van kleur in met name Noord-Amerika en het Caribisch gebied weten wakker te schudden.

Maar toen het Eurocentrische establishment begin jaren ´90 er bewust van was geworden dat Afrikaansgecentreerde geleerden tegen weerwil in succesvol bleken in het verspreiden van hun kennis, brak er een tsunami uit in de VS en Groot-Brittannië van artikelen, essays, boeken, websites, etc., waarin het Afrikaansgecentreerde perspectief op de geschiedenis compleet bespottelijk wordt gemaakt met oneigenlijke argumenten. Dit debat kan gezien worden als de academische variant op de zwartepietdiscussie: argumenten deren niet. Hardcore Eurocentristen zijn onmogelijk te overtuigen en reageren zo nodig ad hominem.

Sinds een paar jaar doet ook het Nederlandse Eurocentrische establishment een duit in het zakje. Ook in Nederland worden professoren, docenten, journalisten, opiniemakers, etc. steeds meer met kritische vragen en opmerkingen bestookt als ze hun Eurocentrische mantra airplay geven. Dus ook te lande is er een tegenbeweging actief geworden.

Net als met de zwartepietdiscussie worden de argumenten van de Eurocentristen die al lang en breed onderuit zijn gehaald telkenmale opnieuw aangehaald door een ieder die het Eurocentrische gedachtegoed een warm hart toedraagt. Een zelfde patroon dat eerder in de VS en Groot-Brittannië te aanschouwen was. Zo publiceerde onlangs geenstijl nog een artikel waarin fanatiek getracht werd de Afrikaansgecentreerde kijk op de geschiedenis compleet bespottelijk te maken. Zo werd er onder meer verwezen naar een aan alle kanten rammelend artikel van professor Boter en dr. Flinterman. Maar ook op bijvoorbeeld de Nederlandstalige variant van wikipedia worden de oneigenlijke argumenten contra de Afrikaansgecentreerdheid kritiekloos herhaald.

Het is daarom toch belangrijk om een weerwoord te verschaffen, om het eigen leven dat al die oneigenlijke argumenten zijn gaan leiden te doden. Men kan om ideologische redenen wel met vage schijnargumenten naar een onwetend publiek toe trachten te suggereren dat het oude Egypte niet tot Zwart Afrika behoorde, en dat “de hoogste beschaving ooit” (Griekenland) zich op zichzelf heeft ontwikkeld zonder fundamentele invloeden van elders, maar dat wil absoluut niet zeggen dat het ook waar is. Mary Lefkowitz maakte in de jaren ´90 naam en faam omdat ze Afrikaansgecentreerdheid frontaal attaqueerde. Ondanks dat Afrikaansgecentreerde geleerden Lefkowitz in een reeks debatten compleet met de grond gelijk hebben gemaakt blijven haar schijnargumenten beklijven. Vandaar dat het tijd werd voor een Nederlandstalig boek dat voor eens en altijd helder maakt dat de Eurocentrische versie van de oudheid boterzacht en flinterdun is.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Columbussyndroom


Eerder bespraken we in De Andere Kant van het Verhaal het Columbussyndroom. Hiermee refereren we aan het beruchte anachronistische, Eurocentristische concept dat de wereld is opgelegd. Het concept dat een geografische entiteit of volk pas bestaat als een witte man het gezien heeft. De witte man is de lakmoesproef die uitmaakt of iets of iemand bestaat of niet. Meer specifiek, iets heeft pas bestaansrecht als de zichzelf tot erfopvolgers van de Griekse-Romeinse beschaving gebombardeerde volkeren er weet van hebben.

Historisch gezien is Europa dat deel van de wereld dat zichzelf als erfopvolger ziet van de Grieks-Romeinse beschaving. Zogezegd bestaat de rest van de wereld slechts bij de gratie van de Grieken. Letterlijk en figuurlijk. Logischerwijs kan men het Eurocentrische denken pas neutraliseren als men bij de wortel aanvangt, en dat is het oude Griekenland. Vandaar ook dat we binnenkort het boek “Boterzacht en Flinterdun: De Ontmaskering van Eurocentrisme” publiceren, dat een hele andere, ontnuchterende kijk op het oude Griekenland wereldkundig zal maken.

In ieder geval, op 12 oktober was het weer Columbusdag. De dag dat de zelfverklaarde erfopvolgers van de Grieks-Romeinse beschaving de vermeende verworvenheden van de grootste ontdekkingsreiziger ooit (althans, vanuit Eurocentrische prisma beloerd) memoreren en celebreren.

Echter, wereldwijd is er momenteel een verhitte discussie gaande over toponiemen en standbeelden die vernoemd zijn naar de kopstukken van het Europese kolonialisme. Een tijdperk dat onmiskenbaar ingeluid is door Cristobal Colon [Christoffel Columbus]. Vanwege zijn ongeëvenaarde bijdrage aan de pan-Europese expansie is hij wereldwijd op een sokkel geplaatst. Generaties neo Griek-Romeinen en hun gekoloniseerde subjecten hebben dankzij effectieve kolonialistische propaganda niet beter geweten dan dat Colon de ultieme held was. Niettegenstaande dat men hem de dramatische colonisatie van de extra Grieks-Romeinse wereld werd ingeluid.

Colon werd geboren in Genua, en zoals we in “Gezegend en vervloekt” uitgebreid hebben bediscussieerd had Genua zichzelf een zeer bedenkelijk reputatie aangemeten in Europa en ver daarbuiten omdat het vuistdiep in de slavenhandel zat (de slachtoffers van de Genuese slavenhandelaars waren doorgaans de mede-Europeanen). Op 12 oktober bereikte Colon een eiland voor de kust van het vasteland van de Amerika´s en werd aldaar zeer hartelijk onthaald. Doch helaas kwam de liefde beslist niet van twee kanten. Uit diens logboek bleek dat Colon zijn afkomst niet had verloochend en dacht als een typische Genuese slavenhandelaar. Hij schrijft daarin nl. dat de inheemsen simpele mensen zijn die eenvoudig zouden kunnen worden onderworpen en zo nodig tot slaaf gemaakt.

Om in te haken op de discussie over het herbenoemen van toponiemen en het ontsokkelen van standbeelden van Colon en zijn erfopvolgers, zoals bekend is het klassieke argument van de neokolonialisten dat herbenoeming en ontsokkeling respectloos is t.o.v. de geschiedenis, los van de vraag of die mooi of lelijk was. Wel, het ironische is dat Colon himself geen enkel respect had voor de volkeren die hij tegenkwam op het westelijk halfrond, laat staan hun geschiedenis. Dat blijkt reeds uit het gegeven dat hij alles en iedereen herbenoemde. Zo was Colon zich ervan bewust dat de bewoners van het eiland dat hij bereikt had al een naam toevertrouwd hadden aan hun eiland. Daar had hij echter maling aan en hernoemde het onmiddellijk tot San Salvador. Vervolgens pikte hij het in, maakte de inwoners tot slaaf, bekeerde hen tot het christendom en exploiteerde alle mogelijke hupbronnen die hij van waarde achtte.

Zo handelden doorgaans zowel de erfopvolgers als de voorgangers van Colon. De inheemse inwoners van de Amerika´s hadden zowel zichzelf als hun omringende geografie benoemd, doch dat kon niet verhinderen dat ze sindsdien door het leven gingen als Indianen omdat Colon zichzelf chromelijk overschatte en meende dat hij de lucratieve zeeroute naar Azië had ontdekt. In het verlengde van die misvatting werden Afrikanen tot &%(℈[ gedegradeerd, werd de toponiem van de Javaanse stad Djakarta gekolonialiseerd tot Batavia en Afrikaanse steden als Kinshasha en Harare tot respectievelijk Leopoldville en Salisbury, en zo zouden we eindeloos door kunnen gaan met het geven van voorbeelden van het kolonialiseren van de extra Europese toponymie.

Colon is overigens het product van een lange traditie. Ook zijn voorgangers hadden reeds weet van het psychologische effect van een gekolonialiseerde toponymie op een onderworpen bevolking. De Grieken deden reeds de ganse Egyptische toponymie op de schop. Alle Egyptische plaatsen kregen Griekse namen. Zodanig dat tot op de dag van vandaag Eurocentrische geleerden weigeren te erkennen dat Alexandrië bestond voordat Alexander van Macedonië Egypte aandeed. Niettegenstaande dat er keihard bewijs is dat de plaats reeds vele honderden jaren werd bewoond. Alleen droeg die stad voordat Alexander langskwam niet de Macedonische naam Alexandrië, maar de Afrikaanse naam Rhakotis. Zelfs in 2017 etaleert men nog de botte arrogantie om te beweren dat steden als Djakarta, Harare, Kinshasha of het antieke Rhakotis pas bestonden nadat een witte man hun bestaan erkend had.

Desalniettemin, als die toponymie gekolonialiseerd kan worden, dan moet het ook weer gedekolonialiseerd kunnen worden. Want het fnuikende psychologische effect van een gekolonialiseerde toponymie moet niet onderschat worden. Naast geschiedenis is aardrijkskunde evenzo een schoolvak dat broodnodig dekolonialisatie behoeft. De Grieken en hun erfopvolgers passen al duizenden jaren de kolonialisering van toponymie toe. Onschadelijk? Gezien hoe de zelfverklaarde erfopvolgers van de Grieken overal ter wereld huis hebben gehouden kan gerust gesteld worden dat de waarschuwing van de Trojaanse priester Laocoön aan zijn volk aangaande het houten paard klassiek is: “Vertrouw de Grieken niet, ook al brengen ze geschenken!”

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Catalonië en kolonialisme


Catalonië leek de positieve beeldvorming over zichzelf gemonopoliseerd te hebben. Waar menig land of streek doorgaans het wereldnieuws domineert bij de gratie van de wereldproblemen waarmee het te kampen heeft, spreekt Catalonië tot de verbeelding van de wereld vanwege het wereldvoetbal dat sinds jaar en dag door een club die in hoofd-en wereldstad Barcelona is gevestigd. Echter, onlangs is het trotse, welvarende Catalonië kwa beeldvorming afgezakt naar het rechterrijtje van het nieuws. Het rijtje van de probleemgevallen.

Madrid is woedend omdat Catalonië middels referendum beslist zou hebben om zich af te scheiden van Spanje. Europa kijkt met argusogen toe omdat een eventuele succesvolle afscheiding van Noordoost Spanje half Europa op een idee zou kunnen brengen en tot handelen inspireren. Overal zijn er nl. streken die smachten naar hun eigen soevereiniteit. Zo vreest Den Haag de Friese vlag, en niet vanwege de koffiemelk.

Anderzijds is de houding van Europa hypocriet omdat het wel pal echter de afscheiding stond van de ronduit criminele politieke elite van de geografische entiteit Kossovo. Waarom werd Servië op de vingers getikt toen het een opstandige provincie een corrigerende tik gaf, en krijgt Spanje schouderklopjes als het hetzelfde doet? Sterker nog, Europa stond ook pal achter de terroristen die Khadafi omver wierpen in Libië en het synthetische verzet in Syrië (dat in de loop der tijd veel kwalijker bleek dan president Assad). Maar goed, met enig cynisme zou opgemerkt kunnen worden dat Kossovo tenminste in Europa ligt.

Wat Kossovo en Catalonië gemeen hebben is dat er veel te halen valt. Kossovo is gezegend met veel grondstoffen mineralen. Onder meer daarom heeft het Anglo-Amerikaanse imperium het van Servië afgepakt. Catalonië is op haar beurt de motor van de Spaanse economie. Van alle Spaanse regio´s mag Catalonië jaarlijks de meeste buitenlandse toeristen verwelkomen. In 2016 droeg Catalonië 19% bij aan het Spaanse BNP. Bovenal is Catalonië de regio die veruit het meeste exporteert: het neemt een kwart van de Spaanse export voor haar rekening. Daarnaast trekt het na Madrid de meeste buitenlandse investeerders en hebben vele grote bedrijven er hun hoofdkantoor gevestigd. Eensgelijk CF barcelona eeuwig strijdt tegen Real Madrid om de titel van Spanje, strijdt Catalonië met Madrid om de officieuze titel rijkste regio van Spanje. Het Spanje zoals we het nu kennen kan niet zonder Catalonië. Want hoe gaat Spanje een verlies van 19% van haar BNP opvangen?

Hoe Catalonië haar welvaart vergaard heeft is overigens ook best interessant. Het staat namelijk niet in de geschiedenisboekjes vermeld. Want het kunnen claimen van een wereldberoemde voetbalclub is niet de enige overeenkomst tussen Barcelona en Amsterdam. Catalonië heeft vuistdiep in de slavernij gezeten. In de 19e eeuw vertrok menig Catalaan straatarm naar Cuba en kwam vervolgens schatrijk terug. Met name de financiële sector van Catalonië kon gaan floreren door het financieren van de (illegale) slavenhandel. Neem bijvoorbeeld Antonio López. Industrieel, bankier en filantroop. Maar evenzo Catalonië´s grootste slavenhandelaar. In Barcelona is er een plein vernoemd naar hem (Plaça d’Antonio López) en een standbeeld geplaatst ter ere van hem. Betreffend standbeeld is tijdens de Spaanse burgeroorlog ontsokkeld, maar op bevel van de fascistische dictator Franco later weer in ere hersteld. Zo zijn verscheidene Catalaanse families op een vergelijkbare manier als Lopez bemiddeld geworden. Doch aangezien de meesten zich daarvoor schamen lopen ze daar beslist niet mee te koop. Vele vermogende Catalaanse families schamen zich diep voor de oorsprong van hun familiekapitaal en hebben daarom het bewijs daarvoor zoveel mogelijk vernietigd.

Maar er is altijd baas boven baas. Zo zijn er machtige elementen die geen belang hebben bij het bestaan van grote, machtige staten. Waarom? Omdat die in principe het beste weerstand kunnen bieden tegen hun neoliberale globalistische agenda. Vandaar dat zij gaarne afscheidingsbewegingen ondersteunen. Dat vond West-Europa dus nimmer een probleem totdat West-Europa tot haar eigen verbijstering zelf onlangs slachtoffer werd van deze politiek. Gebleken is dat de welbekende bankier van de subversieve acties en kleurenrevoluties zijn portemonnee weer eens heeft getrokken. Gebleken is dat de George Soros Foundation verschillende organisaties van fondsen heeft voorzien die pleiten voor de onafhankelijkheid van Catalonië.

Er zijn reeds eeuwen bewegingen in Catalonië actief die als doel hebben de onafhankelijkheid van Spanje te bewerkstelligen. Door de financiële crisis waarin Spanje zich de laatste jaren bevindt is die roep luider geworden. Welvarend Catalonië heeft het gevoel dat het veel meer betaalt aan Madrid dan dat het terugkrijgt. Echter, een afscheiding mag dan evident niet goed zijn voor Spanje, de vraag is of het wel goed is voor Catalonië. Nieuwe grenzen gaat ook onmiddellijk impact hebben op de werkgelegenheid in Catalonië. Catalonië is wellicht Spanje´s meest welvarende regio, maar is eveneens de regio met de meeste schulden. Bovendien is een onafhankelijk Catalonië geen lid meer van de EU wat haar warme handelsrelaties met EU-landen gaat bemoeilijken.

Historisch gezien heeft Catalonië dus gretig geprofiteerd van de afhankelijke verhouding van met name Cuba ten opzichte van Spanje, en van de knechting van mensen van Afrikaanse afkomst in het algemeen. Catalonië heeft dus groot kunnen worden dankzij het Spaanse kolonialisme. Er kan dus niet gezegd worden dat Catalonië slechts uitgeknepen is door Spanje. Vergeten wordt dat Catalonië naar lieve lust mee heeft mogen lopen knijpen in het Spaanse koloniale imperium. Dat had nimmer gemogen als het door Madrid beschouwd werd als een overzees wingewest. Maar waarschijnlijk vergeten zowel Catalonië als Madrid dit opoque liever.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment