De erfenis van Jim Jones

Op 18 november 1978 vond er een tragedische gebeurtenis plaats in het oerwoud. Deze maal was eens niet het oerwoud van Vietnam the scene of the crime. Neen. Het was voor de verandering ook niet gerelateerd aan een oorlog. Deze maal vormde het oerwoud van het Zuid-Amerikaanse land Guyana het decor. Meer specifiek de plaats Jonestown. Een plaats waar een paar jaar daarvoor nog niemand ooit van gehoord had. Dat kwam beslist niet omdat Guyana’s hoofdstad Geoergetown verhaspeld was door een slordige journalist. Betreffende plaats was nl. recentelijk uit de grond gestampt door de volgelingen van de Amerikaanse sekteleider Jim Jones. Zelf was hij ervan overtuigd dat hij god was en getuige de menigte die blind zijn bevelen opvolgden was menigeen het daar roerend mee eens. Opmerkelijk veel Zwarte mensen liepen achter rattenvanger van Hamelen Jim Jones aan. Zelfs aan een beval tot zelfmoord werd braaf door meer dan 900 mensen gehoorzaamd door vergiftigde kool aid (Amerikaanse oploslimonade) tot zich te nemen. Sindsdien is kool aid-drinker een gevleugelde begrip in de VS; dat is iemand die blind achter een grappenmaker aanwandelt en zichzelf aldus in het verderf stort.

Jim Jones zijn voorouders kwamen uit Ierland en Wales. Zelf werd hij op 13 mei 1931 geboren in Crete, Indiana, maar groeide op in het naburige dorp Lynnn. Ondanks dat hij enig kind was verzuimden zijn ouders hem de nodige aandacht te geven of als gezin activiteiten te ondernemen. Met de kinderen in de buurt vlotte het ook al niet. Maar een religieuze buurvrouw ontfermde zich over hem en nam hem mee naar de plaatselijke kerk. Dat was voor hem een ware openbaring. In de kerk vond hij de warmte die hij thuis miste. Het inspireerde hem ook om zelf dominee te worden: op tienjarige leeftijd begon hij kerkdiensten te houden voor de kinderen in de buurt. Tevens organiseerde hij begrafenissen voor dieren. Veel kinderen zullen hem een gekkie hebben gevonden, maar bij sommige jongere kinderen vond hij enig gehoor.

Als dominee ontdekte Jones dat hij zijn parochie kon domineren. Als een kind bijvoorbeeld eerder weg wilde gaan bij zijn kerkdienst dan beval hij betreffend kind te blijven. Dat bevel werd vervolgens gehoorzaamd. Hetgeen hem fascineerde. Al predikend ontdekte hij zodoende een talent te hebben om mensen te manipuleren. Deze vaardigheid is hij in de loop der jaren steeds verder gaan ontwikkelen, net zoals andere kinderen die bijvoorbeeld talent hadden voor honkbal al hun tijd en energie staken in het verbeteren van hun vaardigheden in het honkballen. Op school ging het overigens goed en in zijn vrije tijd verdiepte hij zich in charismatische historische figuren als Marx, Stalin, Hitler, Mao en Ghandi. Daarbij bestudeerde hij nauwkeurige hun sterke en zwakke punten.

In 1955 richtte Jones the Peoples Temple op in Indianapolis, later verhuisde deze sekte naar San Francisco. Betreffende sekte combineerde het christendom met communistische idealen en legde een grote nadruk op raciale gelijkheid. Jones predikte met de cadence van een Zwarte dominee en zijn preken waren vaak motivational speeches die ervoor zorgden dat de verworpenen der aarde zich speciaal gingen voelen. Vooral Zwarte Amerikanen lieten zich daardoor in zulke grote mate verleiden, dat de meerderheid der leden Zwart was. Doch in de praktijk dienden zij slechts als voervolk. Het leiderschap van the People’s Temple bestond nl. grotendeels uit witte vrouwen.

Lokale politici aanschouwden de invloed van Jones en trachtten hem voor hun karretje te spannen. Zo werd George Moscone dankzij steun van Jones tot burgemeester van San Francisco gekozen. Dit had wel tot gevolg dat Moscone een soort van marionet van Jones werd. Wat onder meer verklaart waarom Jones ineens benoemd werd in sleutelposities.

Maar Jones had inmiddels andere kopzorgen. Vanaf 1973 kwamen er berichten in de pers over de perverse gang van zaken binnen de sekte. Jones besloot daarop te verkassen naar het buitenland om uit de handen van de Amerikaanse autoriteiten te blijven. Zo wist Jones een overeenkomst gesloten met de regering van Brits Guyana. De sekte kreeg bewust grond toegewezen nabij betwist grensgebied met Venezuela, vanuit de gedachte dat Venezuela zich wel twee maal zou bedenken om betreffend gebied binnen te vallen als aldaar Amerikaanse staatsburgers waren gevestigd.

Na grootschalige voorbereidingen verhuisde Jones met honderden van zijn volgelingen naar het naar hemzelf vernoemde Jonestown in de zomer van 1977. Echter, in november 1978 bezocht congreslid Leo Ryan Jonestown om geruchten te onderzoeken dat aldaar mensen misbruikt werden en tegen hun wil in Jonestown verbleven. De door de media gevolgde Ryan werd in eerste instantie warm ontvangen in Jonestown. Maar in de loop van het verzoek gaven sekteleden stiekem briefjes aan leden van de delegatie van Ryan waarin ze hen smeekten om hulp. Uiteindelijk vertrok de delegatie van Ryan met 15 afvallige sekteleden uit Jonestown. Jim Jones was woedend. Een groep gewapende sekteleden leidde de delegatie Ryan naar het vliegtuig, maar vlak voor het instappen openden ze het vuur en vermoordden congreslid Ryan, drie journalisten en een afvallig sektelid. Jones begreep na dit incident dat zijn einde naderde en wilde koste wat het kost voorkomen dat hij en zijn aanhangers levend in handen van de autoriteiten kwamen. Aldus nam ‘god’ die zijn volgelingen de hemel op aarde had beloofd zijn parochie uiteindelijk mee naar de hel door ze tijdens een laatste avondborrel als makke lammetjes de kool aid te laten drinken.
DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Hoe Nederland de Eerste Wereldoorlog won

11 november staat niet uitsluitend voor Sint Maarten, maar voor nog veel meer. Zeker 11 november aanstaande. Op 11 november 2018 11:00 is het namelijk precies honderd jaar geleden dat de Eerste Wereldoorlog ten einde kwam. Duitsland tekende die dag de vrede in het wapenstilstandrijtuig. Tot groot genoegen van de meesten buiten Duitsland want de wereld had nog nimmer zo’n bloedige oorlog gekend. Aan beide kanten vielen er miljoenen doden en verminkten te betreuren. Dus vanuit die invalshoek bekeken waren er geen winnaars. Maar cynisch bekeken zou betoogd kunnen worden dat J.P. Morgan de grote winnaar was, de Anglo-Amerikaanse bankier die de geallieerden financierde. Echter, een andere maar veel minder bekende winnaar was het officieel neutraal gebleven Nederland. Ook al hadden de Germaanse broeders in het stof moeten buiten. Of won Nederland juist omdat de Germaanse broeders zand hadden moeten happen?

Gezien de anti-Duitse stemming die er decennialang na de Tweede Wereldoorlog in Nederland heeft geheerst valt het heden ten dage wellicht nauwelijks nog voor te stellen, maar gedurende de Eerste Wereldoorlog kraakte het grootste gedeelte van de bevolking van het neutrale Nederland voor Duitsland. Men hoopte vurig op een Duitse overwinning. Net zo vurig als men de Britten een nederlaag toewenste. In die dagen werden de Britten beslist niet als bevrijders ervaren, maar als onderdrukkers.

De Nederlandse bevolking was woedend vanwege het leed dat Groot-Brittannië de broeders in Zuid-Afrika toe zou hebben berokkend rond 1900 in de boerenoorlog. Een anti-apartheidsbeweging was er indertijd in de verste verte nog niet. Nederland identificeerde zich indertijd moeizaam met het lot van Afrikanen, doch makkelijker met kolonisten met Nederlandse wortels die zichzelf Afrikaners (of boeren) noemden. De boerenleiders waren tot de helden van het Nederlandse volk uitgegroeid. Dat uitte zich onder meer in het vernoemen van straten naar boerenleiders en de door boeren gekoloniseerde Zuid-Afrikaanse geografie: zodoende ontstonden de Transvaalbuurten en Afrikaanderbuurten in een reeks Nederlandse steden, met toponiemen vernoemd naar boerenleiders als Andries Pretorius, Louis Botha, Christiaan de Wet, Paul Kruger, etc.. Daarnaast bleek de Nederlandse sympathie voor Duitsland wel uit het feit dat het aan het eind van de oorlog de Duitse keizer Wilhelm asiel verleende en weigerde hem uit te leveren aan de geallieerden. Bovendien trok de Nederlandse bevolking zich na de oorlog het lot van Duitse en Oostenrijkse kinderen aan en steunde in grote mate liefdadigheidsacties die voor hen in het leven waren geroepen.

Gedurende de oorlog werd de anti-Britse stemming in het neutrale Nederland ook nog eens bevestigd. De Eerste Wereldoorlog was ook voor de Nederlandse bevolking geen pretje en dat kwam in grote mate door de Britten. De geallieerden trachtten te verhinderen dat Duitsland via Nederland aan voedsel en contrabande kwam. Daarom blokkeerden de Britten de haven van Rotterdam. De Nederlandse import werd door de Britten gereguleerd en aan quota’s gebonden. Hier bovenop trachtten zij ook nog eens de Nederlandse handel met Duitsland te voorkomen, maar die poging faalde. Doch de Britse blokkade van Rotterdam was al erg genoeg, aangezien hierdoor voedsselschaarste ontstond in Nederland. Om er zorg voor te dragen dat het weinige voedsel dat er was eerlijk verdeeld werd ging veel voedsel op de bon. Zelfs voor neutraal Nederland was de Eerste Wereldoorlog dus geen paradijslijke periode. Desalniettemin, geen enkel Europees land kwam zo relatief ongeschonden uit de Eerste Wereldoorlog.

Na de capitulatie van de Teutoonse broeders bleek echter de concurrentiepositie van Nederland spectaculair te zijn verbeterd. Doordat de buitenlandse concurrentie enige jaren weg was gevallen hadden de Nederlandse handel en industrie vrij spel op zowel de nationale als internationale markt en werd het gedwongen zelf initiatieven te ontwikkelen die zeer goed uitpakten. Philips ging bijvoorbeeld zelf gloeilampen fabriceren en omdat Duitsland nog weinig steenkool exporteerde ging Nederland zelf met succes steenkoolmijnbouw ontwikkelen in Limburg. Daarnaast ging de eigen wapenindustrie behoorlijk draaien en kwam de luchtvaart van de grond.

Dat het Verdrag van Versaille een vloek was voor Duitsland maar een zege voor Nederland bleek helemaal na 1923. Om de astronomische schadevergoeding aan de geallieerden te kunnen bekostigen ging de Duitse Minister van Financiën Matthias Erzberger het Duitse bedrijfsleven hoge belastingen opleggen. Hierop verkasten vele Duitse bedrijven naar het buitenland, in het bijzonder naar Nederland. Hele fabrieken werden letterlijk afgebroken in die Heimat om vervolgens weer opnieuw opgebouwd te worden in Nederland. Die in Nederland herboren bedrijven gingen op hun beurt weer fuseren met failliete bedrijven gevestigd in Duitsland, wat dan weer als list diende om de lucratieve handel en wandel vanuit Nederland voor de Duitse fiscus te camoufleren. Frauderende ‘Nederlandse’ bedrijven werden zelden in de kraag gevat door de Duitse fiscus. Hierdoor werd het voor Duitsland bijzonder lastig om zijn schadevergoeding af te betalen aan de geallieerden (die op hun beurt weer bij JP Morgan moesten aftikken). Maar dat zal Nederland worst zijn geweest, want dat kreeg zo maar een enorme kapitaalinjectie in de schoot geworpen dat voor een gouden decennium zorgde. Economische historici als van Zanden hebben erop gewezen dat de Nederlandse economie na 1923 onvoorstelbaar snel groeide. Zo’n ongelooflijke groei heeft Nederland nimmer gekend, noch voordien noch nadien (of in ieder geval sinds het serieus gemeten wordt). Zelfs niet in de jaren ’50 en ’60 van de 20e eeuw. Dus ondanks dat het Nederlandse leger in de Eerste Wereldoorlog geen schot heeft gelost kan Nederland gerekend worden tot de grote winnaars van de oorlog.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Calamiteiten in Brazilië (2)

Waarvoor gevreesd is is dan toch geschied. Er is een fascist aan de macht gekomen in het grootste land van Zuid-Amerika. Volgens demografisch georriënteerde wijzen heeft Brazilië zelfs op Nigeria na de grootste Afrikaanse bevolking ter wereld. In ieder geval, de meerderheid van de Braziliaanse bevolking is niet-wit. Uitgerekend in dit melaninerijke land heeft een fascist op democratische wijze de macht weten te grijpen. Het fascistische karakter wist in de tweede ronde zelfs zoveel als 55% van de stemmen in de wacht te slepen.

Doemsdag was onder meer mogelijk omdat de verkiezingen zwaar gemanipuleerd waren. De eerste aanzet daartoe werd ironisch genoeg gegeven door ex-president Rousseff door toe te staan dat er wetgeving werd aangenomen dat vervolgens tegen haar en haar mentor Lula werd gebruikt met als gevolg dat zij uit haar ambt werd gebonjourd en Lula achter de tralies belandde. Plea bargaining, het bepleiten van strafvermindering in ruil voor schuldbekentenis bleek een ware politieke bicicleta in eigen doel.

Daarnaast werd Lula, de gedoodverfde winnaar van de verkiezingen, zonder pardon van het stembiljet gekrast. Nou, zal men betogen, los van de vraag of Lula’s berechting terecht is, maar hij is nu eenmaal veroordeeld door de rechter. Ook al wacht hij momenteel een hoger beroep af. Maar dat is precies het punt. Eveneens verscheidene andere kandidaten waren veroordeeld door de rechter en wachten een hoger beroep af, maar hun namen mochten gewoon op het elektronische stembiljet blijven pronken. Een dubbele maat dus.

Bovendien heeft het hoogste Braziliaanse gerechtshof 3,4 miljoen stemmers vlak voor de verkiezingen hun stemrecht ontnomen omdat ze niet op tijd aan de biometrische registratie zouden hebben voldaan. De meeste van die stemmers zijn afkomstig uit gemarginaliseerde gebieden. Bijvoorbeeld de overwegend Zwarte staat Bahia. Anderzijds, of dat wat uitgemaakt heeft is maar zeer de vraag. Feit is dat Bolsonaro maar liefst 10,7 miljoen meer stemmen kreeg dan zijn naaste concurrent Haddad. Dat waren beslist niet alleen witte stemmen. Want ook al is de meerderheid van de Braziliaanse bevolking van Afrikaanse afkomst, velen van hen hebben Bolsonaro hun stem gegund. Niettegenstaande dat Bolsonara verkondigd heeft over de Quilombolas (Braziliaanse Marrons): “Ze doen helemaal niets. Ik denk zelfs dat ze zelfs niet meer goed zijn om zichzelf te vermenigvuldigen.” Triester nog, hij heeft geschreeuwd dat de politie carte blanche zal krijgen om te moorden. Zelfs dat heeft blijkbaar geen alarmbellen doen rinkelen in Zwart Brazilië. Aangezien de meeste slachtoffers van politiegeweld Zwart zijn vindt Zwart Brazilië het ogenschijnlijk wel goed om eensgelijk de bizon recreatief afgeschoten te worden.

Dus wat Bolsonaro betreft: Black lives don’t matter. Dat steekt hij geenszins onder stoelen of banken. Toch stemt Zwart Brazilië op hem. Wat maar aangeeft hoe grondig gehersenspoeld Zwart Brazilië moet zijn. Zwart Brazilië heeft blijkbaar dezelfde naïeve mindset als wijlen de dodo. Wel dient aangegeven te worden dat Bolsonaro’s steun van Zwart Brazilië mede ontstaan zou zijn door een illegale, grootschalige nepnieuws campagne contra Bollsonaro’s grootste concurrent Haddad op de sociale media, gefinancierd door een aantal ondernemers die met Bolsonaro sympathiseren.

Met de verkiezing van Bolsonaro lijkt de militaire dictatuur (1964-1985) weer terug te lande. Dat was een kwade periode uit de Braziliaanse geschiedenis waar het land nimmer mee in het reine is gekomen. Zoals Duitsland dat gedaan heeft na de Tweede Wereldoorlog, of wat Brazilië betreft dichter bij huis, buurland Argentinië. Na de dictatuur ging het leven gewoon door in Brazilië en niemand heeft geboet noch berouw getoond. Mede om die reden ontbeert het de bevolking aan bewustzijn over de verschrikkingen die dat regime op haar geweten heeft. Vandaar dat Bolsonaro ongestraft als verkiezingsstunt zijn familie en supporters in shirtjes kon laten rondlopen met het portret van kolonel Ustra, één van de meest sadistische martelaars en moordenaars van dat regime. Tevens is het opmerkelijk dat Bolsonaro er geen probleem mee heeft om met Adolf Hitler himself vergeleken te worden.

Wall Street en Washington zijn in ieder geval dolblij met Bolsonaro. Hij heeft aangekondigd een neoliberaal beleid te voeren en aangegeven braaf als een schoothondje achter Washington aan te gaan huppelen. In dat licht moet ook zijn uithaal richting China geïnterpreteerd worden en zijn besluit om de Braziliaanse ambassade in Israël eensgelijk Trump te verhuizen van Tel Aviv naar Jeruzalem. De verbale schoffering van China is interessant aangezien Brazilië samen met China onderdeel uitmaakt van de BRICS. Onder Lula vormde Brazilië samen met China juist de BRICS als tegenwicht voor de Anglo-Amerikaanse werelddominantie. Dus waarom ineens handelsoorlogstaal uiten richting China? Heeft Bolsonaro vanuit Washington de opdracht gehad om de BRICS te verlaten? Wil hij dat soms op gaan vangen middels handel met de VS? Kan en wil de VS dat wel? Beseft hij dan niet dat China Brazilië’s grootste handelspartner is en daarna de EU? Hoe gaat de relatief kleine handelspartner de VS dat gat ineens kunnen opvullen?

De verkiezing van Bolsonaro kan gezien worden als een geopolitiek succes voor het Anglo-Amerikaanse imperium. Het imperium heeft China een mooie hak weten te zetten in de handelsoorlog. Los daarvan zou het interessant zijn om de beweegredenen te onderzoeken van melaninerijke Brazilianen om een president te kiezen die gelijkenissen vertoont met de nazi’s. Racisme is in Brazilië een taboe-onderwerp waardoor er wellicht weinig bewustzijn over is, maar toch. Om in deze aan de beruchte uitspraken van Kanye West te refereren, onderdrukking blijkt soms inderdaad een keuze te zijn.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

De kok van het polderneoliberalisme


Sinds 20 oktober 2018 is Wim Kok niet meer. Als vakbondsleider en premier heeft de man ontegenzeggelijk zijn stempel gedrukt op de Nederlandse geschiedenis van het einde van de 20e eeuw. Reden voor de media en prominenten om de man weelderig te bestrooien met loftuitingen. Inderdaad, de wijze waarop Wim Kok het bekokstoofd heeft om als een acrobaat de sociaal-economische ladder op te klimmen kan als bewonderingswaardig gekwalificeerd worden. De man maakte een inhaalrace à la Max Verstappen. Eensgelijk de hoofdrolspeler van het Nieuwe Testament kwam hij ter wereld als de zoon van een timmerman. Wellicht werd deze timmermanszoon niet geboren in een kribbe, doch het gelukte hem wel om zich op wonderbaarlijke wijze helemaal omhoog te timmeren tot aan het Torentje van het Binnenhof aantoe. De ongeschreven regel was dat als je voor een dubbeltje geboren bent je nooit een kwartje wordt, maar Kok heeft die regel als geen ander aan zijn laars gelapt.

Maar Kok heeft nog veel meer aan zijn laars gelapt. Zoals de ideologie van de politieke partij waar hij lid van was. Wim Kok was eens de grote leider van de Nederlandse vakbeweging. Vervolgens maakte hij een transfer naar de politiek. Maar eenmaal gesettled in zijn nieuwe metier bleek Kok evenzo een ideologische transfer te hebben gemaakt. De vriendelijke reus torende omhoog en werd de machtigste politicus van het land. Doch eenmaal in het Torentje maakte hij beleid dat de suggestie wekte dat de voormalig voorzitter van de VNO-NCW op de knoppen drukte, ipv de voormalige voorzitter van de FNV. Zelf had hij het over het afschudden van de ideologische veren van zijn partij de PvdA, daarmee betreffende partij voor zijn achterban metamorfoserend van een vlinder in een rups.

Onder auspiciën van Kok fuseerde de PvdA officieus met de VVD. Wel mocht Kok ‘de paus’ spelen van de nieuwe politieke staatsgodsdienst het neoliberalisme. De overheid diende terug te treden en de vrije markt zou dankzij één of andere onzichtbare hand alle problemen te lande oplossen. Wel jammer dat chefkok Wim en zijn keukenhulpjes de geschiedenis van Nederland niet kenden, want anders hadden zij geweten dat het niet voor niets is dat de overheid bepaalde taken op zich genomen heeft.

In de 18e/19e eeuw bemoeide de overheid zich aanvankelijk met weinig, en dat werd een rotzooitje. Enkelen werden steenrijk, maar de meesten bleven straatarm. Los daarvan, Sander Heijne heeft erop gewezen dat de dienstenvoorziening niet functioneerde. Bepaalde gebieden ontvingen bijvoorbeeld nauwelijks post omdat het niet rendabel was. Evenzo was de infrastructuur ineffeciënt, juist omdat er verschillende spoorwegmaatschappijen waren die hun eigen netwerk van spoorwegen exploiteerden en die verschillende spoorwegen verschilden van breedte, de verschillende dienstregelingen sloten niet op elkaar aan en ze beheerden hun eigen stations. Bovendien accepteerden ze elkaars vervoersbewijzen niet. Eén grote ellende dus voor de reizigers. Zeker als ze over moesten stappen! Daarnaast was gezondheidszorg aanvankelijk een privilege van de rijken.

De overheid ging langzaam maar zeker beseffen dat het fnuikend was voor de economie als de post in bepaalde delen van het land slecht bezorgd wordt, de infrastructuur een puinhoop is en de arbeidsbevolking ziekelijk. Want in tegenstelling tot hetgeen de liberale, kolonialistische, voor de British East India Company werkende 19e eeuwse economen bij hoog en laag zweerden lostte de vrije markt bepaalde problemen beslist niet op. Sterker nog, in de omringende landen werd met name de infrastructuur vanaf begin 19e eeuw door de overheid gestuurd, met als resultaat dat aldaar de economie veel harder groeide dan in Nederland.

Let wel, de vrije markt werkt in bepaalde branches uitstekend, maar op andere gebieden totaal niet, vandaar dat de Nederlandse overheid die in de loop van de 19e/20e eeuw doelbewust voor zichzelf opeiste. Maar die geschiedenisles was Kok blijkbaar volledig ontgaan, waardoor hij zich liet verleiden om essentiële overheidstaken te verzelfstandigen, of zelfs los te laten op de vrije markt. Het gevolg is dat tegenwoordig het ganse spoor bij het minste geringste sneeuwvlokje vastloopt momenteel, het verzenden van post duurder is dan ooit, er wachtlijsten zijn in de zorg en er ziekenhuizen failliet gaan. Dan hadden we het nog niet eens gehad over de gevolgen voor de natuurlijke aanhang van de PvdA: al die duizenden vakmensen die dankzij de privatisering van essentiële overheidsdiensten hun baan hebben verloren. Mede daarom was Pim zo boos op Wim. Mede daarom is de PvdA sindsdien zo onfortuinlijk afgestraft door de kiezer.

Wim Kok mocht het voorlopige dieptepunt van de vruchten van zijn paarse beleid, het bankroet van het Slotervaartziekenhuis en de IJselmeerziekenhuizen net niet meer meemaken. Maar het persoonlijke hoogtepunt van zijn paarse beleid weer wel. Dat is dat hij nog jarenlang heeft mogen genieten van zijn neoliberale pensioensregeling in de vorm van riant betaalde commissariaten. Als wederdienst voor zijn neoliberale pensioen stemde ex-vakbondsman Kok in met een stijging van 584 % in de loop van drie jaar van de kortetermijnbonus voor ING-topman Michel Tilmant. Daarmee begon Wim Kok op een echte Angelsaksische neoliberaal te lijken en was hij overgelopen naar de geldwolven die hij eerder ernstige verwijten had gemaakt. Waarmee hij helaas evenzo de Angelsaksische betekenis van zijn naam (Wim Cock) eer aan deed. Wedermaal, zijn reis van de bodem naar de hemel van de maatschappij is bijzonder. Helaas is zijn Torentjebeleid om hele andere redenen bijzonder. Oftewel hoe Wim Kok zich ontpopte tot kok van het polderlandse neoliberalisme.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

De erfenis van generaal Maceo (2)

Spanje heeft een kostbaar lesje geleerd in Cuba. Cuba was Spanje’s Vietnam. Vele decennia nadien gaf de conservatieve Spaanse krant ABC de VS ten tijde van de Amerikaanse interventie in Vietnam dan ook de volgende wijze waarschuwing: “Pas op dat met jullie niet hetzelfde gebeurt als met ons op Cuba. Wij stuurden 250.000 van Spanje’s beste soldaten, met het beste materieel destijds beschikbaar; en 3.000 in vodden gehulde mannen geleid door Gomez en Maceo maakten ons af.”

Op Cuba is er een klein wonder geschied. Een paar duizend in vodden gehulde en grotendeels met machettes bewapende mannen hakten een leger (inclusief vrijwilligers) bestaande uit 300.000 uitstekend bewapende soldaten drie jaar lang in de pan (in de loop van de oorlog zou het rebellenleger uitgroeien tot tienduizenden, maar het Spaanse leger bleef altijd vele malen talrijker) zonder hulp van enige buitenlandse mogendheid. Volgens historicus Philip S. Foner is het narratief hoe dat kunstje is geflikt één van de grote heldenverhalen van de moderne militaire geschiedenis.

De verwikkelingen in Cuba werden op de voet gevolgd door de wereldpers met als gevolg dat Maceo wereldberoemd werd, zelfs in Spanje. Net zoals voetballende jongetjes tegenwoordig Messi willen zijn, waren Spaanse jongetjes die krijgertje speelden bij voorkeur Maceo. In 1925 verkondigde generaal Primero de Rivera nog publiekelijk in Madrid: “Ik, generaal van het Spaanse leger, zoon van generaals en neef van generaals vind het een eer om gewond te zijn geraakt in een veldslag tegen Maceo, grootste van de Spaanse generaals geboren op Cuba.”

Uitgerekend in de tijd dat de ideologie van de witte suprematie hoogtijdagen vierde verdiende de man die vanwege zijn huidskleur en ongekende spierkracht bekend stond als de bronze titaan, zijn sporen op het slagveld. Terwijl gevestigde eurocentrische pseudowetenschappers overuren maakten om ʽwetenschappelijkʼ te bewijzen dat de Zwarte mens inherent minderwaardig was ter legitimering van het kolonialisme en Jim Crow. Juist in die atmosfeer verwierf Maceo wereldfaam vanwege zijn ongeëvenaarde militaire prestaties. Gezegd kan worden dat Maceo niet slechts het Spaanse leger maar eveneens de ideologie van de witte suprematie in het nauw dreef. Dit werd met name door Zwart Amerika, dat zwaar leed onder Jim Crow, ten zeerste gewaardeerd.

Maceo en zijn Zwarte soldaten hadden zowel direct al indirect een ongelooflijke impact op Zwart Amerika. De meerderheid van de soldaten in het leger van de revolutionairen waren Zwart, evenzo de beste generaal (Maceo). Dit zorgde er niet alleen voor dat een apartheidssysteem zoals dat in de VS was ingevoerd in Cuba moeilijk voet aan de grond kreeg, maar het voorbeeld van Cuba was eveneens een gevaar voor het systeem van witte overheersing in de VS, want het inspireerde Zwarte Amerikanen om voor hun rechten op te komen. De Zwarte krant “The Chicago Defender” schreef: “Het ontroert de ziel van de Zwarte Amerikanen om getuigen te zijn van de eer en glorie die onvermoeibaar aan die gekleurde man wordt toebedeeld.” Want dit zou voor andere Zwarte mensen de weg hebben geëffend om plaats te nemen in het kabinet en het congres, en als politiechefs en legerofficieren. Een andere Zwarte journalist verkondigde dat Maceo de grootste held van de 19e eeuw was. Tevens wijst Gerald Horne erop dat in het verlengde van de roem van Maceo Cuba in het algemeen zoveel status verkreeg dat verschillende Zwarte Amerikaanse honkbalploegen zichzelf Cuban gingen noemen (Cuban Giants, Cuban Stars). Bovendien werden Afrikaans Amerikaanse kinderen opvallend vaak Maceo genoemd. Een proces dat overigens tot op de dag van vandaag voortduurt (denk bijvoorbeeld aan de beroemde muzikant Maceo Parker).

Op zijn beurt besefte Maceo als geen ander dat de VS minstens net zo´n grote vijand was van het Cubaanse volk als Spanje. In tegenstelling tot de elitaire revolutionairen streefde Maceo daarom niet naar erkenning door de VS, integendeel. Hij wilde absoluut niet dat de VS een vinger in de pap kreeg in Cuba, want hij was politiek volwassen genoeg om te bevatten dat het Cubaanse volk met de VS slechts de ene onderdrukker voor de andere zou verruilen.

Op hun beurt zagen de Amerikaanse autoriteiten de ontwikkelingen op Cuba met lede ogen aan. De aanwezigheid van zovele gewapende Zwarte mannen met een revolutionaire mindset op het eiland werd als een groot gevaar gezien door de aspirant wereldmacht die de ideologie der witte suprematie hoog in het vaandel had. Stel je voor dat de Afrikanen het eiland overnamen, en er een nieuw Haïti ontstond! Vandaar dat de VS besloot met hen af te rekenen. Omdat vooral door toedoen van wijlen Maceo het Spaanse leger zwaar was verzwakt kon het Amerikaanse leger in slechts vier maanden tijd over de Spanjaarden heen walsen. Toen de Spaanse vlag gezakt werd in Havana klonk het nog enthousiast uit duizenden kelen: “Viva Americana!”. Maar dat enthousiasme zou met name bij de Zwarte Cubanen spoedig wegzakken. Officieel werd Cuba onafhankelijk, maar de facto werd het een Amerikaanse kolonie, met alle gevolgen van dien. Eensgelijk als in de VS werd getracht in Cuba een apartheidssysteem te implementeren. Hiertegen kwamen de Zwarte Cubanen in opstand in 1912. Maar betreffende opstand werd genadeloos neegeslagen: duizenden mensen werden zonder pardon afgeslacht. Maceo had heel goed gezien dat de VS niet Cuba’s vriend was. Pas in 1959 zou Cuba de onafhankelijkheid verwerven die Maceo voor ogen had. Desalniettemin is het zeer terecht dat de bronze titaan op Cuba in brons is gegoten.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

De erfenis van generaal Maceo (1)

Antonio Maceo kan gerekend worden tot de voortreffelijkste legeraanvoerders uit de wereldgeschiedenis. De man toonde onvoorstelbare moed in het zicht van schier onoverkomelijke uitdagingen. Hij boekte spectaculaire successen en kaapte zodoende de verbeelding van de wereld zoals nadien wellicht nooit meer iemand is gelukt. Desalniettemin is hij heden ten dage vrij onbekend buiten Latijns-Amerika, maar dat is volstrekt onterecht.

Antonio Maceo werd op 14 juni 1845 geboren op Cuba. Zijn ouders waren vrije Zwarten. Van jongs af aan was Maceo politiek bewust geweest. Zo had hij een hekel aan de slavernij die hij om zich heen zag en beschouwde de Spaanse overheersing van Cuba als de oorzaak van de heersende armoede. Ondanks zijn gebrek aan formeel onderwijs kwam hij schrander over en werd ‘ontdekt’ door een advocaat die hem introduceerde in de kringen van revolutionaire Cubaanse activisten. Op 12 oktober 1868 vond de eerste actie van de revolutionairen plaats in de zgn. tienjarige oorlog en de jonge Antonio Maceo was van de partij. Sterker nog, meteen tijdens dat eerste treffen met de Spaanse overheersers onderscheidde hij zich dusdanig dat hij bevorderd werd tot sergeant.

In theorie waren de Cubanen volstrekt kansloos tegen het talrijke, met de modernste wapens uitgeruste Spaanse leger. In de praktijk bleken de in vodden gehulde en grotendeels met slechts kapmessen uitgeruste rebellen het de Spaanse imperialisten knap lastig te kunnen maken. Met name dankzij geboren soldaten als Maceo in de gelederen. Maceo bleef zichzelf onophoudelijk onderscheiden met als gevolg dat hij ondanks zijn huidskleur snel opklom in de hiërarchie en het uiteindelijk tot generaal schopte.

De revolutie verliep voortvarend maar begon desalniettemin te struikelen. De revolutie kampte nl. met een grote weeffout. De revolutionairen waren het erover eens dat Cuba zsm onafhankelijk moest worden. Maceo en consorten meenden dat die onafhankelijkheid vervolgens de sleutel was tot het invoeren van vergaande sociale hervormingen zoals het afschaffen van de slavernij. Slavenmeesters die een grote vinger in de pap hadden dachten daar echter heel anders over. Uit propagandistische motieven konden ze wel eens verkondigden dat emancipatie een doel van de revolutie was, maar in werkelijkheid wensten zij de slavernij gewoon te handhaven. De Spanjaarden wisten dat en trachtten de revolutionairen continu uit elkaar te spelen door op dergelijke sentimenten in te spelen.

Maceo bleef ondertussen onverminderd de ene verbluffende overwinning na de andere boeken. Maar het bleek water naar zee dragen te zijn aangezien de hoogste leiders van de revolutie een vredesverdrag zouden gaan sluiten met de Spaanse opperbevelhebber generaal Campos. Dit was in de ogen van Maceo onvoorstelbaar. Maceo beschouwde het Verdrag van Zanjón als hoogverraad aangezien het betreffende vredesakkoord noch onafhankelijkheid, noch de afschaffing van de slavernij garandeerde. Om die reden bleef Maceo als enige leider gewoon doorvechten. Dit was zijn beroemde protest van Baraguá. Maar er kwam een compromis. De vrede kwam er doch Maceo gaf zich nimmer over aan de Spanjaarden. Hierdoor konden de revolutionairen zeggen dat ze niet verslagen waren maar de revolutie om strategische redenen hadden opgeschort.

Na veel tegenslagen werd de revolutie inderdaad hervat in 1895. Alhoewel Máximo Gómez opperbevelhebber werd van de revolutionairen was het Maceo die zich als geen ander onderscheidde op het slagveld. De revolutionairen wilden deze maal de oorlog niet beperken tot het oosten van het eiland, maar het ganse eiland in vuur en vlam zetten, inclusief het welvarende westelijke deel. Om dat te voorkomen hadden de Spanjaarden trocha’s gebouwd (onoverbrugbaar geachte versperringen). Maar tot grote ontzetting van de Spanjaarden wist Maceo met zijn leger die trocha’s toch over te steken en het westen te bereiken. Eén zo’n onneembaar geachte trocha lag nabij Havanna. Gezegd werd dat mocht het Maceo gelukken om die trocha te doorkuisen hij groter was dan Hannibal. Op 8 januari 1896 deed Maceo precies dat en bereikte in volle glorie het meest westelijke deel van Cuba. De propaganda van de Spanjaarden (Maceo afschilderen als een gevaarlijke schurk) bleek niet te hebben gewerkt: hij werd door de plaatselijke bevolking overal als een held onthaald. De westelijke invasie, waarbij Maceo met een klein leger heel Cuba doorkruiste, wordt beschouwd als één van de meest briljante militaire operaties van de 19e eeuw.

Echter, wederom werden Maceo ongekende militaire successen ondermijnd. De hoogste leiders van de revolutie konden het niet verkroppen dat een Zwarte man zo machtig en populair werd. Plotseling werd zijn broer José Maceo ontheven van zijn functie als commandant van de provincie Oriente en zijn kameraad Gómez als opperbevelhebber. Reden voor Maceo om snel terug te keren naar het oosten om de revolutie te redden. Maceo moest nu opnieuw een trocha doorkruisen. Maar in een schermutseling met de Spanjaarden werd de onoverwinnelijk geachte Maceo gedood op 7 december 1896.

Maceo is betrokken geweest bij meer dan 500 militaire confrontaties met het Spaanse imperium waarbij zijn lichaam werd geteisterd door zoveel als 25 schotwonden. Maar hij verloor nooit één enkele veldslag. Keer op keer was hij de tot op de tanden bewapende Spanjaarden te slim af. Maceo had de oorlog met vlag en wimpel kunnen winnen, ware het niet dat de Spanjaarden met succes propaganda verspreidden onder de witte leiders van de revolutie dat de Zwarte Maceo een dubbele agenda had en van plan was van Cuba een nieuw Haïti te maken. Alhoewel, kwa militaire prestaties kan Maceo zeker vergeleken worden met de helden van de Haïtiaanse revolutie…

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Long live the Kane

Medio jaren ’80 ontwikkelde Hip-Hop zich spectaculair. Dat gold met name voor het rappen. Zo meende begin jaren ’80 menig rapper nog weg te kunnen komen met kinderrijmpjes aangevuld met zelfverzonnen onzinwoorden. Dit was één van de redenen waarom Hip-Hop jarenlang niet serieus werd genomen door de grote boze buitenwereld. Maar naarmate de concurrentie groter werd werd men ook steeds meer gedwongen iets meer te geven om zich te onderscheiden van diezelfde concurrentie. Zodanig zelfs dat men het als kitsch beschimpte rappen wist te ontwikkelen tot een erkende kunstvorm. Eén van de rapfenomenen die in dat proces ontegenzeggelijk een voortrekkersrol heeft vervuld is Big Daddy Kane.

Antonio Hardy begon als kind met rappen onder invloed van zijn grote neef Murdoch. Hij was een groot fan van het karakter Caine gespeeld door David Carradine in een tv-serie genaamd King Fu, wat hem inspireerde om zichzelf MC Kane te noemen, hetgeen later dus weer werd verfraaid tot Big Daddy Kane. Rondhangend in winkelcentrum Albee Square Mall raakte hij bevriend met een andere aspirerende rapper genaamd Biz Markie, die een groot netwerk had en ingangen voor hem creëerde. Zo bracht the Biz hem zelfs in contact met het indertijd fameuse collectief the Juice Crew, waar hij een prominent lid van zou worden.

Voordat Kane zelf beroemd werd deed hij zich op de achtergrond reeds flink gelden. Zo fungeerde Kane als dj voor rapfenomeen Roxanne Shanté, maar schreef ook de teksten voor haar hits “Have a nice Day” , “Go on girl” en Loosey’s rap (van Rick James) net zoals hij de meeste teksten schreef voor Biz Markie’s klassieke debuutalbum “Going off”. Hetgeen tevens de veelzijdigheid van Kane als tekstschrijver aangeeft, aangezien Shanté een battle rapper pur sang is en Biz Markie een clown die bijvoorbeeld rapt over het eten uit je neus.

Volgens Kool Moe Dee heeft Kane improviserend rappen populair gemaakt. Freestyle had eens een hele andere betekenis. Het was gewoon een geschreven rhyme zonder specifiek onderwerp. Improviseren was een vies woord, een zwaktebod. De gedachte was dat mensen die geen rhymes konden schrijven achteraf zeiden dat het geïmproviseerd was, om hun gezicht te redden (net zoals graffiti-artiesten “it rained” erbij zetten als hun kunstwerk is mislukt). Daarom werd ook geen enkele mc die improviseerde gerespecteerd. Maar dat veranderde toen Kane het nummer “Just Rhymin with Biz” uitbracht. Het gerucht op straat was dat Biz Markie met een nieuwe rapper verdienstelijk improviserend aan het freestylen was op plaat. Vervolgens zou het hele concept van wat een freestyle was veranderd zijn. Een freestyle moest voortaan per definitie geïmproviseerd zijn.

In 1988 kwam het lang verwachte debuutalbum “Long Live the Kane” uit, hetgeen als de blauwdruk kan woorden beschouwd van de rapstijl voor oneindig veel rappers. Naast dat Kane op dat album slick talk en punch lines to the next level bracht zijn kenners onder de indruk van Kane zijn inflecties: hij legt altijd de nadruk op de belangrijkere gedeeltes van een woord, zin of lettergreep en een woord staat bij hem nooit op zichzelf maar is altijd verbonden aan een ander woord. Ondanks dat Kane in principe met niemand een beef had spitte hij voornamelijk battle rhymes. Maar hij bezondigde zich net zo goed aan liefdesliedjes. Zijn nieuw verworven status als rapkoning was echter dusdanig robuust dat zijn hardcore fans het hem vergaven en net deden of het nooit was voorgevallen.

Big Daddy Kane stond niet bekend als een politieke rapper zoals Chuck D of KRS ONE, maar dat neemt niet weg dat hij regelmatig een boodschap verkondigde. Bijvoorbeeld in “Word to the Mother” en “Young Gifted and Black”, waarin hij heel bewust de stem van Louis Farrakhan had laten samplen om Farrakhan meer bekendheid te verschaffen onder zijn fans. Of anders wel zijn gastoptreden op “Burn Hollywood burn” van PE of “Who am I” waarop de dochter van Malcolm X te horen is. Want zoals zoveel andere rappers die eind jaren ’80 doorbraken was hij lid van de 5% Nation (een afsplitising van de NOI) en dat klonk door in zijn muziek.

Kane onderscheidde zich niet alleen door zijn rapstijl. Evenzo zijn kledingstijl was een klasse apart. Terwijl de meeste rappers de dagelijkse kledingstijl van succesvolle drugdealers imiteerden en populariseerden trad Big Daddy Kane op in chique driedelige pakken. Doch zijn status was blijkbaar dusdanig onaantastbaar dat hij ook daar mee wegkwam.

Big Daddy Kane heeft samen met Rakim en KRS ONE een nieuwe standaard gezet voor rappers. Sindsdien is de manier van rappen compleet veranderd. Natuurlijk zijn er nadien wel meer rappers geweest die grote invloed hebben gehad, maar nooit meer in de mate als de tweede generatie rapkoningen. Een beroemd voorbeeld van een rapper die duidelijk beïnvloed is door Kane is natuurlijk Jay Z, maar eigenlijk is de lijst schier eindeloos.

Over Jay Z gesproken, die ging rond het jaar 2000 de strijd aan met zijn grote concurrent Nas. Een generatie eerder kwam zo’n battle tussen super rappers tot teleurstelling van vele fans er juist niet. Big Daddy Kane heeft nimmer publiekelijk de degens gekruisd met Rakim. Wie was er eigenlijk beter? Voor de mensen die de ganse dag op straathoeken over Hip-Hop discussiëren zoals Derksen en Gijp over voetbal is het antwoord op die vraag van levensbelang. Zou de slick talk van Big Daddy Kane het winnen van de poëtische concepten van Rakim?

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Boomerang in Syrië

Zoals bekend is de door de CIA georkestreerde Arabische lente wat Syrië betreft in een militair debacle geëindigd voor het Anglo-Amerikaanse imperium. In verschillende Arabische landen wist het imperium middels proxies korte metten te maken met onwelgevallige regeringen. Doch in Syrië werd zoveel herrie gemaakt dat de Russische beer wakker werd van zijn geopolitieke winterslaap en de beer bleek toch een maatje te groot voor de haat van de Islamitische Staat. Slechts in Idlib wordt er heden nog gestreden maar iedereen weet dat het slechts een kwestie van tijd is dat ook aldaar de laatste proxies van het imperium onschadelijk zijn gemaakt.

De geopolitieke consequenties van de nederlaag in Syrië gaan wijd gedragen worden. Want niet alleen werd de val van Syrië geambieerd door de VS, maar door een reeks van zowel voormalige als wanna be imperia zoals Groot-Brittannië, Frankrijk, Turkije, Saoedi-Arabië, Qatar, Israël, etc. Allen meenden om uiteenlopende redenen belang te hebben bij een nieuwe status quo in Syrië onder auspiciën van islamisten. Sommigen droomden ervan hun voormalige koloniale imperia ten delen in ere te herstellen, anderen hoopten hun positie op de gasmarkt te verbeteren, en Israël vindt het simpelweg niet fijn om aan grote, sterke Arabische buurlanden te grenzen. Die ziet het liefste dat de Arabische wereld uiteen valt in talloze mini-staatjes die gezamenlijk onmogelijk een vuist kunnen maken tegen de zionistische entiteit. De vraag is hoe dit verder moet. Achter de schermen waren er allemaal toezeggingen gedaan over de verdeling van het vlees van de koe nog voor de slachting. Echter, nu die koe met hulp van de beer terugvochten heeft als een stier is het voor de imperialisten wonden likken geblazen in plaats van likkebaarden.

Maar ondanks de militaire nederlaag geeft het imperium en zijn bondgenoten beslist nog niet op. Zo dacht Israël dat het Syrië naar hartenlust kon blijven bombarderen. Het bedacht zelfs een list om een wig te drijven tussen Syrië en zijn machtige bondgenoot. Het Syrische afweersysteem schoot nl. een Russisch vliegtuig neer. Wetende hoe woedend Rusland reageerde toen Turkije een Russisch vliegtuig neerhaalde zou er een ernstige breuk kunnen ontstaan in de relatie tussen Syrië en Rusland. Maar na onderzoek concludeerden Russische experts dat Israël in deze zeer verwijtbaar gehandeld had. Israël lokte de neerhaling uit door doelbewust met vier F-16 achter het Russische toestel te vliegen, hetgeen de Syrische luchtafweer in verwarring bracht.

De Israëlische list sorteerde echter het tegenovergestelde effect dan gehoopt was. De verwachte breuk in de relatie tussen Syrië en Rusland bleef uit, sterker nog, de band tussen beiden landen werd juist sterker. Rusland gaat nu nl. alsnog het gevreesde S-300 luchtafweersysteem aan Syrië leveren. Rusland wilde het systeem eerder leveren, maar zag daar na hevige protesten van onder meer Israël lange tijd vanaf.

Decennialang beschikte het Israëlische leger over wapens die superieur waren aan die van de legers van de naburige Arabieren, hetgeen telkenmale dramatisch tot uiting kwam op het slagveld. De vraag is of dat nog steeds het geval is als Syrië beschikt over de S-300. Syrië beschikte al over de uit de jaren ’60 daterende S-200 raketten, en gebruikte die met redelijk succes. Zelfs de S-300’s waren al in Syrië, maar onder de hoede van het Russische leger. Israël is gewaarschuwd het Russische leger niet aan te vallen, en neemt die waarschuwing ter harte, onder meer vanwege de aanwezigheid van diezelfde S-300. Een raket die effectief is tegen praktisch ieder vliegend object (of het nu om vliegtuigen gaat of raketten), ook die zogenaamd onzichtbaar zijn voor de radar. Een S-300 gaat sneller dan het snelste Israëlische vliegtuig, is nauwelijks af te schudden omdat het middels een inwendige radar zijn doel vindt. Neutraliseert vliegtuigen uitgerust met elektronische oorlogsvoeringssystemen. Daarnaast is het systeem nauwelijks uit te schakelen middels een preventieve aanval. Bovenal, de S-300 is veel accurater dan de meest geavanceerde Amerikaanse afweerraketten (Momenteel wordt Saoedi-Arabië regelmatig onder vuur genomen vanuit Jemen met oude raketten, maar de door de Saoedi’s gebruikte Amerikaanse luchtafweergeschut kan die oude raketten niet allemaal neerhalen).

Syrië ligt volledig in puin en de bevolking is geterroriseerd en getraumatiseerd. Dus de Syrische bevolking is sowieso de grootste verliezer van de oorlog. Een hele schrale troost is dat het imperium en bondgenoten evenzo verloren hebben. Alhoewel, het lijkt spannend te blijven. Want de Israëlische Minister van Defensie heeft inmiddels stoer publiekelijk verkondigd Syrisch grondgebied te blijven aanvallen, ongeacht de toevoeging van de S-300 aan het arsenaal van het Syrische leger. Als excuus wordt verschaft dat Israël geen keuze heeft om Syrië te bombarderen vanwege de militaire aanwezigheid van aarstvijand Iran.

Anderzijds, het was ook een keuze van Israël om de proxy-oorlog in Syrië te faciliteren. Als die oorlog er niet was geweest dan had Iran nu waarschijnlijk ook niet in Syrië gezeten. Hier zien we dus weer een andere reden waarom ook voor Israël de oorlog in Syrië niet goed uitgepakt heeft. De Syrische strijdkrachten zijn niet verdeeld en gedecimeerd geraakt zoals gepland, maar lijken juist sterker bewapend uit de strijd te komen dan ooit voordien. Bovendien heeft aarstsvijand Iran zich aan de grens van Israël genesteld, waardoor Israël alleen maar meer bedreigd wordt vanuit de Islamitische wereld. Oftewel, Syrië heeft de S-300 maar Israël de boomerang. De boomerang is niet een wapen dat het Israëlische leger gebruikt tegen vijanden, de boomrang is een wapen dat Israël gebruikt tegen zichzelf.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Premier Pinokkio (2)


De afschaffing van de dividendbelasting blijkt een ware obsessie van Mark Rutte (en zijn opdrachtgevers) te zijn en te blijven. Het deert hem totaal niet dat hij in zijn strijd ter afschaffing van de dividendbelasting meermalen op leugens is betrapt, want daar wordt vrolijk overheen gestapt en vervolgens uit hetzelfde vaatje getapt, en neen dit is geen grap. Dat praktisch het ganse Nederlandse volk de dividendbelasting een doorn in het oog is heeft niet mogen baten. Pinokkio Rutte trekt gewoon een lange neus naar de burger (en door het vele jokken is die zo langzamerhand zo lang als het torentje). De man blijkt voor geen enkel argument vatbaar om zijn dubieuze levensdoel nog eens te overdenken. De afschaffing van de dividendbelasting is inmiddels ten aanschouwe van het volk door Zijne Majesteit voorgelezen op de Derde Dinsdag van September. Of hoe Mark Rutte de democratie misbruikt om op dictatoriale wijze ondemocratische, neoliberale idealen door de strot van het volk te duwen. Drie maal raden wie die afschaffing van de dividendbelasting gaat betalen…Inderdaad, ondertussen wordt het lage BTW-tarief per 1 januari 2019 verhoogd van 6% naar 9%. Waarom verhoogt een partij die zogenaamd fel gekant is tegen het betalen van veel belasting ineens de BTW met 3%? Ogenschijnlijk ziet men de burger als een gewillig slachtoffer.

De doordrukking van de dividendbelasting toont eens te meer dat democratie een relatief begrip is. Het toont eens te meer hoe machtig het grote kapitaal is en hoe ze opereren middels hun zetbazen. Niet alleen in zgn. bananenrepublieken, doch zelfs in een model Westerse democratische rechtstaat gelegen aan de Noordzee. Door multinationals te verschonen van de betaling van belasting en daarmee hun plicht aan de samenleving vergroot tevens hun macht binnen de samenleving. Al was het maar omdat de samenleving ze minder kan aanspreken op hun plicht bij te dragen aan de bouw van scholen, wegen en ziekenhuizen, etc. Als de dividendbelasting daadwerkelijk van doorslaggevend belang zou zijn geweest dan zouden multinationals slechts gevestigd zijn in zgn. bananenrepublieken. Aangezien Nederland tegen die bierkaai toch niet kan concurreren is het verspilde moeite om de dividendbelasting af te schaffen. Nederland moet het hebben van andere gunstige voorwaarden zoals een goede infrastructuur, een hoog opgeleide bevolking, een goede talenkennis, etc.

Fans van het neoliberalisme zullen dat toejuichen: des te meer macht bij de handelaren des te beter. Volgens hen wordt dankzij een onzichtbare hand iedereen beter van een vermeende vrije markt. Maar de geschiedenis wijst helaas keihard uit dat het geen goede zaak is als multinationals de macht overnemen in landen. Denk bijvoorbeeld hoe de VOC huisgehouden heeft in Indonesië, of the East India Company in India, of anders wel wat het Amerikaanse United Fruit Company heeft aangericht in een reeks Latijns-Amerikaanse landen. Of dichterbij en meer recentelijk, hoe men in Nederland heeft ondervonden wat voor onfortuinlijke puinhopen verscheidene neoliberale paarse en anderskleurige kabinetten van de dienstverlening hebben gemaakt. Privatisering mond meer dan eens uit in privilegering.

Ondertussen deed de VVD een volgende zet op het nationale Nederlandse politieke schaakbord. Fractievoorzitter Klaas Dijkhoff deed nl. heel toevallig op het tijdstip dat er opnieuw gedebatteerd zou gaan worden in de Tweede Kamer over de afschaffing van de dividendbelasting een wetsvoorstel. Hij deed net alsof hij niet bekend is met artikel 1 van de grondwet en diende een onvervalst voorstel ter invoering van een apartheidswet in. Dijkhoff wil misdrijven in veronderstelde probleemwijken, waar meer dan 50% van de bevolking van niet-Westerse komaf is twee maal zo hard gaan straffen. Wat moeten we hiermee? Waarom profileert Rutte’s kroonprins zich als de nieuwe Hendrik Verwoerd? Waarom wil Dijkhoff een kwaad dat in de praktijk reeds geschiedt in de wet verankeren? Zogenaamd weet Dijkhoff niet dat mensen uit ‘probleemwijken’ al meer in het oog lopen door etnisch profileren, vaker afgescheept worden met pro deo advocaten en hogere straffen krijgen door bevooroordeelde rechters. Maar dit is voor Dijkhoff evident niet genoeg en vindt hij het nodig om Nederland officieel te doen veranderen in wijlen apartheid Zuid-Afrika.

Een reden waarom Dijkhoff’s wetsvoorstel interessant is is omdat het de suggestie versterkt dat er binnen de incrowd van de VVD een nogal xenofobe en racistische atmosfeer heerst: kennelijk stond de afwijzing van de multiculturele samenleving door Minister van Buitenlandse Zaken Stef Blok niet op zichzelf. Bij de VVD barst het schijnbaar van de alt right liefhebbers die de ideeën van racistische ideologen als Richard Spencer, Jared Tayler en Stefan Molyneux slikken voor zoete koek en zich er niet voor schamen de ideeën van dergelijke hardcore racisten te trachten te formaliseren in het Nederlandse wetboek. Ook al dienen ze als afleidingsmanouvres voor de belangen van het grote kapitaal.

Omgedraaid, waar haalt Dijkhoff eigenlijk het morele lef vandaan om te oordelen over de bewoners van hetgeen hij probleemwijken noemt? Wanneer komt er eigenlijk een keer een speciale wet die de leden van probleempartijen aanpakt en dubbel zo hard straft? Gezien het feit dat de ene na de andere prominente VVD’er op heterdaad met zijn handen in ‘de koektrommel’ wordt gegrepen, of anders wel met een ledemaat onder een rok, lijkt het de hoogste tijd om het probleem VVD eens grondig aan te pakken. Om bij deze aan de woorden van Dijkhoff te refereren, dat is niet omdat we iets tegen de VVD hebben, maar dat is slechts om de leden van de VVD te helpen…

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Satellietstaat Nederland

Dat het Anglo-Amerikaanse imperium streeft naar absolute werelddominantie kan niet als een geheim worden beschouwd. Al zullen er mensen blijven bestaan die glashard ontkennen dat de VS een imperium is zoals bijvoorbeeld het Britse Rijk dat was. Het is inderdaad zo dat de VS zichzelf geen imperium noemt, maar daar kunnen we niets mee: als iets loopt als een eend, kwekt als een eend en lijkt op een eend, dan is het een eend! Oftewel, de ontkenning van het bestaan van het Anglo-Amerikaanse imperium is een doorzichtig pr-praatje. Sinds de ondergang van het Derde Rijk en de daarop volgende ontmanteling van de koloniale imperia van verschillende Europese landen wekt de term imperium nl. veel weerzin op. De strategen van het naoorlogse Anglo-Amerikaanse imperium bedachten dat die weerzin geneutraliseerd kon worden als de VS zichzelf in tegenstellig tot zijn voorgangers niet zou profileren als een imperium vanwege de negatieve connotatie die betreffend woord heden ten dage opwekt.

In werkelijkheid voerde de VS nog voor het officieel bestond reeds imperialistische oorlogen, daar kunnen met name de oorspronkelijke bewoners van Noord-Amerika en Mexico over meepraten. Los daarvan heeft de VS reeds sinds de 19e eeuw landen gereduceerd tot satellietstaten. Staten die officieel onafhankelijk zijn, maar in de praktijk naar de pijpen van de VS dansen. Het geheel van landen dat de facto overheerst wordt door de Anglo-Amerikaanse speculantenoligarchie vormt dus het Anglo-Amerikaanse imperium. Landen die niet tot dat imperium behoren en landen behorend tot dat imperium maar die zichzelf te onafhankelijk opstellen lopen gevaar. Zie hier de ware reden waarom allerlei landen onder vuur komen te liggen. Niettegenstaande dat de door Wall Street gecontroleerde media menigmaal bewezen heeft dat ze gesmeerde lastercampagnes kunnen opzetten tegen ‘subversieve elementen’ in het mondiale statensysteem.

Anglo-Amerikaanse satellietstaten zijn er echter wel in gradaties, net zoals je Britse koloniën had in gradaties. Vanwege bepaalde economische privileges ziet de bevolking van sommige satellietstaten het grotere plaatje moeizaam. Tot die categorie zou Nederland gerekend kunnen worden. In de praktijk blijkt het officieel onafhankelijke Nederland als een braaf schoothondje op te zitten en pootjes te geven voor de imperialistische ambities van Washington (en in extentie Jeruzalem). Zo was Nederland militair bondgenoot in de bloedige Koreaanse oorlog, steunde Nederland lange tijd de Vietnamoorlog, was Nederland militair bondgenoot tijdens de Golfoorlog, steunde Nederland de VS onvoorwaardelijk tijdens de Irakoorlog (ondanks dat de Amerikaanse casus belli zeer dubieus was, en achteraf compleet gefabriceerd bleek te zijn), steunde het de proxy-oorlog tegen Khadafi (waardoor het paradijslijke Libië veranderde in hel op aarde). Maar meest recentelijk is natuurlijk de steun aan de Amerikaanse proxy-oorlog tegen Assad.

Eerder hadden wij er reeds op gewezen dat er niet zoiets bestaan heeft als een gematigde oppositie in Syrië. Dat is een mythe die de mainstream media heeft gecreëerd om de Anglo-Amerikaanse proxy-oorlog aldaar te legitimeren. Er is dus naar buiten gekomen dat Nederland steun verleend heeft aan terroristische groeperingen ter plaatse. Hoe rijmt dat met het veroordelen van de Nederlandse staat van uit Syrië teruggekeerde jihadisten? Is lastig, maar dit soort paradoxen zijn onvermijdelijk als je je gaarne als satellietstaat afficheert van een imperium waarvan het doel (werelddominantie) de middelen heiligt. We benne benieuwd hoe Pinokkio Rutte zich deze maal uit deze valkuil die hijzelf gegraven heeft gaat jokken.

Dat de VS Nederland als een satellietstaat ziet bleek overigens heel duidelijk na de oprichting van het Internationaal Strafhof te Den Haag. Het Internationaal Strafhof is een permanent hof voor het vervolgen van personen die verdacht worden van genocide, misdaden tegen de menselijkheid en oorlogsmisdaden zoals deze zijn omschreven in het statuut. Het Internationaal Strafhof werd opgericht op 1 juli 2002, maar president Bush van de VS weigerde simpelweg betreffend verdrag te ondertekenen. Sterker nog, Bush ondertekende op 3 augustus 2002 heel arrogant the American Servicemembers Protection Act of 2002. Deze wet bedreigt rechtstreeks de soevereiniteit van Nederland, want er staat in dat de VS zich het recht voorbehoudt om Nederland binnen te vallen om zowel verdachte Amerikaanse staatsburgers, als verdachte burgers van bevriende naties te bevrijden. Dus met andere woorden, mocht een Israëli ooit vast komen te zitten in Den Haag om voor het Internationaal Strafhof te verschijnen, dan eigent de VS zich het recht toe om Nederland te behandelen zoals het Irak eerder behandeld heeft.

Over Irak gesproken, dat Nederland berust in de rol van Amerikaanse satellietstaat bleek evident uit de manier hoe Nederlandse omging met de geopolitieke ontwikkelingen van de daarop volgende maanden. Ondanks het feit dat de VS Nederland in feite tot op het bot geschoffeerd had door middels de Servicemembers Protection Act te tonen maling te hebben aan Neerlands’ soevereiniteit, ging de regering Balkenende pal achter de snode plannen van de speculantenoligarchie achter George Bush en Tony Blair staan om Irak binnen te vallen. Dit ondanks het gegeven dat Balkenende en Saddam Hoessein in zekere zin in hetzelfde schuitje zaten: hun beider landen werden immers heel brutaal bedreigd door het Anglo-Amerikaanse imperialisme. We moeten ons daarom serieus afvragen of Nederland wel voor 100% bevrijd werd op 5 mei 1945. Het lijkt er meer op dat een Duitse kolonisator vervangen werd door een Anglo-Amerikaanse imperialistische coördinator. De vermeende vrijheid verschaft door de Amerikanen had voordelen maar er waren duidelijk voorwaarden aan verbonden geschreven in lettertjes te klein voor de kiezer. Door Nederland stroomt wel de Rijn, maar in hoeverre is Nederland soeverein?

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment