De erfenis van dr. Runoko Rashidi

“Ik ben geen Afrikaan omdat ik in Afrika geboren ben, maar omdat Afrika geboren is in mij” is een beroemde uitspraak van Kwamé Nkrumah. Als er een geleerde is geweest die dat ter harte heeft genomen dan is dat wel dr. Runoko Rashidi. Rashidi reisde de ganse planeet af op zoek naar Afrikaanse geschiedenis en sprak overal en altijd met groot respect en toeweiding over de verworvenheden van de Voorouders. Echter, de man die zijn leven in dienst stelde van de verworvenheden van de Voorouders is dus zelf een Voorouder geworden op 2 augustus jongstleden.

Runoko Rashidi was een Garveyistische antropoloog en historicus die wereldwijde bekendheid genoot maar zelf net zo goed beschikte over een wijde bekendheid van de wereld. Zijn bijdrage aan de geschiedschrijving kan bestempeld worden als uniek. Wat niet wegnam dat hij het soort van geschiedenis schreef waar het Eurocentrische establishment, eufemistisch uitgedrukt, niet vrolijk van werd. Maar daar maakte Rashidi zich niet druk om, want hij zocht geen erkenning van Eurocentrische geschiedvervalsers. Hij nam liever het Afrikaanse spreekwoord “totdat de leeuw zijn eigen historicus heeft, zal de jager altijd een held zijn” ter harte. Hij was juist trots in een rijke traditie te staan van moedige Zwarte intellectuelen die het Eurocentrisme te vuur en te zwaard bestreden.

Runoko Rashidi werd als historicus begin jaren ´80 ontdekt door dr. Ivan Van Sertima, de auteur van de klassieker They Came Before Columbus. Rashidi werkte voor Compton Community College en zijn taak was culturele bewustwordingsprogramma´s organiseren voor studenten. Zodoende haalde hij frequent sprekers naar CCC, waarvan hij er verschillenden persoonlijk leerde kennen. Eén van die sprekers was dus Van Sertima. Toen Van Sertima eens tijdens de derde helft aangaf foto´s nodig te hebben van de mensen van het antieke Irak voor het wetenschappelijke tijdschrift dat hij runde, beval een derde persoon Rashidi aan (die betreffend onderwerp bestudeerde maar uit bescheidenheid zijn mond hield). Van Sertima nam Rashidi aanvankelijk niet serieus, maar na enig aandringen gaf hij hem toch een kans (stuur de foto´s maar op en schrijf er wat bij). Later zei Van Sertima dat de foto´s om te huilen waren, maar dat het bijgevoegde artikel zeer goed was. Aldus ving een jarenlange samenwerking aan met dr. Ivan Van Sertima. Dat Van Sertima veel zag in Runoko Rashidi blijkt wel uit het feit dat Van Sertima hem in de jaren ´80 tijdens een evenement introduceerde als “wellicht wel de meest veelbelovende van onze jonge historici”.

Runoko Rashidi verwierf in de jaren ´80 bekendheid met zijn literatuuronderzoek. Hij was vooral geïnteresseerd in onderwerpen als de Afrikaanse oorsprong van de beschaving en de Afrikaanse aanwezigheid wereldwijd, maar in het bijzonder in Azië. Daarbij trok hij zich met name het lot van de Dalits in India aan. Hij heeft zich ter plaatse ook meermalen publiekelijk uitgesproken over hun onderdrukking. Dit werd niet op prijs gesteld door de Indiase autoriteiten, want bij een bezoek aan India in april 1998 werd hij onmiddellijk na aankomst opgesloten zonder opgaaf van reden en de volgende dag teruggestuurd naar de VS. Sindsdien heeft Rashidi nooit meer voet op Indiase bodem gezet.

Wat Rashidi onderscheidt van andere historici en antropologen is zijn onovertroffen onderzoek ter plaatse. Rashidi heeft maar liefst 124 landen bezocht op zoek naar de mondiale geschiedenis van Afrika. Daarbij heeft hij onnoemelijk veel musea bezocht, foto´s gemaakt, workshops en lezingen gegeven, mensen leren kennen maar bovenal zijn avonturen gedocumenteerd. Hiermee heeft hij een schat aan bronnen nagelaten voor contemporaine en toekomstige historici. Hiermee valt hij te plaatsen in een traditie van onsterfelijke reizende savanten als Herodotos, Marco Polo en Ibn Battoeta. Een hoogtepunt van Rashidi´s veldonderzoek was zijn ontdekking van de oudste afbeelding van jezus, waarop Jezus en zijn discipelen opmerkelijk genoeg afgebeeld zijn met een donkere huidskleur en kroeshaar. Een ander hoogtepunt was dat hij na onderzoek in Italiaanse musea ontdekte dat er eens een ware Afrikaanse dynastie van keizers over het Romeinse Rijk heeft geheerst, Septimius Severus voorop (we hebben na geconsulteerd te zijn geweest Nederlandse tv-makers aanbevolen een tv-programma te maken over Septimius Severus, maar de achterbakse mensen van Interakt hebben nimmer een terugkoppeling gegeven).

Mede dankzij zijn vele reizen heeft Runoko Rashidi een wereldwijde bekendheid verkregen. Ook bij mensen die niet noodzakelijkerwijs gewoon zijn om in de boeken te duiken: hij bracht de geschiedenis van mondiaal Afrika wereldwijd bij het volk. Zo heeft hij ook Nederland verscheidene malen aangedaan. En niet te vergeten, ondergetekende geniet de eer dat dr. Runoko Rashidi het voorwoord geschreven heeft van De Terugkeer van de Black Star Line. Daaraan toevoegend, dr. Rashidi heeft eens in een persoonlijk onderhoud aan ondergetekende gevraagd of ondergetekende wellicht bereid was om zijn werk voort te zetten (de wereld afreizen om de geschiedenis van mondiaal Afrika vast te leggen). Of de vraag realistisch was is een tweede, maar het is sowieso bijzonder als de Ibn Battoeta van deze tijd je letterlijk verzoekt om in zijn voetsporen te treden.

Dr. Rashidi begeleidde ook regelmatig groepen toeristen in het buitenland om cultuur te snuiven. In die hoedanigheid was hij dus onlangs in zijn geliefde Egypte, de bakermat van de beschaving, een land vol indrukwekkende monumenten waarvan hij altijd zei dat hij nooit een ander land had aanschouwd dat ermee te vergelijken valt. Uitgerekend in dit magistrale Voorouderlijke land zou dr. Rashidi terugkeren naar de Voorouders.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

0Shares
0 0
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor De erfenis van dr. Runoko Rashidi

Misinformatie van de schwabbies

Als we de mainstream media mogen geloven is misinformatie momenteel de grootste plaag die Nederland teistert. Covid-19 zou in principe reeds beteugeld zijn door het vaccin. Maar misinformatie over covid-19 zou dat proces weer frustreren. Met name de welbekende Engel die gedemoniseerd is tot nationale bengel wordt gezien als de grote Satan achter de misinformatie te lande. Als hij zijn zin krijgt dan wordt Nederland hel op aarde is het sentiment in de msm. ʽDe bengelʼ counterde op zijn beurt weer met zoveel woorden dat de regering Rutte reeds een hel op aarde heeft gecreëerd in de polder middels volstrekt onnodige vrijheid ontnemende maatregelen.

Nu we het toch over het verspreiden van misinformatie hebben, er zit natuurlijk ook een fietsfanaat in het torentje die niet misselijk is van het verspreiden van misinformatie. Als het bestrijden van misinformatie prioriteit geniet, waarom bestrijdt de pers de torenhoge misinformatie die al meer dan een decennium vanaf het torentje wordt geschreeuwd niet net zo fanatiek als ʽde bengelʼ? Want waarom wordt ʽbengelʼ als afgestudeerde biochemicus veroordeeld omdat dansen zijn passie is maar mag een fietsfanaat wel ongestoord in het torentje voor politicus blijven spelen?

Een parlementaire ondervragingscommissie liet Nederland eind 2020 kennismaken met het begrip Rutte doctrine. De doctrine houdt in dat interne discussies tussen ambtenaren onderling en met bewindspersonen, van de premier niet gedeeld mogen worden met journalisten en met de Tweede Kamer. Waaruit dus volgt dat pers, publiek en politiek structureel gemisinformeerd worden door de fietsfanaat in het torentje. Populair gezegd waakt Rutte voor snitches eensgelijk een maffia peetvader. Resultaat was wel dat het aantal incidenten waarbij de Kamer onjuist of onvolledig geïnformeerd werd, met 65% toenam onder de kabinetten Rutte ten opzichte van de kabinetten Kok en Balkenende. In die atmosfeer van structurele misinformatie kon de toeslagenaffaire compleet uit de hand lopen.

Meer recentelijk werd de pathologische leugenaar Rutte door een Kamerlid met zijn hand in de koektrommel betrapt op het verspreiden van misinformatie. Het Kamerlid vroeg aan Rutte hoe hij de inhoud van een boek genaamd The Great Reset van Klaus Schwab beoordeelt. Rutte antwoordde dat hij betreffend boek niet kent. Waarop het Kamerlid in kwestie verwees naar een brief van Rutte aan Schwab geadresseerd waarin diezelfde Rutte de heer Schwab bedankte voor het ontvangen van het boek en hem zelfs complimenteerde met de inhoud!

Op deze manier verschaffen Rutte en co aan de lopende band misinformatie, informatie dus die aantoonbaar niet klopt. Of het nu komt omdat ze doelbewust onwaarheden debiteren en dus liegen, of omdat door dementie hun geheugen hen continu in de steek laat is irrelevant: beiden zijn ernstige uitingen van incompetentie. Let op, we zeggen Rutte en co, want Rutte´s partner in crime, minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport Hugo de Jonge, heeft evenzo van het verspreiden van misinformatie een ongezonde sport gemaakt.

Zowel Rutte als de Jonge hebben te pas en te onpas gedebiteerd dat de mensen woonachtig in Nederland nimmer verplicht noch gedwongen zouden worden om zich te laten vaccineren, ook niet indirect. Het staat allemaal op tape. Sterker nog, er is op 28 oktober 2020 een door Azarkan ingediende motie aangenomen. Deze motie verbiedt de vaccinatieplicht en is nota bene ondersteund door het CDA van Hugo de Jonge. Dit alles beletten Rutte en co er niet van om op 14 september 2021 een draai te maken van 180°: vanaf 25 september is een QR-toegangsbewijs voor horeca, musea, bioscopen en sportevenementen noodzakelijk. Dus zonder bewijs gevaccineerd of getest te zijn geen toegang. De officiële ratio hierachter is dat momenteel negen van de tien coronapatiënten die nu in het ziekenhuis belanden niet gevaccineerd zijn. Maar insiders hebben gelekt dat daar niets over te zeggen valt aangezien de ziekenhuizen dit helemaal niet bijhouden. Mochten die insiders gelijk hebben dan zou dit dus de zoveelste maal zijn dat Rutte en co schaamteloos misinformatie verspreiden.

Ondertussen wordt steeds duidelijker dat die vaccins alles behalve zaligmakend zijn. Israël was het eerste land ter wereld dat in grote mate gevaccineerd was. Juist uit dat land komen er momenteel hele verontrustende berichten over een coronapandemie die een spectaculaire come back heeft gemaakt. Zweden nam relatief weinig maatregelen en uitgerekend daar is corona relatief goed onder controle. Het ironische is dat Zweden inmiddels de grenzen gesloten heeft voor mensen uit Israël vanwege de coronapandemie die aldaar momenteel welig tiert. Merkwaardig is dat de Nederlandse media opvallend weinig aandacht besteden aan de pandemie die het gevaccineerde Israël momenteel teistert. Curieus is ook dat de Nederlandse autoriteiten geen lering wensen te trekken uit de situatie in Israël en dus vraagtekens gaan zetten bij het eigen vaccinatiebeleid (kunnen we wellicht meer leren van Zweden dan van Israël?).

Inmiddels kan gesteld worden dat Rutte en de Jonge gewoon een internationale trend volgen. In tal van landen zijn de laatste tijd coronapaspoorten ingevoerd. Voor mensen die dit bewijs gevaccineerd te zijn ontberen is de samenleving (grotendeels) gesloten. In landen als Frankrijk en Australia brak na invoer de pleuris uit. Men kan nu daarom absoluut niet verbaasd zijn als Rutte en de Jonge vandaag of morgen met een wet komen ter invoering van een absoluut coronapaspoort. Want inmiddels weet iedereen van Mark en Hugo: beloftes uit het verleden bieden geen garantie voor het heden. Dus wiens misinformatie is kwalijker, dat van de wappies of dat van de schwabbies (volgelingen van Klaus Schwab)?

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

0Shares
0 0
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Misinformatie van de schwabbies

De Denis Sassou-Nguesso Universiteit

De Republiek Congo-Brazzaville (niet te verwarren met het voormalige Zaïre) kende reeds een universiteit, nl. de Marien Ngouabi universiteit, gesticht in 1971, als bekroning op de onafhankelijkheid van het land. Want een zichzelf respecterend onafhankelijk land wil natuurlijk over een eigen universiteit beschikken. Maar in de loop der decennia is men er wel achter gekomen dat het hebben van een ʽeigenʼ universiteit niet zaligmakend is. Want hoe ʽeigenʼ is een Afrikaanse universiteit eigenlijk als het onderwijs eurocentrisch is en de vaardigheden van de afgestudeerden niet aansluiten bij de behoeftes van het land? Het gevolg hiervan is dat opvallend veel alumni van Marien Ngouabi werkloos eindigen. Bovendien, de universiteit was compleet uit haar voegen gegroeid: het kent 35.000 studenten terwijl het gebouwd was voor slechts 600 studenten. Kortom, alle reden om een nieuwe universiteit te stichten. Hetgeen onlangs dus is geschied onder auspiciën van niemand minder dan de Afrikaansgecentreerde egyptoloog, linguïst, filosoof, etc, dr. Theophile Obenga…

Met uitzondering van België hebben alle koloniale mogendheden mensen uit de koloniën aan universiteiten laten studeren. Dat was niet noodzakelijkerwijs een daad van uit altruïsme, aangezien het doel was om een plaatselijke elite te creëren die trouw was aan de desbetreffende koloniale mogendheid. Of voormalige koloniale overheerser, want nadat het kolonialisme officieel ten einde kwam ging dit proces gewoon door, sterker nog, het werd uitgebreid. Zo namen tijdens de koude oorlog zowel de VS als de Sovjet-Unie deze politiek over. In de Sovjet-Unie werd daar zelfs een speciale universiteit voor gesticht, welke later omgedoopt is tot de Patrice Lamumba universiteit.

Koloniale mogendheden creëerden dus doelbewust een plaatselijke elite die de wereld bekeken door de ogen van de (voormalige) kolonisator (ieder belangrijk persoon in de geschiedenis, van Aristoteles tot Einstein, was wit), hetgeen dus tot uiting kwam in hun handelen. Frankrijk is enerzijds het succesvolste geweest in het creëren van kolonialistische plaatselijke elites. Anderzijds zijn juist uit de Francofone wereld verschillende grootse antikolonialistische denkers voortgekomen. Wellicht het beroemdste voorbeeld is psychiater Frantz Fanon (Peau noire, masques blancs). Maar men kan ook denken aan egyptoloog Cheikh Anta Diop (Nation nègres et cultures) en zijn protegé Theophile Obenga. Doch ook Zwarte Amerikaanse denkers hebben geschreven over het knechten van de geest middels onderwijs. Zo sprak W.E.B. DuBois over een dubbel bewustzijn. Historicus Carter G. Woodson noemde het probleem weer miseducation in zijn gelijknamige boek.

Los van de Zwarte antikolonialistische denkers hebben eveneens mondstukken van de machthebbers het belang van kolonialistische indoctrinatie erkend. Het wordt als noodzakelijk instrument beschouwd om onderworpen volkeren in hun lot te laten berusten. Zo schreef Zbigniew Brzezinski, ideoloog van het Anglo-Amerikaanse imperium, in zijn boek The Great Chessboard: “Het Overzeese Britse Rijk werd aanvankelijk verworven door een combinatie van exploratie, handel en verovering. Maar net als haar Romeinse en Chinese voorgangers of haar Franse en Spaanse rivalen, ontleent het ook een groot deel van haar blijvend vermogen aan de perceptie van Britse culturele superioriteit. Die superioriteit was niet alleen een kwestie van subjectieve arrogantie van de kant van de heersende imperialistische klasse, maar was een perspectief dat door veel van de niet-Britse onderdanen werd gedeeld…Culturele superioriteit, met succes bevestigd en stilletjes toegegeven, had tot gevolg dat de noodzaak om te vertrouwen op grote aantallen strijdkrachten om de macht van het centrum van het imperium te behouden, werd verminderd.”

Met andere woorden, gekoloniseerde volkeren kunnen pas echt vrij zijn als hun geest bevrijd is van kolonialisme. Dat wetende heeft Congo-Brazzaville onlangs wellicht een waarachtige stap richting bevrijding gezet. Dr. Theophile Obenga heeft president Denis Sassou-N´Guesso weten te overtuigen om een nieuwe universiteit te bouwen die daadwerkelijk voldoet aan de behoeften van de republiek Congo in het bijzonder maar tevens Afrika in het algemeen. Zo kon dus op 5 februari 2021 de Denis Sassou-N´Guesso Universiteit geopend worden te Kintélé in aanwezigheid van vier Afrikaanse staatshoofden met Theophile Obenga als voorzitter van de Raad van Bestuur. De bedoeling is dat de nieuwe universiteit— welke gefinancierd wordt door de regering van de republiek Congo—uiteindelijk 30.000 studenten zal tellen en een Pan-Afrikaans instituut wordt dat de meest veelbelovende studenten uit gans Afrika zal gaan aantrekken om zichzelf en het continent te gaan verrijken met hoogwaardige vaardigheden gerelateerd aan wetenschap en techniek. Waarmee het instituut tevens als een instrument van Afrikaanse integratie zal dienen.

Of dit ambitieuze project zal slagen in haar doelstellingen is natuurlijk altijd afwachten. Kolonisator Frankrijk gaat zoals we weten letterlijk over lijken om haar belangen in Afrika te verdedigen en Frankrijk heeft natuurlijk totaal geen belang bij mensen die zich mentaal bevrijden van het juk van het kolonialisme. Wees dus niet verbaasd voor pogingen tot manipulatie. Desalniettemin, wat wel veelbelovend is is dat niemand minder dan dr. Theophile Obenga vanaf het prille begin nauw bij het project betrokken is. Een man die levenslang gestreden heeft tegen eurocentrische geschiedvervalsing en samen met Cheikh Anta Diop in 1974 de eurocentrische academische wereld verbijsterde door de beste Westerse en Arabische egyptologen schaakmat te zetten in een legendarisch debat over de etnische achtergrond van de klassieke Egyptenaren. So much for the myth of white supremacy. Het is voor Afrika natuurlijk van het grootste belangrijk dat dit project slaagt want de Denis Sassou-N´Guesso Universiteit kan als model gaan dienen voor universiteiten in de rest van Afrika en ver daarbuiten, waardoor Afrika en haar diaspora zichzelf wellicht toch mentaal kunnen gaan bevrijden van het kolonialisme.

DHEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

0Shares
0 0
Geplaatst in The Grapevine Publications | Reacties uitgeschakeld voor De Denis Sassou-Nguesso Universiteit

Critical Race Theory

Zelfs bij populistisch rechts in Nederland zijn de alarmbellen reeds afgegaan over een ʽpandemieʼ in aankomst. Dan hebben we het dus niet over een nieuwe variant van corona, maar over de ʽideologische pandemieʼ genaamd Critical Race Theory (CRT). CRT is koren op de molen van bijvoorbeeld de openlijk xenofobe omroep Ongehoord Nederland die er reeds een zeer onheilspellend geluid over heeft laten horen in haar reportages. De boodschap is dat alles uit de kast gehaald dient te worden om CRT van de scholen te weren. Tot recentelijk genoot CRT buiten de academische wereld eigenlijk weinig bekendheid. Maar mede door de grootschalige BLM-protesten is dat veranderd…

In de jaren ʼ90 irriteerde de eurocentrische wereld zich mateloos aan een andere ʽideologische pandemieʼ. Een perspectief op de geschiedenis die afrifobe witte Amerikaanse en Britse intellectuelen (en hun Zwarte proxies) met veel dedain Afrocentrisme noemden. Dat was indertijd het euvel dat te vuur en te zwaard bestreden werd om met wortel en tak uit het onderwijssysteem verwijderd te krijgen. Niet dat Afrikaansgecentreerdheid inmiddels compleet van de radar is verdwenen, maar het meest acute geachte gevaar heet tegenwoordig dus CRT.

Maar wat is CRT eigenlijk? Het huidige CRT is een complex geheel aan ideeën waarbij men niet raar moet opkijken dat de ene gezaghebbende auteur de andere radicaal tegenspreekt. CRT werd in de jaren ´70 ontwikkeld door rechtsgeleerden die van mening waren dat het Amerikaanse rechtssysteem niet werkte voor Zwarte Amerikanen. De burgerrechtenbeweging had successen geboekt, maar in de jaren ´70 en ´80 kwamen die tot stilstand, of werden zelfs teruggedraaid. Rechtsgeleerden, advocaten en activisten begonnen zich te realiseren dat er een nieuwe aanpak vereist was om de subtielere vormen van racisme te bestrijden en in die atmosfeer ontstond dus CRT. De pioniers van CRT waren Derrick Bell, Alan Freeman en Richard Delgado.

Het oorspronkelijke CRT vroeg zich dus hardop af of het ʽkleurenblindeʼ Amerikaanse rechtssysteem wel werkte. Volgens de wet is iedereen gelijk. Maar ondanks dat iedereen voor de wet gelijk zou zijn hebben Zwarte Amerikanen op vele gebieden een achterstandspositie. Dat kan twee dingen betekenen: 1) Er is genetisch simpelweg iets mis met Zwarte Amerikanen waardoor ze als groep onmogelijk vooruit kunnen komen. 2) Er is iets fundamenteels mis met het rechtssysteem. Racisten zullen natuurlijk uitgaan van het eerste. Maar volgens CRT is er juist iets fundamenteels mis met het rechtssysteem. Iedereen gelijk verklaren voor de wet is niet genoeg. Er zijn namelijk 1001 manieren om binnen de grenzen van de wet systematisch racisme in stand te houden. Denk bijvoorbeeld maar aan het crypto-racistische prison-industrial-complex.

In de loop der tijd is CRT steeds breder geworden: er ontwikkelde een Aziatisch Amerikaanse factie, een Latino Amerikaanse factie, een LHBTI-factie, een moslimfactie en een inheems Amerikaanse factie. Maar er is tussen CRT-geleerden ook hevige discussie. De grondleggers van CRT zagen racisme als het onvermijdelijke gevolg van de exploitatie van mensen van kleur: kolonialisme en slavernij zorgden voor een hiërarchie gebaseerd op huidskleur, die tevens bepaalt wie de meeste sociale status en privileges heeft en de beste banen en posities verkrijgt. Tevens zal de heersende groep de onderworpen groep standaard demoniseren om de exploitatie van de onderworpen groep naar de buitenwereld toe te rechtvaardigen en de eigen gewetenswroeging te sussen. Uitgaande van de premisse dat racisme diep in de samenleving is verankerd zagen de grondleggers van CRT racisme niet zo maar uit zichzelf verdwijnen. Want zowel rijke als arme witte mensen profiteren ervan. De rijke mensen materieel en de armen psychologisch (superioriteitsgevoel op basis van huidskleur).

Maar toen CRT in de loop van de jaren ´90 voet aan de grond kreeg in de academische wereld werd de beweging tevens gekaapt door een nieuwe idealistische stroming CRT-geleerden die meenden dat racisme eenvoudig opgelost kon worden door de racistische beeldvorming te corrigeren en politiek correct taalgebruik te promoten. De grondleggers van CRT zijn het ermee eens dat beeldvorming en taal belangrijk zijn maar menen desondanks dat racisme te diep in de samenleving geworteld is om te stellen dat een gezuiverde beeldvorming en taal de panacee is tegen racisme. De groep van idealistische CRT-geleerden, met als blikvanger Kimberlé Crenshaw (grondlegster van het intersectionaliteit) heeft reeds begin deze eeuw dus de strijd gewonnen. Dat kwam omdat hun projecten massaal zijn gefinancierd door the powers that be omdat hun ideeën het minst bedreigend waren voor de status quo. Wat dus inhoudt dat CRT iets anders is geworden. Het lijkt gedegenereerd te zijn tot gecontroleerde oppositie.

Er is dus zeker reden om het huidige CRT te bekritiseren. Alleen doet de conservatieve media het om de verkeerde redenen. CRT wordt groter en radicaler in beeld gebracht dan het in werkelijkheid is. Het oorspronkelijke CRT kon gezien worden als een gevaar voor de status quo. Doch inmiddels is CRT een leeuw wiens tanden en kiezen reeds getrokken en nagels afgeknipt zijn. Hij kan wellicht nog wel brullen, maar bijten en krabben wordt lastig. Want het is echt totaal iets anders geworden dan hoe het van origine bedoeld was. CRT-geleerden zijn allang geen juristen meer gelinkt aan de burgerrechtenbeweging. Tegenwoordig wordt iedereen die over rassenrelaties (wat dat ook mag betekenen) publiceert een CRT-geleerde genoemd, ongeacht zijn of haar positionering. Door deze nuances uit het maatschappelijke debat te verbannen wordt het (conservatieve) publiek in feite bang gemaakt voor Loekie de Leeuw. Met als doel het maatschappelijke debat over racisme dood te slaan.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

0Shares
0 0
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Critical Race Theory

Eurocentrisme en microagressies

Uit een artikel in de Advalvas van 18 augustus jongstleden leren wij dat men op de VU boos is over het Zwart Witboek, een rapport over racisme in de stad Amsterdam onder redactie van The Black Archives. Ook de Amsterdamse universiteiten werden hierbij onder de loep genomen. In het betreffende rapport komen zaken als de toeslagenaffaire, racistisch politiegeweld, etnisch profileren, de welbekende Nederlandse blackface traditie, microagressies, eurocentrisme, etc., ter sprake.

Met name eurocentrisch onderwijs blijkt een probleem te zijn op de onderwijsinstellingen in Amsterdam. Bijvoorbeeld op praktische opleidingen. Specifieke voorbeelden zijn de kappersopleidingen op het MBO, waar weinig tot niets wordt geleerd over het onderhoud van Afrikaanse haartypes. Maar ook op de universiteiten. Zo wordt het voorbeeld gegeven van een Afrikaans Amerikaanse docent geschiedenis aan de UVA die een niet-eurocentrisch perspectief op de geschiedenis wilde doceren. Hij raakte echter in conflict met zijn collega´s die doceerden over de Amerikaanse geschiedenis doch verzuimden het geweld tegen inheemse Amerikanen te benoemen. De consequentie was dat zijn contract niet werd verlengd, ondanks een open brief van de studenten aan het faculteitsbestuur om hem te behouden.

De VU heeft vergelijkbare problemen met een eurocentrische mindset binnen de staf. Dat blijkt wel uit de houding van Jaap-Jan Flinterman, tot voor kort hoofddocent oude geschiedenis. De man is tot op de dag van vandaag ziedend van woede over het Eurocentisme vs Afrocentrisme debat dat wij eens met hem hebben gehad op de VU. Het geval wil dat in het Zwart Witboek zijn klassieke Nemesis, ex-studente Emma-lee Amponsah, wordt geciteerd. Dit maakt bij hem evident oude wonden open. Hij herhaalde wederom zijn reeds lang achterhaalde mantra dat Emma-Lee ʽafrocentrischeʼ mythes onderwezen wilde krijgen op de VU (lees: de oude Egyptenaren waren Zwarte Afrikanen en hebben een fundamentele invloed gehad op de ontwikkeling van Griekenland).

In de eerste plaats, er is werkelijk waar een overvloed aan bewijs dat de oude Egyptenaren oorspronkelijk Zwarte Afrikanen waren en dat zij een fundamentele invloed hebben gehad op Griekenland. Maar Flinterman verkoos ervoor eenzijdig te reageren op de passage in Zwart witboek en onze uitgebreide kritiek op zijn argumenten buiten beschouwing te laten. Want wij hebben dr. Flinterman meermalen in woord en geschrift op het overvloedige bewijs gewezen. Met name in het boek Boterzacht en Flinterdun. Dat Flinterman dit ondanks alle weigert te erkennen zegt helaas alles over hem en de eurocentrische professionele en sociale bubbel waarin hij verkeert.

Bijvoorbeeld, de oude Grieken hebben unaniem aangegeven dat de Egyptenaren van hun tijd een donkere huidskleur hadden. Tevens gaven de chauvinistische Grieken aan dat ze hun kennis van wetenschap en filosofie aan Egypte hadden te danken. Dit zwart op wit bewijs wordt door het eurocentrische establishment doodleuk ter zijde geschoven. Betekent het dat in het vervolg iedere onderzoeker gedocumenteerd bewijs van de antieken ter zijde mag schuiven als hij dat bewijs niet leuk vindt? Want vreemd genoeg citeren Flinterman en consorten de antieken weer wel als ze het een uitkomst geeft die ze wel uitkomt. Dit selectief shoppen in de geschiedenis is dus zeer problematisch. Desalniettemin, los van ooggetuigenverslagen van de Grieken kunnen we verwijzen naar zaken als DNA-testen op beroemde farao´s, bloedgroeptesten, melanine-dosage-testen, de kunstuitingen van de oude Egyptenaren, en ga zo maar door. Bewijs zat!

Back tot the nitty-gritty. Afgaand op de ziedende woede van dr. Flinterman zou men vermoeden dat de promotie van Afrikaansgecentreerdheid het dominante thema is van het Zwart Witboek. Niets is minder waar. Het oude Egypte en Nubië worden helemaal niet genoemd in betreffend rapport. Zelfs het citaat van Emma-Lee Amponsah is compleet uit zijn verband gerukt. Het ging over microagressies op de VU. Emma-Lee gaf gewoon aan wat ze vond van het eurocentrische onderwijs op de VU. Los van wat je daar verder van vindt, het is gewoon vrijheid van meningsuiting. Waar het in de context van het rapport om ging is dat Emma-Lee allerlei rare nare opmerkingen naar haar hoofd geslingerd kreeg toen ze haar stem had laten horen. Daarmee behoorde ze tot de personen van kleur op de VU die te lijden heeft gehad onder microagressies. Wederom, los van de vraag of Afrikaansgecentreerdheid deugt. In feite zegt Flinterman impliciet dat Emma-Lee geen vrijheid van meningsuiting heeft en vogelvrij is aangaande microagressies.

De trick is de juiste trigger lanceren. Zodra het woord afrocentrisme valt gaan blijkbaar bij alle witte intellectuelen de haren recht overeind staan en zijn ze niet meer voor rede vatbaar. Dan vormen ze van links tot recht een verenigd front net zoals de gezworen aartsvijanden de Gothen en Romeinen toen de Hunnen Europa binnenvielen in de vijfde eeuw. Wat Afrikaansgecentreerdheid precies is en op wat voor bewijsmateriaal het zich beroept weten ze doorgaans niet eens. Het enige wat ze weten is dat de linies onmiddellijk gesloten dienen te worden om ´de Hunnen´ met alle mogelijke middelen buiten de poort te houden. Daarnaast, de VU lijkt vooral verbolgen over de suggestie dat het als slager het eigen vlees niet meer zou mogen keuren. Over de aanbeveling in het rapport van de aanstelling van een externe waakhond dus. Wellicht was het daarom een bewuste tactiek om het kritische rapport in diskrediet te brengen door het te associëren met ʽAfrocentrismeʼ. Hieraan toevoegend, inmiddels zijn er nieuwe Hunnen ten tonele verschenen in de VS waar men zich ook in Nederland grote zorgen om maakt. De nieuwe aartsvijand heet critical race theory…

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

0Shares
0 0
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Eurocentrisme en microagressies

Kort Amerikaans in Kabul

Wederom heeft het eens als almachtig beschouwde Anglo-Amerikaanse imperium met de staart tussen de poten het wapengekletter op het slagveld moeten ontvluchten. Na middels een koude oorlog de Sovjet-Unie koud te hebben gemaakt begin jaren ´90 leek niets of niemand het imperium nog in de weg te kunnen staan op weg naar absolute wereldhegemonie. In die geest viel de NAVO onder auspiciën van de VS Afghanistan binnen onder valse voorwendselen (die we vaker hebben bediscussieerd) op 7 oktober 2001. Op 20 maart 2003 overkwam Irak hetzelfde. In beide oorlogen maakte het Amerikaanse leger haar aura van onoverwinnelijkheid aanvankelijk waar door resoluut en razendsnel korte metten te maken met de strijdkrachten van zowel Afghanistan als Irak.

Maar na betreffende oorlogen te hebben ʽgewonnenʼ, bleek de strijd pas echt te zijn begonnen. Natuurlijk waren de hightech legers van de NAVO geen partij voor hetgeen landen als Afghanistan en Irak op de been konden brengen. Tenminste, als er gevochten werd op de conventionele Westerse wijze. Doch de kaarten werden anders geschud nadat de partizanenstrijd aanving. De VS trok (de meeste) troepen in 2011 terug uit Mesopotamië. Maar met een zure smaak in de mond, want de lachende derde bleek Iran te zijn. De VS was niet eens in staat gebleken een marionettenregime achter te laten. Iran had jarenlang milities in Irak ondersteund en ten tijde van de uittocht van de Amerikanen zetelde er een Sjiitische regering in Baghdad die warme banden onderhield met Teheran, tot afgrijzen van Washington.

Eveneens in Afghanistan kon de NAVO de asymmetrische oorlog niet winnen. President Trump kwam uiteindelijk tot een gelijk met de Taliban en zijn opvolger Biden besloot daarom alle Amerikaanse troepen voor 11 september 2011 terug te halen. Maar zoals we weten nam de Taliban bijna een maand voordat de Amerikanen officieel uit Afghanistan zouden zijn vetrokken, tot grote verbijstering van het Westen, bliksemsnel de regeringsmacht over in hoofdstad Kabul.

Malcolm X had een vooruitziende blik. Reeds in de jaren ´60 verkondigde hij: “De witte man kan heden ten dage geen oorlog meer winnen!”. In principe heeft hij vooralsnog gelijk gekregen. Ook al zegevierde men bijvoorbeeld wel op het kleine Caribische eiland Grenada. Maar het gaat om het grotere plaatje. Het Anglo-Amerikaanse imperium verliest inderdaad wel degelijk praktisch alle grote oorlogen. Na de patstelling in Korea en de roemloze aftocht in Indochina volgde de vernietiging van het Zuid-Afrikaanse apartheidsleger in 1988 te Angola. In de 21e eeuw volgden dus de echecs in Irak, Syrië en recentelijk dus Afghanistan. Malcolm X had dus heel goed gezien dat een grootschalige guerrillaoorlog verdomd moeilijk te winnen is door het Westen.

Wie zijn nou de winnaars van het Anglo-Amerikaanse avontuur in Westelijk Azië? In de eerste plaats Iran. Iran heeft haar macht en invloed in Irak in het bijzonder en de regio in het algemeen behoorlijk uit weten te breiden. Irak was eens de geduchte aartsvijand van Iran, maar tegenwoordig is de macht van Iran ter plaatse dusdanig dat Irak de facto een kolonie van Iran is geworden: ironisch genoeg hebben de ayatollahs met dank aan ʽde grote Satanʼ Amerika dus alsnog de oorlog met Irak gewonnen (vandaar ook dat het imperium Iran anderszins een loer tracht te draaien middels straffe sancties). In Afghanistan leek de NAVO binnen een aantal weken de Taliban geknipt en geschoren te hebben. Doch tot afgrijzen van liefhebbers van democratie en mensenrechten over de ganse wereld blijkt de baard van de Taliban twintig jaar later weer helemaal aangegroeid te zijn. Kort Amerikaans is weer compleet uit de mode in Kabul. Tot groot genoegen van China, dat het ijzer smeedt nu het heet is en de banden met de Taliban aanhaalt om zodoende te kunnen gaan smikkelen en smullen van de gigantische hoeveelheden grondstoffen en mineralen die Afghanistan rijk is.

Desalniettemin, niet alles is wat het lijkt. De Amerikaanse belastingbetaler heeft voor de oorlogen in Irak en Afghanistan voor meer dan $3, 4 biljoen in de buidel moeten tasten en kan daarmee gerekend worden tot de grote verliezers. Maar dat geldt niet noodzakelijkerwijs voor de Anglo-Amerikaanse speculantenoligarchie. Wapenverkoop en allerlei diensten gerelateerd aan het oorlogsfront werden rapide geprivatiseerd, waardoor de 1% ondanks het verlies van de oorlog een riante oorlogsbuit binnen kon slepen.

Maar de grootste verliezers zijn natuurlijk de bevolkingen van Irak en Afghanistan. Zij zijn onder valse voorwendselen terug het stenen tijdperk in gebombardeerd. Zij werden democratie en mensenrechten beloofd, maar uiteindelijk gingen de zelfverklaarde kampioenen van de democratie en mensenrechten roemloos ten onder en trokken de mannen met lange baarden die gespecialiseerd zijn in het creëren van brandende haarden aan het langste eind.

Weer een andere winnaar is de xenofobe politiek in West-Europa. Die gaan binnenkort weer aan bestaansrecht winnen bij een bepaald deel van het electoraat. Er zal wederom een gigantische vluchtelingenstroom op gang gekomen richting o.a. de Noordzee, waar in parlementen en tijdens verkiezingscampagnes weer heerlijk steen en been over geklaagd kan gaan worden. Een probleem dat Amerikaanse vazalstaten als Nederland zelf mee hebben helpen creëren: wat je zaait dat maai je weer wordt wel gezegd.

Bovenal, wellicht wordt het tijd om eens serieus vraagtekens te zetten bij het militair-industrieel-complex. De Amerikaanse belastingbetaler spendeert biljoenen aan de meest geavanceerde wapens om mannen met baarden aan te pakken, maar uiteindelijk is het resultaat 0,0. Althans, als we de bankrekeningen van de speculantenoligarchie over het hoofd zien…

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

0Shares
0 0
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Kort Amerikaans in Kabul

Coronabonanza (3)

Wijlen prins Philip, hertog van Edinburg en echtgenoot van koningin Elizabeth van Groot-Brittannië, was berucht om zijn merkwaardige uitspraken. Eén van die uitspraken die de wenkbrauwen deed fronzen was de volgende: “In het geval dat ik gereïncarneerd word, wil ik graag terugkeren als een dodelijk virus, om iets bij te dragen aan het oplossen van de overbevolking.” Op 21 april jongstleden deed prins Philip voorgoed zijn ogen dicht. Of Philip daadwerkelijk in persoon gereïncarneerd is als een dodelijk virus is twijfelachtig, desondanks lijkt zijn wens van de komst van een dodelijk virus bewaarheid geworden.

Reeds een dikke anderhalf jaar is de wereld in rep en roer omwille van een virus. Gezien de vergaande maatregelen die overal worden getroffen zou het het dodelijkste virus ooit moeten zijn. Opmerkelijk genoeg zijn de extreem bemiddelden nog extreem bemiddelder geworden sinds de aanvang van de pandemie. Hoe moeten we die ontwikkeling plaatsen? Een voorbeeld van een miljardair die goed geboerd heeft tijdens de pandemie is de onvermijdelijke Bill Gates. Gates investeert al jaren gigantisch veel in vaccins. Merkwaardige hieraan is dat hij meer dan eens dingen gedebiteerd heeft over vaccins in relatie tot bevolkingsgroei die in het straatje passen van prins Philip. Hoe moeten we dat plaatsen?

Overal in de Westerse wereld en ver daarbuiten zijn de autoriteiten momenteel drukdoende hun ganse bevolking over te halen zich te laten vaccineren. De meerderheid van meerdere van de bevolkingen van meerdere landen is reeds gevaccineerd. Daarom kan nu hardop de vraag gesteld worden of die vaccins wel naar behoren werken. De belofte was dat bij een bepaald % gevaccineerden de maatschappij weer opengesteld zou worden. Maar nu blijkt dat mensen die dubbel gevaccineerd zijn nog steeds corona overdragen en het zelf krijgen. Sterker nog, we ontvangen onheilspellende verhalen uit landen als Israël en Australië dat veruit de meesten met de beruchte Delta-variant besmette mensen aldaar reeds gevaccineerd waren. Is het űberhaupt mogelijk om een werkend vaccin te creëren tegen COVID 19 als het betreffende virus telkens muteert?

Dus de vraag wordt steeds gerechtvaardigder, wie heeft het meeste belang bij vaccinatie, het publiek of de farmaceutische industrie? Pfizer heeft in de eerste helft van dit jaar al $10,8 miljard bijeengeschraapt, BioNTech $8,6 miljard, Moderna $5,9 miljard, AstraZeneca $1,2 miljard en Johnson & Johnson $264 miljoen. Als men zulke onvoorstelbare winsten maakt dan is het natuurlijk niet moeilijk om een krachtige lobby te creëren ter behartiging van de belangen. Alleen al in de VS heeft de farmaceutische industrie de afgelopen 22 jaar 4,45 miljard geïnvesteerd in het lobbyen van politici. Dat is meer dan welke andere bedrijfstak ook. Doch gezien de enorme winsten die Big Pharma maakt betaalt die kostbare lobby zichzelf dubbel en dwars terug.

Hieraan toevoegend, niet vergeten mag worden dat de farmaceutische industrie meer dan eens voor dr. Mengele heeft gespeeld en geneesmiddelen in omloop gebracht die erger bleken te zijn dan de kwaal. Om die reden zijn vertegenwoordigers van Big Pharma ook meer dan eens voor de rechter gedaagd. Zo bekende Pfizer in 2009 schuld voor het marketen van de producten Bextra en Celebrex met als doel om te misleiden en frauderen. Pfizer schikte uiteindelijk voor $2,3 miljard en diende de pijnstiller Bextra in zowel de VS als de EU uit de handel te halen omdat het hartaanvallen, beroertes en ernstige huidziektes veroorzaakt. Big Pharma krijgt dit soort dubieuze medicijnen in gebruik door steekpenningen te verstrekken aan artsen.

Ondanks de geschiedenis die Big Pharma heeft met het op de markt brengen van ondeugdelijke medicijnen hebben overheden aanvaard dat Big Pharma zeer experimentele Covid-vaccins mag vermarkten maar niet verantwoordelijk kan worden gehouden voor eventuele schade bij de gevaccineerden. Big Pharma is in deze eensgelijk koning Willem Alexander onschendbaar. Blijkbaar heeft de Big Pharma lobby haar werk in deze uitstekend gedaan. Pers publiek en politiek slikken de propaganda vooralsnog voor zoete koek.

Men is dus niet slechts slachtoffer van het covid 19-virus, maar eerder van het covid 19-industrieel-complex. Men kan in de eerste plaats ziek worden of zelfs sterven van het covid 19 zelf (los van de discussie hoe levensbedreigend covid-19 is). Dan zijn er de vaccins die bescherming zouden moeten bieden tegen dat virus, maar menigeen sterft juist aan de vaccins of gaat lijden onder ernstige bijwerkingen. Daarnaast sterven in bijvoorbeeld Afrika miljoenen indirect aan covid 19, dat wil zeggen aan de organische hongersnoden die ontstonden door het stilleggen van economische activiteiten als gevolg van de opgelegde lockdowns. Allemaal als gevolg van beleid dat opgelegd is door politici die kennelijk in de zak zitten van Big Pharma en gerelateerde duistere elites. Want we kunnen ons steeds meer afvragen of politici daadwerkelijk in de doodsbedreiging van covid 19 geloven, aangezien ze maling blijken te hebben aan hun eigen corona maatregelen als ze zichzelf onbespied wanen. Het beroemdste Nederlandse voorbeeld is natuurlijk de bruiloft van Minister Grapperhaus. Onlangs kwamen er ook beelden naar buiten van het grootse verjaardagsfeest van voormalig president Barack Obama, en daaruit werd door de genodigden eveneens weinig respect getoond voor de regels ter bestrijding van de pandemie. Voor alle duidelijkheid, dat het virus bestaat geloven we zeer zeker. We geloven ook dat mensen eraan kunnen sterven. Maar, waarom zou er blind vertrouwd moeten worden op de haarlemmerolie van multinationals die een lange geschiedenis hebben van kwakzalverij? Is het covid 19-industrieel-complex soms de nieuwe wereldgodsdienst die met het zwaard bekeert?

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

0Shares
0 0
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Coronabonanza (3)

Waarom is de president van Haïti vermoord?

Haïti werd op 12 januari 2010 getroffen door een verschrikkelijke aardbeving en viel vervolgens ten prooi aan het zogenaamde rampkapitalisme. Haïti was er sowieso reeds beroerd aantoe, maar dat werd in de nasleep van de natuurramp alleen maar erger. Het scenario dat in werking trad hebben we eerder omschreven als de tweede aardbeving die Haïti trof. Een ware zwerm van NGO´s onder auspiciën van de Clintons streek neer op Haïti maar gedroeg zich als een sprinkhanenplaag. De ramp in Haïti werd door betreffenden aangegrepen om fondsen te werven ter spekking van de eigen kas (van de gewerfde fondsen kwam uiteindelijk slechts een klein % ten goede van de bevolking van Haïti).

Opmerkelijk was dat na de aardbeving de muzikant Sweet Mickey (Michel Martelly) in beeld kwam in het politieke landschap. Sweet Mickey was een pionier van de Haïtiaanse muzieksoort genaamd compas (elders ook wel zouk genoemd). Sweet Mickey was echter geen Haïtiaanse versie van Bob Marley (dus iemand die het opnam voor de verworpenen der aarde), maar Sweet Mickey was een neoduvalist in hart en nieren. Refererende dus aan de dictatorsfamilie Duvalier, de Anglo-Amerikaanse marionetten die decennialang het Haïtiaanse volk genadeloos onderdrukten. Sweet Mickey kon het altijd uitstekend vinden met de Haïtiaanse leger- en politietop. Bij tijd en wijle wendde hij zijn muziek ook aan ter ondersteuning van de neoduvalistische Haïtiaanse elite.

In ieder geval, deze Sweet Mickey werd op 14 mei 2011 door de Clintons president gemaakt van Haïti. Er waren wel verkiezingen gehouden, maar die waren dusdanig dubieus dat die onmogelijk serieus te nemen zijn. Honderdduizenden kiesgerechtigden werden van het verkiezingsproces verbannen, duizenden stembiljetten zijn verscheurd, kiezers geïntimideerd, etc. In de eerste ronde van de verkiezingen eindigde Sweet Mickey als derde. Door klassenjustitie mocht hij toch deelnemen aan de eindronde, en die wist hij wonderbaarlijk genoeg wel te winnen. Dat hield in dat de OAS hem uitriep tot winnaar. Maar de CEPR (Center for Economic and Policy Research) concludeerde later dat die beslissing politiek gemotiveerd was vanwege de ontelbare onregelmatigheden waar de verkiezingen mee kampten. Sweet Mickey was dus een Anglo-Amerikaanse marionet die tijdens zijn presidentschap braaf de belangen diende van het Anglo-Amerikaanse kapitaal (daarom werd hij ook door de Clintons naar voren geschoven) en zich schuldig maakte aan gigantische corruptie.

In 2016 stapte de impopulaire Sweet Mickey op en werd op 7 februari 2017 vervangen door partijgenoot Jovenal Moïse. Ook Moïse kwam dankzij grootschalige verkiezingsfraude aan de macht. Officieel kreeg hij in de tweede ronde 32,8% van de stemmen, maar exitpolls wezen uit dat hij in werkelijkheid slechts 6% van de stemmen had gekregen. Moïse bleek een nog grotere boef te zijn dan Sweet Mickey. Maar waarom doet het Anglo-Amerikaanse imperium zo haar best om Haïti op te schepen met marionetten?

De media hebben het eeuwig en altijd over de armoede van Haïti, maar het paradoxale is dat Haïti de meeste miljardairs schijnt te hebben van het Caribisch gebied. Hetgeen suggereert dat er in het straatarme Haïti veel te halen valt. Dat klopt. Haïti bezit over grote hoeveelheden goud en olie. Mede om die kostbaarheden te bemachtigen heeft het Anglo-Amerikaanse imperium er alle belang bij om marionetten als Sweet Mickey en Moïse aan te stellen als zetbazen. Het klassieke VOC-kolonialistische verhaal: een collaborerende plaatselijke elite pikt een graantje mee maar de massa van de mensen in het land blijft straatarm, terwijl dat gezien de potentie aan waardevolle grondstoffen in de bodem in principe niet hoeft.

Moïse werd aan het Haïtiaanse electoraat verkocht als een succesvol zakenman. Hij zou bemiddeld zijn geworden dankzij zijn bananenplantage. Maar in werkelijkheid was deze onderneming een dekmantel voor drugshandel. De gruwelijkheden van de Duvalier-dynastie maakten onder Moïse een renaissance: Moïse zette gewapende bendes in om geweldloze tegenstanders (mannen, vrouwen en kinderen) op straat te liquideren door gewapende bendes. Moïse zou volgens de grondwet op 7 februari 2021 moeten opstappen maar verlengde op eigen houtje zijn mandaat tot eind 2022. Dat was zacht uitgedrukt niet bevorderlijk voor zijn toch reeds schamele populariteit. Te midden van massale protesten tegen zijn bewind gooide hij tot overmaat van ramp olie op het vuur door publiekelijk op te scheppen dat hij gewoon bleef zitten waar hij zit en dat ze hem toch niet weg konden krijgen.

Doch op 7 juli jongstleden bleek Moïse toch niet zo onaantastbaar als hij dacht en werd in zijn eigen huis vermoord door buitenlandse huurlingen. Wie erachter zit? Het zou van alle kanten kunnen zijn gekomen. Wellicht had de drugswereld nog een appeltje te schillen met ʽde bananenmanʼ. Wellicht waren het elementen vanuit het volk van Haïti die afgerekend hebben met hun wrede dictator. Maar het waarschijnlijkste is dat het Anglo-Amerikaanse imperium met hem heeft afgerekend omdat hij buiten de lijntjes begon te kleuren. Moïse begon nl. via Sergey Melik-Bagdasarov, de Russische ambassadeur te Venezuela, toenadering te zoeken tot betreffend Zuid-Amerikaans land. Eveneens bracht hij op 17 juni 2021 vergezeld door een grote delegatie een officieus bezoek aan Turkije. Rusland en Venezuela zijn vijanden van het imperium en de relatie met Turkije is de laatste tijd behoorlijk bekoeld vanwege het gegeven dat de vriendschap van Turkije met Rusland groeiende is. In ieder geval, Moïse is beslist geen martelaar van het Haïtiaanse volk: hij is sowieso niet van kant gemaakt omdat hij vocht tegen het Anglo-Amerikaanse imperium ten gunste van eigen volk en vaderland.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

0Shares
0 0
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Waarom is de president van Haïti vermoord?

De erfenis van Biz Markie

Biz Markie (Marcel Theo Hall) is niet meer. De Hip-Hopclown blies op 16 juli jongstleden zijn laatste adem uit. De Biz werd op 8 april 1964 geboren in Harlem, New York, maar groeide op in het forensengebied Long Island. In 1978 kwam hij voor het eerst in aanraking met Hip-Hop middels een mixtape van de rapgroep de L Brothers (in principe werden er in 1978 nog geen rapplaten gemaakt, maar tapes van rapgroepen circuleerden wel reeds onder de (Zwarte) jeugd van de metropool New York).

Vanaf begin jaren ´80 begon de Biz naam en faam te maken in de Hip-Hopscene. Hij werd vaak gevraagd als dj voor party’s. Maar waarmee hij zich vooral onderscheidde was zijn beheersing van de kunst van het beatboxen. Midden jaren ´80 was er een ware een beatboxhype en Biz werd samen met Doug E. Fresh en Buff Love van de Fatboys gerekend tot de allerbeste beatboxers. Dit is een hoogtepunt uit de carrière van de Biz die heden ten dage nog wel eens wordt vergeten. Weer een ander talent van Biz was scouten. Zo ontdekte hij Big Daddy Kane, die algemeen gezien wordt als één van de beste rappers ooit.

Desalniettemin, Biz bereikte niet zomaar de top. Daar kwam hij vooral dankzij zijn doorzettingsvermogen. Zo wilde Biz in contact komen met de legendarische producer Marley Marl (uitvinder van het samplen), tevens dj van het indertijd door Mr. Magic gepresenteerde populaire radioprogramma Rapp Attack. Biz ging keer op keer langs bij het appartement van Marley in Queensbridge en bleef daar net zo lang wachten totdat Marley eindelijk acte de presence gaf. De Biz bleef wel zes, zeven, acht uur wachten. Als Marley eindelijk ten tonele verscheen, zei hij doodleuk tegen Biz: “Kom morgen maar terug!”. Een normaal mens zou dan niet meer terugkeren, maar de Biz kwam naar verluidt tot wel vijfmaal toe braaf terug, totdat Marley hem uiteindelijk een kans gunde. Aldus mocht Biz toetreden tot de Juice Crew, een collectief van superrappers dat eind jaren ´80 onder auspiciën van Marley Marl de rapmuziekindustrie zou gaan domineren (zoals de Wu Tang Clan dat medio jaren ´90 zou doen). Waarna zijn carrière in een stroomversnelling geraakte en zodoende wraak kon nemen op zijn vapors.

De Biz was voor het eerst op plaat te horen als beatboxer van Roxanne Shanté in Def Fresh Crew, maar zijn eigen debuutsingel was Make the music with your mouth (1986). In 1988 kwam zijn debuutalbum Going off uit. Biz Markie was geen rapper van de buitencategorie, maar hij was wel degelijk een categorie apart. O.a. door zijn toewijding. Zo had hij een zeldzame plaat nodig voor een bepaalde track. Biz belde stad en land af, maar niemand had hem. Uiteindelijk werd hij getipt over een winkel die Afrikaanse muziek verkocht. Biz bleef ´s nachts voor de deur slapen en meteen toen de zaak open ging kocht hij de ganse voorraad van betreffende plaat op. Hieraan toevoegend, Biz had een uitstekend oor voor samples. Hij kon een vaag geluidje horen en wist meteen van welke plaat het afkomstig was: alsof hij iedere plaat op de wereld uit zijn hoofd kende. Bovenal, in een tijdperk dat de meeste rappers niet verder kwamen dan het bluffen over zichzelf kraakte Biz vrolijke noten door zich te onderscheiden als de clown van Hip-Hop. Zo maakte hij lang voordat de Duitse bondscoach Joachim Löw er ʽberoemdʼ mee werd reeds een vunzig nummer over neuspeuteren. Voor komisch effect rolde Biz tijdens een optreden in het Apollo via een gigantische neus het podium op.

Biz zijn grootste hit is Just a Friend van zijn album The Biz Never Sleeps (1991). Maar zijn album I Need a Haircut kan bestempeld worden als een waar keerpunt in de geschiedenis. Er werd aanvankelijk hartstochtelijk gelachen om de grappige hoes waarop een kapper met kettingzaag te aanschouwen is, maar het lachen zou niet slechts Biz Markie maar de hele rapmuziekindustrie spoedig vergaan toen Gilbert O´Sullivan Biz voor de rechter sleepte voor het oneigenlijk samplen van zijn muziek. O´Sullivan zegevierde. Het gevolg was dat Hip-Hop nooit meer hetzelfde klonk. Samplen werd in het vervolg namelijk peperduur. Een plaat als A Nation of Millions van Public Enemy, waarin ontelbare samples waren gebruikt kon nimmer meer gemaakt worden. Desalniettemin vatte Biz zijn nederlaag luchtig op en noemde zijn volgende album All Samples Cleared! (voor alle samples is betaald!). Op een clowneske wijze refererende dus aan zijn juridische nederlaag (1993). Wat niet wegnam dat de affaire zijn rapcarrière serieus beschadigd had.

Nadat zijn rapcarrière officieus over was vond Biz zichzelf opnieuw uit als o.a. acteur en dj. In 1997 werden de rollen van het samplen omgedraaid toen niemand minder dan de Rolling Stones Biz Markie´s stem sampleden in hun nummer Anybody Seen My Baby. In hetzelfde jaar kwam de contemporaine rapgrootheid Snoop Dogg als eerbetoon met een cover van zijn klassieker Vapors. Alhoewel Biz zichtbaar bleef in de media werd hij nooit meer zo beroemd als eind jaren ´80, begin jaren ´90. In 2020 kreeg Biz nog een dagelijks radioprogramma op Rock the Bells, het radiostation van LL Cool J, maar er begonnen vanaf april 2020 geruchten de ronde te doen dat hij leed aan diabetes. De biz heeft het dus niet mogen redden. Moge de clown die met een serieus doorzettingsvermogen de humor in Hip-Hop introduceerde in vrede rusten.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

0Shares
0 0
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor De erfenis van Biz Markie

Voetbalracisme komt thuis

Tot uitzinnige vreugde van de plaatselijke voetbalfans had Engeland de finale bereikt van het EK voetbal 2021 in voetbaltempel Wembley. Want de bakermat van het voetbal smacht naar een inernationaal succes. Er is een tijd geweest dat Engeland het internationale voetbal domineerde en iedere willekeurige ploeg met knikkende knieën de degens kruiste met de nationale elf van Albion. Maar het tijdperk dat Engeland schier onverslaanbaar was ligt inmiddels meer dan honderd jaar achter ons. Bovendien, Engeland kon in de dagen van weleer vooral domineren vanwege de zwakke oppositie aangezien het internationale voetbal nog in de kinderschoenen stond. De eilandnatie heeft desalniettemin altijd het aureool behouden van een topvoetballand. Niettegenstaande dat de laatste honderd jaar slechts één grote trofee werd veroverd en dat deze hoofdprijs alweer 55 jaar geleden (op dubieuze) wijze in de prijzenkast van de FA belandde. Deze karige prijzenkast is het aureool die rond het klassiekste voetballand ter wereld hangt onwaardig, vandaar dat gesmacht wordt om voetbal eindelijk weer eens ʽthuisʼ te brengen.

Over thuis gesproken, wie horen er eigenlijk thuis in het Engelse elftal? Tot 1978 was een plaats in het Engelse elftal een privilege dat toebehoorde aan witte mannen. Maar in november 1978 maakte Nottingham Forest speler Viv Anderson zijn debuut, waarmee hij de eerste Zwarte speler was die op het hoogste niveau de nationale kleuren mocht verdedigen op het voetbalveld. Naast zijn historische uitverkiezing was hij ook met zijn club uitermate succesvol. Met Forest promoveerde de geboren en getogen Engelsman in 1977 naar de First Division (voorloper Premier League) en werd een jaar later meteen kampioen. Vervolgens won hij met Forest tot liefst twee maal toe de Europa Cup I (voorloper Champions League), in 1979 en 1980. In deze periode maakte Anderson naam en faam als betrouwbare verdediger die ook nog eens belangrijke goals maakte in het beste team van Europa, waardoor de Engelse bondscoach simpelweg nog heel moeilijk om hem heen kon.

Viv Anderson en andere Zwarte pioniers in het Engelse voetbal waren voortdurend het slachtoffer van racisme vanuit het publiek (apengeluiden, toegeworpen bananenschillen, etc.). Maar met zijn selectie opende Anderson de deur voor vele andere Zwarte voetballers met een Brits paspoort. Zoals John Barnes, die in 1987 en 1989 voetballer van het jaar werd, of Paul Ince, die in 1994 aanvoerder werd van het Engelse elftal.

Ondertussen zijn Zwarte voetballers niet slechts in Engeland, maar in vertegenwoordigende elftallen van een reeks Europese landen een alledaags beeld. Zelfs Oost-Europese landen selecteren tegenwoordig Zwarte voetballers. Ironisch genoeg was het indertijd fascistische Portugal één van de eerste landen die gretig gebruik (en misbruik) maakte van spelers van Afrikaanse komaf. Met penaltyspecialist Eusebio voorop bereikte het zodoende zelfs op een haar na de finale van het WK ´66. In 2016 maakte een Zwarte voetballer de winnende goal voor Portugal in de EK finale. Nederland schopte het in 1988 tot Europees kampioen met een Zwarte aanvoerder en Frankrijk werd zelfs tot tweemaal toe wereldkampioen en een keer Europees kampioen met een selectie vol Zwarte voetballers.

Zolang er gewonnen wordt gedogen Europese legioenen Zwarte spelers in hun teams. Mocht dat niet het geval zijn dan kunnen ze vervallen tot oerdriften. Daar kan met name Clarence Seedorf heel goed over meepraten. De man miste een penalty in de kwartfinale van het EK ´96 (en een paar maanden later opnieuw tegen Turkije) en wordt sindsdien verguisd door het Nederlandse publiek. Anderzijds, Marco van Basten miste eveneens de beslissende penalty en wel op het EK ´92. Frank de Boer miste op het EK 2000 zelfs twee penalty’s in een wedstrijd waardoor Nederland werd uitgeschakeld door het catenaccio van Italië. Terwijl Seedorf, de succesvolste Nederlandse clubvoetballer ooit, gehaat werd met een passie werden zowel van Basten als Frank de Boer in de armen gesloten en beloond met het bondscoachschap.

Een parallelle uitkomst lijken we recentelijk te hebben aanschouwd in Albion. Ook al in 1996 trachtte en smachtte Engeland voetbal ʽthuisʼ te brengen. In de halve finale van het project stuitte Engeland op erfvijand Duitsland. Ook deze ontmoeting mondde uit in een penaltiereeks. De beslissende penalty voor het thuisland werd gemist door Gareth Southgate, waardoor Engeland opnieuw door die verrekte Duitsers uit een groot toernooi werd gestuiterd. Maar ieder nadeel bleek ook nu zijn voordeel te hebben aangezien Southgate later dat jaar zijn cruciale misser kon exploiteren door samen met twee andere witte Engelse penaltymissers (Stuart Pierce en Chris Waddle) te verschijnen in een reclame van pizza hut. En zoals we weten is diezelfde Gareth Southgate de huidige bondscoach van Engeland.

Engeland heeft dus een geschiedenis met het missen van penalty’s. Verschil met vroeger is dat in 2021 de mannen die faalden vanaf 11 meter niet wit waren maar melaninerijk. Waar de falende witte spelers omarmd werden als ongelukkige slachtoffers van een bedrijfsrisico werden de missende Zwarte penaltyschieters na het traditionele Engelse echec op de sociale media bejegend als oorlogsmisdaders die op Neurenberg berecht hadden moeten worden. Dit terwijl het Engelse team tijdens het EK zich juist bij uitstek sterk heeft gemaakt om de boodschap van BLM te verspreiden. Maar hoeveel volwassener is het publiek geworden sinds de doorbraak van Viv Anderson? Eindstand: ʽvoetbalʼ kwam niet thuis, maar het voetbalracisme kwam thuis. Met die nuance dat het traditionele Engelse voetbaltrauma deze maal als excuus werd aangewend om hetgeen onderhuids altijd al gespeeld heeft digitaal van de daken te schreeuwen.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

0Shares
0 0
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Voetbalracisme komt thuis