Het Eusebiosyndroom (1)

De Africa Cup of Nations is dus weer in alle hevigheid losgebarsten. Ondanks dat de grote doorbraak van Afrikaanse voetbalteams vooralsnog is uitgebleven op het wereldtoneel wordt de Afrika Cup toch immer met grote belangstelling bekeken vanuit Europa. Vanaf de Tweede Wereldoorlog hebben Afrikanen als individuele spelers nl. altijd geëxcelleerd. Zo bereikte in de jaren ´40 en ´50 de Zwarte Marokkaanse voetballer Laarbi ben Barek reeds een uitzonderlijk hoog niveau. Volgens sommigen was ben Barek de beste voetballer ooit. Vanwege het gebrek aan overgeleverde bewegende beelden kunnen we dat moeilijk verifiëren. Doch anderzijds, zelfs Pelé was het daar schijnbaar niet noodzakelijkerwijs mee oneens aangezien O Rei ooit verkondigde: “Als ik de koning van het voetbal ben, dan is ben Barek de god van het voetbal!” Verder zijn de voetballers afkomstig uit landen als Kameroen, Nigeria, Ghana en Ivoorkust wel bekend, maar het Afrikaanse land dat de meeste voetbalsterren heeft voortgebracht en daar sportief en politiek het minste van heeft kunnen profiteren is ongetwijfeld Mozambique. Dat klinkt wellicht heel vreemd in de oren van hedendaagse voetballiefhebbers. Echter, er is echt een tijd geweest dat de wereldsterren in Mozambique van de lopende band rolden en in Europa furore maakten.

Portugese voetbalclubs ontdekten op een goed moment dat er in Mozambique behalve grondstoffen en mineralen ook ongeëvenaard voetbaltalent viel te winnen. Eén van de eerste en volgens de overlevering tevens de beste voetballer die de oversteek naar Portugal maakte was Matateu, in 1951. Hij had als bijnaam het achtste wereldwonder en speelde voor Belenenses, voor welke club hij veel scoorde. Maar Matateu leed onder een drankprobleem waardoor hij niet alles uit zijn carrière heeft kunnen halen wat erin zat.
Weer een andere in Mozambique geboren wondervoetballer was Mario Coluna. Hij was een centrale middenvelder die geducht was vanwege zijn verwoestende afstandschoten. Tevens was hij lange tijd aanvoerder van zowel Benfica als het Portugese elftal. Zo was hij ook de aanvoerder van het Portugese elftal dat op het WK van 1966 dichtbij de wereldtitel kwam. Maar er zaten meer Mozambicanen in dat roemruchte Portugese elftal zoals linksback Hilário, centrale verdediger Vicente da Fonseca Lucas en natuurlijk Eusébio.

Eusebio wordt algemeen gezien als één van de beste voetballers ooit. Hij is ook wel de eerste moderne voetballer genoemd. In een FIFA poll werd hij eens na Pelé en Maradona verkozen tot derde beste voetballer ooit. Op 18-jarige leeftijd kwam hij naar Lissabon om voor Benfica te spelen. In één van de eerste wijdstrijden die Eusebio voor Benfica speelde verkreeg hij reeds inernationale bekendheid. Benfica speelde nl. op een internationaal toernooi in Parijs tegen Santos (de club van Pelé). Bij een hopeloze stand van 4-0 voor Santos mocht Eusebio invallen maar hij scoorde wel meteen een hatrick waardoor de eindstand 6-3 werd. Door deze prestatie sierde Eusebio de eerstvolgende cover van het bekende Franse sporttijdschrift L´Equipe. Een jaar later, in 1962, vervulde Eusebio een hoofdrol in de door Benfica op spectaculaire wijze gewonnen Europa Cup I (voorloper van de Champions League) finale in Amsterdam tegen Real Madrid, hetgeen de definitieve internationale doorbraak betekende van Eusebio.

Eusebio kan pronken met ongelooflijke statistieken. Hij scoorde in zijn carrière 745 goals in 733 wedstrijden, hetgeen inhoudt dat hij gemiddeld ongeveer één doelpunt per wedstrijd scoorde. Verder werd hij zeven keer topscorer van Portugal, twee maal topscorer van Europa en Europees voetballer van het jaar in 1965. Eveneens werd hij met negen goals topscorer van het WK van 1966. Dit droeg ertoe bij dat hij met Benfica de Europa Cup I, elf keer landskampioen werd en vijf maal de Portugese beker veroverde en Portugal derde werd op het WK van 1966. Ook was Eusebio jarenlang topscorer van het Portugese team. Toen Ronaldo die titel overnam plaatste Eusebio terecht de kanttekening dat hij in zijn tijd zijn doelpunten niet maakte tegen ploegen als Liechtenstein of Azerbaijan.

Eusebio is een nationale held in Portugal en bij zijn overlijden kondigde de Portugese regering dan ook drie dagen van nationale rauw af. Er was decennialang geen enkele discussie over wie de beste Portugese voetballer ooit was. Pas recentelijk zijn er stemmen opgegaan dat CR7 wellicht wel te vergelijken valt met Eusebio.

Anderzijds zou de vraag opgeworpen kunnen worden hoever Mozambique gekomen zou zijn indertijd met een elftal vol wereldsterren, Eusebio voorop. Te meer als men bedenkt dat Eusebio en Coluna hun successen boekten tegen de achtergrond van een heftige onafhankelijkheidsoorlog die in Mozambique woedde en het gegeven dat dezelfde Mozambicaanse voetballers dankzij wie Portugal triomfeerde zwaar werden gediscrimineerd in Portugal. Na de onafhankelijksstrijd en de daarop volgende burgeroorlog lag de infrastructuur van Mozambique in puin en is er tot zover wij weten nimmer meer een Mozambicaanse voetballer internationaal doorgebroken.

Zodoende zijn er grote twijfels over Eusebio. Absoluut niet over diens kwaliteiten als voetballer maar over diens mindset. Eusebio is compleet apolitiek gebleven en heeft zich nooit uitgesproken over de onafhankelijkheidsstrijd in zijn geboorteland. In tegenstelling tot zijn mentor en ploeggenoot Coluna is hij na de onafhankelijkheid van Mozambique ook niet opnieuw in het land van zijn geboorte gaan wonen maar is hij de rest van zijn leven blijven genieten van zijn rol als mascotte voor Portugal in het algemeen en Benfica in het bijzonder. Omwille van zijn Europese mindset wordt wel ontkend dat Eusebio de beste Afrikaanse voetballer ooit was aangezien Eusebio zijn hart vooral lag bij kolonisator Portugal.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Modi in de mode in India (2)

De Dalits zijn wel omschreven als de meest onderdrukte bevolkingsgroep op aarde. Vroeger werden ze ook wel onaanraakbaren, verschoppelingen of paria’s genoemd. Maar dat waren benamingen die anderen ze opgelegd hadden. Dalit is echter de enige benaming die de mensen die onderaan de sociale ladder bivakkeren in India aan zichzelf hebben gegeven (van de wortel ‘Dal’ hetgeen in het Hebreeuws gebroken betekent). Dr. Ambedkar is de grootste leider die de Dalits hebben gehad en hij typeerde het lot van de Dalits als volgt in 1943: “De Romeinen hadden hun slaven, de Spartanen hun Helloten, de Britten hun horigen, de Amerikanen hun %@±& en de Duitsers hun Joden. Zo hebben de Hindoes hun onaanraakbaren. Maar geen van hen hebben een lot moeten ondergaan als de onaanraakbaren.” In synopsis houdt dat in dat de Dalits tot op de dag van vandaag primaire mensenrechten en kansen om de sociale ladder op te klimmen worden ontzegd. Traditioneel mochten ze zich bijvoorbeeld slechts met de meest geminachte bezigheden bezig houden. De Indiase grondwet is dan wel geschreven door dr. Ambedkar in 1949, welke grondwet in theorie de positie van de Dalits heeft verbeterd, in de praktijk is de positie van de Dalits nooit significant verbeterd. Triester nog, onder het huidige premierschap van Hindoe-nationalist Narendra Modi is de positie van de Dalits alleen maar verslechterd.

Een andere groep die slachtoffer is van het hindoe-nationalisme van premier Modi zijn de moslims. Maar in hoeverre zijn de moslims verschillend van de Dalits? In werkelijkheid zijn de meerderheid van de moslims in India afstammelingen van tot de islam bekeerde Dalits (75%). Tot op zekere hoogte is moslimhaat in India daarom ook een codewoord voor de traditionele Dalithaat. Het probleem wordt echter nog complexer als men bedenkt dat het kastesysteem niet beperkt blijft tot het Hindoeïsme. Ook binnen de Indiase moslimgemeenschap blijkt het kastesysteem keihard toe te worden gepast. Hetzelfde geldt overigens voor de christelijke gemeenschap van het subcontinent. Blijkbaar werkt het bekeren tot een andere religie averechts voor veel Dalits omdat dat niet noodzakelijkerwijs leidt tot bevrijding van het kastesysteem maar draagt er ogenschijnlijk juist toe bij dat men dubbel wordt gediscrimineerd.

Sommigen hebben wel gepleit dat de Britse overheersing van India niet per sé slecht was voor de Dalits. Het argument is o.a. dat de Dalits onder Hindoe overheersing zelfs niet mochten leren lezen en schrijven. Onder Britse overheersing daarentegen, hoe kwaadaardig ook, kregen bepaalde Dalits de kans om zich te ontwikkelen. Zo zou een academische carrière als die van dr. Ambedkar onder Hindoe heerschappij onmogelijk zijn geweest.

Tijdens de Britse overheersing namen de Dalits zelfs meer dan eens wraak op de hogere kastes door aan de kant van de Britten te vechten. Zoals bijvoorbeeld tijdens de grote opstand van 1857. Het zeer hardhandige neerslaan van die opstand wordt door veel Dalits niet gezien als een dramatische gebeurtenis in de geschiedenis van India maar als een grote overwinning op de hogere kastes. Dr. Ambedkar heeft daar het volgende statement over gemaakt: “De Britse overheersing van India zou onmogelijk zijn geweest als de onaanraakbaren de Britten niet hadden geholpen India te veroveren. Neem de Slag om Plassey die het begin van de Britse overheersing inluidde of de slag om Kirkee, die de verovering van India voltooide. In beide noodlottige veldslagen waren de soldaten die vochten voor de Britten allemaal onaanraakbaren…” Desalniettemin, eindstand was ook voor de Dalits de Britse overheersing een ramp. Dr. Ambedkar zei daar het volgende over: “Onze fouten zijn open wonden gebleven en niet rechtgezet, alhoewel 150 jaar Britse heerschappij gepasseerd is. Van welk nut is zo’n regering voor iemand? Alleen in een swarajgrondwet maak je kans om politieke macht te verkrijgen … zonder kan je onze mensen niet redden.”

Hoe dan ook, noch de Britse overheersing, noch de door dr. Ambedkar op papier gezette grondwet van India bracht de Dalits de lang gekoeterde bevrijding. De grondwet van dr. Ambedkar was wellicht een stap vooruit doch is verre van zaligmakend gebleken voor de Dalits. De Dalits zijn nog steeds voornamelijk zichtbaar op de bodem van de samenleving maar onzichtbaar op de plaatsen die er toe doen. Zo zijn er geen Dalits die als hoge ambtenaren functioneren. Ook zijn er opvallend weinig Dalit ondernemers (o.a. omdat banken hen moeilijk kredieten verschaffen en de hogere kastes hen niet wensen als zakenpartners). Eveneens de buitenlandse liefhebbers van sport en entertainment begint de achtergestelde positie van de Dalits op te vallen aangezien het Indiase cricket team slechts uit spelers bestaat van de hogere kastes. Dat is altijd zo geweest. In 88 jaar tijd zijn er zo’n 300 spelers geselecteerd en daarvan waren er in totaal slechts vier Dalits. Hetzelfde geldt voor Bollywood, waar heel weinig Dalits te aanschouwen zijn en al helemaal niet in heldenrollen (Dalits worden praktisch altijd als slachtoffers geportretteerd).

Wedermaal, beseffende hoe erg de Dalits in het verdomhoekje zitten is het des te opmerkelijker dat zoveel Dalits op Hindoe-nationalist Modi hebben gestemd. Een man die weinig op heeft met landgenoten buiten de hogere kaste Hindoes (in de praktijk zijn dat zowel direct als indirect diezelfde Dalits). Anderzijds dient het India geen enkel belang om een substantieel deel van haar bevolking systematisch achter te stellen. De geschiedenis heeft immers uitgewezen dat het achtergestelde deel van de bevolking vrij eenvoudig gemobiliseerd kan worden door een uitwendige vijand als vijfde colonne.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Lothar Seedorf

Lothar Matthäus was een Duitse stervoetvoetballer waar het Nederlandse publiek een gruwelijke hekel aan had. Hij is de succesvolste Duitse voetballer ooit en stond symbool voor de haat die Nederland decennialang voor de oosterburen koesterde, zowel op voetbalgebied als daarbuiten. Wat het Nederlandse publiek en voetbalautoriteiten betreft is Clarence Seedorf de Surinaamse equivalent van Lothar Matthäus. Met dien verschil dat de Nederlandse voetbalwereld geen macht had om de voetbalcarrière van der Lothar te frustreren. Men kon hem hooguit uitjouwen om te trachten hem uit zijn spel te krijgen, maar men had verder geen macht en invloed om hem van selecties uit te sluiten. Zodoende kon Matthäus uitgerekend tegen aartsrivaal Nederland op 23 februari 2000 in Amsterdam—in het hol van de oranje leeuw—zijn 144e interland spelen en daarmee een wereldrecord breken.

Voor Seedorf lagen de kaarten anders. Hij verwerd tot de inwendige aartsvijand van de Nederlandse voetbalwereld (zie De Terugkeer van de Black Star Line, Clarence Seedorfsyndroom). Nederland ging af op het EK van 1996 en de Surinaamse voetballers van Ajax (de kabel) kregen daarvoor de zwarte piet toegespeeld. Seedorf in het bijzonder omdat hij werd gezien als irritante wijsneus en leider van die groep. Bovenal, Seedorf zou gewoon niet kunnen voetballen…

Ajax had medio jaren ’90 een gouden generatie die na spectaculaire successen in de Champions League uitzwierf over Europa. Ze hebben bijna allemaal kansen gehad bij Europese topclubs. Sterspeler Litmanen speelde nadien bijvoorbeeld voor Barcelona en Liverpool, maar hij heeft na zijn vertrek bij Ajax nooit meer een bal goed geraakt. Dat wil niet zeggen dat alle Ajacieden mislukt zijn in het buitenland, maar geen van hen is zo met vlag en wimpel geslaagd als Seedorf. Zelfs de grote Cruijff is het na zijn vertrek bij Ajax in 1973 nooit meer gelukt om een Europa cup te winnen.

Desondanks heerste in Nederland lange tijd het idee dat Seedorf maar wat aan het aanrommelen was in Zuid-Europa en zijn carrière aan het mislukken was. Seedorf kwam bij Real Madrid inderdaad op een zijspoor nadat de Nederlandse trainer Guus Hiddink er (korte tijd) de scepter mocht zwaaien. Aldus verhuisde Seedorf in 1999 voor een voor die tijd zeer groot bedrag van Real Madrid naar Inter Milaan. Nederland was verbaasd dat een Italiaanse topclub zo diep in de buidel taste voor zo’n matige voetballer. Een vooraanstaande Nederlandse journalist vroeg vervolgens aan een vertegenwoordiger van Inter Milan of men bij Inter begreep dat de transfer van Seedorf in Nederland verwondering opwekte. Inter Milan antwoordde als volgt: “Nee, daar begrijpen we helemaal niets van. Seedorf is één van de grootste talenten ter wereld!”

Hoe hoog Seedorf’s ster buiten Nederland gerezen was bleek zeker ook uit het feit dat Juventus en Real Madrid serieuze plannen hadden om Seedorf te ruilen voor Zinedine Zidane. De ruil ketste uiteindelijk af en wereldster Zidane zou pas twee jaar later naar Madrid verkassen, maar de poging tot ruil geeft wel aan dat Seedorf buiten Nederland algemeen werd gezien als een voetballer van de buitencategorie.

Terwijl Nederland was blijven steken in het haten van hun surrogaat Lothar Matthäus ging Seedorf gestaag verder en won de ene na de andere Champions League. Uiteindelijk vier stuks met drie verschillende clubs. Daarmee is hij de succesvolste voetballer met een Nederlands paspoort ooit. In 2009, in de herfst van diens carrière, werd Seedorf nog op een voetstuk gezet door toptrainer Carlo Ancelotti: “Seedorf is één van mijn belangrijkste spelers. Hij is net als een terreinwagen. Hij speelt overal en verliest nooit aan rendement. Hij presteert altijd.” Het was absoluut geen politiek correct verhaaltje want in hetzelfde interview fikte Ancelloti topspelers als Ronaldinho en Gourcuff compleet af.

Clarence Seedorf heeft onlangs tegenover een groep jongeren en onder auspiciën van Matthijs van Nieuwkerk voor de tv-camera’s tekst en uitleg gegeven over de teleurstellingen van zijn voetbalcarrière. Of specifieker gezegd zijn interlandcarrière. Het doet Seedorf pijn dat zijn interlandcarrière door vooroordelen niet tot volle wasdom is gekomen. Echter, ondanks zijn vroegwijze uitstraling kwam hierbij tevens de naïviteit van Seedorf tot uiting. Seedorf dacht dat hij zuiver op zijn voetbalkwaliteiten beoordeeld zou worden, maar zo werkt het helaas niet overal en altijd noodzakelijkerwijs.

Beter was het daarom dat Seedorf het advies van zijn vader en het voorbeeld van zijn idool Rijkaard had gevolgd. Na de grote vijandigheid geconstateerd te hebben adviseerde Seedorf senior zoonlief zich niet meer beschikbaar te stellen voor Oranje. Ironisch genoeg zou dat zijn interlandcarrière een boost hebben gegeven. Dat is nl. precies wat Seedorf’s idool Rijkaard deed na zijn rode kaart bij het WK van 1990. Wat gebeurde er? Na enige tijd kroop bondscoach Rinus Michels op zijn blote knieën terug naar Rijkaard om hem te smeken zich toch maar weer beschikbaar te stellen. Iets vergelijkbaars geldt voor Seedorf’s kabelcollega Davids. Nadat hij weg was gestuurd van het EK 1996 voerde de Nederlandse pers de druk op bondscoach Hiddink dusdanig op dat Hiddink zich gedwongen voelde om Davids weer te selecteren. Zodoende kon Davids uitblinken op het WK 1998. Om zijn interlandcarrière te redden had Seedorf er daarom waarschijnlijk beter aan gedaan om na het EK 1996 te bedanken voor Oranje. Nog beter was het geweest als hij zich solidair had verklaard met Davids en samen met de pitbull het vliegtuig naar huis had genomen. In dat geval zou Seedorf nu wellicht eensgelijk Lothar Matthäus recordinternational zijn geweest.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in Column Djehuti-Ankh-Kheru | Leave a comment

Modi in de mode in India (1)

Momenteel is India in allerlei opzichten booming. Zo kan het subcontinent na de economische crisis van 2008 de afgelopen jaren weer een economische groei van 6-7% per jaar claimen. Daarmee is het de snelst groeiende grote economie ter wereld. De economie van India is momenteel groter dan die van Frankrijk en zelfs hard op weg om voormalig kolonisator Groot-Brittannië te verstoten als vijfde grootste economie ter wereld. Onder meer de Indiase IT industrie is tot ongekende hoogtes gestegen: India mag zichzelf de grootste IT exporteur ter wereld noemen. Bovendien kregen voormalige koloniale mogendheden Groot-Brittannië en Nederland reeds in 2007 vanuit India een psychologisch koekje van eigen deeg toen Tata Steel het Britse Corus overnam (en daarmee tevens de voormalige Koninklijke Hoogovens IJmuiden). Daarnaast bezit India met Bollywood de grootste filmindustrie ter wereld. Eveneens op sportief gebied boekt India ongekende successen. Zo is de nationale cricketploeg de laatste jaren uitgegroeid tot praktisch het beste ter wereld.

De politieke baas van India is Narendra Modi. In 2014 won Modi de verkiezingen overweldigend en in 2019 opnieuw. Dusdanig overweldigend dat hij de eerste premier sinds 1971 is die een eenspartij meerderheid kan claimen. Desalniettemin is niet alles rozegeur en maneschijn onder premier Modi. Modi heeft nl. de keuze gemaakt om niet de premier te zijn van alle Indiërs. De man is een overtuigd Hindoe-nationalist. Zijn partij is de BJP (Bharatiya Janata Party), welke voortkomt uit de RSS (Rashtriya Swayamsevak Sangh). Dat is een uit vrijwilligers bestaande, rechtse, paramilitaire Hindoe-nationalistische organisatie. Eensgelijk Geert Wilders heeft Modi een gruwelijke hekel aan moslims, maar eveneens van de Dalits (de enige naam die de onaanraakbaren aan zichzelf hebben gegeven) moet hij weinig hebben. Of eigenlijk laat Modi een ieder die geen Hindoe is behorende tot de hogere kastes gaarne in de kou staan in het warme India.

Betoogd zou kunnen worden dat premier Modi op democratische wijze een absolute meerderheid heeft verkregen. Maar wil dat ook zeggen dat een absolute meerderheid de absolute macht van het Hindoe-nationalisme rechtvaardigt? Zeker in subcontinent India—het land dat over een decennium de meeste inwoners ter wereld telt—kunnen zgn. minderheden in absolute zin gigantisch groot zijn en kunnen daarmee in politieke zin toch lastig gerelativeerd worden. Anders kunnen 500 miljoen (!) niet-Hindoes de komende jaren hun hart vasthouden. Bovendien druist Modi’s streven naar een Hindoe-heilstaat in tegen de bedoelingen van de grondleggers van modern India (Gandhi, Nehru en Ambedkar) die een seculiere staat voor ogen hadden waar in principe ruimte is voor een ieder.

De BJP behartigt de belangen van de Indiërs van hoge kastes en het grote kapitaal. Dat weerhoudt de populistische Modi er echter niet van om (met succes) de kiezer zand in de ogen te strooien door zichzelf te profileren als een man van het volk die tegen de elite ageert. De BJP moet niets weten van polderen. Zo karakteriseerde de tweede man van de partij de moslims openlijk als termieten.

Doch ondanks dat het beleid van Modi’s BJP eveneens de Dalits ronduit vertrapt heeft Modi desondanks de Dalitkiezer aan zich weten te binden. Zo zijn er een bepaald aantal zetels in de parlementen van India die speciaal gereserveerd zijn voor de Dalits om hen de kans te bieden hun grote achterstanden weg te werken. Eveneens is er een partij die speciaal opkomt voor de belangen van de achtergestelde kastes en volkeren, de Bahujan Samaj Party (BSP). Zo won in 2017 Modi’s BJP 75 van de 85 voor Dalits gereserveerde zetels in het parlement van deelstaat Uttar Pradesh (200 miljoen inwoners), en de BSP slechts drie. Dit werd als zeer verrassend beschouwd aangezien de Dalits 21% van de bevolking vormen van Uttar Pradesh. Getuigen de op 23 mei jongstleden bekend gemaakte historische overwinning van de BJP hebben de Dalits wederom massaal op de BJP gestemd. Ondanks dat Dalitleiders verkondigd hebben dat Dalits geen enkele reden hebben om op Modi te stemmen vanwege onder meer de hoge werkloosheid onder hen, de agrarische crisis en de oplopende kosten voor het levensonderhoud. Hierbij kan opgeteld worden dat de regering Modi het prediken van haat en het plegen van geweld tegen moslims en Dalits gedoogt of zelfs aanmoedigt. Dat alles laat vele Dalitkiezers dus koud. Tot verbijstering van de Dalitleiders hebben de Dalits dus blijkbaar wederom massaal Modi hun adhesie gegeven middels het stembiljet om zijn anti-Dalit en anti-moslimbeleid voort te zetten. Hoe heeft Modi dat voor elkaar gekregen?

De eerste maal wond Modi de Dalits om zijn vinger door te beloven om hun ellendige omstandigheden te verbeteren (is dus niets van terecht gekomen) en de tweede maal ogenschijnlijk door twee symbolische wapenfeiten. Ten eerste benoemde de BJP Ram Nath Kovind, een Dalit, tot president van India (het presidentschap in India is veelal een ceremoniële functie, bovendien is Kovind ondanks zijn Dalit afkomst een overtuigd Hindoe-nationalist) ten tweede waste Modi in maart jongstleden als verkiezingsstunt demonstratief de voeten van vijf Dalit schoonmakers. Maar waarmee Modi bij veel Indiase kiezers in het algemeen bonuspunten heeft gescoord is het bombarderen van moslimterroristen vertoevend op het grondgebied van het gehate buurland Pakistan.

De steun die de Dalits als onderdrukte groep aan Hindoe-nationalist Modi verschaffen is opmerkelijk doch verre van uniek. Als onderdrukking succesvol is dan gaat de onderdrukte zich met zijn onderdrukker identificeren en de status quo bestendigen. Dat is een triest maar bekend fenomeen.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in Column Djehuti-Ankh-Kheru | Leave a comment

Het boreale coalitiegesprek

22 mei 2019 leek de voorbode te zijn van een nieuw dieptepunt in de geschiedenis van de linkerkant van het politieke spectrum in Nederland. Traditioneel streden een linkse en een rechtse politieke partij om de gouden medaille van de electorale strijd, maar die dichotomie leek tijdens de verkiezingscampsgne van het Europees parlement van 2019 te zijn verschoven. De nieuwe dichotomie zou dan rechts-extreemrechts zijn. Hetgeen zich uitte in een rechtstreeks tv-debat tussen premier Rutte en Forum voor Democratie voorman Thierry Baudet. Maar hoe pakte het uit? Een blauwe en een bruinhemdige hond vochten om een been, maar de rooie hond ging ermee heen!

Forum voor Democratie was de grote verrassing van de Provinciale Staten verkiezingen van twee maanden geleden. Het werd vanuit het niets de grootste partij, daarmee zelfs de dominante regeringspartij de VVD achter zich latend. De PvdA was vervallen tot een grauwe middenmoter met 8% van de stemmers achter zich. Twee maanden later is het tot verrassing van vriend en vijand ineens weer de grootste partij van Nederland en straft daarmee de arrogantie van de blauwen en de bruinhemden af die dachten in een live uitgezonden onderlinge tv-debatfinale uit te kunnen maken wie de grootste partij van het land zou worden.

Hoe representatief de recentste verkiezingen precies zijn is echter discutabel aangezien de opkomst laag was. Maar de eurofiele en neomalthustische factie kon deze ronde in ieder geval luid juichend de champagneflessen ontkurken. Dit wordt wel het Timmermans-effect genoemd. Timmermans was de enige lijsttrekker van de verkiezingen voor het Europees parlement die goed bekend was bij de Nederlandse kiezer. Hij overschaduwde de lijsttrekker van de VVD zelfs dusdanig dat net zoveel VVD-stemmers dachten dat hij de lijsstrekker van de VVD was als Malik Azmani (de echte lijsttrekker van de VVD). De grote bekendheid van ‘Brusselmans’ kon gezien worden als een belangrijke aanwijzing dat de PvdA wel eens groots zou kunnen gaan toeslaan bij de verkiezingen.

De VVD promoveerde een xenofobe halve Marokkaan tot hun lijsttrekker (hij pleitte in maart 2015 openlijk in de Tweede Kamer voor het sluiten van de grenzen), maar is daarmee wellicht slachtoffer geworden van een xenofobe paradox, aangezien dat gegeven bepaalde xenofobe kiezers er wellicht juist van weerhouden heeft om op de VVD te gaan stemmen (omdat ze sowieso niet op een Marokkaan stemmen).

De PVV is in de ogen van menig kiezer door de jaren heen niet daadkrachtig genoeg gebleken en lijken om die reden de FvD een kans te gunnen. Zodoende slokte FvD drie van de vier Europese zetels van de PVV op. Maar als de PVV afgerekend is op het gebrek aan daadkracht dan lijkt de FvD vooralsnog in dezelfde valkuil te trappen als de PVV. Evenzo de PVV profileert de FvD zich dusdanig bot en compromisloos dat bepaalde partijen weigeren ermee samen te gaan werken. Maar dat geldt uiteraard niet voor de VVD van Mark Rutte. Die hoopt kennelijk in de toekomst juist met Baudet en consorten samen te gaan werken. Vandaar dat Rutte live op de televisie alvast een oriënterend coalitiegesprek ging voeren met Baudet. Alleen benoemde hij het met het eufemisme ‘debat’ om de ware bedoeling voor het gepeupel te verhullen.

Thierry Baudet heeft direct en indirect met regelmaat gecommuniceerd dat hij de mensen afkomstig van buiten Europa in het algemeen en Afrikanen in het bijzonder ziet als üntermenschen die de boreale mens homeopathisch verdunnen en daarom geweerd dienen te worden. Rutte kwam Baudet in de aanloop naar het debat tegemoet door te verkondigen dat illegale asielzoekers “als zoef de haas terug moeten naar Afrika.”

De premisse van het debat was de bescherming van het Bataafse deel van de boreale wereld. De kaders van het zogenaamde debat waren volledig geborealiseerd. De vraag was alleen of dat het beste buiten of binnen de EU gerealiseerd kan worden en of je dat als politicus moet doen door praktisch open kaart te spelen zoals Baudet of door de boodschap te verpakken in codetaal?

Het feit dat de Nederlandse regering het Anglo-Amerikaanse imperialisme praktisch onvoorwaardelijk steunt waardoor er een enorme vluchtelingenstroom richting Europa op gang is gekomen is bij de boreale partijen onderling natuurlijk absoluut geen punt van discussie. Alhoewel er steen en been geklaagd werd over de EU werd er anderzijds geen woord gerept over de exportsubsidies die de EU verschaft waardoor Europese agriërs hun Afrikaanse collega’s vrij eenvoudig uit de markt kunnen prijzen waardoor Afrikaanse boeren hun bron van inkomsten verliezen en vervolgens de stroom van economische vluchtelingen op gang komt die Rutte als zoef de haas terug naar Afrika wenst te bonjouren.

De trend in de EU is dat de nationalistische, eurosceptische partijen steeds groter worden. Nederland is daarvan wellicht voor het moment verschoond dankzij een nationalistische paradox. Nederland is in euforie vanwege het winnen van het Eurovisie songfestival voor het eerst sinds mensenheugenis. In het verlegde daarvan is Nederland eveneens fier dat landgenoot Timmermans een serieuze kans maakt om voorzitter te worden van de Europese Commissie. Dus waar het nationalisme elders om het hardst roept dat er afgescheiden dient te worden van de EU leefde bij de Nederlandse kiezer de hallucinatie dat Nederland in de persoon van Timmermans in hun naam de EU overneemt. Hierdoor kon een dag na hun historische openbare coalitiegesprek het feestje van Rutte en Baudet reeds verziekt worden in het stadium van de voorpret. Althans, wat deze verkiezingsronde betreft…

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Genocide in Zuid-Afrika

Jongstleden waren er weer parlementsverkiezingen in Zuid-Afrika. Wederom kwam het ANC als grote winnaar uit de bus. Liefst 57,51% van de stemmers heeft de voorkeur gegeven aan het ANC. Dat is een % waar de meeste politieke partijen in vrijwel ieder ander willekeurig land slechts van kunnen dromen. Desalniettemin is er reden van zorg voor het ANC. Sinds de juridische afschaffing van de apartheid in 1994 is het ANC weliswaar onafgebroken veruit de grootste politieke partij geweest van Zuid-Afrika, maar de democratische overheersing begint evident wel scheurtjes te vertonen. Ondanks de klinkende overwinning was heeft het ANC nog nooit zo weinig stemmen begroet. Het was zelfs de eerste maal dat het ANC minder dan 60% van de stemmers achter zich wist te scharen.

Troost voor het ANC is dat eveneens de DA (Democratic Alliance) electoraal bakzeil heeft moeten halen. De DA is nl. de grootste oppositiepartij. Bij de verkiezingen van 2014 haalde de DA 22,2% van de stemmen maar in 2019 moesten ze een sprongetje terugdoen naar 20,77%. De DA is de partij van de niet-Zwarte bevolking van Zuid-Afrika in het algemeen maar wit Zuid-Afrika in het bijzonder. Maar er zitten ook Zwarten bij de DA, zoals de huidige leider Mmusi Maimane. Desalniettemin wordt de DA er nog wel eens van beschuldigd een racistische partij te zijn. Zo heeft voormalig leider van de DA, Helen Zille, op de sociale media gewezen op hetgeen volgens haar de positieve kanten van kolonialisme en apartheid waren. Om de onrust die ontstond te smoren werd Zille geschorst door de partijleiding.

De meest spraakmakende oppositiepartij is natuurlijk de EFF (Economic Freedom Fighters) van voormalig ANC’er Julius Malema. De EFF heeft zich laten inspireren door Frantz Fanon en de anti-kolonialistische president van Burkina Faso Thomas Sankara. De EFF zet zich scherp af tegen zowel het ANC als de DA. De EFF betoogt dat apartheid ondanks bepaalde politieke concessies nog steeds bestaat: “Het economische systeem dat Zwarte mensen marginaliseert en exploiteert.” Hoe dan ook, in 2011 leefde zoveel als 54% van de Afrikanen in armoede en slechts 0,8% van de witte mensen. Een situatie die sindsdien niet noemenswaardig is verbeterd. Met name het feit dat het meeste land nog in handen is van de afstammelingen van witte kolonisten zet veel kwaad bloed. Eensgelijk als in Zimbabwe wil de EFF daarom witte boeren gaan onteigenen zonder ze daarvoor te compenseren.

Het ANC zit met name wat betreft de landhervormingen in het spagaat tussen de DA (die op vrijwillige basis land wil kopen van witte boeren om te herverdelen) en de EFF. Het ANC heeft dit voorlopig opgelost door aan te geven voor landonteigening zonder compensatie te staan maar er geen tijdslimiet aan te verbinden (de vraag is echter hoe lang het ANC de kool en de geit kan sparen). Een klein groepje Zwarte Zuid-Afrikanen is sinds de officiële afschaffng van de apartheid zeer vermogend geworden en heeft dus belang bij het handhaven van de status quo. De top van het ANC heeft à la Judas de ziel verkocht voor dertig zilverlingen. Als beloning daarvoor mocht dus die kleine groep Zwarte Zuid-Afrikanen schatrijk worden. De huidige president van Zuid-Afrika, Cyril Ramaphosa, staat symbool voor betreffende nouveau riche aangezien hij de op één na bemiddeldste Zwarte persoon van Zuid-Afrika is.

Om meerdere redenen zijn de politieke ontwikkelingen te Zuid-Afrika mondiaal van belang. Zuid-Afrika wordt nl. door politieke activisten uit de hele wereld en van allerlei pluimage als gidsland gezien. Enerzijds wordt Julius Malena in de Pan-Afrikaanse wereld als een held beschouwd. De internationale Alt Right hoopt daarentegen hartstochtelijk dat de pleuris uitbreekt in Zuid-Afrika zodat ze hun gelijk kunnen halen. In die geest wordt er al jarenlang stemming gemaakt over een vermeende genocide van witte Zuid-Afrikanen (in Nederland speelt PVV’er Martin Bosma op dat terrein een voortrekkersrol). Zelfs Donald J. Trump heeft middels twitter zijn zorgen geuit over de genocide van witte boeren te Zuid-Afrika.

De waarheid is dat er totaal geen sprake is van een geplande volkerenmoord op witte boeren. Het probleem is armoede. Door de grote armoede is het crmininaliteitscijfer in Zuid-Afrika hoog en zijn ook witte boeren het slachtoffer van criminelen. Niet vanwege hun huidskleur maar vanwege hun weelde. Integendeel hebben witte Zuid-Afrikanen statistisch juist de minste kans om vermoord te worden. Gezien het zowel absoluut als relatief hoge % Zwarte Afrikanen dat vermoord wordt zou beter betoogd kunnen worden dat er een genocide plaatsvindt op Zwarte Zuid-Afrikanen: vorig jaar zijn er in Zuid-Afrika 20.000 mensen vermoord, en slechts 62 daarvan waren witte boeren. Nota bene het laagste aantal vermoorde witte boeren in 20 jaar tijd. Er zijn simpelweg geen Zuid-Afrikaanse varianten van de SD en SS die systematisch jacht maken op witte boeren. Uiteindelijk kunnen zowel de economische genocide op Zwart Zuid-Afrika als de mythe van de genocide op witte boeren gestaafd worden met cijfers.

Doch zij die een boreale samenleving nastreven smachten naar een uitbarsting van geweld in het zuidelijkste land van Afrika ten koste van witte boeren. Want dan kunnen ze scanderen: “Kijk eens, dit is wat er gaat gebeuren als je te veel niet-boreale untermenschen in het algemeen, maar Afrikanen in het bijzonder, zo maar het land binnenlaat!” Al die Alt Right-figuren die die witte boeren zogenaamd ondersteunen zijn daarom in werkelijkheid ook niet hun vrienden maar hun vijanden, omdat die hypocrieten heimelijk hopen dat ze afgemaakt worden!

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in Column Djehuti-Ankh-Kheru, The Grapevine Publications | Leave a comment

Joe Biden

De wereld heeft reeds kennis gemaakt met Joe Biden als vicepresident van de Verenigde Staten van Noord-Amerika. Daarmee was hij tevens de plaatsvervanger van Barack Obama, volgens mainstream historici de eerste Zwarte president van het land met de vlag met de sterren en strepen. Maar als het aan Biden ligt gaan we hem binnen twee jaar in een ander rol leren kennen. Een rol waarin hij officieel een toontje hoger mag zingen dan die van tweede viool. Hij heeft zich nl. kandidaat gesteld voor het presidentsschap.

Het is reeds de derde maal dat Biden een poging waagt om het hoogste politieke ambt in de VS te bemachtigen. Deze maal dus met de erfenis van het Obama presidentschap in zijn bagage. In hoeverre werkt dat in zijn voordeel? Sowieso niet bij Trump-aanhangers. Anderzijds, tijdens de presidentsverkiezingen van 2008 steunde Zwart Amerika Obama onvoorwaardelijk. Daarmee werd helaas tevens de indertijd extreme politieke naïviteit van Zwart Amerika blootgelegd. Zonder goed te beseffen laat staan te onderzoeken werd zo maar massaal achter Obama aangehuppeld omdat hij toevallig een bruin gezicht heeft. Echt niet omdat zijn programma zo goed was, want een ieder die de moeite had genomen om een klein beetje onderzoek te doen had kunnen weten dat Wall Street hem financierde, hij omringd werd door foute neoliberale economische adviseurs en gedurende zijn carrière als politicus slechts de belangen van het grote geld had behartigd.

Ondertussen lijkt Zwart Amerika op politiek gebied behoorlijk gegroeid te zijn en in minder grote mate meer blind achter iedere rattenvanger van Hamelen die bruin is aan te huppelen. Zo werd met name presidentskandidaat Kamala Harris met flink wat kritiek geconfronteerd. Maar wat about Obama’s voormalige running mate Joe Biden?

Zoals we eerder aangegeven hebben, er valt heel veel op en aan te merken aan Candace Owens maar ze heeft geen ongelijk als ze aangeeft dat de Democratische Partij alles behalve verschoond is van racisten. Wat Biden betreft, hij heeft zijn ganse politieke carrière crypto-racistisch beleid gemaakt en ondersteund. Zo langzamerhand zou Zwart Amerika daarom behoed moeten zijn voor de zoete broodjes die Biden bakt om zijn racistische plannen te verhullen. Zo verscheen Biden onlangs op een evenement georganiseerd door de Zwarte dominee Al Sharpton waarin hij zich beklaagde over het racisme van witte Amerikanen en zelfs waarschuwde voor de terugkeer van de apartheid (veel staten zouden de laatste decennia crypto-racistische wetten aan hebben genomen waardoor Zwarte mensen hun stemrecht steeds meer zou worden ingeperkt).

In werkelijkheid was men getuige van een equivalent van de hypothetische situatie waarbij Paolo Escobar klaagde over drugsoverlast. Want Biden heeft aan de lopende band voor wetten gestemd en beleid gemaakt die Zwart Amerika marginaliseert. Biden was zo’n 30 jaar senator en gedurende die tijd was hij één van de drijvende krachten achter de totstandkoming van het prison-industrial-complex, het crypto-racistische, commerciële strafrechtsysteem dat Afrikaanse Amerikanen massaal achter de tralies doet belanden om vervolgens geëxploiteerd te worden door aan het gevangeniswezen verbonden bedrijven. Dieptepunt daarvan was de The Violent Crime Control and Law Enforcement Act van 1994 die Biden zelf in 2015 trots omdoopte tot de Biden Crime Bill. Biden is daarentegen weer tegen zaken die de minder bedeelden in het algemeen, maar Zwart Amerika in het bijzonder ten gunste zijn zoals volksgezondheidszorg. Biden prefereert de neoliberale variant van de publieke sector, die voor menigeen niet of nauwelijks te bekostigen is, maar wel de zakken vult van Biden’s boezemvrienden in de speculantenoligarchie.

Biden is altijd een onvoorwaardelijk supporter geweest van de Anglo-Amerikaanse speculantenoligrachie. Hij behoorde tot de senators die alles uit de kast hebben gehaald om de financiële wereld te dereguleren, waardoor de ernstige bankencrisis van 2008 kon geschieden. Daaraan toevoegend, Biden was een ware havik. Het Anglo-Amerikaanse imperium kon altijd op hem rekenen: iedere willekeurige militaire interventie heeft hij trouw ondersteund met zijn stem in de senaat. Onder meer de onder aantoonbaar valse casus belli gestarte oorlog contra Irak in 2003, waarbij Biden zelfs bewust meehielp om leugens te verspreiden over Saddam Hoessein. Zo zouden we nog veel meer bedenkelijkheden op kunnen sommen over presidentskandidaat Joe Biden.

Net zo min als er weinig goeds te verwachten viel van een toekomstig presidentschap van Hillary Clinton, valt er weinig goeds te verwachten van een presidentschap van Joe Biden. Desalniettemin schijnt Biden de steun te genieten van de oudere Zwarte kiezers. Bij die groep heeft hij een streepje voor vanwege zijn associatie met Obama, de Messias die in hun ogen een wonder heeft verwezenlijkt van bijbelse proporties. Een prestatie die zij gedurende het grootste gedeelte van hun leven als volstrekt onmogelijk beschouwden. Maar helaas bleek het beleid van Obama niet zo sprookjesachtig mooi voor Zwart Amerika als het symbolisme dat hij vertegenwoordigde. Het beleid van Obama heeft met name Zwart Amerika heel hard getroffen. Zo ernstig zelfs dat gesteld wordt dat Obama de Zwarte middenklasse heeft vernietigd. Biden was als vicepresident een zeer wezenlijk onderdeel van dat desastreuze beleid, toch blijft hij door een deel van het Zwarte electoraat op een voetstuk gezet worden. Niet ondanks zijn associatie met Obama maar juist dankzij zijn associatie met Obama. Wat weer eens aangeeft wat voor politieke meesterzet het naar voren schuiven van Obama als president is geweest. Want zelfs jaren na diens ‘mythische’ presidentschap wordt het nog steeds geprojecteerd op een crypto-racist als Biden waardoor betreffende nog altijd grote delen van Zwart Amerika kan manipuleren.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

De wereld heeft reeds kennis gemaakt met Joe Biden als vicepresident van de Verenigde Staten van Noord-Amerika. Daarmee was hij tevens de plaatsvervanger van Barack Obama, volgens mainstream historici de eerste Zwarte president van het land met de vlag met de sterren en strepen. Maar als het aan Biden ligt gaan we hem binnen twee jaar in een ander rol leren kennen. Een rol waarin hij officieel een toontje hoger mag zingen dan die van tweede viool. Hij heeft zich nl. kandidaat gesteld voor het presidentsschap.

Het is reeds de derde maal dat Biden een poging waagt om het hoogste politieke ambt in de VS te bemachtigen. Deze maal dus met de erfenis van het Obama presidentschap in zijn bagage. In hoeverre werkt dat in zijn voordeel? Sowieso niet bij Trump-aanhangers. Anderzijds, tijdens de presidentsverkiezingen van 2008 steunde Zwart Amerika Obama onvoorwaardelijk. Daarmee werd helaas tevens de indertijd extreme politieke naïviteit van Zwart Amerika blootgelegd. Zonder goed te beseffen laat staan te onderzoeken werd zo maar massaal achter Obama aangehuppeld omdat hij toevallig een bruin gezicht heeft. Echt niet omdat zijn programma zo goed was, want een ieder die de moeite had genomen om een klein beetje onderzoek te doen had kunnen weten dat Wall Street hem financierde, hij omringd werd door foute neoliberale economische adviseurs en gedurende zijn carrière als politicus slechts de belangen van het grote geld had behartigd.

Ondertussen lijkt Zwart Amerika op politiek gebied behoorlijk gegroeid te zijn en in minder grote mate meer blind achter iedere rattenvanger van Hamelen die bruin is aan te huppelen. Zo werd met name presidentskandidaat Kamala Harris met flink wat kritiek geconfronteerd. Maar wat about Obama’s voormalige running mate Joe Biden?

Zoals we eerder aangegeven hebben, er valt heel veel op en aan te merken aan Candace Owens maar ze heeft geen ongelijk als ze aangeeft dat de Democratische Partij alles behalve verschoond is van racisten. Wat Biden betreft, hij heeft zijn ganse politieke carrière crypto-racistisch beleid gemaakt en ondersteund. Zo langzamerhand zou Zwart Amerika daarom behoed moeten zijn voor de zoete broodjes die Biden bakt om zijn racistische plannen te verhullen. Zo verscheen Biden onlangs op een evenement georganiseerd door de Zwarte dominee Al Sharpton waarin hij zich beklaagde over het racisme van witte Amerikanen en zelfs waarschuwde voor de terugkeer van de apartheid (veel staten zouden de laatste decennia crypto-racistische wetten aan hebben genomen waardoor Zwarte mensen hun stemrecht steeds meer zou worden ingeperkt).

In werkelijkheid was men getuige van een equivalent van de hypothetische situatie waarbij Paolo Escobar klaagde over drugsoverlast. Want Biden heeft aan de lopende band voor wetten gestemd en beleid gemaakt die Zwart Amerika marginaliseert. Biden was zo’n 30 jaar senator en gedurende die tijd was hij één van de drijvende krachten achter de totstandkoming van het prison-industrial-complex, het crypto-racistische, commerciële strafrechtsysteem dat Afrikaanse Amerikanen massaal achter de tralies doet belanden om vervolgens geëxploiteerd te worden door aan het gevangeniswezen verbonden bedrijven. Dieptepunt daarvan was de The Violent Crime Control and Law Enforcement Act van 1994 die Biden zelf in 2015 trots omdoopte tot de Biden Crime Bill. Biden is daarentegen weer tegen zaken die de minder bedeelden in het algemeen, maar Zwart Amerika in het bijzonder ten gunste zijn zoals volksgezondheidszorg. Biden prefereert de neoliberale variant van de publieke sector, die voor menigeen niet of nauwelijks te bekostigen is, maar wel de zakken vult van Biden’s boezemvrienden in de speculantenoligarchie.

Biden is altijd een onvoorwaardelijk supporter geweest van de Anglo-Amerikaanse speculantenoligrachie. Hij behoorde tot de senators die alles uit de kast hebben gehaald om de financiële wereld te dereguleren, waardoor de ernstige bankencrisis van 2008 kon geschieden. Daaraan toevoegend, Biden was een ware havik. Het Anglo-Amerikaanse imperium kon altijd op hem rekenen: iedere willekeurige militaire interventie heeft hij trouw ondersteund met zijn stem in de senaat. Onder meer de onder aantoonbaar valse casus belli gestarte oorlog contra Irak in 2003, waarbij Biden zelfs bewust meehielp om leugens te verspreiden over Saddam Hoessein. Zo zouden we nog veel meer bedenkelijkheden op kunnen sommen over presidentskandidaat Joe Biden.

Net zo min als er weinig goeds te verwachten viel van een toekomstig presidentschap van Hillary Clinton, valt er weinig goeds te verwachten van een presidentschap van Joe Biden. Desalniettemin schijnt Biden de steun te genieten van de oudere Zwarte kiezers. Bij die groep heeft hij een streepje voor vanwege zijn associatie met Obama, de Messias die in hun ogen een wonder heeft verwezenlijkt van bijbelse proporties. Een prestatie die zij gedurende het grootste gedeelte van hun leven als volstrekt onmogelijk beschouwden. Maar helaas bleek het beleid van Obama niet zo sprookjesachtig mooi voor Zwart Amerika als het symbolisme dat hij vertegenwoordigde. Het beleid van Obama heeft met name Zwart Amerika heel hard getroffen. Zo ernstig zelfs dat gesteld wordt dat Obama de Zwarte middenklasse heeft vernietigd. Biden was als vicepresident een zeer wezenlijk onderdeel van dat desastreuze beleid, toch blijft hij door een deel van het Zwarte electoraat op een voetstuk gezet worden. Niet ondanks zijn associatie met Obama maar juist dankzij zijn associatie met Obama. Wat weer eens aangeeft wat voor politieke meesterzet het naar voren schuiven van Obama als president is geweest. Want zelfs jaren na diens ‘mythische’ presidentschap wordt het nog steeds geprojecteerd op een crypto-racist als Biden waardoor betreffende nog altijd grote delen van Zwart Amerika kan manipuleren.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in Column Djehuti-Ankh-Kheru, Joe Biden, The Grapevine Publications | Leave a comment

Collaborateurs

5 mei 1945 is de dag dat Nederland officieel verschoond werd van de nazi’s. Vaak wordt er gefilosofeerd hoe het mogelijk was dat zo’n monster als Adolf Hitler aan de macht kon komen. Want hij schreeuwde zulke extreme dingen dat een ieder toch wel zou moeten kunnen bedenken dat zijn beleid tot iets verschrikkelijks zou leiden? Wat er op school echter niet bij verteld wordt is dat Adolf Hitler aan de macht kon komen omdat hij van alle kanten ondersteund werd. Ook vanuit ogenschijnlijk onwaarschijnlijke hoek kreeg hij een duwtje in de rug.

Zelfs talloze Joden blijken de nazi’s niet onwelgezind te zijn geweest. Ondanks dat in iedere willekeurige toespraak die hij gaf en in zijn boek Mein Kampf Hitler dusdanig bezeten te keer ging tegen Joden dat het absoluut geen geheim kon zijn dat hij de wens koesterde de Joden extreem hard aan te pakken mocht hij aan de macht weten te komen.

Zo’n 12.000 Duitse Joden waren in de Eerste Wereldoorlog gestorven vechtende voor volk, vaderland en keizer. Onder de Joodse oorlogsveteranen barstte het van de hardcore nationalisten die woedend waren over het Verdrag van Versaille en de geallieerde bezetting van het Rijnland. Na de oorlog verviel Duitsland in chaos waarbij verschillende groepen elkaar op straat te lijf gingen. Zo bevochten de nationalisten de communisten en de fanatieke Joodse oorlogsveteranen sloten zich dus aan bij de nationalisten. Het tragische is echter dat die nationalisten zouden evolueren tot de nationaal socialisten van de jodenhatende Adolf Hitler. Maar de Joods-Duitse nationalisten zagen de jodenhaat van Hitler als onschadelijk en wierpen zich zelfs op als apologeten voor der Führer.

Zo ontsproten er groepen als Verband nationaldeutscher Juden. Doel van deze organisatie was de complete assimilatie van Joden in de Duitse samenleving, vernietiging van de Joodse identiteit en de uitzetting van Oost-Europese Joodse immigranten uit Duitsland. Zo laat als 1934 publiceerde de groep een manifest waarin verklaard werd dat de Joden altijd goed behandeld waren in Duitsland en de machtsovername van Hitler in 1933 toejuichten. Maar het mocht niet baten. Op 18 november 1935 werd deze groep illegaal verklaard en opgeheven. Een andere Joods-Duitse organisatie dat met de nazi’s collaboreerde was de Der deutsche Vortrupp van historicus Hans-Joachim Schoeps, welke organisatie populair bekend stond als de Nazi Joden (december 1935 verboden). Wat niet wegnam dat er gedurende de Tweede Wereldoorlog zoveel als 150.000 militairen van Joodse afkomst voor de nazi’s vochten. Niettegenstaande dat de Joden in 1935 officieel van het Duitse leger waren verbannen.

Eveneens werkten zionistische groepen residerend in Palestina nauw samen met de nazi’s. Aldus tekenden de nazi’s en de zionisten in 1933 de beruchte Haavara Overeenkomst. Joden die Duitsland ontvluchtten moesten nl. hoge vluchtbelasting betalen. Joden die naar Palestina vluchtten hoefden dat niet meer. In plaats daarvan mochten ze van hun eigen vermogen in Duitsland gefabriceerde goederen kopen voor de export naar Palestina. Op deze manier omzeilden de nazi’s met behulp van de zionisten de internationale Joodse boycot op Duitse producten en kon de Duitse staatskas verder gespekt worden.

Evenzo vonden Joodse bankiers zoals Warburg en Rothschild het geen probleem om zich onder de financierders van de nazi’s te scharen. Zelfs Joodse bankiers wooonachtig in Duitsland hebben hun financiële steentje bijgedragen aan de NSDAP. Zo had de Amerikaanse journalist Edgar Ansel Mowrer eind 1932, vlak voordat Hitler de macht greep, een etentje met een groep Joodse bankiers. Tot zijn verbijstering ontdekte hij dat menigeen onder hen geld gedoneerd had aan de NSDAP.

Aldus hebben talloze Joden met de nazi’s gecollaboreerd. Volgens de vooraanstaande Duitse filosoof Rüdiger Safranski was de Joodse bevolking erg enthousiast over de machtsovername van Hitler in 1933. Een aanzienlijk aantal Joden moet dan ook op de NSDAP hebben gestemd bij de laatste vrije verkiezingen in november 1932.

Waarom collaboreerden zoveel Joden met de nazi’s? Joodse bankiers zullen geaast hebben op een oorlog van Duitsland tegen de communistische Sovjet-Unie, onder het mom van de vijand van mijn vijand is mijn vriend. Maar gewone Joden? Waarschijnlijk strooide de hysterische wijze waarop Hitler raasde en tierde tegen Joden zelfs Joden zand in de ogen: “Dit is zo over de top, dit kan gewoon niet waar zijn. Hij kan dit onmogelijk menen. Dit is gewoon een tactiek om een politiek doel te verwezenlijken!” Want veel Joden meenden dat Hitler de economische en politieke chaos waarin Duitsland terecht kwam na de Eerste Wereldoorlog kon oplossen. Daarbij werd de anti-Joodse retoriek gezien als iets dat al honderden jaren bestond en er blijkbaar gewoon bij hoorde. Andere Joden namen Hitler’s haatdragende retoriek wel enigszins serieus maar dachten dat het Duitse parlementaire systeem Hitler tot zulke vergaande compromissen zou dwingen dat hij uiteindelijk zijn jodenhaat zou moeten inslikken.

Zo hebben ook massa’s Nederlanders met de nazi’s gecollaboreerd na de Duitse invasie van 10 mei 1940. Of eigenlijk was er in alle landen die door de nazi’s zijn gekoloniseerd sprake van collaboratie. Doch we kunnen het nog een heel stuk breder trekken: bij iedere door mensen veroorzaakte catastrofe in de geschiedenis is er door de groep die daar in principe slachtoffer van was gecollaboreerd. Veel onwetende mensen schijnen hier echter niet van bewust te zijn. De daders van een genocide kunnen zodoende vrij eenvoudig de nakomelingen van de overlevers van een genocide wijsmaken dat de slachtoffers de hoofdschuldigen zijn vanwege de vermeende buitensporige collaboratie. Een goed voorbeeld daarvan is de trans-Atlantische slavernij…

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Notre Dame

15 april 2019 is zo’n datum die in de moderne geschiedenisboeken gemarkeerd zal gaan worden. Het was zo’n dag dat de Westerse beschaving dreigde af te branden en dus leek alles en iedereen die met de Westerse wereld sympathiseert te wenen. Doorbraken de Turken die dag dan uiteindelijk toch de poorten van Wenen? Neen, 15 april 2019 was de dag van een catastrofe van (ogenschijnlijk) puur culturele aard. Het beroemdste gebouw van Europa, gelegen in de beroemdste stad van West-Europa, vatte vlam en fikte grotendeels af. Daarmee herinneringen oproepend aan 11 september 2001, populair beter bekend als 9-11 toen ‘de islam’ de VS zou hebben aangevallen. Grote verschil is echter dat deze maal niet het vingertje richting ‘de islam’ werd gewezen maar naar een ongelukkige speling van het lot.

De Onze-Lieve-Vrouwekathedraal van Parijs wordt zoals gezegd gezien als wellicht wel het grootste architectonische hoogstandje van Europa. Europa is dat deel van de wereld dat zichzelf ziet als de rechtmatige erfopvolger van de Grieks-Romeinse beschaving. Een concept dat in zwang raakte tijdens de Renaissance. Voorheen werd het gebied dat tegenwoordig Europa heet aangeduid als het christendom. Ditzelfde Europa ziet zichzelf als bakermat van de beschaving. Vanwege de vermeende link met het antieke Griekenland (vermeende uitvinders van de wijsbegeerte en wetenschap) en Rome plus de veronderstelling dat het vanaf het tijdperk van de Renaissance zo barmhartig was om de rest van de wereld het licht der beschaving bij te brengen.

Klaarblijkelijk is Afrika Europa nog immer zeer erkentelijk voor Europa’s Mission Civilisatrice, want in navolging van verschillende witte miljardairs waren verschillende Afrikaanse leiders er als de kippen bij om de beurs te trekken voor een geldelijke bijdrage aan de restauratie van de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal. Zo hebben de presidenten van Guinea en Ghana €2 miljoen toegezegd. Daarnaast heeft een Ivoriaanse koning aangegeven niet te hebben kunnen slapen vanwege het fikkie en geld te zullen gaan storten.

De gulheid van de Afrikaanse leiders voor een koloniale mogendheid heeft menigeen verbijsterd. Want waar was de goedgevigheid van diezelfde leiders toen onlangs Mozambique, Malawi en Zimbabwe door een natuurramp werden getroffen? Los daarvan, de economische groei van de laatste decennia ten spijt behoort Afrika nog immer tot de armste gebieden ter wereld, waar relatief veel mensen ondervoed zijn en menigeen sterft aan ziektes die in principe beheersbaar zijn zoals malaria, tyfus en cholera. Toch heeft het financieel bijstaan van een land dat over genoeg miljardairs blijkt te beschikken om restauraties te financieren voorrang.

Eensgelijk is de Franse middenklasse ontstemd over de Franse miljardairs die zo maar honderden miljoenen uit de mouw kunnen schudden om de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal te restaureren en trokken daarom onmiddellijk met hernieuwde woede en energie hun gele hesjes aan. Want waarom is er wel genoeg geld voor een doods gebouw, maar niet voor mensen levend in Frankrijk?

In ieder geval, uit verschillende hoeken is erop gewezen dat het affikken van het beroemdste gebouw van Frankrijk de Franse president wel erg goed uitkwam. Juist op de avond dat hij het Franse volk toe zou gaan spreken in relatie tot de crisis met de gele hesjes brandde heel toevallig de Notre Dame af. Bovendien, waarom brandde het gebouw in 2019 af? Honderden jarenlang had men slechts de beschikking over olielampen en kaarsen, toch fikte die toren nimmer af. Het overleefde de Franse revolutie, de Eerste Wereldoorlog en de Tweede Wereldoorlog, maar opmerkelijk genoeg niet een vreedzame restauratie in 2019?

Wat onder meer opviel is dat de autoriteiten onmiddellijk wisten dat de brand een ongeluk was. Dit terwijl het gebouw nog in volle vlam stond en ze dus nog geen enkel onderzoek hadden kunnen doen. Daarnaast vonden experts het heel vreemd dat de kathedraal zo snel afbrandde. Met name Benjamin Bouton, voormalig chef architect van de Notre Dame, was verbijsterd over de snelheid waarmee de kathedraal affikte: zeker eikenhout van 800 jaar oud brandt normaliter nauwelijks! Ook wordt de witte rook die vrijkwam volgens Bouton in principe niet geassocieerd met houtbrand. Bovenal was de brandbeveiliging in de Notre Dame het beste van het beste. Bouton is in dienst van de Franse overheid dus kan hij geen conclusies trekken die afwijken van de regeringsverklaring, maar hij heeft desalniettemin wel heel duidelijk zijn twijfels geuit. Bovendien zou opgemerkt kunnen worden dat er op de live uitgezonden beelden van de brand slechts 1 brandweerslang te zien was die doende was met blussen.

Wedermaal, op de avond dat de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal affikte zou Macron het volk toespreken in relatie tot de crisis rond de gele hesjes. Macron is een bankier die keihard neoliberaal beleid voert. Hiertegen komt de lagere witte Franse midden- en arbeidersklasse reeds maanden in opstand. Macron heeft van alles en nog wat uit de kast gehaald maar het gelukte hem maar niet om de geest weer in de fles te krijgen. Het valt daarom niet uit te sluiten dat het afbranden van de Notre Dame geen accident was (dat kan je toch pas weten na grondig onderzoek?) maar brandstichting onder valse vlag. Gezien de grote symbolische waarde van de Notre Dame, als architectonisch topstuk van de Westerse beschaving, kwamen de neoliberale Franse autoriteiten in een comfortabele slachtofferrol waardoor ze van alle kanten op sympathie konden rekenen, zelfs uit Afrika, het continent dat Frankrijk nota bene sinds mensenheugenis schaamteloos exploiteert onder het mom van een Mission Civilisatrice. Bovenal zou de aandacht afgeleid worden van de gele hesjes…

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Candace Owens


“De persoon die mij boven alles het meest beïnvloed heeft is Candace Owens. Iedere keer als zij sprak was ik verbluft van haar inzichten en haar eigen opvattingen verstevigden mijn geloof om geweld boven zachtmoedigheid te plaatsen steeds meer.” Dit is wat de beruchte terrorist van Christchurch in zijn manifest geschreven had voordat hij zijn massamoord ging plegen.

Het feit dat de Christchurch terrorist ene Candace Owens specifiek als zijn grootste voorbeeld heeft genoemd deed de wereld afvragen wie die Candace Owens precies was. Wie was die vrouwelijke Hitler? Opmerkelijk genoeg lijkt ze beslist niet op Annabel Nanninga of Marie Le Pen, integendeel. Candace Owens is een jonge Afrikaans Amerikaanse vrouw die dankzij de sociale media in korte tijd is uitgegroeid tot het grote icoon van conservatief en zelfs extreemrechts Amerika. Ze lijkt hard op weg om het politieke landschap van de VS op stelten te zetten eensgelijk Hirsi Ali dat in Nederland heeft gedaan zo’n vijftien jaar geleden. Owens kan gezien worden als de rechtse tegenhanger van de jonge Sista Souljah. Want met een vergelijkbare verbale verbetenheid en eloquentie attaqueert ze haar antagonisten. Met dien verschil dat Candace Owens het bloed onder de nagels van liberaal/links Amerika vandaan haalt. Sista Souljah jaagde weer mainstream en conservatief Amerika in de gordijnen na de publicatie van haar spraakmakende rap album 360° of power. Daarbij verschilt de boodschap van beide dames echt 180°.

Degree180 was tevens de naam van het marketingagentschap wat Owens beheerde in 2015. Het was een links platform dat regelmatig ageerde tegen de Tea Party en Donald Trump. In 2016 lanceerde ze de website SocialAutopsy.com welke als doel had om treiteraars op het internet te ontmaskeren. Betreffende site werd zowel door links als rechts zwaar bekritiseerd omdat het mensen hun anonimiteit zou ontnemen en bloot zou stellen en kwetsbaar zou maken voor wraakacties. Owens kreeg een koekje van eigen deeg toen derden privé informatie van haar online begonnen te zetten. Zonder geloofwaardig bewijs naar voren te brengen gaf Owens hiervan witte liberalen de schuld. Na het vingertje naar links te hebben verheven werd ze omarmd door de conservatieven, veranderde van het ene op het andere moment 180° van politieke windrichting en metamorfoseerde aldus van een Paulus in een Saulus.

Sindsdien is Owens fanatiek aanhanger van Trump, beweert ze dat racisme niet meer bestaat in het hedendaagse Amerika, is ze fel tegen reparations, etc. Vanaf 2017 begon ze haar nieuw omarmde ideologie te verspreiden via youtube en in 2018 startte ze de Blexitbeweging (campagne om Zwarte Amerikanen ertoe te bewegen de Democratische Partij te verlaten en zich aan te sluiten bij de Republikeinen, met een knipoog naar Brexit).

In de praktijk is de impact van Owens op Zwart Amerika beperkt (ook al werd ze op een bepaald moment eventjes gesteund door Kanye West). Owens is voornamelijk te zien en horen op witte podia alwaar ze gebruikt wordt door de conservatieven als geheim wapen contra links. Net zoals indertijd Hirsi Ali wordt ze gebruikt door witte racisten om datgene publiekelijk te verkondigen wat zijzelf niet publiekelijk durven te verkondigen uit angst om voor racist uitgemaakt te worden.

Tot verbazing van velen verscheen Owens onlangs op verzoek van de Republikeinen op een parlementaire hoorzitting over zgn. hate crime, want die is volgens de FBI en allerlei wetenschappers de laatste tijd dramatisch toegenomen. Tussen verschillende wetenschappers die genuanceerd aantoonden hoe en waarom racistisch geweld de laatste tijd zulke dramatische vormen aanneemt verscheen de onwetende Owens om in naam van de conservatieven met droge ogen het tegendeel te beweren. Owens kan heel fel en direct reageren op haar antagonisten en dat wordt door haar fans verward met het winnen van debatten. Want inhoudelijk debiteert ze grote onzin. Zo bracht men op de hoorzitting een opname ten gehore waarop Owens Adolf Hitler verdedigde (als Hitler Duitsland verbeterde en binnen Duitsland was gebleven was het OK geweest). Tevens ontkende ze dat de southern strategy bestond (doelbewust racistisch beleid van de Republikeinse Partij om stemmen in het Zuiden te trekken).

De Alt Right applaudiseerde luid op de felle reactie van Owens, ondanks dat Owens de rassenkaart trok (do you think Black people are stupid?!), hetgeen normaliter als een doodzonde wordt beschouwd door conservatieven. Dus waarom juichen ze nu ineens wel voor de rassenkaart als het hen uitkomt? Daarnaast was het geenszins OK dat Hitler de democratie afschafte, burgerrechten vertrapte, politieke vijanden uit de weg ruimde, de bezittingen van Duitse staatsburgers afpakte en een enorme vluchtelingenstroom op gang bracht. Bovenal kan iedere serieuze historicus Owens vertellen dat de southern strategy van de Republikeinse Partij uitstekend gedocumenteerd is en onmogelijk ontkend kan worden.

Owens heeft geen ongelijk als ze aankaart dat er ook in de Democratische Partij racisten zitten (waarmee ze ironisch genoeg tevens tegenspreekt dat racisme niet bestaat in de VS). Maar dat je daarom maar meteen zulke extreme taal uit moet gaan slaan dat zelfs de Alt Right en racistische, terroristische massamoordenaars je als superheldin gaan zien is weer iets anders. Zwart Amerika heeft Candace Owens tot op heden voornamelijk genegeerd met haar aparte retoriek. La Owens was voornamelijk aan het rollebollen met witte liberalen. Maar het gaat steeds moeilijker worden om Owens te negeren als ze de grote inspiratiebron blijkt te zijn van racistische massamoordenaars, door Trump uitgenodigd wordt op het Witte Huis en ze als ‘racisme expert’ verschijnt op parlementaire hoorzittingen.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment