De ADOSbeweging

Honderd jaar geleden maakte het panafrikanisme een ongekende vlucht. De Jamaicaan Marcus Garvey had over het westelijk halfrond gereisd en zag dat Zwarte mensen overal over dezelfde problemen struikelden en overal op de bodem van de maatschappij bivakkeerden. Hij kwam tot de conclusie dat integreren geen zin had. In plaats van integreren in de met racisme vervuilde instituten van de witte man en vervolgens aldaar nooit verder komen dan de laagste functies moest de Zwarte mens zijn eigen instituten opzetten. Garvey had met zijn filosofie in Jamaica nauwelijks een poot aan de grond weten te krijgen maar trok in de VS honderdduizenden aanhangers aan. Doch de populariteit van Garvey stond niet op zichzelf. Buiten Garvey wist een hele reeks Zwarte mensen afkomstig van buiten de VS uitermate populair te worden in Zwart Amerika. Er is wellicht één ‘immigrant’ geweest die Garvey in populariteit heeft overtroffen en dat is Obama toen hij tien jaar geleden tot president werd gekozen. Ironisch genoeg omdat hij juist ogenschijnlijk met succes het tegenovergestelde pad bewandelde dan het devies van Garvey.

Alhoewel Obama aanvankelijk werd binnengehaald als de Messias zijn uiteindelijk vele Zwarte Amerikanen uitermate teleurgesteld geraakt in diens presidentschap. Of eigenlijk op Zwarte immigranten in het algemeen, want ze zien Obama als uitwas van een groter probleem waar Zwart Amerika mee zou moeten afrekenen. Dat zijn onder meer Zwarte mensen van buiten de VS afkomstig. Er is recentelijk een beweging in het leven geroepen door Antonio Moore en Yvette Carnell en gepopulariseerd middels youtube die meent dat er een fundamenteel verschil is tussen, zoals zij zichzelf noemen, de Amerikaanse afstammelingen van de slavernij (ADOS =American Descendants Of Slavery) en de postslavernij Zwarte immigranten.

Er zouden 42 miljoen mensen van Afrikaanse afkomst wonen in de VS waarvan er vijf miljoen postslavernij immigranten zijn. Die latere immigranten zouden de problemen waar Zwart Amerika mee kampt en de strijd die Zwart Amerika voert niet begrijpen. Menigeen zou zelfs zwaar neerkijken op de ADOS maar er omgekeerd geen enkel probleem mee hebben om te profiteren van wetgeving en beursen die in het leven zouden zijn geroepen dankzij de strijd van diezelfde ADOS. Bovenal, er zou de laatste decennia bewust een elite gecreëerd zijn van Zwarte mensen van buiten de VS afkomstig terwijl de ADOS op hun beurt steeds minder kansen zouden krijgen. Mensen als Colin Powell, Barack Obama, Kamala Harris, etc. hadden dan wel de top van de maatschappij bereikt maar ze zijn geen ADOS en zouden ook bizar weinig met de ADOS op hebben. De ADOS zouden dat soort mensen in het vervolg daarom ook moeten laten vallen als bakstenen. Evenzo als alle andere immigrantengroepen die niet noodzakelijkerwijs van Afrikaanse komaf zijn (Latino’s, Aziaten, etc.) maar bovenal witte vrouwen. Aangezien de ADOS hun bloed, zweet en tranen zouden hebben gegeven voor zaken als positieve actie maar dat witte vrouwen er het meest van profiteren en de ADOS buitenproportioneel weinig.

Primair agandapunt van de ADOSbeweging is reparations voor de slavernij van de Amerikaanse regering. Iedere politicus die reparations niet in zijn/haar programma opneemt wordt onmiddellijk afgeschreven door ADOS. Let wel, wat de ADOSbeweging betreft mogen uitsluitend de ADOS in aanmerking komen voor reparations. Recente immigranten uit Afrika en het Caribisch gebied zouden het beslist niet mogen krijgen. Wellicht zijn de immigranten uit het Caribisch gebied ook afstammelingen van de slavernij, maar niet van de Noord-Amerikaanse slavernij. Zij zouden op hun beurt reparations moeten eisen bij hun eigen respectievelijke (voormalige) koloniale meesters, maar beslist niet mee mogen profiteren van Amerikaanse reparations.

Logischerwijs heeft de anti-panafrikanistische eigen volk eerst ideologie van de ADOSbeweging heftige reacties opgeroepen. Zo heeft tv-journalist en tweede generatie immigrant Joy Ann Reid tot grote woede van de leiders van de ADOSbeweging gesuggereerd dat de ADOSbeweging gecreëerd is door de Russen om verdeeldheid te zaaien onder het electoraat van de Democratische Partij.

For argument’s sake kunnen we er vanuit gaan dat de ADOSbeweging organisch ontstaan is. Desalniettemin is het wel opvallend dat de ADOS een zelfde soort van eigen volk eerst gedachte propageert als verschillende populistische Europese politieke partijen die omarmd worden door de Russen. Tot op zekere hoogte valt de onvrede van de ADOS wel te begrijpen. Het valt ook niet uit te sluiten dat het doelbewust beleid is van de Anglo-Amerikaanse autoriteiten om een Zwarte elite te creëren die gedomineerd wordt door postslavernij immigranten om de verdeeldheid in Zwart Amerika te bevorderen. Sterker nog, het oprukken van de ADOSbeweging wijst uit dat de verdeeldheid binnen Zwart Amerika inderdaad rapide toeneemt.

De ADOSbeweging breekt radicaal met een traditie van internationalisme en panafrikanisme. Want de officieuze historische leiders van de ADOS waren doorgaans internationalistisch en panafrikanistisch georriënteerd (W.E.B. DuBois, Paul Robeson, Malcolm X, Louis Farrakhan, etc). Daar hadden ze redenen voor. De feiten wezen nl. uit dat Zwart Amerika dankzij buitenlandse druk bepaalde politieke successen kon boeken (zoals we ook bediscussiëren in Gezegend en vervloekt). Enerzijds weet de ADOSbeweging heel goed dat ze kleinduimpje zijn want precies omdat Zwart Amerika zo gemarginaliseerd is is de ADOSbeweging opgezet. Maar tegelijkertijd beseft de ADOSbeweging niet dat ze als klein duimpje zijnde niet sterk genoeg zijn om de handschoen op te nemen tegen het Anglo-Amerikaanse imperium. In plaats van de dialoog aan te gaan met hun natuurlijke bondgenoten hebben ze het hun natuurlijke vijanden nog makkelijker gemaakt door hun natuurlijke bondgenoten openlijk de oorlog te verklaren.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Toren van Pisa vs Eiffeltoren

Frankrijk ziet en profileert zichzelf gaarne als de bakermat van de mensenrechten. De vraag is echter of dat zelfbeeld terecht en oprecht is. De exploitatie van Afrika legt Frankrijk tot op de dag van vandaag beslist geen windeieren. Althans, dat zou de objectieve buitenstaander zeggen. Frankrijk zelf schijnt tot op de dag van vandaag het geweten te sussen door zichzelf wijs te maken dat het met Afrika bemoeit uit altruïstische motieven. Frankrijk heeft een vinger in de pap om het continent met de geneugtes der beschaving in aanraking te brengen. Zoiets is in ieder geval zo laat als 2007 schaamteloos en public gesuggereerd door president Sarkozy, hetgeen grote woede opwekte bij Afrikaanse historici.

Maar als het brengen van vermeende beschaving een land een vrijbrief verschaft om een ander land tot in den eeuwigheid de les te lezen en exploiteren dan heeft Italië op zijn beurt weer een streepje voor op Frankrijk. De Westerse beschaving werd nl. ruim 2.000 jaar geleden vanuit Italië geïntroduceerd in Frankrijk. Toen die beschaving honderden jaren later weer teloor was gegaan werd kennis van wetenschap en technologie zowel ten noorden als ten zuiden der Pyreneeën verkregen van de Moren. De appreciatie en kennis betreffende kunst en cultuur werd weer vanuit Florence de Alpen over geëxporteerd en kon in Frankrijk de Renaissance van beschaving plaatsvinden waar het land van de knoflook zo prat op gaat.

Eén van de hoofdrolspelers in die zgn. Renaissance was natuurlijk Renaissance-man Leonardo Da Vinci. Dit jaar is het 500 jaar geleden dat de man zijn laatste adem uitblies in Frankrijk. Frankrijk wilde dit gegeven aangrijpen om diens verworvenheden te vieren. De bedoeling was dat in het Louvre een grootse tentoonstelling te bezichtigen zou zijn bestaande uit kunst dat uitgeleend zou worden door Italiaanse musea. Doch de Franse autoriteiten hebben de huidige regering van de laars dusdanig het bloed onder de nagels vandaan gehaald dat de regering van de laars het contract waarin overeengekomen was dat het Louvre de kunstwerken afkomstig van Italiaanse musea ten toon mocht stellen heeft verscheurd. Met als argument dat het hier gaat om culturele toe-eigening aangezien Leonardo Da Vinci een Italiaan was die toevallig overleden was in Frankrijk, maar beslist geen Fransman.

De blokkering van het Leonardo Da Vinci oevre richting het Louvre kwam niet zo maar uit de lucht vallen. Frankrijk en Italië jagen elkaar reeds maanden het harnas in. Het liep zelfs zo uit de hand dat Frankrijk vorige maand zijn ambassadeur terugriep uit Italië. Dat is de eerste maal dat zo’n drastische maatregel geschiedde sinds Italië de oorlog had verklaard aan Frankrijk op 10 juni 1940. De Franse president Macron is onder meer not amused omdat hij van mening is dat de Italiaanse regering zich schuldig maakt aan een soort van subversieve actie. Zo is de Italiaanse vicepremier Luigi Di Maio naar Parijs afgereisd voor een ontmoeting met de leiders van de gelehesjesbeweging. Een trots land als Frankrijk pikt het natuurlijk onder geen beding dat een ander land zich mengt in zijn binnenlandse aangelegenheden.

Omgekeerd is Parijs zoals we weten weer wel arrogant genoeg om zich met de binnenlandse zaken van andere landen te bemoeien, zeker als die landen zich op het Afrikaanse continent bevinden. Daar is Italië op zijn beurt weer helemaal niet blij mee. Frankrijk speelde in 2011 nl. een hoofdrol in de omverwerping van Moammar Khadafi in Libië en nadat Khadafi uit de weg was geruimd werd Italië overstroomd met migranten uit Afrika. Dat werd al als erg genoeg bevonden maar vervolgens liet datzelfde Frankrijk Italië in de steek met de opvang van al die migranten. Eigenlijk is Italië sindsdien boos op Frankrijk: Italië vindt dat Frankrijk een probleem veroorzaakt heeft waar Italië nu voor moet opdraaien.

Op Italië valt natuurlijk ook het één en ander aan te merken, maar wat voor Italië pleit is dat het momenteel op lijkt te komen voor landen die het slachtoffer zijn van Westers imperialisme. Zo heeft Italië zijn veto uitgesproken tegen de erkenning door de EU voor de door het Anglo-Amerikaanse imperium gesteunde, zichzelf benoemd hebbende president van Venezuela Juan Guaido. Waarmee het naast Frankrijk een hele reeks met het Anglo-Amerikaanse imperialisme sympathiserende EU-landen de voet dwars zette.

Bovenal benoemt Italië nu ook keihard datgene wat wel bekend is doch desalniettemin doorgaans verzwegen wordt in het politieke discourt om Frankrijk maar niet voor het hoofd te stoten. Minister van Buitenlandse Zaken Luigi Di Maio van de populistische vijfsterrenbeweging heeft publiekelijk verkondigd dat hij niet meer hypocriet wil zijn en niet alleen maar de effecten van immigratie wil benoemen maar ook de oorzaken: “De EU zou aan al die landen zoals Frankrijk die Afrikaanse landen uitknijpen en de mensen aldaar dwingen om te vertrekken sancties op moeten leggen. Als er tegenwoordig mensen uit Afrika vertrekken komt dat omdat sommige Europese landen, in het bijzonder Frankrijk, het koloniseren van Afrika nimmer gestaakt hebben.” Zo gaf de laars kolonialistisch Frankrijk heel brutaal een paar goede adiplomatieke schoppen, o.a. door aan te geven waarom Frankrijk rijk is. Het kan nooit kwaad als een vooraanstaand Europees land de discussie aanwakkert over de puinhopen van het Franse kolonialisme. Wie weet, wellicht heeft Italië middels deze uithalen richting de overzijde van de Alpen voor de derde maal in de geschiedenis beschaving geïnitieerd. Want soms blijkt de Eiffeltoren schever te staan dan de toren van Pisa.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Beroepszeiksnor en de VOC-mentaliteit

In de regel halen slechts voetbalclubs opererend in de eredivisie het nationale nieuws. Voor de clubs uit de lagere divisies is dat een stuk lastiger. Als het gebeurt dan heeft dat meer dan eens van doen met uitzonderlijke prestaties in het KNVB-bekertoernooi. Doch het is amateurclub Argon onlangs toch gelukt om nationaal in de spotlights te treden om andere redenen dan uitzonderlijke prestaties tegen gevestigde profclubs. De naam Argon verscheen voor de verandering in krantenkoppen vanwege wanprestaties. Let wel, geen voetbaltechnische wanprestaties maar interhumanitaire wanprestaties. Meer specifiek, gepleegd door de ingehuurde oefenmeester.

De trainer van Argon bleek de ideologie van de witte suprematie aan te hangen en die spontaan te hebben geuit onder het mom van humor en woede. Ron van Niekerk heeft volgens oorgetuigen tijdens wedstrijden en trainingen bij voortduring racistische opmerkingen gemaakt in de trend van: “Ga je wassen, Zwarte lul!” en: “Ik ben in een racistische bui, de buitenlanders moeten de spullen opruimen!” Nadat de trainer van de club uit Mijdrecht tijdens de wedstrijd tegen het Amsterdamse WV-HEDW zich wederom niet onbetuigd liet was voor zeven spelers en teammanager Marcus de Jong de maat vol en weigerden zij nog langer onder van Niekerk te spelen. Vervolgens gingen de overige spelers met elkaar in overleg en deelden daarna aan de technische commissie mee dat ook zij er de brui aan gaven. Daarmee had dus de gehele selectie toedeledokie gezegd. Of zoals één van de spelers het ongenoegen verwoordde: “Ik ben zelf donker en kan niet meer onder deze trainer spelen. Niemand zou mij dan nog serieus nemen en ik zou mezelf ook belachelijk maken.” Ondanks deze complete exodus bleef het bestuur van Argon aanvankelijk Niekerk de hand boven het hoofd houden. Doch na dagen van aarzeling werd de man dan toch op non-actief gezet.

Johan Derksen, de officieuze peetvader van de Nederlandse voetbaljournalistiek, sprong meteen in de bres voor van Niekerk. Dat is natuurlijk alles behalve vreemd aangezien de zeiksnor uit Grollo zelf ook alles behalve vies is van het maken van omstreden grappen en grollen. Daar is de man beroemd en berucht om en daar valt en staat zijn status als tv-persoonlijkheid mee. Het postmoderne, xenofobe Nederlandse (voetbal)publiek smult en brult ervan als hun targetman Derksen de vijanden van hen die besmet zijn met de VOC-mentaliteit weer eens verbaal met pek en veren besmeurt. Derksen ergert zich aan alles en niets, doch opmerkelijk is dat Derksen zich in bijzondere mate dood ergert aan instituten en mensen die strijden tegen racisme en xenofobie in Nederland zoals Sylvana Simons, Anoushka Nzumé, DENK, de anti-zwartepietenbeweging, etc, in dat licht was het eigenlijk volkomen logisch dat de zeiksnor publiekelijk zijn steun heeft betuigd aan de extreemrechtse politieke partij Forum voor Democratie.

Derksen draaide het om en betichtte de voorzitter van Argon zelfs van lafheid. Argon had de trainer moeten behouden en in plaats daarvan de gehele selectie de deur moeten wijzen en met het tweede team het seizoen afmaken. Maar hoe dan? Zelfs Ajax en PSV deden dat niet toen het erop aankwam. Zijn die Nederlandse topclubs dan ook laf?

Johan Cruijff is volgens Nederlandse voetbalexperts de beste voetballer ooit. Hij zou in zijn uppie van Ajax een Europese topclub hebben gemaakt. Maar toen de grote Cruijff in 1973 ruzie kreeg met zijn teamgenoten en zij hem onttroonden als aanvoerder stuurde het Ajax-bestuur niet de hele selectie weg ten koste van Cruijff, maar ‘godheid’ Cruijff verkaste. Toen PSV-vedette Ruud Gullit in 1987 ruzie maakte met coach Hans Kraaij sr. (om een transfer naar AC Milan te forceren) werd niet Gullit uit de selectie verwijderd, maar de woedende technisch directeur Hans Kraay op non-actief gezet.

Dus het is nogal laf van Derksen om het bestuur van dorpsclub Argon te betichten van lafheid. Waarom zou een dorpsclub gekker moeten zijn dan Ajax en PSV? Waarom moet uitgerekend een dorpsclub sponsor-en recettegelden opofferen ter verdediging van de VOC-mentaliteit? Bovenal, is het niet Derksen zelf die geen gelegenheid voorbij laat gaan om te debiteren dat spelers veel belangrijker zijn dan trainers? Trainers zouden zich toch naar spelers moeten schikken omdat een trainer net zo goed is als het materiaal waarmee hij werkt? Of is de uitzondering op die regel dat Zwarte voetballers zich onvoorwaardelijk naar een racistische witte coach moeten schikken?

Overigens, Johan Derksen heeft er altijd zorgvuldig voor gewaakt om in dezelfde positie als Ron van Niekerk te geraken. Alleen heeft dat niets te maken met de beschaafdheid van Derksen, integendeel. De zeiksnor heeft tot zover wij weten Zwarte mensen altijd uit zijn werkomgeving geweerd. Hij was bijvoorbeeld jarenlang hoofdredacteur van voetbal international, maar hoeveel Zwarte journalisten hebben van Derksen een kans gehad om zich bij dat blad te profileren? Daarnaast komt Derksen al decennia op de buis om onder de noemer van expert alles wat langs komt af te zeiken en te verongelijken. Maar hoeveel Zwarte experts hebben in al die tijd naast Derksen plaats mogen nemen? Tot zover wij weten is het panel rondom Derksen immer spierwit geweest. Dit in contrast tot vergelijkbare programma’s, waar experts van kleur vaker zijn aangeschoven. Je kunt dus heel veel zeggen van beroepszeiksnor Johan Derksen, maar je zult hem echt nooit en te nimmer racistische opmerkingen horen maken ten koste van een naaste collega of ondergeschikte. Wat dat betreft kan Ron van Niekerk nog een heleboel opsteken van de zeiksnor.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Gilly Emanuels vs VOC-mentaliteit

Tijdens de hoogtijdagen van de VOC en WIC woonde de top van de Amsterdamse kleptocratie niet noodzakelijkerwijs in de grachtengordel. Zeker in de zomer ontvluchtte de oligarchie van het Venetië van het noorden het stinkende open riool genaamd grachtengordel en verruilde het voor deftige, met groen omringde optrekjes in de provincie. Met name ’t Gooi was een populaire bestemming. Waarschijnlijk heeft om die reden de welvaart van ’t Gooi spreekwoordelijke proporties aangenomen in het collectieve bewustzijn van de noordelijke Nederlanden.

Dus mocht de VOC ergens te lande een ideologische thuishaven hebben dan moet dat haast wel ’t Gooi zijn. Het is ook in ’t Gooi waar de Nederlandse media het hoofdkwartier gevestigd heeft. Want het in ’t Gooi gelegen Hilversum kan gezien worden als mediahoofdstad van Nederland. Uitgerekend in betreffende VOC-stad par excellence maakte mevrouw Gilly Emanuels, een vrouw van Surinaamse komaf, haar droom werkelijkheid door een ijssalon waar tevens Surinaamse hapjes te verkrijgen waren te beginnen. Niet beseffende dat die droom in een nachtmerrie zou eindigen…

De laatste decennia is er door de Nederlandse media en politiek een beeld geschapen dat ‘straatterroristen’ per definitie Marokkaanse wortels hebben. Of op zijn minst Antilliaanse en alles wat erop lijkt. Zelfs de deftige mediahoofdstad van Nederland bleek niet verschoond te zijn van straatterroristen. Onder meer mevrouw Emanuels werd het leven maandenlang achtereen ongestraft zuur gemaakt. Publicitair probleem was alleen dat de Hilversumse middenstand niet zo zeer het slachtoffer was van Barbarijs of Curaçaos straattuig. Wat de zaak voor mevrouw Emanuels nog eens extra gecompliceerd maakte was dat zij zelfs geen wit Nederlands persoon is.

Vanuit xenofoob-propagandistisch perspectief is het ideale plaatje immers dat straatterroristen van kleur hardwerkende, godsvrezende witte Nederlanders het leven zuur maken. Zoals in 2014 toen een juwelier te Deurne twee Marokkaanse overvallers dood mocht schieten zonder ook maar vervolgd te worden. Of meer recentelijk te Spijkenisse, alwaar ‘een bende’ jongeren van kleur in groepsverband ene Tommie af zouden hebben getuigd (Tommie speelde inderdaad een uitwedstrijd, maar in werkelijkheid zien we nergens in het filmpje dat de hele groep tegelijk op hem dook; het bleef altijd één tegen één), pers, publiek en politiek waren zwaar verontwaardigd en zodoende greep justitie onmiddellijk in.

Volgens het door Verlichtingsfilosofen bedachte concept genaamd sociaal contract bezit de staat het geweldsmonopolie maar heeft diezelfde staat op haar beurt de plicht om zijn burgers te beschermen. Nou, maandenlang verzuimde de staat zijn plicht te vervullen en liet wit straattuig mevrouw Emanuels ongestraft terroriseren. Ondanks dat ze zich meermalen beklaagd had bij de politie. Uit lijfsbehoud gaf mevrouw Emanuels uiteindelijk zelf invulling aan het begrip bescherming ten koste van een moderne scheepsjongen van Bontekoe. Echter, toen bleek de Nederlandse staat geheel in de traditie van de VOC de plicht om zijn burgers te beschermen ineens wel heel serieus te nemen en werd mevrouw Emanuels door het OM vervolgd wegens mishandeling. Waaruit wederom bleek dat de VOC weliswaar failliet ging in 1800, doch de VOC-mentaliteit beslist niet. Die is zelfs in 2019 nog springlevend in Gooiland. Anders valt niet te verklaren waarom de vertegenwoordigers van de staat aldaar onvoorwaardelijk witte straatterroristen beschermt tegen eerzame Zwarte burgers.

Onderzoeksjournalist Arno Wellens ontdekte echter dat het OM en de politie onder één hoedje speelden met burgemeester Pieter Broertjes, die trachtte te verhullen dat het onder zijn leiding een rotzooitje werd in Hilversum. Alles wijst erop dat Broertjes het OM verzocht heeft om mevrouw Emanuels te vervolgen. Dit uit wraak omdat zij niet mee wenste te werken aan Broertjes’ plan om het probleem met de witte straatterroristen in der minne te schikken (om de aandacht af te leiden van Broertjes’ wanbeleid). Vandaar ook dat het OM bij het dossier Emanuels gemanipuleerde beelden van de vermeende mishandeling van de jongeman in kwestie had gestopt. Oftewel, de zeer racistische taal van de straatterroristen was grotendeels gewist, waardoor de woede van Emanuels minder duidelijk werd. Of met andere woorden, het OM deinsde er niet voor terug om de rechter te misleiden.

Gelukkig heeft de rechter mevrouw Emanuels geen straf opgelegd, maar ze is door al het gedoe wel haar zaak kwijtgeraakt en kon door al de negatieve publiciteit rond haar persoon geen baan vinden. Daarnaast moeten de scheepsjongens van Bontekoe nog altijd gekielhaald worden. Bovenal bleek de VOC-mentaliteit van het OM stuitend: zeer bargoens taalgebruik dat refereert aan verschrikkelijke ziektes, (tropische) flora en fauna en de transatlantische slavernij, is volgens het OM nl. niet racistisch omdat het op een individu gericht zou zijn geweest en niet op een groep. Een bespottelijke redenering natuurlijk van het OM, want sinds wanneer kan een individu niet racistisch bejegend worden? Als ze bijvoorbeeld vuile trut of tyfus teef hadden gescandeerd dan hadden ze wellicht sexistische, maar wel etnisch neutrale scheldwoorden gebezigd. In dit geval echter trachtten ze doelbewust te communiceren dat mevrouw Emanuels een üntermensch is omdat ze van bepaalde komaf is. Alleen als je zwaar met de VOC-mentaliteit geïndoctrineerd bent kan je weigeren te snappen dat de Hilversumse straatterroristen schaamteloos zeer racistische taal bezigden. Geconcludeerd kan daarom worden dat de autoriteiten van Gooiland minstens net zo erg zijn als de straatterroristen. Waarom? Omdat ze hun wangedrag niet slechts gedoogden maar zelfs te vuur en te zwaard verdedigden en aangrepen om een hardwerkende Zwarte onderneemster kapot te maken. Desalniettemin, wat deze individuele zaak betreft bleek de Nederlandse rechter boven de VOC-mentaliteit te staan.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Sylvana vs VOC-mentaliteit

Op 2 november 2004 wachtte Mohammed Bouyeri de omstreden, islamofobe journalist Theo van Gogh op in Amsterdam Oost ter hoogte van het stadsdeelgebouw. Theo van Gogh had de gewoonte om door de Linaeusstraat naar zijn werk te fietsen en klaarblijkelijk was Mohammed B daarvan op de hoogte. Toen van Gogh dichtbij genoeg was schoot hij hem met een HS 2000 pistool van zijn fiets, maar behalve van Gogh werden er ook twee omstaanders geraakt. Van Gogh strompelde naar de overkant van de weg en al schietend liep Mohammed B op van Gogh af. Op het fietspad zakte van Gogh in elkaar. Mohammed B kwam steeds dichterbij en van Gogh smeekte om genade. Doch Mohammed B bleek genadeloos. Hij vuurde van dichtbij nog eens vijf kogels af op het lichaam van de op de grond liggende Van Gogh. Vervolgens sneed Mohammed B met een groot kapmes de keel van Van Gogh door. Daarna doorboorde Mohammed B met betreffend mes de borst van Van Gogh tot aan diens ruggengraat. Nog was Mohammed B niet klaar want uiteindelijk stak hij nog met een kleiner fileermes waaraan een brief zat met een doodsbedreiging aan Ayaan Hirsi Ali.

Na de moord wandelde Mohammed B het Oosterpark in alsof er niets aan de hand was. Bij de Mauritskade kwam hij er weer uit. Aldaar stond de politie klaar om hem in te rekenen. Mohammed B nam de politie onder vuur, hierbij werd één agent verwond. De politie nam op zijn beurt het vuurwapen ter hand en trof Mohamed B in zijn been en uiteindelijk kon hij gearresteerd worden. Op het lichaam van Mohammed B bleek een afscheidsbrief te zitten. Later heeft Mohammed B ook verklaard gehoopt te hebben door de politie te worden doodgeschoten. In plaats daarvan kreeg hij levenslang.

Op 6 februari 2019 zwaaide Michael Fudge met een nepvuurwapen rondom De Nederlandsche Bank. Een man met psychische problemen en een oude bekende van verschillende hulpdiensten. De politie rukte massaal uit en trakteerde hem op een kogelregen die hem dodelijk raakte. Tevens raakte daarbij een onschuldige voorbijganger gewond.

Er zou een protocol zijn dat aangeeft hoe de politie dient te handelen t.o.v. een persoon die met een vermeend vuurwapen dreigt. Echter, sinds de arrestatie van Mohammed B is ieder incident waarbij de politie een persoon afmaakt die met een vuurwapen heeft gedreigd dubieus. Want hoe is het mogelijk dat Mohammed B niet door een stortregen politiekogels gedood werd ondanks dat hij vlak daarvoor een gruwelijke moord gepleegd had en met scherp op de politie schoot waarbij nota bene een agent werd verwond? Als de Amsterdamse politie ooit in zijn recht stond om een verdachte te doden omdat betreffende levensgevaarlijk was dan was het wel op 2 november 2004. Dus hoe dan?

Naar aanleiding van de dood van Fudge vroeg politica mevrouw Simons een debat aan in de Stopera. Het was zeer terecht dat mevrouw Simons vraagtekens zette bij de door buitenproportioneel politiegeweld gedode Fudge. De arrestatie van een maniak als Mohammed B heeft immers voor eens en altijd uitgewezen dat de politie iedereen uit kan schakelen met een schot in het been (daar had mevrouw Simons de nadruk op moeten leggen in haar verweer). Maar alle witte politieke partijen in de Amsterdamse gemeenteraad, van links tot rechts, waren witheet van woede en begonnen te razen en tieren als door een wesp gestoken. Het leek wel alsof de Mooriaan de Pyreneeën overtrok: ineens konden alle Europeanen die elkaar tot op het bot haten van het ene op het andere moment een vuist maken tegen het oprukkende Zwarte gevaar!

Toen mevrouw Simons twintig jaar geleden Zwarte mannen door het slijk haalde hield Nederland van haar. Nu ze van Saulus in Paulus is gemetamorfoseerd en racisme aan de kaak stelt is ze net zo populair als de fiscus. Zelfs apolitieke voetballer Wesley Sneider bleek ineens politicoloog te zijn en ging in een vlog compleet los op mevrouw Simons.

Wit Nederland barste dus uit het vel van woede. Waarom? Omdat buitenproportioneel optreden van de 21e eeuwse nachtwacht van Amsterdam aan de kaak werd gesteld. Dat is een klassieke uiting van een gekrenkte VOC-mentaliteit. De mensen die tot op de dag van vandaag gezien worden als slaafgemaakten van de VOC/WIC mogen braaf opzitten en pootjes geven, maar moeten het natuurlijk niet in hun hoofd halen om het gezag van de VOC/WIC ter discussie te stellen. Stel je voor zeg!

Feit is dat de moderne variant van de 17e eeuwse nachtwachten meer dan eens dubieus handelen. Denk bijvoorbeeld aan de manier hoe ze Mitch Henriquez te grazen hebben genomen. Ook is gebleken uit wetenschappelijk onderzoek dat de politie zich structureel schuldig maakt aan etnisch profileren, zoals o.a. rapper Typhoon en voetballer Kenneth Vermeer aan den lijve hebben mogen ondervinden.

Vroeger kwamen Hilversum en Den Haag vrij eenvoudig af van karakters als mevrouw Simons, respectievelijk door het contract niet te verlengen of ze bij de volgende verkiezingen op een onverkiesbare plaats te zetten. Nadien verdronken zij snel in de anonimiteit. Maar mevrouw Simons blijft zichzelf hardnekkig handhaven als publiek figuur. Met dien verschil dat ze vroeger beroemd was doch tegenwoordig berucht is. Het witte establishment is gefrustreerd omdat het mevrouw Simons niet de mond heeft kunnen snoeren middels de geijkte wegen en ze een stem laat horen die het niet wenst te horen; de stem van de stemlozen.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Presidentskandidaat Kamala Harris


De eerste termijn van president Trump is reeds halverwege en verschillende politici die hun ogen hebben laten vallen op het presidentschap van 2021 beginnen zich momenteel te profileren. Eén zo’n mevrouw die een serieuze kans wordt toegedicht om naar het Witte Huis te mogen verhuizen is Kamala Harris. Kamala Harris heeft met Obama een aantal dingen gemeen. Zo is ze niet wit en een product van de hogere middenklasse, tevens heeft ze een migrantenachtergrond. Haar vader is de Jamaicaanse professor economie Donald Harris en haar moeder is een Tamil borstkankerwetenschapper uit India.

Zelf heeft Harris gestudeerd aan de prestigieuze historisch Zwarte universiteit Howard en the University of Californië. In 1990 werd ze beëdigd als advocaat. In Californië beoefende ze vervolgens het beroep van advocaat en later officier van justitie. In 2010 werd ze Minister van Justitie van de staat Californië en in 2016 gekozen in de Amerikaanse senaat. In 2013 omschreef Obama haar als volgt: “Ze is briljant, ze is toegewijd en ze is sterk, daarnaast is ze veruit de knapste officier van justitie van het land.” Recentelijk haalde Harris dus het nieuws omdat ze zich kandidaat heeft gesteld voor het presidentschap van de VS. Ze profileerde zich tijdens haar presentatie als een juriste en politica met een progressieve staat van dienst en om dat kracht bij te zetten bedient ze zich van de slogan “For the people”. Helaas wijzen de feiten uit dat Harris beslist niet zo progressief is als ze zichzelf tracht te verkopen.

Knapste officier van het land of niet, Harris haar carrière kende een vliegende start dankzij een relatie met de indertijd prominente politicus Willie Brown, voorzitter van de Tweede Kamer van de staat Californië. Zo benoemde Brown (die ze in 1994 had ontmoet) Harris tot het bestuur van de Unemployment Insurance Appeals ($97.088 per jaar) en daarna werd ze dankzij Brown lid van California Medical Assistance Commission. In 2003 schopte Harris het tot officier van justitie van de gemeente San Francisco dankzij de steun van toenmalig uitgaand burgemeester Willy Brown.

Vanwege de voor haar carrière evident vruchtbare relatie met de dertig jaar oudere Willie Brown wordt Harris ook wel een politieke hoer genoemd. Willie Brown heeft met het lanceren van de carrière van Harris Zwart Amerika evident geen dienst bewezen, aangezien wat Harris betreft Black lives don’t matter. Harris heeft als officier van justitie een aanzienlijk bijdrage geleverd aan de oorlog tegen Zwart Amerika (welke door de politiek en media als de oorlog tegen drugs wordt geframed). Zo is tijdens haar ambtstermijn als OvJ in San Francisco het % misdaadveroordelingen verhoogd van 52% naar 67%.

Omgekeerd werden misdaden gepleegd door de politie praktisch genegeerd door Harris. Zo weigerde ze ondanks de grote maatschappelijke onrust de politieagent te vervolgen die in 2012 de ongewapende Zwarte tiener Alan Blueford dood schoot. Daarnaast breidde ze de oorlog tegen Zwart Amerika verder uit met beleid dat ouders van spijbelende kinderen criminaliseert. Dankzij Harris riskeren ouders van spijbelende kinderen gevangenisstraf.

Er is weinig twijfel over mogelijk dat Harris de belangen van het prison-industrial-complex verdedigde en absoluut maling had aan Zwart Amerika. Zo liet ze in 2014 de advocaten van haar departement in een rechtzaak tegen de staat Californië betogen dat gedetineerden niet vervroegd vrijgelaten kunnen worden omdat de staat Californië anders een belangrijke bron van arbeiders zou verliezen. Met andere woorden, Californië bespaart meer dan een miljard dollar door gedetineerden in te zetten die minder dan $2 per dag verdienen. Of wat te zeggen van de brandweermannen die weliswaar zoveel als $1 per uur verdienen maar in ruil daarvoor hun leven moeten wagen om enorme bosbranden te blussen. Om maar aan te geven dat Harris de hedendaagse slavernij laat verdedigen met dezelfde argumenten als 19e eeuwse slavenhouders.

Tijdens de crisis werden vooral Zwarte gezinnen hard getroffen door malafide hypotheekverstrekkingen van banken. Desalniettemin weigerde Harris One Westbank van Steven Mnuchin daarvoor te vervolgen en verzuimde nota bene uit te leggen waarom niet. Het feit dat er overweldigend bewijs is dat de bank van Mnuchin bij duizenden huisuitzettingen de wet overtreden is mocht niet deren. Mede omdat mevrouw Harris Mnuchin weg liet komen met zijn louche praktijken kon Mnuchin in 2017 door Donald Trump benoemd worden als zijn Minister van Financiën.

Veel Afrikaanse Amerikanen reageerden negatief op de kandidaatstelling van Harris. Hetgeen suggereert dat Zwart Amerika de afgelopen jaren politiek een heel stuk volwassener is geworden. Want toen Obama zich begon te profileren als presidentskandidaat was er vanuit Zwart Amerika nauwelijks een onvertogen woord te horen en ontstond er zelfs een ware persoolijkheidscultus rond Obama, ondanks dat ook Obama zijn carrière dubieus was en ook hij nooit iets voor Zwart Amerika had gedaan. Voor Zwart Amerika leek inderdaad het sprookje van een Zwarte man in dat Witte Huis zaligmakend, maar na acht jaar Obama zijn ze er op de harde manier achter gekomen dat de man noch over water kon lopen, noch water in wijn kon veranderen. Dat hadden ze niet achteraf hoeven te ontdekken. Dat hadden ze ook kunnen weten als ze vantevoren de carrière van Obama hadden bestudeerd, zijn adviseurs onder de loep hadden genomen en er notie van hadden genomen wie diens verkiezingscampagne financierde. Het lijkt erop dat Obama geen deuren geopend heeft, maar juist deuren dicht heeft geslagen: door de negatieve ervaringen met Obama is zelfs Zwart Amerika Zwarte kandidaten realistischer gaan bekijken.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Venezuela in valstrik

Op 23 januari 2019 riep ene Juan Guaidó zichzelf uit tot president van Venezuela. Zo maar vanuit het niets! Meer dan 80% van de bevolking van Venezuela had nog nimmer van de persoon in kwestie gehoord. Opmerkelijk genoeg werd hij onmiddellijk erkend door de VS en een aantal van diens bondgenoten. Dit suggereert sterk dat de VS achter deze coup zit. Te meer omdat Guaidó in tegenstelling tot de bevolking van de VS geen onbekende is van de subversieve actie experts van het Anglo-Amerikaanse imperium aangezien Guaidó al meer dan een decennium wordt opgeleid en begeleid tot counterrevolutionair ten dienste van het Anglo-Amerikaanse imperium.

De economische problemen van Venezuela mogen als bekend worden beschouwd. De vraag is echter waaraan die te wijten zijn. Als we de mainstream Westerse media mogen geloven is die malaise het gevolg van chronisch, socialistisch wanbeleid van de ondemocratische regering Maduro. Maar hoe ging het met het Venezolaanse volk in de jaren ’90 toen er een neoliberaal beleid werd gevoerd? Als de marktwerking zo magistraal werkte, waarom leefde indertijd 80% van de bevolking in armoede? Venezuela was ook toen onleefbaar: de vuilnis werd niet opgehaald en er was soms weken geen elektriciteit. Hoe dan ook, Hugo Chavez wist het neoliberale regime omver te werpen en te vervangen met een bolivaristische regering. Deze regering wist in korte tijd de sociaal-economische positie van miljoenen Venezolanen sterk te verbeteren.

Het bolivaristische succes werd met lede ogen aangezien door het imperium. Er werden verschillende pogingen gedaan om Chavez uit de weg te ruimen. Dat mislukte, maar uiteindelijk overleed de man toch in 2013. Dat betekende niet het einde van het bolivaristische bewind aangezien een andere bolivarist genaamd Maduro hem opvolgde. Het imperium zou zich hoe dan ook wreken en ging Venezuela zware economische sancties opleggen. Wat de vernietigende impact daarvan kan zijn heeft eerder Irak mogen ervaren in de jaren ’90 toen door de sancties van Bill Clinton zoveel als een half miljoen kinderen zijn overleden. Toen de verwoestende economische sancties niet afdoende bleken om de regering Saddam Hoessein pootje te lichten en Saddam zelfs zo brutaal bleek om de Irakese olie voortaan in euro’s te verkopen ipv dollars, bombardeerde Bush junior het geplaagde land terug het stenen tijdperk in.

Venezuela is momenteel het nieuwe Irak. Net zoals Irak is Venezuela afhankelijk van olie. Wat heet, het land heeft de grootste bewezen olievoorraden ter wereld. Enerzijds zijn er de fnuikende economische sancties, anderzijds manipuleert Saoedi-Arabië, Amerika’s grote bondgenoot, doelbewust de olieprijs door de wereld te overstromen met goedkope olie om zodoende de olierijke vijanden van het imperium een loer te draaien. Dat verklaart grotendeels de economische crisis te Venezuela (maar ook omdat Venezuela verzuimd heeft om te investeren in infrastructuur, waardoor de olieproductie niet kon worden opgevoerd). Niet het feit dat Venezuela het neoliberalisme af heeft gewezen, want als dat het geval was dan zou de bevolking van landen die de mythe van de marktwerking met open armen hebben omarmd zoals Indonesië, Guatemala, Honduras, Bangladesh en de Filipijnen, niet zo straatarm gebleven zijn.

De VS wil in de eerste plaats natuurlijk weder de macht verkrijgen over de grootste olievoorraad ter wereld. Niet eens noodzakelijkerwijs om er zelf gebruik van te maken maar meer nog om de macht te hebben het Zwarte goud aan vijanden te onthouden. Maar de allergrootste zonde van de regering Maduro is natuurlijk het feit dat het de dollar afgezworen heeft. In 2000 ging Saddam zijn olie verkopen voor euro’s ipv dollars en dat legde hem geen windeieren op. Een paar jaar daarna kreeg hij bommen en granaten op zijn dak. Khadafi hetzelfde laken een pak: niet lang nadat hij aangaf een door goud gedekte Afrikaanse munt te gaan introduceren werden alle mogelijke middelen aangewend om hem uit de weg te ruimen. Maduro heeft een nieuwe, aan olie gekoppelde crypto-munt in het leven geroepen genaamd de petro en als resultaat kunnen we nu getuigen zijn van de huidige brutale poging van de VS om de regering van Venezuela omver te werpen.

De Amerikaanse economie drijft op de oliedollar. De dollar is niet gekoppeld aan goud, maar aan olie. De olie moet volgens afspraak in dollars betaald worden. Dat houdt in dat een ieder die olie koopt dat in dollars moet aftikken. Waardoor de VS dus verdient aan iedere olietransactie omdat een ieder die olie wenst te kopen eerst dollars moet aanschaffen. Vandaar dat een ieder die olie wenst te verkopen met een andere munteenheid dan de dollar een gevaar is voor de Amerikaanse (economische) hegemonie. Een ieder die een onafhankelijke munt wil creëren zou dat daarom eigenlijk in het diepste geheim in het diepste van de nacht diep onder de grond moeten klaarspelen. Want de geschiedenis heeft uitgewezen dat het imperium tot alles in staat is om er een stokje voor te steken.

Wel is het zo dat er voor Venezuela enige hoop is omdat machtige landen als Rusland, China en Turkije zich solidair hebben verklaard. Rusland verzuimde eerder Khadafi de helpende hand te bieden omdat het ontstemd zou zijn vanwege een ten faveure van het Westen afgekaatste wapendeal. Doch Rusland liet in Syrië en Oekraïne reeds zien dat het het als onstuitbaar geachte imperium toch met succes kan dwarsbomen. Maar hoe standvastig zullen Rusland en co zich deze maal profileren?…Hopelijk verdwijnt Guaidó even snel in hetzelfde niets waaruit hij gekomen is.

Djehuti-Ankh-Kheru

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Revolutie in de Nederlandse popmuziek

Anno 2019 is Nederlandse Hip-Hop veruit de populairste muzieksoort te lande. Op spotify waren afgelopen jaar acht van de tien meest gestreamde artiesten rap acts van Nederlandse bodem. Nederlandse rappers zijn in totaal 2 miljard maal gestreamd. Er is een tijd geweest dat een dergelijke situatie als volstrekt ondenkbaar werd beschouwd. Maar gezegd kan worden dat er met name de laatste twee jaar in de Nederlandse muziekwereld zich een ware revolutie heeft voltrokken. Aan de andere kant kan weer worden gesteld dat Nederland hiermee aan de late kant aansluit bij een mondiale trend. Want rapmuziek is in grote delen van de wereld al langere tijd dominant. Dus men kan de vraag ook omdraaien, waarom duurde het zo lang voordat rapmuziek in Nederland doorbrak?…

In 1982 stond Hip-Hop nog in de kinderschoenen, maar de (inmiddels van zijn voetstuk gevallen) peetvader van de Hip-Hop, Afrika Bambaattaa, ging als een soort van missionaris op tour om de door hem benoemde vier elementen overzee te populariseren. Onder de noemer Afrika Bambaataa en the Soulsonic Force ging hij met dj’s, mc’s breakdancers, graffitti-artiesten en double dutch touwtjespringsters overzee om zijn evangelie te verkondigen. Maar het Europese publiek moest duidelijk aan Hip-Hop wennen. In Strasbourg, Frankrijk, werd zijn gezelschap tijdens een optreden zelfs belaagd door een deel van het publiek. Maar dat werd vervolgens opgelost zoals conflicten in Bronx River doorgaans werden opgelost. Het publiek reageerde aanvankelijk lauw, maar na hardhandig met de groep hooligans afgerekend te hebben kreeg the Soulsonic Force een daverend applaus. Hiermee had Hip-Hop haar street credibility overzee gevestigd. Tegen de tijd dat de tour Parijs aandeed werd Hip-Hop door de media benaderd als the real thing.

Bambaataa bleef als een ware missionaris zijn evangelie verspreiden naar alle windstreken. In die geest trachtte hij ook overal afdelingen te vestigen van zijn organisatie, the Universal Zulu Nation. Wat Bambaataa opviel aan de ontluikende Hip-Hopscenes in Europa was dat allerlei jongeren van wie Engels niet hun eerste taal was probeerden in het Engels te rappen. Maar de peetvader van Hip-Hop raadde hen dat ten zeerste af: “rap vooral in je eigen taal!” gaf hij hen mee, vanuit het idee dat Hip-Hop moest klinken als waar het vandaan komt waardoor volgens hem de zeggingskracht dan het grootste zou zijn. Met name in Frankrijk schijnt dat devies in vruchtbare bodem te zijn gevallen.

De vraag is echter of Bambaataa in die dagen ook Nederland met een bezoek heeft vereerd aangezien de ontluikende Hip-Hopscene in Nederland juist wel jarenlang in het Engels bleef spitten. In Nederland werd serieuze rapmuziek een tijdlang inherent beschouwd aan de Engelse taal. De Engelstalige markt is natuurlijk oneindig maal groter. Maar door betreffende taal te prefereren wierp men evenzo voor zichzelf een extra barrière tot succes op omdat men moest concurreren met artiesten die het Engels (of beter gezegd, Ebonics) letterlijk met de paplepel ingegoten hadden gekregen. Wat ook niet meehielp aan het imago van Nederlandstalige rap is dat er meer dan eens Nederlandstalige parodieën zijn gemaakt van rapmuziek door mainstream artiesten zoals Spaan en Vermegen met Koud hè en André van Duin met het Pizza lied.

Hoe dan ook, vanaf 1980 wordt er al rapmuziek van Nederlandse bodem uitgebracht, maar het werd decennialang nooit echt serieus genomen door de gevestigde muziekindustrie. Het was nl. geen muziek maar een bizarre rage dat snel weer zou overwaaien. Enerzijds leek Nederlandse rapmuziek nooit echt aan te haken. Het genre leek eeuwig veroordeeld te zijn tot een plek in de marge. Er leek een soort van plafond te zijn dat nooit kon worden doorboord. Anderzijds, Nederlandse Hip-Hop bleef gewoon overleven, ook al vertoefde het in de marge. Ook al werd het genegeerd door de mainstream muziekindustrie. Eveneens in Nederland bleek het klassieke statement rap will never die te gelden. Niettegenstaande dat een behoorlijk deel van het publiek er openlijk van walgde. Dat bleek bijvoorbeeld toen New Wave de popprijs 2015 werd toegekend op Noorderslag en veel mensen uit protest onmiddellijk de benen namen. Maar toen Ronnie Flex onlangs de popprijs 2018 mee naar huis mocht nemen was er een consensus dat een terechte winnaar met de eer mocht strijken.

Wat had men anders gedacht? Het grote publiek was immers gewoon niet gewend aan een ruig soort van parlando dat vreemd was aan de Nederlandse muziektraditie. Maar waar men vanuit de traditie niet aan gewend is kan men op termijn natuurlijk wel aan gewend raken. Dat geldt zeker voor de jongere generaties. Dat de media en de mainstream muziekindustrie niet veel ophadden met ‘getto parlando’ mocht ten langen leste niet deren. Dankzij de gedemocratiseerde, digitale media bleken verschillende rappers in staat de middle men die hun genre reeds decennia negeerden over te slaan en rechtstreeks een publiek te bereiken die ze in vroeger dagen nooit hadden kunnen bereiken. Heel veel van dat publiek behoort inderdaad tot de jongste generatie, desalniettemin moet gezien de overweldigende populariteit van rapmuziek uit de polder anno 2019 geconcludeerd worden dat heden ten dage jong en oud het oor ernaar te luister legt. Zeker gezien de overweldigende populariteit bij de (jongste) jeugd lijkt het erop dat er een geheel nieuw tijdperk is aangebroken in de Nederlandse popmuziek. Oorspronkelijk zou Hip-Hop de stem zijn van de stemlozen zijn. Als dat waar is dan betekent dat ook in Nederland de traditioneel stemlozen steeds meer gehoord gaan worden…

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Pappy Bush

Op 26 februari 1988 werd politieagent Edward Byrne in koelen bloede vermoord in de New Yorkse wijk Jamaica Queens en op 20 januari 1989 werd papa Bush geïnaugureerd als 41e president van de Verenigde Staten van Noord-Amerika. De beruchte, nergens voor terugdeinzende gangster Pappy Mason zat achter die trieste moord. Maar wat evenzo als triest te bestempelen valt is dat de tragische gebeurtenis van 26 februari 1988 vervolgens op een vergelijkbare manier aangegrepen zou worden door de oorlogszuchtige papa Bush om de macht te grijpen eensgelijk Adolf Hitler de Reichstagsbrand van 27 februari 1933 aangreep.

Op 14 oktober 1982 verklaarde president Reagan zo maar uit de blue the war on drugs. Waarom dat nodig was ontgaat op dat moment het grootste deel van de Amerikaanse bevolking aangezien door de meeste Amerikanen drugs niet als het belangrijkste probleem werd beschouwd van de VS. Noch werd op dat moment drugs geassocieerd met Zwart Amerika. Maar de media wist na het startsein van de war on drugs middels krachtige beeldvorming drugs binnen korte tijd zowel te problematiseren als te racialiseren.

Tegenwoordig weten we mede dankzij het werk van de moedige onderzoeksjournalist Gary Webb dat de CIA de Zwarte wijken doelbewust vol drugs pompte om de Contra’s in Nicaragua te kunnen financieren en dat die hele war on drugs—dat in werkelijkheid a war on Black America was—net zo nep was als een bankbiljet van $3.

Al de drugs die op straat werd gedonderd zorgde naast dat er talloze levens werden vernietigd van het ene op het andere moment voor een hele nieuwe subcultuur van ghetto celebrities. Deze ‘beroemdheden’ hebben met hun stijl in belangrijke mate de ontluikende Hip-Hopscene beïnvloed. Hun kledingstijl werd door rapsterren geïmiteerd en over gans de wereld gepopulariseerd. Daarnaast stond hun levensstijl model voor de zgn. gangsta rap.

Pappy Mason was zo’n beruchte gangster (verschillende rappers zouden naar zijn voorbeeld dreadlocks zijn gaan dragen). Hij werkte nauw samen met capo di tutti capi Lorenzo Nichols a.k.a Fat Cat (hij voorzag vrijwel alle plaatselijke drugsbendes van drugs). Terwijl Fat Cat zich officieus terugtrok uit de straathandel handhaafde Pappy Mason ‘de wet’ op straat. Alles en iedereen die buiten de lijntjes liep werd op verschrikkelijke wijze gemarteld en vermoord door Pappy Mason’s bende genaamd the Bebos. Vandaar dat ook helemaal niemand het in zijn of haar hoofd durfde te halen om te snitchen. Zelfs de politie hield zich gedeisd.

Totdat een politieagent het lef had hem erop te wijzen dat hij niet open en bloot op straat alcohol mocht nuttigen. Pappy zag zichzelf als onbetwiste baas van de straat en was verbijsterd van zoveel brutaliteit van de politie en zwoor onmiddellijk zich op hen te gaan wreken. Een reeks serieuze doodsbedreigingen deed het plaatselijke politiecorps besluiten de gewraakte agent voorlopig van straat te halen. Op zijn beurt werd Pappy Mason uit voorzorg vastgezet voor verboden wapenbezit. Dit maakte Pappy nog woester en hij gaf zijn bende de Bebos vanuit de gevangenis de opdracht om een agent te vermoorden. Dat gebeurde dus op 26 februari 1988.

Amerika was zwaar geshockeerd door de moord op agent Byrne en presidentskandidaat George Herbert Walker Bush speelde daar onmiddellijk op in. Tijdens zijn campagne stal papa Bush de show met badge 14072 van wijlen politieagent Edward Byrne. Daarbij pochte hij op over zijn vermeende vooraanstaande rol in de oorlog tegen drugs die hij gespeeld zou hebben in de regering Reagan als vicepresident. Toen hij benoemd werd tot republikeinse kandidaat voor het presidentschap beweerde hij dat hij een van drugs verschoond Amerika wenste en dat hij de drugdealers keihard zou gaan aanpakken.

Een waarachtige oorlog tegen drugs zou zeer nobel zijn. Probleem alleen met de drugshandel is dat sinds de tijd van de VOC het internationale kapitalisme erop draait (nadat de aanvoer van opium opdroogde ging de VOC failliet!). De grote vraag is namelijk of financiële centra als Wall Street en the City of London gaan kunnen overleven zonder de miljarden aan witgewassen drugsgeld. Net zoals de CIA drugsgeld nodig heeft om undercover operaties te financieren. Dus wat bedoelde papa Bush precies met een oorlog tegen drugs terwijl de regering Reagan, waar hij een prominent lid van was, de invoer van drugs op zijn minst gedoogde? In werkelijkheid was the powers that be een mooi excuus in de schoot geworpen om de oorlog tegen Zwarte Amerika verder op te voeren en het prison-industrial-complex naar een hogere verdieping te liften.

Eenmaal aan de macht zette Bush de leider van Panama af omdat hij in drugs zou handelen. De werkelijke reden voor de invasie van Panama was dat generaal Noriega weigerde de Contra’s in Nicaragua militair te steunen. Het ironische is dat de Contra’s zelf met behulp van de CIA gigantische hoeveelheden drugs verhandelden. Daarnaast bombardeerde papa Bush Irak het stenen tijdperk in en bracht de Amerikaanse economie op een haar na naar de afgrond.

Pappy Mason en papa Bush zijn op hun niveau allebei medogenloze criminelen. Pappy Mason zit momenteel een levenslange gevangenisstraf uit, maar wordt door her milieu nog altijd vereerd als een zgn. straatlegende omdat hij altijd de code van de straat in ere heeft gehouden: hij heeft nooit iemand verlinkt. Ook hebben rappers meer dan eens aan hem gerefereerd, zoals Nas in Get Down: “New York streets where killers’ll walk like Pistol Pete And ‘Pappy’ Mason, gave the young boys admiration.”

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Het gestolen erfgoed

In 2002 stal beroepsinbreker Okkie Durham twee schilderen uit het Van Goghmuseum in Amsterdam. Daarmee zorgde hij voor gigantisch veel ophef in de Lage Landen. Want waar haalde men de brutaliteit vandaan om Neerlands nationaal erfgoed te komen stelen! Echter, soms is een klein beetje zelfreflectie best op zijn plaats. Want in werkelijkheid proefde Nederland gewoon de bittere smaak van een koekje van eigen deeg. Niet dat diefstal goed gekeurd zou moeten worden, maar het is wel eens een keertje goed dat de dief zelf bestolen wordt. Want waarom is het niet oké dat een man van kleur enkele Europese kunstvoorwerpen steelt, maar waarom is het prima dat Europeanen schaamteloos hele musea vol hebben gestouwd met gestolen kunst uit hun (voormalige) koloniën?

Zoals we eerder hebben bediscussieerd moet de Franse president Macron beslist niet gezien worden als de nieuwe Messias, maar wat wel voor hem pleit is dat hij gepleit heeft voor de teruggave van door Frankrijk gestolen Afrikaanse kunst. Hierdoor worden eveneens de andere (voormalige) Europese koloniale mogendheden onder druk gezet om door hen gestolen kunst te restitueren. Ook Nederland dus. De gedachte dat roofkunst mogelijk teruggegeven gaat moeten worden zorgde voor grote onrust in de Nederlandse museumwereld. Dit ondanks dat Nederland met dank aan Okkie onlangs zelf aan den lijve heeft mogen ervaren hoe het is om ontvreemd te worden van het eigen erfgoed. Blijkbaar is stelen een kolonialistisch voorrecht.

Gestolen erfgoed is daarentegen weer een koloniale paradox. De klassieke legitimatie van het Westerse kolonialisme is dat het Westen de edele taak op zich neemt om de onbeschaafde, onontwikkelde volkeren buiten het Westen te civiliseren. Maar als die volkeren zo onontwikkeld waren, waarom moest hun kunst dan massaal gestolen worden? Kennelijk zagen de kolonialisten wel degelijk in dat die kunst grote waarde vertegenwoordigt, want anders zouden ze het beslist niet gestolen hebben. Daarmee tevens de mythe van the white man’s burden ondergravend.

De kolonialisten waren inderdaad soms compleet verbijsterd door de hoge kwaliteit van de kunstschatten die ze in Afrika aantroffen. Een goed voorbeeld zijn de Benin-bronzen. Deze werden door de Britten in 1897 gestolen na een strafexpeditie tegen de West-Afrikaanse staat Benin. De kolonialisten konden er met hun verstand niet bij dat zulke ‘primitievelingen’ zulke hoogwaardige metaalkunst konden produceren. De meeste Benin-bronzes eindigden in the British Museum, maar ook andere Westerse musea profiteerden. Van de bekende kunstvoorwerpen van deze West-Afrikaanse beschaving bevinden zich er momenteel zo’n 2400 in Westerse musea en naar schatting slechts ±50 in Nigeria.

De gestolen Afrikaanse kunst had vervolgens een grote impact op de ontwikkeling van de Europese kunst. Europa’s beste kunstenaars, zoals Picasso, Vlaminck en Derain werden begin 20e eeuw fans van Afrikaanse kunst en creëerden geïnspireerd door die Afrikaanse kunst de moderne kunststroming van het kubisme.

Punt is dat het ontkennen van de menselijkheid van de gekoloniseerde volkeren inherent is aan het kolonialisme. Dat is zowel noodzakelijk om het kolonialisme te legitimeren als om de gekoloniseerde volkeren in hun lot te doen berusten. Dat houdt in dat bij voorbaat reeds ontkend wordt dat ze überhaupt prat kunnen gaan op zoiets als een erfgoed, maar als die kolonialistische veronderstelling onvoorzien toch niet blijkt te kloppen dan wordt het of gestolen of vernietigd.

Hieruit volgt dat de voormalige koloniën dat erfgoed heel hard nodig hebben om de hoofden en harten van hun bevolkingen te dekolonialiseren. Want anders kunnen betreffende maatschappijen niet op een gezonde manier functioneren. Ter vergelijking, de Nederlandse overheid spendeert echt niet voor noppes heel veel geld in het bewustmaken van de bevolking van het nationale erfgoed. Vandaar dat er geschiedenisles is op school, straten, pleinen, scholen, tunnels, bruggen, etc. vernoemd worden naar (nationale) helden, maar bovenal dat er musea zijn waar het zichtbare erfgoed voor het publiek staat uitgestald. Middels al dit soort zaken wordt een nationaal bewustzijn gecreëerd en gecultiveerd en zodoende de samenhang in de samenleving bevorderd. Als de voormalige koloniën serieus willen dekolonialiseren dan zullen ter plaatse vergelijkbare structuren gecreëerd dienen te worden zoals Nederland en de meeste andere Westerse landen die reeds hebben. Om die reden is het van levensbelang dat die gestolen kunst weer thuis komt, zodat de plaatselijke bevolking fier en geïnspireerd kan raken door prestaties van eigen bodem eensgelijk de Nederlandse bevolking fier en geïnspireerd is door Rembrandt en van Gogh.

Los daarvan is het natuurlijk van groot belang dat de voormalige koloniën zelf hun eigen erfgoed kunnen gaan exploiteren. Rijk gevulde musea trekken namelijk toeristen en genereren dus inkomsten. Aangezien de belangrijkste musea met Afrikaanse kunst te vinden zijn in het Westen houdt dat in dat het Westen al die toeristen trekt en dus die gestolen Afrikaanse kunst schaamteloos exploiteert. Des te opmerkelijker hoe Westerse historici allerlei kolonialistische drogredenen aandragen om aan te geven waarom de gestolen Afrikaanse kunst beslist niet teruggegeven zou moeten worden.

De kunstroof van Okkie was heel interessant omdat wellicht voor het eerst in de moderne geschiedenis de rollen omgedraaid waren: deze keer waren het niet witte mannen die Afrika beroofden van haar erfgoed, maar een man van kleur die zich Europese top kunstwerken toeëigende. Dat deed de Europeanen onvoorstelbaar veel pijn. Het allermooiste zou zijn geweest als Okkie die schilderijen mee had genomen naar bijvoorbeeld Suriname, Indonesië of Ghana. Dan zou het plaatje compleet zijn geweest. Nu is het wachten op Killmonger die de vibraniumkunst in de Europese musea opeist voor Afrika.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment