Columbussyndroom


Eerder bespraken we in De Andere Kant van het Verhaal het Columbussyndroom. Hiermee refereren we aan het beruchte anachronistische, Eurocentristische concept dat de wereld is opgelegd. Het concept dat een geografische entiteit of volk pas bestaat als een witte man het gezien heeft. De witte man is de lakmoesproef die uitmaakt of iets of iemand bestaat of niet. Meer specifiek, iets heeft pas bestaansrecht als de zichzelf tot erfopvolgers van de Griekse-Romeinse beschaving gebombardeerde volkeren er weet van hebben.

Historisch gezien is Europa dat deel van de wereld dat zichzelf als erfopvolger ziet van de Grieks-Romeinse beschaving. Zogezegd bestaat de rest van de wereld slechts bij de gratie van de Grieken. Letterlijk en figuurlijk. Logischerwijs kan men het Eurocentrische denken pas neutraliseren als men bij de wortel aanvangt, en dat is het oude Griekenland. Vandaar ook dat we binnenkort het boek “Boterzacht en Flinterdun: De Ontmaskering van Eurocentrisme” publiceren, dat een hele andere, ontnuchterende kijk op het oude Griekenland wereldkundig zal maken.

In ieder geval, op 12 oktober was het weer Columbusdag. De dag dat de zelfverklaarde erfopvolgers van de Grieks-Romeinse beschaving de vermeende verworvenheden van de grootste ontdekkingsreiziger ooit (althans, vanuit Eurocentrische prisma beloerd) memoreren en celebreren.

Echter, wereldwijd is er momenteel een verhitte discussie gaande over toponiemen en standbeelden die vernoemd zijn naar de kopstukken van het Europese kolonialisme. Een tijdperk dat onmiskenbaar ingeluid is door Cristobal Colon [Christoffel Columbus]. Vanwege zijn ongeëvenaarde bijdrage aan de pan-Europese expansie is hij wereldwijd op een sokkel geplaatst. Generaties neo Griek-Romeinen en hun gekoloniseerde subjecten hebben dankzij effectieve kolonialistische propaganda niet beter geweten dan dat Colon de ultieme held was. Niettegenstaande dat men hem de dramatische colonisatie van de extra Grieks-Romeinse wereld werd ingeluid.

Colon werd geboren in Genua, en zoals we in “Gezegend en vervloekt” uitgebreid hebben bediscussieerd had Genua zichzelf een zeer bedenkelijk reputatie aangemeten in Europa en ver daarbuiten omdat het vuistdiep in de slavenhandel zat (de slachtoffers van de Genuese slavenhandelaars waren doorgaans de mede-Europeanen). Op 12 oktober bereikte Colon een eiland voor de kust van het vasteland van de Amerika´s en werd aldaar zeer hartelijk onthaald. Doch helaas kwam de liefde beslist niet van twee kanten. Uit diens logboek bleek dat Colon zijn afkomst niet had verloochend en dacht als een typische Genuese slavenhandelaar. Hij schrijft daarin nl. dat de inheemsen simpele mensen zijn die eenvoudig zouden kunnen worden onderworpen en zo nodig tot slaaf gemaakt.

Om in te haken op de discussie over het herbenoemen van toponiemen en het ontsokkelen van standbeelden van Colon en zijn erfopvolgers, zoals bekend is het klassieke argument van de neokolonialisten dat herbenoeming en ontsokkeling respectloos is t.o.v. de geschiedenis, los van de vraag of die mooi of lelijk was. Wel, het ironische is dat Colon himself geen enkel respect had voor de volkeren die hij tegenkwam op het westelijk halfrond, laat staan hun geschiedenis. Dat blijkt reeds uit het gegeven dat hij alles en iedereen herbenoemde. Zo was Colon zich ervan bewust dat de bewoners van het eiland dat hij bereikt had al een naam toevertrouwd hadden aan hun eiland. Daar had hij echter maling aan en hernoemde het onmiddellijk tot San Salvador. Vervolgens pikte hij het in, maakte de inwoners tot slaaf, bekeerde hen tot het christendom en exploiteerde alle mogelijke hupbronnen die hij van waarde achtte.

Zo handelden doorgaans zowel de erfopvolgers als de voorgangers van Colon. De inheemse inwoners van de Amerika´s hadden zowel zichzelf als hun omringende geografie benoemd, doch dat kon niet verhinderen dat ze sindsdien door het leven gingen als Indianen omdat Colon zichzelf chromelijk overschatte en meende dat hij de lucratieve zeeroute naar Azië had ontdekt. In het verlengde van die misvatting werden Afrikanen tot &%(℈[ gedegradeerd, werd de toponiem van de Javaanse stad Djakarta gekolonialiseerd tot Batavia en Afrikaanse steden als Kinshasha en Harare tot respectievelijk Leopoldville en Salisbury, en zo zouden we eindeloos door kunnen gaan met het geven van voorbeelden van het kolonialiseren van de extra Europese toponymie.

Colon is overigens het product van een lange traditie. Ook zijn voorgangers hadden reeds weet van het psychologische effect van een gekolonialiseerde toponymie op een onderworpen bevolking. De Grieken deden reeds de ganse Egyptische toponymie op de schop. Alle Egyptische plaatsen kregen Griekse namen. Zodanig dat tot op de dag van vandaag Eurocentrische geleerden weigeren te erkennen dat Alexandrië bestond voordat Alexander van Macedonië Egypte aandeed. Niettegenstaande dat er keihard bewijs is dat de plaats reeds vele honderden jaren werd bewoond. Alleen droeg die stad voordat Alexander langskwam niet de Macedonische naam Alexandrië, maar de Afrikaanse naam Rhakotis. Zelfs in 2017 etaleert men nog de botte arrogantie om te beweren dat steden als Djakarta, Harare, Kinshasha of het antieke Rhakotis pas bestonden nadat een witte man hun bestaan erkend had.

Desalniettemin, als die toponymie gekolonialiseerd kan worden, dan moet het ook weer gedekolonialiseerd kunnen worden. Want het fnuikende psychologische effect van een gekolonialiseerde toponymie moet niet onderschat worden. Naast geschiedenis is aardrijkskunde evenzo een schoolvak dat broodnodig dekolonialisatie behoeft. De Grieken en hun erfopvolgers passen al duizenden jaren de kolonialisering van toponymie toe. Onschadelijk? Gezien hoe de zelfverklaarde erfopvolgers van de Grieken overal ter wereld huis hebben gehouden kan gerust gesteld worden dat de waarschuwing van de Trojaanse priester Laocoön aan zijn volk aangaande het houten paard klassiek is: “Vertrouw de Grieken niet, ook al brengen ze geschenken!”

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Catalonië en kolonialisme


Catalonië leek de positieve beeldvorming over zichzelf gemonopoliseerd te hebben. Waar menig land of streek doorgaans het wereldnieuws domineert bij de gratie van de wereldproblemen waarmee het te kampen heeft, spreekt Catalonië tot de verbeelding van de wereld vanwege het wereldvoetbal dat sinds jaar en dag door een club die in hoofd-en wereldstad Barcelona is gevestigd. Echter, onlangs is het trotse, welvarende Catalonië kwa beeldvorming afgezakt naar het rechterrijtje van het nieuws. Het rijtje van de probleemgevallen.

Madrid is woedend omdat Catalonië middels referendum beslist zou hebben om zich af te scheiden van Spanje. Europa kijkt met argusogen toe omdat een eventuele succesvolle afscheiding van Noordoost Spanje half Europa op een idee zou kunnen brengen en tot handelen inspireren. Overal zijn er nl. streken die smachten naar hun eigen soevereiniteit. Zo vreest Den Haag de Friese vlag, en niet vanwege de koffiemelk.

Anderzijds is de houding van Europa hypocriet omdat het wel pal echter de afscheiding stond van de ronduit criminele politieke elite van de geografische entiteit Kossovo. Waarom werd Servië op de vingers getikt toen het een opstandige provincie een corrigerende tik gaf, en krijgt Spanje schouderklopjes als het hetzelfde doet? Sterker nog, Europa stond ook pal achter de terroristen die Khadafi omver wierpen in Libië en het synthetische verzet in Syrië (dat in de loop der tijd veel kwalijker bleek dan president Assad). Maar goed, met enig cynisme zou opgemerkt kunnen worden dat Kossovo tenminste in Europa ligt.

Wat Kossovo en Catalonië gemeen hebben is dat er veel te halen valt. Kossovo is gezegend met veel grondstoffen mineralen. Onder meer daarom heeft het Anglo-Amerikaanse imperium het van Servië afgepakt. Catalonië is op haar beurt de motor van de Spaanse economie. Van alle Spaanse regio´s mag Catalonië jaarlijks de meeste buitenlandse toeristen verwelkomen. In 2016 droeg Catalonië 19% bij aan het Spaanse BNP. Bovenal is Catalonië de regio die veruit het meeste exporteert: het neemt een kwart van de Spaanse export voor haar rekening. Daarnaast trekt het na Madrid de meeste buitenlandse investeerders en hebben vele grote bedrijven er hun hoofdkantoor gevestigd. Eensgelijk CF barcelona eeuwig strijdt tegen Real Madrid om de titel van Spanje, strijdt Catalonië met Madrid om de officieuze titel rijkste regio van Spanje. Het Spanje zoals we het nu kennen kan niet zonder Catalonië. Want hoe gaat Spanje een verlies van 19% van haar BNP opvangen?

Hoe Catalonië haar welvaart vergaard heeft is overigens ook best interessant. Het staat namelijk niet in de geschiedenisboekjes vermeld. Want het kunnen claimen van een wereldberoemde voetbalclub is niet de enige overeenkomst tussen Barcelona en Amsterdam. Catalonië heeft vuistdiep in de slavernij gezeten. In de 19e eeuw vertrok menig Catalaan straatarm naar Cuba en kwam vervolgens schatrijk terug. Met name de financiële sector van Catalonië kon gaan floreren door het financieren van de (illegale) slavenhandel. Neem bijvoorbeeld Antonio López. Industrieel, bankier en filantroop. Maar evenzo Catalonië´s grootste slavenhandelaar. In Barcelona is er een plein vernoemd naar hem (Plaça d’Antonio López) en een standbeeld geplaatst ter ere van hem. Betreffend standbeeld is tijdens de Spaanse burgeroorlog ontsokkeld, maar op bevel van de fascistische dictator Franco later weer in ere hersteld. Zo zijn verscheidene Catalaanse families op een vergelijkbare manier als Lopez bemiddeld geworden. Doch aangezien de meesten zich daarvoor schamen lopen ze daar beslist niet mee te koop. Vele vermogende Catalaanse families schamen zich diep voor de oorsprong van hun familiekapitaal en hebben daarom het bewijs daarvoor zoveel mogelijk vernietigd.

Maar er is altijd baas boven baas. Zo zijn er machtige elementen die geen belang hebben bij het bestaan van grote, machtige staten. Waarom? Omdat die in principe het beste weerstand kunnen bieden tegen hun neoliberale globalistische agenda. Vandaar dat zij gaarne afscheidingsbewegingen ondersteunen. Dat vond West-Europa dus nimmer een probleem totdat West-Europa tot haar eigen verbijstering zelf onlangs slachtoffer werd van deze politiek. Gebleken is dat de welbekende bankier van de subversieve acties en kleurenrevoluties zijn portemonnee weer eens heeft getrokken. Gebleken is dat de George Soros Foundation verschillende organisaties van fondsen heeft voorzien die pleiten voor de onafhankelijkheid van Catalonië.

Er zijn reeds eeuwen bewegingen in Catalonië actief die als doel hebben de onafhankelijkheid van Spanje te bewerkstelligen. Door de financiële crisis waarin Spanje zich de laatste jaren bevindt is die roep luider geworden. Welvarend Catalonië heeft het gevoel dat het veel meer betaalt aan Madrid dan dat het terugkrijgt. Echter, een afscheiding mag dan evident niet goed zijn voor Spanje, de vraag is of het wel goed is voor Catalonië. Nieuwe grenzen gaat ook onmiddellijk impact hebben op de werkgelegenheid in Catalonië. Catalonië is wellicht Spanje´s meest welvarende regio, maar is eveneens de regio met de meeste schulden. Bovendien is een onafhankelijk Catalonië geen lid meer van de EU wat haar warme handelsrelaties met EU-landen gaat bemoeilijken.

Historisch gezien heeft Catalonië dus gretig geprofiteerd van de afhankelijke verhouding van met name Cuba ten opzichte van Spanje, en van de knechting van mensen van Afrikaanse afkomst in het algemeen. Catalonië heeft dus groot kunnen worden dankzij het Spaanse kolonialisme. Er kan dus niet gezegd worden dat Catalonië slechts uitgeknepen is door Spanje. Vergeten wordt dat Catalonië naar lieve lust mee heeft mogen lopen knijpen in het Spaanse koloniale imperium. Dat had nimmer gemogen als het door Madrid beschouwd werd als een overzees wingewest. Maar waarschijnlijk vergeten zowel Catalonië als Madrid dit opoque liever.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

De oen van Noord-Korea


Heden ten dage is Noord-Korea aan de beurt. Als slachtoffer van Anglo-Amerikaanse demonisering welteverstaan. Noord-Korea is de hel op aarde en leider Kim Jong Un is een grote oen. Noord-Korea is zeker geen paradijs op aarde, en Kim Jong Un zeker geen engel. Alles wijst erop dat er onder zijn bewind van alles gebeurt wat het daglicht moeilijk verdraagt. Maar politiek gezien is Kim Jong Un echt niet zo´n grote oen als de media ons tracht te doen geloven.

Kim Jong Un maakt zich sterk voor de onafhankelijkheid van zijn land. Niet slechts van het Anglo-Amerikaanse imperium, maar net zo goed van China en Rusland. Vandaar dat zowel China als Rusland sinds zijn aantreden akkoord gaan met de ene na de andere door de VN opgelegde sanctie. Tegen China heeft Un gezegd dat Noord-Korea niet slechts de eenzijdige leverancier kan blijven van goedkope arbeid en mineralen, maar dat er een evenwichtigere handelsbalans moet worden ontwikkeld. Rusland is weer ontstemd omdat Noord-Korea voor de opbouw de Russische technologische kennis gepasseerd heeft ten faveure van Duitse en Zwitserse partners.

Doch zelfs de hel op aarde kent zijn merites. Zo is in Noord-Korea huisvesting, onderwijs en gezondheidszorg gratis, kent het land een alfabetiseringsgraad van 99% (de VS slechts 87%) en is de gezondheidszorg bovendien van hoog niveau: de directrice van de World Health Organisation heeft verklaard dat Noord-Korea geen gebrek heeft aan artsen en verpleegkundigen. ʽDe helʼ heeft een gezondheidszorgsysteem waar menig Westers land jaloers op kan zijn. Daarnaast valt op youtubefilmpje te zien dat de infrastructuur van Pyongyang niet bestaat uit zandpaadjes en karresporen, maar te vergelijken is met die van Amsterdam. Dit alles heeft Noord-Korea weten te verwezenlijken in weerwil van een economische boycot eensgelijk de economische boycot gericht op Cuba.

Hoe verhoudt Noord-Korea zich tot Zuid-Korea? Kim Jong Un streeft naar de hereniging van de beide Korea´s. Niet noodzakelijkerwijs onder auspiciën van één communistische partij. Wel wil Un een vreedzame Anschluss. Un weet echter hoe de activa van de DDR weggegraaid werden na de vereniging met het kapitalistische West-Duitsland. Om een zelfde soort van economische annexatie te voorkomen heeft Un verklaard dat een vereniging met het zuiden pas mogelijk is als Noord-Korea´s welvaart te vergelijken is met die van Zuid-Korea. Als aan die voorwaarde voldaan is kunnen zijns inziens noord en zuid op een waardige, vreedzame manier integreren. Dit staat lijnrecht tegenover de Wall Street visie van vereniging, waarbij vereniging in werkelijkheid een eufemisme is voor economische annexatie door neoliberale aasgieren. Vandaar dat de door Wall Street gecontroleerde media Un consequent wegzetten als grote oen.

Wat zijn namelijk de feiten? Leiders als Saddam Hoessein en Khadafi bezweken onder de Westerse druk en namen afscheid van hun massavernietigingswapens. Nadat ze dat gedaan hadden kregen ze als stank voor dank dusdanig veel bommen en granaten op hun dak gemieterd dat ze het niet meer na kunnen vertellen. Verschillende commentatoren hebben er daarom ook op gewezen dat het zelfmoord is voor een land dat niet gepruimd wordt door het Anglo-Amerikaanse imperium om afscheid te nemen van massavernietigingswapens.

De media vertelt er ook niet bij dat Noord-Korea alle reden heeft om zeer wantrouwend naar de VS te loeren. In Europa klaagt men tot op de dag van vandaag steen en been over de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog. Echter, dat was verhoudingsgewijs peuleschil vergeleken met wat Noord-Korea heeft moeten verduren van de Amerikanen begin jaren ´50. Dankzij Amerikaanse bombardementen verloor Noord-Korea zoveel als 30% (!) van haar bevolking. Ter vergelijking, gedurende de Tweede Wereldoorlog verloor Groot-Brittannië 0,94%, Frankrijk 1,35% en de VS 0.32% van de bevolking. Tevens werden Alle Noord-Koreaanse steden met de grond gelijk gemaakt. In het land stond er praktisch geen gebouw meer overeind. De impact die de Koreaoorlog tot op de dag van vandaag heeft op de bevolking van Noord-Korea valt heel moeilijk te bevatten: iedere familie heeft wel een familielid moeten betreuren.

In dat licht geplaatst is het niet raar dat Noord-Korea de VS wantrouwend benadert. Te meer omdat de VS sinds de Koreaoorlog tientallen andere landen plat gebombardeerd heeft. Noord-Korea heeft daarentegen nog geen enkel land aangevallen. Desondanks wordt het telkenmale bedreigd vanuit Washington. Zoals in 1993 toen Washington aankondigde waterstofbommen die voorheen gericht waren op Rusland voortaan op Noord-Korea te richten. Later bestempelde de VS in de persoon van toenmalig president Bush Noord-Korea tot schurkenstaat omdat het terrorisme zou sponsoren en een massavernietigingswapens arsenaal trachtte op te bouwen. Niettegenstaande dat de VS het enige land is dat ooit daadwerkelijk kernwapens heeft gebruikt.

Verdoezeld wordt dat Noord-Korea herhaaldelijk heeft aangeboden haar kernwapenprogramma op te zeggen als de VS zijn jaarlijkse oorlogsspel voor de kust van Noord-Korea opgeeft. Want jaarlijks houdt de VS vlakbij Noord-Korea een enorme militaire oefening waarbij zoveel als 400.000 militairen betrokken zijn. Tijdens dat spel wordt een invasie van Noord-Korea gesimuleerd. Zou Nederland het leuk vinden als Duitsland jaarlijks een grote invasie van Nederland simuleerde in het licht van wat er gebeurd is op 10 mei 1940?

Het is niet bevorderlijk voor de wereldvrede, doch gezien de manier waarop de VS sinds de jaren ´50 met Noord-Korea omgaat geenszins merkwaardig dat Noord-Korea als tegenwicht een kernwapenarsenaal tracht op te bouwen. Zeker gezien het feit dat andere ʽschurkenstatenʼ die in tegenstelling tot Un zo oenig waren om hun massavernietigingswapens vrijwillig op te geven daar de ultieme prijs voor hebben moeten betalen.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Kaepernick vs Mayweather


Profsport vervult evident verschillende politieke, sociale en economische functies. Desalniettemin, meer dan eens is gepropageerd dat sport niets met politiek van doen heeft. Wellicht kan zelfs betoogd worden dat hoe apolitieker de profsport zich opstelt, hoe politieker het is. In de zin dat het als rookgordijn dient. Al was het maar omdat het in de vorm van spelen de wederhelft is van het broodnodige brood. De Romeinen wisten reeds dat daarmee het gepeupel rustig gehouden werd en uitstekend werkt als propagandamiddel. In die geest hebben meerdere dubieuze regimes sport misbruikt. Te denken valt aan Mussolini die het wereldkampioenschap voetbal van 1934 naar Italië haalde, Adolf Hitler die de Olympische Spelen van 1936 voor zijn karretje spande en de Argentijnse dictatuur dat mooie sier maakte met het WK voetbal van 1978. Eveneens werd gedurende de koude oorlog sport aangewend door beide partijen om elkaar de loef af te steken, want hoe dan ook, sport is en blijft een surrogaatoorlog. En die surrogaatoorlog is beslist niet exclusief voorbehouden aan wereldmachten.

Sport was onder meer voor ondergeschikt Zwart Amerika en het Caribisch gebied een probaat middel om de witte man een loer te draaien. Zo maakte de apolitieke bokser Jack Johnson in 1908, op het hoogtepunt van de segregatie in de VS, onbewust een punt door wereldkampioen boksen zwaargewicht te worden. Want daarmee was de mythe van de inherente witte superioriteit beproefd: een Zwarte man had namelijk bewezen dat hij “de sterkste man ter wereld” was, en dus dat een Zwarte man ergens in absoluut het beste kon zijn.

Vanwege diezelfde segregatie werden Zwarte honkballers tijdenlang geweerd uit de Major League, maar namen informeel wraak door in driekwart van de wedstrijden die zij speelden tegen Major League teams te zegevieren. Een nog zoetere vorm van gram haalde het beroemde cricket team van de West Indies, wellicht het beste sport team ooit. De Windies waren decennialang onaantastbaar en met name voormalig kolonisator Engeland moest het ontgelden: Engeland werd keer op keer vernederd op het groene gras (waardoor de Caribische immigranten de volgende dag zo trots als pauwen en van oor tot oor glimlachend naar hun werk konden gaan in racistisch Engeland).

De recente bokswedstrijd van de ongeslagen wereldkampioen Floyd ʽMoneyʼ Mayweather tegen MMA loudmouth Connor McGregor liet blijken dat bovengenoemde sentimenten nog immer springlevend zijn. Het was niet alleen boksen tegen MMA, maar ook wit tegen Zwart. Witte Amerikaanse boksfans waren even Amerikaan af. Kochten massaal Ierse vlaggen en schreeuwden hun kelen schor voor de kansloze McGregor. In de ijdele hoop dat McGregor in naam van de witte man eindelijk wraak zou komen nemen op Mayweather. Toen het er echt op aankwam kraakte patriotisch wit Amerika dus tegen een Amerikaanse bokser. So much for American patriotism…

Ondanks dat sporters vanwege onderliggende sentimenten middels een overwinning (al dan niet onbewust) politieke statements kunnen maken, is de vermenging van sport en politiek doelbewust in de taboesfeer gemanouvreerd door de autoriteiten. Niettegenstaande dat de beroemdste sportman allertijden, Muhammad Ali, politiek zeer betrokken was. Te betrokken zelfs. Sport is wellicht een surrogaatoorlog, maar het moet natuurlijk wel onderdeel van het duo brood en spelen blijven. Oftewel het moet de aandacht afleiden van de echte relevante politieke ontwikkelingen.

Mede ter afkoping van hun politieke betrokkenheid ontvangen de voornaamste (Zwarte) profsporters een vorstelijk salaris. Zij moeten de politiek correcte, apolitieke idolen zijn van de jeugd, zodat de jeugd niet zoals in het verleden verleid wordt om in de voetsporen van activisten als Malcolm X, Muhammad Ali of Huey Newton te treden.

Het leek er inderdaad jarenlang op dat de Amerikaanse sportwereld tot een apolitiek politiek instrument was omgevormd en dat er nimmer meer een nieuwe Muhammad Ali op zou staan: een man die zijn carrière op het spel zet voor zijn idealen. Maar het onwaarschijnlijk geachte is toch gebeurd. American footballer Colin Kaepernick vocht voor de verandering niet sportief maar politiek tegen witte overheersing, en dat wordt hem door the powers that alles behalve in dank afgenomen.

Zoals te verwachten was ging het noodlot toeslaan voor Kaepernick. Na het tumeltueuze seizoen waarin Kaepernick weigerde het Amerikaanse volkslied en de Amerikaanse vlag te respecteren vanwege het racisme in de VS, raakte Kaepernick werkloos: geen enkel NFL team bood hem een contract aan, terwijl hij een bovengemiddeld goede speler is. Anderzijds, Floyd Mayweather respecteert Amerika´s symbolen wel maar wordt desondanks ook niet omarmd door het witte Amerikaanse publiek, zelfs niet als hij de VS vertegenwoordigt in een surrogaatoorlog contra Ierland.

Mayweather is een omgekeerde Kaepernick. Mayweather exploiteert sluw het racistische sentiment in de VS. Miljoenen mensen bekijken zijn wedstrijden in de hartstochtelijk hoop dat hij verliest. Ondertussen wordt zijn bankrekening ongekend gespekt. Verder denkt Mayweather alleen maar aan Mayweather. De situatie van Zwart Amerika laat hem koud. Daarmee conformeert Mayweather tevens braaf aan de codes van de profsport. Kaepernick daarentegen offert zijn lucratieve footballcarrière op en inspireert talloze mensen binnen en buiten de sportwereld om zich evenzo uit te spreken over politieke kwesties, waarmee hij een taboe doorbroken heeft. Mayweather vindt zichzelf een held vanwege zijn geld. Maar als het bezit van geld het criterium is van heldendom dan moet de ongeslagen Mayweather wel erg veel witte kampioen boven zich dulden. Mayweather is een bokser van de buitencategorie, doch Kaepernick is daarentegen een held van de buitencategorie zoals Zwart Amerika wellicht in decennia niet meer aanschouwd had.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Standbeelden of schandbeelden?


De discussie over de helden van kleptocratieën wakkert ook te lande van de grootste zeerover allertijden aan. Waren Piet Hein, Witte de With, Jan Pieterszoon Coen en consorten ook waarachtig koen? Want de vraag blijft branden op de lippen waarom een werkloos gemaakte Somalische visser die uit wanhoop Westerse vrachtschepen kaapt als boef te boek staat, en Coen geëerd is met een tunnel (over tunnelvisie gesproken!). Zolang men het verschil niet kan uitleggen zal de gesokkeldheid van de Piet Hein-achtigen wenkbrauwen blijven doen fronzen. Te meer daar landen à la Nederland de gewoonte hebben overal en altijd te pas en te onpas het welbekende vingertje te heffen.

Dus ook binnen de territoriale grenzen van de rechtsopvolger van de kloptocratie der zeven gewesten begint men zich meer en meer te bezinnen over de natievaderen. Zo is er onlangs door Hip-Hoplabel Topnotch een verkorte versie op de markt gebracht van de klassieker Roofstaat, dat de schaduwkant van Hollands glorie belicht. Daarnaast kondigde de Rotterdamse kunstinstelling Witte de With Center for Contemporary Art aan haar naam te zullen fatsoeneren. Witte de With valt immers te rekenen tot de Piet Hein-achtigen, en de mensen die betreffend kunstcentrum runnen zijn op basis van voortschrijdend inzicht tot de conclusie gekomen dat ze hun vredelievende instelling niet meer wensen te associëren met een wreed systeem van uitbuiting en onderdrukking. Tot grote woede van de plaatselijke xenofobe politieke partij Leefbaar Rotterdam, die de blikverruiming van het Witte de With Center vertaalt als het wissen van de geschiedenis. Leefbaar wil die brutaliteit onmiddellijk bestraffen met het intrekken van subsidiegeld.

Als men de Nederlandse geschiedenis puur etnocentrisch wenst te benaderen dan valt er heel veel voor te zeggen dat de Piet Hein-achtigen helden waren. Zij hebben immers grote bijdrages geleverd aan een kleptocratisch systeem dat Nederland beslist geen windeieren heeft gelegd. De slachtoffers van hun praktijken zijn dan totaal irrelevant, want het enige dat telt is hun bijdrage aan de tomeloze groei en bloei van de Nederlanden. Hier gaat het echter wringen, want enerzijds zijn helden noodzakelijk ter bevordering van de natievorming, maar anderzijds wordt dat soort van enge etnocentrische geschiedschrijving weer geassocieerd met een totalitair Duits regime uit de jaren ´30 en ´40 waar tegenwoordig geen enkel fatsoenlijk mens meer mee geassocieerd wil worden.

Een praktisch probleem is dat een handelsnatie als Nederland bij uitstek belang heeft bij goede betrekkingen met het buitenland. Zolang Nederland de handel slechts beperkt met andere Westerse landen zal een verheerlijking van het kolonialistische verleden niet zo´n probleem zijn. Maar hoe legt men dat uit aan Aziatische handelspartners, Indonesië in het bijzonder? Is het handig om landen waar je lucratieve handel mee kunt drijven uit etnocentrische trots toch maar te schofferen? Des te meer de economieën van Azië, Afrika en Zuid-Amerika progressie boeken des te meer Westerse landen voor het dilemma komen te staan in hoeverre ze etnische arrogantie willen laten prefereren boven handelsbelangen.

Tegenwoordig tracht men de kolonialistische kijk op de geschiedenis recht te praten door te propageren dat de geschiedenis is wat het is en onder geen beding aangetast mag worden. Alsof het het hoogste heiligdom van een wereldreligie is. Als dat waar is dan heet die wereldreligie witte overheersing. De volgende vraag is dan, hoe plaatst men in dat kader de te vuur en te zwaar verdediging van een onhistorische minstreelfiguur als zwarte piet? Zou het om werkelijkheid niet gaan om de verdediging van racistische symbolen?

Het weigeren de gesokkelde geschiedenis aan te passen ondanks nieuwe inzichten zou zelfs als de postmoderne manipulering van de geschiedenis gezien kunnen worden. Want wellicht wisten voorgaande generaties die gesocialiseerd waren in een extreem etnocentrische maatschappij niet beter dan schurken te verwarren voor helden, maar wat is het excuus nadat het inzicht verruimd is? Als de gesokkelde geschiedenis daadwerkelijk zo heilig is voor het Westen, waarom werd het standbeeld van Saddam Hoessein dan met veel machtsvertoon van het voetstuk gehaald door de Amerikanen? Want wat voor generaal Lee, Piet Hein, Coen of Witte de Witte geldt, geldt toch ook voor Saddam Hoessein? Of hij nu goed of slecht was, hij is onderdeel van de geschiedenis en zou om die reden nooit ontsokkeld hebben mogen worden. Zijn gelijkenis had desnoods met een bijgevoegde tekst in context geplaatst kunnen worden…

In werkelijkheid toonde de ontsokkeling van Saddam Hoessein de grote symbolische waarde van standbeelden. Dat is ook de reden dat kolonialistisch ingestelde mensen met alle geweld aan standbeelden, racistische tradities en andere kolonialistische symbolen zoals toponiemen vastklampen. Met legitieme kolonialistische symbolen omringd voelen kolonialistische mensen zich ten zeerste gesterkt in hun dagelijkse doen, laten, haten en praten. Het is daarom ook een heel slecht idee om de kwestie standbeelden af te doen met context in de vorm van het toevoegen van een vage tekst. De publieke ruimte is niet de plaats om context te creëren. Alleen al het feit dat iemand op een sokkel is gezet wekt bij menigeen juist de indruk dat betreffende persoon blijkbaar toch een grote held was, want waarom zou men anders een standbeeld voor hem hebben gemaakt? Een standbeeld verschaft een schurk eeuwige roem en communiceert richting schurken in spé dat oorlogsmisdaad loont en het doel de middelen heiligt. Let wel, context moet inderdaad aangebracht worden, maar wel in de juiste context. Die juiste context voor de context is niet de publieke ruimte, maar het museum.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Harvey en Katrina


Harvey en Katrina zijn niet de gezellige buurman en buurvrouw van het beroemde stel dat model staat voor de xenofobe PVV-aanhang. De inwoners van New Orleans en Houston zouden willen dat dat waar was. Harvey en Katrina zijn zelfs niet stemgerechtigd, maar dat neemt niet weg dat ze veel effectiever zijn dan het stembiljet van de Amerikaanse collega´s van Henk en Ingrid. Daar zijn de Zwarte inwoners van met name New Orleans op de harde manier achtergekomen. Maar daar houdt het niet op, want ondertussen hebben zich Irma en José reeds gemeld, ook in het Koninkrijk der Nederlanden!

In 2005 werd het grote, welvarende land Amerika getroffen door een grootschalige ramp. Wellicht zoveel als 1.800 mensen stierven en vele duizenden raakten gewond. Daaraan toevoegend, de materiële schade was niet te overzien. Hiermee werd de VS ontmaskerd als een zgn. derdewereldland: als vergelijkbare rampen armlastige zuidelijke landen treffen, of zelfs China of Rusland, dan blaast de Westerse media gaarne hoog van de toren over de incompetentie van de plaatselijke autoriteiten. Ten tijde van Katrina werd echter de aandacht van de incompetentie van de autoriteiten afgeleid door meer de nadruk te leggen op vermeende plunderingen van mensen in nood, dan op de nood van de mensen.

De Westerse media wijdt gaarne uit over de vermeende achterlijkheid van Cuba. Op Cuba zou een wanbeleid gevoerd worden. Ze hebben in zoverre een punt dat Cuba inderdaad straatarm is. Doch men kan het ook omdraaien: ondanks de geringe welvaart blijkt in de praktijk dat Cuba op vele gebieden mijlenver voor ligt op menig Westers land. Neem bijvoorbeeld de manier hoe Cuba met tropische stormen omgaat. Een nijpende Amerikaanse economische boycot ten spijt weet Cuba keer op keer orkanen van categorie 4 en 5 te weerstaan met relatief weinig slachtoffers en materiële schade. Bij iedere storm wordt het eiland in opperste paraatheid gebracht waardoor rampen zoals veroorzaakt door Katrina en Harvey aldaar veel minder dramatisch zijn. Met als resultaat dat een inwoner van de VS vijftien keer zoveel kans heeft om om te komen bij een orkaan dan een inwoner van Cuba.

De Amerikaanse autoriteiten zagen Katrina niet als een ramp, maar als een kans die met beide handen moest worden aangegrepen. Dat is ook gebeurd. Voordat Katrina compleet los ging op New Orleans en omgeving had New Orleans 455.000 inwoners. In 2015 waren dat er slechts 379.00. Vele tienduizenden inwoners van New Orleans konden na de catastrofe niet meer terugkeren in hun stad, en de grote meerderheid daarvan is Zwart. Orkaan Katrina is dus misbruikt om de stad etnisch te zuiveren. Bepaalde aanvankelijk arme Zwarte wijken van New Orleans worden tegenwoordig bevolkt door de witte middenklasse. Tevens werd de slogan “rebuild New Orleans” gemeengoed. Dat bleek echter codetaal te zijn voor het privatiseren van het schoolsysteem en sociale diensten. Het merkwaardige fenomeen waarbij the powers that be rampen à la Katrina cynisch aangrijpen om lang gekoesterde neoliberale plannen met de TGV er doorheen te jagen wordt in navolging van Naomi Klein ook wel disaster capitalism genoemd.

Na Katrina kon de wereld aanschouwen dat de VS in veel opzichten een derdewereldland is. Des te triester is het daarom dat de prioriteiten van de Amerikaanse autoriteiten evident heel ergens anders liggen dan bij de ontwikkeling van land en volk. Landen als Cuba, Venezuela en Frankrijk boden hulp aan, maar de Bush administration wees die hulp arrogant van de hand met het argument dat de VS een welvarend land is dat goed voor haar eigen burgers kan zorgen. Niettegenstaande dat de ganse wereld getuige was van de grote armoede van met name Zwart New Orleans. Echter, wonderbaarlijk genoeg weet de ʽstraatarmeʼ VS telkenmale weer een ongelimiteerd budget uit de hoge hoed te toveren ten behoeve van het militair-industrieel-complex in het algemeen en Wall Street in het bijzonder. Tegelijkertijd blijkt de VS niet in staat om een fatsoenlijke infrastructuur in stand te houden. De rampen veroorzaakt door respectievelijk Katrina en Harvey zijn dus geenszins te wijten aan overmacht. Het valt met een beetje goede wil onder de noemer wanbeleid te scharen maar kwade opzet speelt eveneens een rol. Wetenschappers hadden immers voordien reeds gewaarschuwd voor de povere staat van de Amerikaanse waterverdediging waardoor grootschalige rampen reëel waren. Allemaal aan dovemansoren besteed.

Twaalf jaar na collega Katrina heeft Harvey eensgelijk de grote incompetentie van de Amerikaanse autoriteiten ontmaskerd. Er is in die twaalf jaar dus niets veranderd, inclusief het weer. Vandaar gebeurde de catastrofe weer. Wetende hoe Cuba met rampen omgaat kan gesteld worden dat niet Katrina en Harvey de werkelijke ware grote rampen zijn, maar het beleid van de Amerikaanse autoriteiten. Dat het buitenlandse Amerikaanse beleid rampzalig is weet de wereld reeds decennia, maar sinds Katrina kan niemand er meer omheen dat het binnenlandse beleid evenzo niet om over naar huis te communiceren is.

De (Zwarte) inwoners van Houston zullen de geschiedenis van de Katrina-slachtoffers kennen en beseffen dat ze zich in een weinig benijdenswaardige positie bevinden. Al was het maar omdat menig Zwart inwoner van New Orleans na Katrina nota bene naar Houston is verhuisd. Wat mening obamofiel niet wenst te horen is dat niet slechts Bush, maar eveneens president Obama de Katrina-slachtoffers compleet heeft laten barsten. Mooie beloftes ten spijt. De Katrina-slachtoffers zijn van het ene op het andere moment alles kwijtgeraakt, en vervolgens van de regen in de drup beland.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Stop the violence?


Na de gewelddadige dood van zijn ʽpartner in crimeʼ Scott La Rock ontpopte KRS ONE zich als wijsgeer in een machowereldje. Voor het publiek wellicht verrassend, maar KRS ONE had altijd al iets wijsgerigs gehad. Spiritualiteit en Black history was er bij hem door zijn moeder met de paplepel ingegoten. Echter, KRS ONE vond zijn droom om rapper te worden belangrijker dan het devies van moederlief om zijn school af te maken. Dus liep hij als puber weg van huis en werd dakloos. Wat hij als dakloze tiener onder meer deed is elke dag obsessief in de openbare bibliotheek kennis vergaren door boeken te verslinden.

Op straat vestigde KRS ONE zijn naam als graffiti artiest en later ook als rapper.
Lang voordat Eminem ten tonele verscheen maakte KRS ONE reeds naam en faam met battlen. KRS ONE ging met niets en niemand de verbale strijd uit de weg. Zelfs Melle Mel—één der uitvinders van het rappen zoals wij het nu kennen—heeft in het stof moeten bijten. Zo vocht Kris zich met de microfoon als wapen uit het daklozencircuit en werd zijn jeugddroom om een professioneel rapper te worden bewaarheid. Kris heeft zogezegd zichzelf aan de haren uit de goot getrokken.

KRS ONE begon ook algemeen gezien te worden als één van de drie nieuwe rapkoningen. Onder aanvoering van Rakim werd de kunst van het rappen verfijnd. De oudere generatie rappers werden tot hun grote ongenoegen zowel commercieel als artistiek overvleugeld. Hip-Hopgeleerde Kool Moe Dee geeft aan dat Rakim na zijn doorbraak ongeveer een jaar het rijk alleen had. Maar toen begon men te realiseren dat Big Daddy Kane en KRS ONE van vergelijkbaar niveau waren. Doch men kan het ook anders kunnen stellen. Kwa techniek zijn Big Daddy Kane en Rakim wellicht wel vergelijkbaar met KRS ONE, maar als we kijken naar de inhoud dan zet KRS ONE eerstgenoemden zwaar in de schaduw: KRS ONE heeft sociale problemen aangekaart, complete colleges geschiedenis gegeven in rapvorm, advies gegeven over gezonde voeding, gewaarschuwd voor de valkuilen van de rapmuziekindustrie, etc., waarmee hij zijn zelfgekozen titel ʽthe teacherʼ volledig waarmaakte. In die geest populariseerde KRS ONE ook het concept edutainment. Hij is wellicht niet de bedenker van het woord als zodanig, maar voordat hij het ging gebruiken was het onbekend in de Hip-Hopcultuur. Educatie en entertainment werden als twee met elkaar vloekende grootheden gezien. Maar KRS ONE toonde aan dat beide begrippen prima samen door een deur kunnen.

Met zijn tweede album By All Means Necessary vestigde KRS ONE zichzelf als één van de grondleggers van de geëngageerde rap. Echter, ironisch genoeg kan KRS ONE met zijn debuutalbum Criminal Minded net zo makkelijk gezien worden als een grondlegger van de gangsta rap. Om dit soort zaken wordt KRS ONE soms niet goed begrepen. Gesteld wordt dan dat hij zichzelf continu tegenspreekt. Enerzijds leek hij geweld te propageren, maar vervolgens zet hij de stop the violence movement op om het geweld in de Zwarte gemeenschap in het algemeen maar de Hip-Hopscene in het bijzonder te bestrijden. Zo bracht KRS ONE Selfdestruction uit, waar de meeste beroemde rappers van die dagen op te horen zijn.

Uitgelegd kan worden dat KRS ONE in de begindagen van zijn carrière gangsta rap maakte uit strategische overwegingen. Echter, wat de geloofwaardigheid van KRS ONE wel ernstig beschadigd heeft was de confrontatie met de commerciële rapgroep PM Dawn in 1992. PM Dawn had in een interview KRS ONE bekritiseerd (KRS ONE wil een teacher zijn, maar van wat?). KRS ONE betrad vervolgens tijdens een optreden van PM Dawn met een groep vrienden het podium en gaf PM Dawn en public een ongenadig pak slaag. Bepaalde fans vonden het wel plezant dat KRS ONE voor eigen rechter ging spelen, maar het intellectuele part van zijn fans was hij door betreffende actie enige tijd kwijt.

Ook rond diezelfde tijd ging KRS ONE vol in het offensief tegen gangsta rap, het Frankensteinmonster dat hij zelf had helpen creëren. Hij dist onder meer Ice Cube (you heard criminal minded, and bit the whole shit!). Maar de geest was allang en breed uit de fles, en gangsta rap werd de jaren daarop alleen maar groter. Het begon KRS ONE´s andere kindje, de geëngageerde rap, zelfs ruimschoots te overwoekeren.

KRS ONE brengt tot op de dag van vandaag muziek uit. Sterker nog, er is inmiddels geen rapper die zoveel albums uitgebracht heeft als hij. Maar hij blijft controversieel. Niet zo lang geleden kwam hij nog onder vuur te liggen omdat hij de van diens voetstuk gevallen peetvader van de Hip-Hop, Afrika Bambaataa, bleef verdedigen, in weerwil van de hardnekkige berichten over grootschalig kindermisbruik door de jaren heen.

KRS ONE is vanaf dag één controversieel geweest. Hij kan nee zeggen en vervolgens ja doen of omgekeerd. Maar de invloed die de man heeft gehad op de miljardenindustrie die rapmuziek heet valt heel moeilijk te overdrijven. Zonder hem was het wellicht een hele andere richting opgegaan. Er is geen rapper die zoveel inhoud gegeven heeft aan zijn teksten. Samen met Chuck D van Public Enemy heeft hij de grens van Hip-Hop verlegd: Hip-Hop bleef niet beperkt tot de muziek, de graffiti en het breakdancing, maar werd eveneens een cultuur van grote ideeën. Allerlei onderwerpen waarvan voorheen gedacht werd dat ze onmogelijk met de (Zwarte) jeugd te bespreken waren werden gemeen goed.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Criminal Minded


2Pac Shakur en Biggie Smalls waren geenszins de eerste Hip-Hopsterren die zijn vermoord. Reeds jaren eerder werd Scott La Rock op gewelddadige wijze omgebracht. Eensgelijk 2Pac en Biggie was Scott La Rock bij tijde van overlijden betrokken bij een rapoorlog. Eveneens is nimmer iemand achter slot en grendel beland voor zijn moord.

De naam Scott La Rock kan vrij vertaald worden als Scott de basketbalvedette. Rock was indertijd een woord dat in the Bronx door hippe jongeren werd gebruikt. Zo had iemand die de meeste punten in een basketbalwedstrijd had gescoord “rocked the game”, hence Scott La Rock. Scott La Rock (Scott Sterling) was een academisch gevormde maatschappelijk werker in een daklozenopvang in the Bronx. In de avonduren was hij dj en trachtte zich een weg te banen in de muziekindustrie. Scott was in zijn studententijd al dj geweest en had geobserveerd hoe witte mensen op Hip-Hop reageerden. Op basis daarvan wist hij dat het heel erg groot zou gaan worden.

Een opmerkelijke inwoner van die daklozenopvang waar Scott La Rock werkzaam was was Lawrence ʽKrisʼ Parker. Lawrence Parker hield erg van filosofie en werd spottend Kris genoemd door zijn medebewoners omdat hij met de Hare Krishna beweging hing. Doch hij adopteerde het als een geuzenaam en verfraaide het zelfs tot KRS ONE. Aanvankelijk botste KRS ONE frontaal met Scott La Rock. KRS ONE ervaarde Scott La Rock als een overtrokken strenge opzichter en schold hem o.a. uit voor huis&℈%è: KRS ONE werd uit de opvang geschopt. De houding van Scott La Rock veranderde echter radicaal toen hij ontdekte dat Kris een begenadigd rapper was. Tot zijn verbijstering liep Scott La Rock het ʽdakloze gespuisʼ KRS ONE tegen het lijf in huis van de opkomende producer Ced-Gee van de Ultramagnetic MCs (huh, wat doet een dakloze nietsnut als jij onder ons Hip-Hoppers?). Scott La Rock nodigde KRS ONE uit naar de club te komen waar hij draaide, en eveneens KRS ONE viel om van verbazing toen hij op zijn beurt ontdekte dat de door hem gehate huis&℈%è Scott Sterling een lokaal beroemde Hip-Hop-dj was.

KRS ONE begon betreffende club wekelijks te bezoeken. Een partnerschap werd geboren toen KRS ONE Scott La Rock uit de brand hielp door een groep rappers te battlen en af te maken die op oneigenlijke gronden ruzie zochten met Scott La Rock. Scott La Rock en KRS ONE probeerden door te breken met de rapgroep Scott La Rock and the Celebrity Three en daarna 12:41, maar flopten hopeloos. Het tweetal vormde uiteindelijk een nieuwe groep genaamd Boogie Down Productions en ook die groep dreigde compleet te mislukken. Ze stuurden hun demo naar een reeks platenmaatschappijen, maar werden overal afgewezen. Via via kwam hun demo terecht bij de indertijd bekende radio-dj Mr. Magic, maar ook Mr. Magic vond ze wack.

BDP was zwaar beledigd. Uit wraak besloten ze Mr. Magic´s beschermeling MC Shan te dissen. MC Shan had een plaat uitgebracht die handelde over de Hip-Hopscene van de wijk waar hij vandaan kwam (Queensbridge). BDP´s reactie hierop was South Bronx. Hierop reageerde McShan weer met het nummer Kill That Noise, en vervolgens counterde BDP op hun beurt met The Bridge is over. Deze battle heeft de carrière van BDP gered. Als MC Shan de dis van BDP gewoon genegeerd had, dan was BDP gewoon één van de vele honderden rap acts geweest die in de vergetelheid was geraakt en KRS ONE wellicht dakloos gebleven.

Het op een haar na mislukte BDP zou uitgroeien tot de meest invloedrijke rap acts ooit. Als filosoof wenste KRS ONE een sociaal bewuste boodschap te verkondigen, maar kwam met Scott La Rock tot de conclusie dat het Hip-Hoppubliek simpelweg niet geïnteresseerd was in message rap. Ze ontwikkelden echter een strategie om het macho rappubliek toch te bereiken: in eerste instantie diende ze hun respect te winnen. Dat lukte door ze precies dat soort muziek voor te schotelen wat ze wilden horen. Vandaar dat hun eerste album Criminal Minded voor die tijd ongekend gewelddadig was. Een nummer als 9 mm sloeg in als een bom bij de fans. BDP wordt om die reden ook wel gezien als één van de pioniers van de gangsta rap.

Scott La Rock en KRS ONE waren eigenlijk als water en vuur. Scott La Rock die graag opschepte over zijn academische opleiding en kennelijk neerkeek op de mensen in de daklozenopvang waar hij werkte, zeker KRS ONE. Maar Hip-Hop bracht ʽhuisslaafʼ en ʽveldslaafʼ bijeen. Deze ongebruikelijke collaboratie stond aan de wieg van een revolutie in Hip-Hop. Nadat BDP het respect van het publiek had gewonnen bleek het als infantiel beschouwde Hip-Hoppubliek wel degelijk bereid naar de sociaal bewuste boodschappen van BDP en vele andere acts die in het voetspoor van BDP traden te willen luisteren.

Scott La Rock mocht niet meer meemaken dat zijn groep de voorhoede werd van een revolutie in Hip-Hop. Op 26 augustus 1987 trachtte Scott La Rock een ruzie op te lossen waarbij D-Nice (de beatboxer van BDP) betrokken was. Toen het erop leek dat hij erin geslaagd was om de beef te sussen opende iemand vanuit een raam het vuur en raakte Scott La Rock fataal. Juist op het moment dat hij op het punt stond een miljoenendeal te sluiten. Twee mannen hebben terecht gestaan voor de moord op Scott La Rock, maar zijn vrijgesproken wegens gebrek aan bewijs.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Het Wilhelmus moet verplicht worden op school!

De Confederatie kan gezien worden als een der meest abjecte staten uit de geschiedenis. Historici hebben wel betoogd dat het de eerste nazi-staat ter wereld was, lang voordat Adolf Hitler ten tonele verscheen. De Confederatie scheidde zich in 1861 af van de VS om hele merkwaardige redenen. Zo was in de grondwet van de Confederatie expliciet verankerd dat de slavernij van mensen van Afrikaanse afkomst legaal was en dat het niet mogelijk was wetten aan te nemen die het bezitten van mensen van Afrikaanse komaf verboden. De vicepresident van de Confederatie (Alexander Stephens) hield op 21 maart 1861 de extreem racistische cornerstone lezing, waarin hij met droge ogen beweerde dat “de hoeksteen van de nieuwe regering rust op de grootste waarheid dat de %^@℈ niet gelijkwaardig is aan de witte man; slavernij—de onderwerping aan het superieure ras—is zijn natuurlijke en normale positie. Dit, onze nieuwe regering, is het eerste, in de geschiedenis van de wereld, gebaseerd op deze fysieke, filosofische, en morele waarheid.”

De Confederatie werd wellicht verslagen, maar de racistische mindset die de Confederatie mogelijk maakte bleef springlevend. Na de burgeroorlog ontstond er een trots onder veel witte zuiderlingen voor de vermeende verworvenheden van de Confederatie. De kopstukken van de Confederatie begonnen als helden vereerd te worden, generaal Robert E. Lee voorop. Maar die verheerlijking van de Confederatie bleef niet beperkt tot het zuiden van de VS. Na de Tweede Wereldoorlog werd de Confederatie naast nazi-Duitsland een historische staat die een warm hart wordt toegedragen door neonazi’s uit de hele wereld. Zo zagen we de nazi’s die dankzij subversieve actie van de regering Obama aan de macht werden geholpen in Oekraïne ten koste van een democratisch gekozen regering, naast hun symbolen die refereren aan nazi-Duitsland trots paraderen met de Confederale vlag.

Momenteel is er een heleboel ophef over het wangedrag van neonazi’s te Charlotteville en Trump’s reactie daarop, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het gedrag van die nazi’s te vergelijken was met dat van de nazi’s te Kiev. En hoe reageerde Obama op het doen en laten van de Oekraïnse geestverwanten van het geteisem te Charlotteville? Hij moedigde ze eerder aan dan dat hij ze afremde.

De Donald liet met zijn reactie op het geweld van de neonazi’s te Charlotteville wederom zijn ware gezicht zien. Eventjes leek hij toch ondubbelzinnig afstand te nemen van de neonazi’s maar dat bleek een slip of the tongue. De Donald corrigeerde zichzelf spoedig. Voordeel hiervan is wel dat iedereen precies weet waar de Donald precies staat.

Hoe dan ook, in het zuiden van de VS zijn er nog zo’n 700 standbeelden en andersoortige monumenten ter ere van de Confederatie. Maar het geluid om monumenten die aan de eerste nazi-staat ter wereld refereren te verwijderen klinkt al luider en vindt steeds meer gehoor. Ook in Nederland werd er verontwaardigd gereageerd op de bewapende Charlotteville nazi’s die in de bres sprongen voor een standbeeld van de grote Confederale held generaal Robert E. Lee (dat verwijderd zou gaan worden). Echter, Nederland zit in feite exact in hetzelfde schuitje. Sommige historici betogen dan wel dat de Confederatie de eerste nazi-staat was, maar de Nederlandse overzeese gebiedsdelen waren eveneens nazi-gebieden avant la lettre, en de Nederlandse schurken die aldaar huis hebben gehouden zijn eveneens veelal vereeuwigd op sokkels, met straatnamen, pleinen, tunnels, etc.

In Nederland is er wellicht nog geen beweging die daadwerkelijk schurken ontsokkelt, maar er heeft zich de laatste jaren wel een beweging ontwikkeld die tegen minstrelshows strijdt, ter plaatse ook wel bekend als zwarte piet. En hoe de autoriteiten daarmee omgaan toont vergelijkingen met hoe de Trump administration omgaat met de beweging die Confederale schurken ontsokkelt. De schaamteloze manier hoe Donald J. Trump weigerde expliciet afstand te nemen van neonazi’s is van een zelfde laken een pak als de Nederlandse premier Mark Rutte die zwarte piet nota bene in de nabijheid van Obama verdedigde door te stellen: “Black pete is black, I canot help that!”, of het racismeprobleem in Nederland wegwuift door te verkondigen dat hij geen maatregelen tegen racisme gaat nemen, maar dat mensen zich gewoon maar moeten invechten.

Waar andere landen met hun verleden in het reine trachten te komen door schurken te ontsokkelen gebeurt in Nederland ogenschijnlijk precies het tegenovergestelde. Onlangs kwam tot woede van velen naar buiten dat er een regeerakkoord in de maak is waarin overeengekomen is dat het Wilhemus verplichte kost wordt op school. Omgekeerd is een voorstel ter docering van de kolonisatie en de slavernij gesneuveld.

Maar hoe zo? Waarom sluit het één het andere uit? Als de Nederlandse docenten de waarheid gaan verkondigen over Wilhelmus en zijn familie dan slaat men twee vliegen in één klap. We mogen aannemen dat de leerlingen verteld gaat worden dat Wilhelmus een opportunistische schurk was die eensgelijk de Spanjaarden de Nederlandse bevolking terroriseerde met zijn leger (en door hen beslist niet als een held werd gezien). Achteraf is Willem van Oranje door Nederlandse historici tot held gebombardeerd om de natievorming synthetisch te bevorderen. Eveneens zou de leerlingen meegegeven kunnen worden dat de slavenhandel en de opiumhandel op Java de familie van Oranje Nassau beslist geen windeieren heeft gelegd. Dus eigenlijk is het uitstekend dat het Wilhelmus gedoceerd gaat worden aan de schoolgaande jeugd. Tenminste, als de docenten daadwerkelijk de opdracht krijgen om geschiedenis te doceren en geen propaganda.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Europa gereduceerd tot crypto-kolonie


Onlangs heeft het Pentagon een rapport gepubliceerd waarin geconcludeerd wordt dat het Amerikaanse imperium in verval is. Dat het Amerikaanse imperium in verval is, is opzich geen nieuws. Wel is het nieuw dat het imperium dat nu zelf erkent. Voor de goede orde, na de Tweede Wereldoorlog ontstond er dus een wereldorde onder auspiciën van de VS (of wellicht beter gedefinieerd, een Anglo-Amerikaanse elite). Dat was de facto het Amerikaanse imperium. De grote list was dat de Amerikanen hun imperium geen imperium noemden, waardoor menig vazalstaat de illusie had soeverein te zijn. De jure waren allerlei landen inderdaad onafhankelijk. De facto waren zij echter onderdeel van het Anglo-Amerikaanse imperium. Zij dienden netjes in de pas te lopen. Zo niet dan zwaaide er wat. Als het er op aankwam bleken slechts weinig landen echt onafhankelijk te zijn. Desondanks, bepaalde brave crypto-koloniën blijven bevreesd om zich los te rukken van het juk van een Washington in verval…

Zbigniew Brzezinski gaf in zijn boek The Grand Chessboard (1997) reeds aan dat het aandeel van het BNP van de VS in relatie tot het mondiale BNP sinds de Tweede Wereldoorlog gestaag is afgenomen. Zo beschikte de VS gedurende het grootste deel van de 20e eeuw over zo´n 30% van het mondiale BNP, en in 1945 zelfs zoveel als 50% (!) van de welvaart die de wereld produceerde. Als een land over zulke astronomische welvaart beschikt dan kan het makkelijk kapitalen spenderen aan militair materieel en activiteiten om de vazalstaten te intimideren. Omgekeerd, naar gelang de welvaart van een land afneemt is het minder in staat om het meest formidabele leger ter wereld te onderhouden. Andere staten gaan steeds meer in staat zijn om in militair opzicht tegenwicht te bieden. Meerdere landen zijn immers economisch in opkomst. China is de VS zelfs voorbijgestreefd als land met ´s werelds grootste economie.

Bovendien is de raket-en stoorzendertechnologie van Rusland verder ontwikkeld dan die van de VS. Bovenal schijnt Rusland recentelijk grote stappen te hebben gemaakt op het gebied van de subversieve actie (indirect een regime omver werpen). Zo verkondigde de Russische Minister van Defensie op 27 februari in het Russische parlement dat Rusland heden ten dage eensgelijk de VS in staat is om kleurenrevoluties te organiseren (middels een misleide massa op ´democratische´ wijze een land overnemen).

Los van het feit dat het gezien haar dalende aandeel in het mondiale BNP steeds moeilijker wordt het best bewapende leger allertijden te onderhouden, en dat andere landen op militair gebied stappen maken, is de grootte van het defensiebudget van de VS nimmer evenredig vertaald in militaire overwinningen. Na de Tweede Wereldoorlog heeft de VS opvallend veel oorlogen verloren. De Vietnamoorlog voorop, de proxy-oorlog in Angola, de oorlog tegen de Somalische warlord Aideed, de tweede Irakoorlog (eindstand: er kwam een regering aan de macht die pro-Iran is). Vooralsnog kan de VS eveneens de proxy-oorlog contra Syrië niet winnen. Dan hadden we nog niets gezegd over het grootste Amerikaanse debacle uit de geschiedenis, de oorlog in Afghanistan. Na zestien jaar oorlogvoeren is geen van de gestelde doelstellingen gehaald. Niettegenstaande dat de VS meer geld in de Afghanistanoorlog heeft gestoken dan in het naoorlogse Marshallplan om Europa weer op de been te helpen. Het almachtige imperium kan haar oorlogen tegen de Taliban en verscheidene andere ´schurkengroepen´ nu al niet winnen. Dus hoe gaat dat aflopen als concurrerende mogendheden definitief hebben aangehaakt?

Vooralsnog schikt de VS in ieder geval haar Westerse vazalstaten af met haar overweldigende defensiebudget. Officieel staan die Europese vazalstaten te boek als bondgenoten, daarom is het des te opmerkelijker dat vooraanstaand geopolitiek strateeg van het imperium, Paul Wolfowitz, in 1992 op papier zette dat de Europese Unie de gevaarlijkste concurrent is van de VS en dat Washington het zowel politiek als economisch zou moeten vernietigen.

Washington lijkt momenteel inderdaad een poging te wagen om de EU economisch te vernietigen. De VS legde onlangs nieuwe sancties op aan Noord-Korea, Iran en Rusland. Volgens het internationale recht mag de VS aan landen sancties opleggen waar haar eigen burgers, bedrijven en instellingen aan gehouden zijn. Probleem is echter dat de wet die betreffende sancties regelt heel imperialistisch stelt dat alle landen van de wereld aan die sancties gebonden zijn. Dus ook de landen van de EU. Dit houdt in dat de Europese bedrijven die zwaar geïnvesteerd hebben in infrastructuur om Russisch gas te verkrijgen zoals Wintershall, E.O.N. Ruhrgas, N.V. Nederlandse Gasunie en Engie geruïneerd gaan worden.

Wedermaal, Europa is nog immer erg geïntimideerd door het Amerikaanse defensiebudget, want er werd erg tam gereageerd op de economische broedermoord van de Yankees. Ondanks het feit dat Washington zo maar een dusdanig ernstig energie probleem voor ze gecreëerd heeft dat het de economische doodsteek voor de EU kan betekenen, lijkt Europa gewillig als een lammetje naar de slachtbank te gaan waggelen. Slechts Duitsland heeft woedend gereageerd. De Russische president Poetin had dus blijkbaar gelijk toen hij zei dat de Europese bondgenoten van de VS in werkelijkheid geen bondgenoten zijn, maar vazalstaten. Dat plaatst ook de bevrijding van Europa in 1944/45 in een ander licht. Het is te hopen voor Europa dat het tijdig bij zinnen komt en zich niet laat meeslepen in de valstrik van het Anglo-Amerikaanse imperium. Onder het mom van sancties opleggen aan Rusland wordt Europa zoals bepleit door Wolfowitz wellicht toch nog economisch geringeloord door het aftakelende imperium.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment