The Grapevine Publications

Koning Kroesos van Lydië had boodschappers naar het orakel van Delphi gestuurd om te vragen wat de uitkomst zou zijn mocht hij oorlog gaan voeren tegen Perzië. Het antwoord van het orakel van Delphi was: “Als Kroesos de Perzen aanvalt dan zal hij een machtig rijk vernietigen!”. Dat leek veelbelovend. Reden te meer voor Kroesos om het zwaard te heffen tegen het machtige Perzië. Doch het noodlot sloeg toe en Kroesos werd verpletterend verslagen en tot slaaf gemaakt door diezelfde Perzen. Na zijn nederlaag stond koning Cyrus van Perzië hem toe opnieuw boodschappers naar Delphi te sturen om te vragen waarom ze Kroesos verkeerd hadden ingelicht. Het orakel van Delphi antwoordde dat hun voorspelling was uitgekomen: Kroesos had toch ook een groot rijk vernietigd door de Perzen aan te vallen? Namelijk zijn eigen rijk! Als hij had willen weten welk rijk precies vernietigd zou worden, dan had hij de vraag specifieker moeten stellen!

Het lot van koning Kroesos is een klassiek voorbeeld betreffende hoe woorden gebruikt kunnen worden om te misinformeren. De sleutelwoorden in deze zijn groot en rijk. Er van uitgaande dat het orakel van Delphi daadwerkelijk de toekomst kon voorspellen dan kan niet gezegd worden dat het orakel gelogen had, maar er kan eveneens moeilijk ontkend worden dat het misleidende informatie aan Kroesos verschaft had: het machtigste rijk in dat deel van de wereld was het Perzische rijk, dus logischerwijs trok Kroesos een bepaalde conclusie uit de voorspelling van Delphi. Echter, het orakel gaf ook aan dat Kroesos gestraft moest worden door de goden voor een daad van een voorouder, waarschijnlijk dat ze hem daarom misleidend informeerden…

Onze eerdere relaas met dezelfde titel mondde uit in een discussie met pseudo-elitairen die met een betoog kwamen wat er op neer kwam dat slechts leken kunnen vallen voor woorden die gebruikt worden om te misinformeren, misdefiniëren, een toon te zetten, stemming te creëren, te miskennen, een negatieve beeldvorming te scheppen, etcetera. Taaldeskundigen zouden van deze valkuil verschoond blijven. Maar is dat wel zo? Een linguïst die bijvoorbeeld geen verstand heeft van politiek zou bij het horen van de term no-fly-zone heel goed kunnen gaan denken dat het om een gebied gaat waar niet overheen gevlogen mag worden, terwijl het in werkelijkheid de toestemming van de VN is om een gebied plat te bombarderen! Alleen al door het toekennen van oneigenlijke betekenissen aan woorden kan vrij eenvoudig misleid worden.

Een ander woord dat gebruikt wordt om te misleiden is het woord ‘neger’. Echter, een bepaalde pseudo-elite wringt zich nog immer in de gekste bochten om dit woord te legitimeren. Dan wordt stellig beweerd dat ze wetenschappelijk bewijs hebben voor hun kromme beweringen. Maar als we ze vriendelijk doch dringend om een bronvermelding vragen dan blijkt het onmogelijk voor ze om die te verschaffen. Hoe kan iets nu wetenschappelijk zijn als het een bronvermelding ontbeert?

Ter verheldering, zoals we eerder in De terugkeer van de Black Star Line hebben gedocumenteerd, het woord ‘neger’ wordt gebruikt om de Zwarte mens zijn geschiedenis af te pakken. Het zou Zwart betekenen, maar vreemd genoeg noemden eurocentrische antropologen niet alle Zwarte volkeren ‘neger’. Er waren gitzwarte volkeren in Afrika en Azië die geen ‘neger’ genoemd worden. Vooral die volkeren waarvan ze meenden dat er geen bewijs was dat ze ooit een hoge beschaving hadden gehad werden ‘neger’ genoemd. Anderen kregen weer namen als Hammieten, Semieten of zelfs Kaukasiden, ondanks dat ze gitzwart waren. De Ethiopiërs bijvoorbeeld werden onder de witte volkeren geschaard. Doch toen Mussolini Ethiopië aanviel in 1935 kwamen er massaal beelden van Ethiopiërs naar buiten en kon de grotendeels in onwetendheid levende panafrikaanse wereld met eigen ogen aanschouwen dat Ethiopiërs in werkelijkheid een donkere huidskleur hebben. Oftewel, met een verkeerd concept van het woord ‘neger’ in je hoofd kun je in theorie honderden boeken lezen over Afrika en toch in het waanidee blijven steken dat de Zwarte mens nimmer een beschaving heeft gecreëerd in de geschiedenis.

Over Zwarte mensen gesproken, een recent voorbeeld van een karakter dat miljoenen mensen in het ootje heeft genomen met zijn uitgekiende woordgebruik is natuurlijk de man die kwa huidskleur, lichaamslengte, postuur en stemgeluid enige gelijkenis vertoont met Malcolm X en mede daardoor verward werd met ‘de revolutie’. Zelfs talloze academici bleken niet in staat door simpele slogans als ‘hope’ en ‘change’ heen te prikken. Evenmin doorzag men zijn geveinsde woede op Wall Street, wat voor hen juist het bewijs was dat de bankiers zijn vijanden waren. Blind voor het feit dat Wall Street nog nooit zoveel geld in een presidentskandidaat heeft geïnvesteerd en dat er nog nimmer een regering is geweest waarin zoveel Wall Street cronies mochten aanschuiven. Doch mensen die hun ogen open hadden konden van tevoren orakelen dat Obama’s sociaal wenselijke woorden pure retoriek waren. Natuurlijk deed Obama niets tegen de mensen die hem aan de macht hebben geholpen en schroomde hij er niet voor de onbenullige massa in de portemonnee te laten tasten voor de calamiteit die de financiële sector had veroorzaakt. En dan hadden we tot nog toe zelfs gezwegen over zijn genocide op Zwarte Afrikanen in Libië…Over hoe de droom van Martin Luther King achter een façade van mooie praatjes ontaardde in een nachtmerrie. Het is maar dat men het weet. Zolang men onmachtig blijft de code achter woorden te kraken zal men blijven eindigen eensgelijk koning Kroesos.

Het Senegal van president Abdoulaye Wade was natuurlijk praktisch het eerste Afrikaanse land dat het racistische NTC erkende als wettige regering van Libië, maar op 23 augustus 2011 ging ook Nigeria officieel diplomatieke banden onderhouden met de Nationale Overgangsraad. Dit ondanks dat deze groepering naar willekeur duizenden van hun landgenoten lynchte. Triest dat de geschiedenis zich herhaald heeft. Want zoals we weten was dit helaas niet de eerste maal dat West-Afrikanen hun eigen mensen verkochten aan Arabieren en Westerlingen voor  “spiegeltjes en kraaltjes”. Aangaande Nigeria, evenals Libië bezit het olie van hoge kwaliteit. Waarschijnlijk dacht het door het Libië van Khadafi een dolk in de rug te steken een concurrent uit te schakelen om zodoende nog meer olie van de hand te kunnen doen.

Overigens, de Nigeriaanse president Goodluck Jonathan betekent niets slechts bad luck voor de Nigerianen vertoevend in Libië die hij schaamteloos liet barsten op bevel van Hillary Clinton. Eveneens toen IMF-baas mevrouw Christine Lagard onlangs Nigeria en een aantal andere Afrikaanse landen gebood de subsidie op brandstof af te schaffen gaf Jonathan tot ongeluk van de mensen woonachtig in Nigeria onmiddellijk gehoor. Hierdoor verdubbelde de prijs van benzine namelijk in één klap. Bedenk daarbij goed dat er al haast geen belangrijk olie producerend land was waar benzine zo duur was als in Nigeria. Dat komt onder andere omdat Nigeria zelf nauwelijks raffinaderijen kent. Ironisch genoeg moet Nigeria geraffineerde olie uit het buitenland importeren. Zodoende betaalde men in Nigeria N65 voor een liter benzine, waar men daar in Venezuela omgerekend slechts N3,20 ($0,02) voor neertelde. Vandaar dat we momenteel hevige protesten van de bevolking kunnen aanschouwen.

Er is wel gezegd dat olie geen zegen doch een vloek is voor Nigeria. Onlangs kwam er bijvoorbeeld een rapport uit van UNEP (United Nations Environment Programme) over de vervuiling van de regio Ogoniland. Geconcludeerd werd dat het miljarden dollars en 30 jaar werk kost om het zeer vervuilde gebied te herstellen. De Nigeriaanse elite heeft de afgelopen 50 jaar honderden miljarden verdiend aan olie-exporten, maar de gewone Nigeriaan heeft hier niets van gezien. Die heeft letterlijk slechts stank voor dank gekregen. Lagos kan dan wel wellicht de grootste concentratie miljardairs van Afrika herbergen, de gemiddelde Nigeriaan moet het stellen met een inkomen van minder dan $2 per dag.

Royal Dutch SHELL en Chevron Texaco domineren de Nigeriaanse oliewinning en hun macht aldaar kan moeilijk overschat worden. Een hele reeks Nigeriaanse regeringen hebben ze in hun zak gehad. Dat bleek bijvoorbeeld in 1995 toen toneelschrijver en activist Ken Saro-Wiwa met acht anderen werd opgehangen door het Abacha-regime omdat zij geprotesteerd hadden tegen de ernstige vervuiling door SHELL van Ogoniland. Reeds een maand na de ophanging van bovengenoemde activisten maakte SHELL grootse plannen wereldkundig voor een nieuw aardgasproject. Vele Nigerianen waren woedend en op 4 maart 1997 uitte zich dat in de kidnapping van 127 werknemers van SHELL. In juli 2002 gijzelden Nigeriaanse vrouwen een groep werknemers van Chevron en bezetten hun voorzieningen, etc., uit welke acties blijkt dat de Nigeriaanse bevolking zich zeer zeker verzet tegen de handel en wandel van SHELL en consorten; politiek geweld zou de laatste jaren zo’n 10.000 slachtoffers hebben geëist.

Over politiek geweld gesproken, de politieke islam heeft de afgelopen weken ook behoorlijk huis gehouden in Nigeria. Een organisatie genaamd Boko Haram (Westers onderwijs is zondig) verstoorde op gewelddadige wijze het kerstfeest van christelijk Nigeria door terroristische aanslagen op kerken en politiebureaus waarbij liefst 40 doden te betreuren vielen en de dagen daarna gingen ze gewoon door met vergelijkbare acties.

Boko Haram is in 2002 opgericht door Mohammad Youssuf en kon met behulp van donaties uit het Arabisch schiereiland een religieus complex bouwen in Maiduguri dat onder andere een school en moskee bevat. Maar in 2007 zou de organisatie verhuizen naar Gangnam. Vanaf 2009 voert Boko Haram serieuze aanvallen uit. Aangezien zoals we eerder zagen vele Nigerianen arm zijn en Boko Haram goed in de slappe was zit dankzij Arabische financierders, kan het vrij makkelijk mensen op belangrijke posities omkopen en hun slag slaan. Boko Haram heeft ook banden met Al Qaeda, dus is het eigenlijk niet eens verrassend dat (volgens de Algerijnse veiligheidsdienst) door het NTC op het Libische leger buitgemaakte wapens opgedoken zijn bij Boko Haram.

Veel wijst er dus op dat Boko Haram gebruikt wordt door derden om Nigeria te destabiliseren. Ondanks dat Nigeria feitelijk in handen is van grote oliemaatschappijen is de Nigeriaanse bevolking over de hele wereld bekend vanwege het felle verzet dat ze tegen hen bieden. In die context komt het the powers that be goed uit als de Nigeriaanse bevolking elkaar in de haren vliegt. Stel voor dat de 160 miljoen inwoners zich verenigen tegen het IMF, SHELL en Chevron Texaco, dan hebben deze instituten een probleem.

We hebben het vaker gezegd, van de 100 grootste economiën ter wereld is de helft of meer een multinational. Hetgeen inhoudt dat het voor het gemiddelde individuele land in ontwikkeling moeilijk is weerstand tegen hen te bieden. Mega-ondernemingen hebben er dus belang bij dat de grotere zgn. ontwikkelingslanden opgedeeld worden in kleinere entiteiten om hun (potentiële) macht nog verder te minimaliseren. Vanuit die filosofie is vorig jaar reeds Soedan opgedeeld en het valt te hopen dat de autoriteiten in Nigeria het grotere plaatje gaan zien en niet meer vallen voor de ‘charmes’ van de dames Clinton en Lagarde.

In 1973 richtte tycoon David Rockefeller samen met zijn protegé Zbigniew Brzezinski de semi-geheime elitaire organisatie de Trilateral Commission op. Te vergelijken met de Bilderberger groep en de CFR. Met dien verschil dat bij de Trilateral Commission niet slechts Westerlingen welkom zijn maar dat de deur tevens open staat voor de Japanse elite. Spoedig bleek hoe machtig deze Trilateral Commission is, want reeds in 1976 slaagden zij erin hun eigen marionet Jimmy Carter het Witte Huis in te loodsen. Het aantal mensen gerelateerd aan de Trilateral Commission dat in de regering Carter zat loog er dan ook niet om. Prominentste onder hen was natuurlijk niemand minder dan Brzezinski himself, in de functie van veiligheidsadviseur…

In 1978 kwam middels een revolutie een socialistisch bewind o.l.v. Nor Muhammed Taraki aan de macht in Afghanistan. Dit bewind maakte gezondheidszorg gratis, begon land her te verdelen ten voordele van arme boeren, stichtte scholen voor vrouwen (voorheen was het vrouwen verboden onderwijs te volgen) en opende universiteiten voor de minder draagkrachtigen. Echter, het duurde niet lang voordat counter-revolutionairen scholen en universiteiten plat gingen branden.

De regering van Afghanistan verzocht de Sovjets om militaire steun, maar zij weigerden. Echter, de Amerikanen deden minder moeilijk met het geven van hulp aan hun favorieten: reeds in april 1979 hadden CIA-functionarissen een ontmoeting met Afghaanse islamistische warlords die Taraki omver wensten te werpen. Op 3 juli 1979 ging president Jimmy Carter op advies van Brzezinski over tot het steunen van moslim fundamentalisten te Afghanistan. Toen de Sovjets tot hun grote schrik bemerkten dat de Amerikanen moslim fundamentalisten steunden om een bevriende regering omver te werpen grepen ze alsnog in: op 24 december 1979 vielen Sovjettanks Afghanistan binnen. Dat was het scenario dat Brzezinski wenste: nu had hij een excuus om openlijk fundamentalisten te steunen. De Sovjets hebben altijd beweerd dat de Amerikanen al in juli 1979 in Afghanistan zaten en niet pas na de Russische invasie van december 1979, maar niemand geloofde ze. Doch in 1998 gaf Brzezinski in het Franse blad Le Nouvel Observateur toe dat hun versie van het verhaal toch klopte: de Amerikaanse bemoeienis vanaf juli 1979 was het aas om de Sovjet-Unie in een wespennest te lokken, om hen hun eigen ‘Vietnam-debacle’ cadeau te doen. En inderdaad, de Sovjets zijn er met open ogen ingetrapt. Brzezinski is nog altijd apetrots op deze uit zijn koker gekomen list.

Twee miljoen Afghaanse doden later verlieten de Sovjets Afghanistan weer met de staart tussen de poten in 1988. Maar  op dat moment lieten ook de Yankees hun fundamentalistische vrienden onmiddellijk vallen als een baksteen. Blijkbaar waren de moslims alleen goed om voor de Amerikanen de hete kolen uit het vuur te halen. Daarom sloten velen zich aan bij het Al Qaeda van kameraad Osama bin Laden om wraak te nemen op de grote Satan Amerika.

En nu komt het: velen zijn misleid en hebben zich uit bittere haat jegens Amerika bij Al Qaeda aangesloten. Niet begrijpende dat Al Qaeda door Amerika’s marionetten in Saoedi-Arabië gefinancierd wordt en enerzijds heimelijk gebruikt wordt door de CIA om de godvrezende Amerikaanse mensenburger angst in te boezemen (9-11) zodat er een draagvlak ontstaat om burgerrechten af te pakken en oorlogen te legitimeren. Anderzijds wordt Al Qaeda rechtstreeks gebruikt door het Pentagon om oorlogen uit te vechten. Dat gebeurde in de jaren ’90 bijvoorbeeld in Bosnië-Herzegovina en later Kosovo. Duizenden moslim extremisten zijn toen naar voormalig Joegoslavië gestuurd door de CIA om dat land in stukjes te hakken. In de tussentijd werd Servië met alle remmen los gedemoniseerd door de Westerse pers, terwijl de Al Qaeda-fanatici tot ‘vrijheidsstrijders’ werden gepromoveerd. Recentelijker is Al Qaeda gebruikt om Khadafi omver te werpen in Libië zoals we weten en momenteel is het Syrië waar door de CIA ondersteunde Al Qaeda sluipschutters onschuldige burgers afmaken terwijl de Westerse media schaamteloos de blaam hiervoor legt bij de Syrische president Assad.

Wedermaal, hoe cru ook, Al Qaeda is gecreëerd door de CIA om een draagvlak te creëren ter verwezenlijking van bepaalde nationale (Hegeliaanse dialectiek) en geopolitieke doelen. Brzezinski legde de basis van Al Qaeda in 1979, doch 30 jaar na dato kwam zijn factie opnieuw aan de macht middels zijn pupil en stroman Barack Obama, die beslist niet moeilijk doet over een leugentje meer of minder. Reeds tijdens zijn verkiezingscampagne in 2008 zagen we daar een paar brutale staaltjes van. Bijvoorbeeld toen hij hevig ageerde tegen de PATRIOT en FISA ACT(wetten die de burgerrechten vertrappen), terwijl hij in 2005 en 2006 vóór de beruchte PATRIOT ACT gestemd had en nota bene tijdens de verkiezingscampagne (!) stemde voor verlenging van de FISA ACT. Mensen die de ogen open hadden indertijd konden precies inschatten wat voor vlees men in de kuip had met Obama. Dus waarom was men verbaasd dat Obama op 31 december 2011 de NDAA ACT sectie 1021 en 1022 tekende, welke het hem toestaat terreurverdachten voor onbeperkte tijd op te sluiten zonder recht op proces? Natuurlijk, ondanks dat hij eerder plechtig beloofd had zijn veto over de wet te zullen uitspreken mocht betreffende legislatie de rechten van individuen dusdanig inperken. Maar ja, dat is politiek. Voor de zoveelste maal heeft de Messias de massa goed bij de neus. Tja, je moet er toch wat voor over hebben om verschoond te blijven van Al Qaeda? Dus worden wij verblijd met de NDAA.

Kerst is mondiaal gezien wellicht wel het feestelijke hoogtepunt van het jaar, zeker zover het de commercie aangaat. Venters van velerlei grootte kijken te saam met de horeca een jaar lang watertandend en likkebaardend uit naar dit feest der feesten. Het epos van het kindje in de kribbe verheven  tot MTV CRIBS. Er wordt zelfs speciaal een ‘redi musu’ met witte baard en slede voor opgetrommeld om de mens en  het mensenkind in de stemming te krijgen. Wat Nederland betreft komt deze Sinterklaas dan zelfs voor de tweede maal in een maand de deur plat lopen (al is het ditmaal absent van openlijke slavernij). Waar zou het bedrijfsleven zijn zonder het megafeest van 25 december? Als het niet zou bestaan dan zouden ze het wel zelf hebben uitgevonden zou je bijna gaan denken. Kerstmis is niet meer weg te denken. Het is nauwelijks voor te stellen dat er ooit een tijd is geweest dat de stille en heilige nacht niet existeerde. Of correcter is de vraag, is er eigenlijk wel ooit een epoch geweest dat er geen stille en heilige nacht was, dat de mensheid 25 december links liet liggen? Hoe zou men in de periode voor 2011 jaar geleden (plus minus) 25 december doorgekomen zijn?

Stel je voor, het is 25 december 2011 jaar geleden in de multi-etnische wereldstad Rome. Overal waar je gaat is men druk bezig met feest vieren. Allereerst natuurlijk de Romeinen zelf. Zij zijn nu in de finale van hun saturnalia festijn, dat synoniem staat voor losbandigheid. Nu op 25 december wordt dit festival afgesloten met het Brumalia feest, waarbij geschenken worden uitgewisseld. Alles ter eren van de Natalis Solis Victi; de geboortedag van de onoverwinnelijke zon. Maar in de stad gebouwd op zeven heuvelen wonen ook veel Egyptenaren en zij vieren vandaag de geboortedag van Horus, de verlosser die volgens het verhaal uit de maagd Isis is geboren en op aard gekomen was om de mensheid te redden. Eveneens zijn er–vooral in het leger– talrijke volgelingen van de Perzische zonnegod Mithras. Weer een andere verlosser die gekomen was ten bate van de mens en waarvan gezegd wordt dat herders het eerste van zijn geboorte waren verwittigd. Maar ook de gladiatoren hebben hun festijn: vele gladiatoren zijn van Germaanse afkomst en zij vieren weer hun joelfeest, het Noord-Europese midwinter festival, waarbij de terugkomst van de zon wordt gecelebreerd.

Ook een boom om de feestelijkheden rond het midwinterfestival verder op te  vrolijken  ontbrak niet bij verscheidene antieke volkeren. Dat was bijvoorbeeld in Rome de denneboom en in Egypte de palmboom; het was doorgaans een jonge boom die de nieuw geboren zon symboliseerde. Doch vooral in Babylonië kon men er wat van als het om het versieren van bomen ging. Want zo lezen we in Jeremia 10:2-4: “Zó zegt de Here: Gewent u niet aan de weg der volken en schrikt niet voor de tekenen aan de hemel, omdat de volken daarvoor schrikken. Want de handelwijze der volken, die is nietigheid: want als een stuk hout heeft men het uit het woud gehakt, –arbeid van werkmanshanden met de bijl–Met zilver en goud siert men het op, met spijkers en hamers maakt men het vast, zodat het niet waggelt.”

Op de muren van de Mesjkentempel–welke zo’n 1500 voor het begin van de jaartelling zou zijn gebouwd door koning Amenhotep–zien we de geboorte van kindje Horus uitgebeeld. Allereerst aanschouwen we dat Toth aan de maagd Isis bekend maakt dat ze een kindje zal krijgen, daarna de maagd Isis bevrucht worden zonder geslachtsgemeenschap doch middels levenstekens en vervolgens de geboorte van kindje Horus die geschenken krijgt en door drie wijzen bezocht wordt.

Van R.J Condon leren wij dat het in het oude Egypte gewoonte was een gans te offeren aan Osiris (Osiris zou bij woede slechts tot bedaren gebracht kunnen worden met een grote gans en een dunne cake) en het betreffende dier slechts te verorberen in het diepst van de winter. Daarbij komt nog dat het Egyptische woord sa zowel ‘gans’ als ‘zoon’ betekent, hetgeen zou refereren aan de grote liefde die een gans voor haar jongen heeft. Zodoende zou de gans symbool staan voor de opgeofferde zoon. Echter, tegenwoordig is de oorspronkelijke gans op het menu vervangen door de uit Amerika geïmporteerde kalkoen.

Op 21 december bereikt de zon het laagste punt van het jaar. Zo’n vier dagen is de zon ‘dood’, de dagen worden niet of nauwelijks langer. Maar vanaf 25 december gaan de dagen weer rekken: de zon wordt geboren. Reden tot grote vreugde dus. Wel, het is deze zonnewende die over de hele wereld sinds mensenheugenis wordt gevierd, doorgaans verpersoonlijkt door een zonnegod. Doch heden ten dage heeft de massa der mensen daar geen weet van,  aangezien de zo(o)n tegenwoordig zwaar overschaduwd wordt door Rudolph the Red-Nose Reindeer en soortgelijken. Tevens moge de politieke dynamiek in deze bonanza natuurlijk niet worden onderschat laat staan vergeten.

Woorden zijn heel belangrijk. Ze worden namelijk continu aangewend naar de verworpenen der aarde toe om te misinformeren, misdefiniëren, een toon te zetten, stemming te creëren, te miskennen, een negatieve beeldvorming te scheppen (wat weer aanzet tot negatief gedrag naar het lijdend voorwerp toe), en noem allemaal maar op.  Allemaal ter facilitering van de status quo. Maakt niet uit hoeveel ze je wijs maken dat woorden er niet toe doen, als je goed oplet moet je kunnen zien dat het tegendeel waar is. Eigenlijk is alleen al het feit dat men zoveel energie steekt om je wijs te maken dat woorden niet van relevantie zijn een klassieke vorm van misinformatie en bewijst impliciet juist het belang van woorden. Vandaar dat je woorden continu op een weegschaaltje dient te  leggen om ze op waarde te schatten. Of ze nu subtiel binnen gesmokkeld worden als de kleine lettertjes in het contract, of als neonreclame-achtige wijze in your face worden gedunkt zoals onlangs het Nederlands magazine Jackie deed door wereldster Rihanna als #@%$bitch  te brandmerken.

Woordelijk bestaat racisme niet in Nederland. Althans, dat is de consensus van de lokale publieke opinie.  Zodoende  wordt een ieder die zijn ongenoegen uit over het racisme in de polder consequent weggezet met de dooddoener dat hij ernstig lijdt onder de ziekte aanstelleritis. Racisme wordt volgens de aan huidskleur gebonden status quo steevast verward met tradities, vrijheid van meningsuiting, grapjes, goede bedoelingen, en de hele mikmak.

De merkwaardige, publiekelijk tot uitdrukking gebrachte mening van Nederlandse prominenten gerelateerd aan mensen van kleur is zo langzamerhand schier eindeloos. En de geschiedenis leert ons  dat ze er eigenlijk praktisch altijd mee weg komen (al dan niet na een korte periode van publiek ongenoegen). Recentelijk nog werd ex-profvoetballer Edgar Davids toegebeten  dat hij slechts op een bepaalde positie zit vanwege zijn huidskleur. Nederland reageerde furieus op dit verwijt dat Davids deed aan het adres van één van haar grote iconen. Edgar Davids, nota bene mikpunt van racistische opmerkingen,  kreeg zelfs een schop na door op de nationale tv bekroond te worden tot zwarte piet van de week.

Zoals gezegd bestaat racisme niet in Nederland, dus waarschijnlijk zijn Nederlandse journalisten in hun gevoel van euforie en arrogantie gaan vergeten dat Nederland geen wereldrijk meer is waar de zon nooit onder gaat. Als hoofdredactrice van Jackie Eva Hoek haar grenzen had geweten en het betreffende bargoens beperkt had tot een Nederlandse zangeres van kleur dan was ze er wellicht wel mee weggekomen. Had ze het af kunnen doen met zoiets als: “Je kunt toch wel tegen een grapje?” Doch dat bleek wat lastig toen zelfs de Amerikaanse wereldster in kwestie luid en duidelijk van zich liet spreken. Niet lang daarna was Eva haar bureau op kantoor aan het opruimen. Ook al heeft betreffende Amerikaanse diva inderdaad de uitstraling van your average girl from a video http://www.youtube.com/watch?v=Mq86e4Fhja0&ob=av2e zoals aan gerefereerd door India Arie, dit was een brug te ver.

Toch werpt zich de vraag op waarom tegenwoordig zoveel Zwarte artiesten beide samengevoegde scheldwoorden zo frequent gebruiken. Iemand die een grote bijdrage geleverd heeft aan de popularisering van de woorden #@%$ en bitch is natuurlijk rapper Ice Cube; eens leadrapper en tekstschrijver van rapgroep NWA–de eerste rapgroep die het woord #@%$ te pas en te onpas gebruikte–en bovenal de artiest achter het nummer A bitch is a bitch http://www.youtube.com/watch?v=Cc23tFso6P4 . Los van dat heeft hij zich in zijn lyrics enige tijd ongezouten uitgesproken tegen racisme en wordt gezien als één van de beste tekstschrijvers in Hip-Hop. Of zoals Sister Souljah het zei: “Sometimes he is right, and sometimes he is raw!”

In ieder geval, de muziekindustrie ging begin jaren ’90 uitgebreid marketonderzoek doen naar het rappubliek. Daaruit kwam tot hun grote verbazing naar voren dat de meeste rapplaten gekocht werden door witte pubers, en dat ze vooral die platen apprecieerden waarin veel gevloekt en gescholden werd en minachtend werd omgegaan met vrouwen. Mede op basis van deze informatie is de rapmuziekindustrie sterk verruwd medio jaren ’90. Opeens werd bepaald woordgebruik en het verheerlijken van merkwaardig gedrag de norm op rapplaten. Niettegenstaande dat ook veel rappers krachtig geageerd hebben tegen deze paradigma shift. Zo rapte de legendarische rapgroep A Tribe Called Quest  in het nummer Sucka Nigga http://www.youtube.com/watch?v=zkLxEk_9Vjk : “I be hating sucka mc’s, and the sucka niggas/Posing like they hard when we know they them card…See, nigga first was used back in the deep south/Falling out between the dome of the white man’s mouth/It means that we will never grow, you know the word dummy/Other niggas in the community think its crummy…Now the little shorties say it all of the time/And a whole bunch of niggas throw the word in they rhyme!”

De rapmuziekindustie (te onderscheiden van de Hip-Hop scene) aint that cool http://www.youtube.com/watch?v=zflDclWNiOg : het is een moderne minstrel show en daarmee een verlengstuk van het prison-industrial-complex. De politieke boodschap achter gangsta rap is dat Zwarte en Latino jongeren inherent crimineel en associaal zijn en daarom zo hard mogelijk moeten worden aangepakt. En die boodschap komt aan: de misdaadcijfers gaan omlaag, desalniettemin komen er steeds strengere straffen voor Zwarte en Latino jongeren. Waaruit eens te meer blijkt dat woorden inderdaad belangrijk zijn.

De Westerse media heeft er weinig ruchtbaarheid aan gegeven, doch op 9 mei 2011 heeft China toch echt heel luid en duidelijk tegen Amerika gezegd: “Tot hier en niet verder!” De persvoorlichtster van de Chinese minister van buitenlandse zaken Jiang Yu heeft op 19 mei de wereldpers verwittigd van deze opmerkelijke bedreiging die door Peking was gedaan tijdens de strategische en economische dialoog tussen China en de VS op 9 mei. Let wel, dit is het eerste ultimatum dat de VS heeft ontvangen in vijftig jaar (1958-1961 Berlijn-crisis).

Herinneren we het nog? Reeds in augustus 2007, ten tijde van het genesis van diens campagne, schreeuwde toenmalig kandidaat voor het Amerikaans presidentschap Barack Obama van de daken dat (het door de CIA gecreëerde) Al-Qaeda binnen de landsgrenzen van de soevereine staat Pakistan aangevallen moest worden. Als hij gekozen zou worden dan zou daar bevel toe gegeven worden met of zonder instemming van de Pakistaanse regering. En eerlijk is eerlijk, aangaande deze oorlogszuchtige belofte heeft hij keurig woord gehouden. Pakistan zal zich nu wel goed achter de oren krabben memoriserende de ontelbare hand en spandiensten die het in de jaren ’80 aan de VS heeft verleend. Blijkt nu allemaal stank voor dank te zijn. Ook in de geopolitiek geldt: behaalde resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst. Momenteel heeft het verzwakken van China’s buurland en natuurlijke bondgenoot Pakistan  grotere prioriteit voor de Zbigniew Brzezinski-fractie. Al was het maar vanwege het feit dat een stabiel Pakistan/Afganistan de aanleg van een oliepijplijn van het zgn. Midden-Oosten naar China mogelijk zou maken. Dat zou China in strijd met de Amerikaanse belangen minder kwetsbaar maken voor de aanvoer van olie over zee.

Verderop in Azië zouden de Amerikaanse troepen Mesopotamië gaan verlaten. Maar wat vernemen wij? Honderden Amerikaanse troepen die Irak zouden hebben verlaten zijn in werkelijkheid verplaatst naar Jordanië, nabij de grens met Syrië. In de grensplaatsen Albaej, Zunbaydiah en al-Nahdah zouden legerposten geconstrueerd zijn. Deze troepen moeten anticiperen op een nieuwe ‘humanitaire’ ingreep van de NAVO, ditmaal dus in Syrië. Niettegenstaande dat ook wat betreft het vermeende schenden van de mensenrechten door de betreffende regering het publiek al maanden verschrikkelijk in de maling wordt genomen door de mainstream pers. Onafhankelijke buitenlandse observeerders hebben geconcludeerd dat er in Syrië helemaal geen volksopstand is, maar dat juist gewapende terroristen Syrische burgers vermoorden, veelal overheidspersoneel: de CIA heeft naar verluid Saoedische en Libanese elementen ingehuurd om voor onrust te zorgen. Jawel, voor de zoveelste maal hebben CNN, Al Jazeera, en hoe al die propagandakanalen ook mogen heten, u schaamteloos voorgelogen!

Syrië is belangrijk voor Rusland aangezien het een marinebasis heeft aldaar. Tevens de enige Russische marinebasis aan de Middellandse Zee. Rusland is boos vanwege het raketschild dat Amerika wil bouwen in Polen en Tjechië en slikt het Amerikaanse argument niet dat het is ter bescherming tegen toekomstige Iraanse nucleaire aanvallen. En terecht. Want waarom bouw je anders dat schild helemaal in Oost-Europa? Waarom niet in landen grenzend aan Iran? Mede vanwege de verslechterende relaties met het Westen worden militaire bases zoals die in Syrië steeds belangrijker voor Rusland. Daarnaast hebben analisten opgemerkt dat het Westen een nieuw marionettenregime aan de macht willen helpen in Syrië zodat er een gaspijplijn van het zgn. Midden-Oosten rechtstreeks naar Europa kan worden gebouwd. Hoeft Europa voortaan geen Russisch gas meer te kopen waardoor de Russische economie in elkaar zou donderen. Kortom, in werkelijkheid zal Rusland hard geraakt worden met de omverwerping van de huidige Syrische regering.

Hetgeen de vermeende Amerikaanse terugtrekking uit Irak weer in een heel ander licht plaatst is het gegeven dat de Amerikanen na hun vermeende vertrek uit Irak hun troepenmacht in de Perzische Golf spectaculair versterken. Dat zou dan gebeuren door meer troepen te legeren in Koeweit en door het aantal Amerikaanse oorlogsschepen ter plaatste sterk uit te breiden. Zo zijn er inmiddels al drie Amerikaanse vliegdekschepen onder de gelederen van de vijfde vloot. Wat van de Amerikaanse terugtrekking uit Irak een ouderwets vestzak, broekzak verhaal maakt.

Het Amerikaanse militaire apparaat heeft de grootste moeite gehad met kleine landen als Afganistan, Irak en Libië, desondanks heeft hen dat niet gedemotiveerd grotere mogendheden als China en Rusland uit te dagen door te trachten ze te omcirkelen. Het lijkt er echter op dat China en Rusland hun hakken in het zand hebben gezet bij respectievelijk Pakistan en Syrië. Desalniettemin weerhield dat president Obama er onlangs niet van te verkondigen dat Azië de prioriteit vormt voor Amerika’s militaire expansie en economische allianties. Die uitspraak wordt kracht bijgezet door Hillary Clinton heel provocerend sympathie te laten tonen aan Aziatische landen waarmee China grensconflicten heeft zoals Taiwan, Vietnam, Brunei en de Filippijnen. Maar ook het aantal Amerikaanse oorlogsschepen aan de Chinese kust neemt flink toe. Dus dan weten we dat. Het Amerika van Obama is momenteel op alle mogelijke manieren China en Rusland aan het uitdagen. Wat wordt verkocht als humanitaire acties tegen kleinere landen zijn in werkelijkheid zetten op het grote schaakbord tegen het grootste land en de op één na grootste economie ter wereld. Doch hopelijk neemt Obama de Chinese waarschuwing en de Russische grieven ter harte, want anders zouden we best wel eens op de rand van een derde wereldoorlog kunnen staan. Zouden de onheilsprofeten dan toch gelijk krijgen betreffende het jaar 2012?

Nu het welvarendste en progressiefste land van Afrika te gronde is gericht door hen die het neoliberalisme wensen te globaliseren, ziet het er helaas beslist niet rooskleurig uit voor het continent. Het sprankje hoop dat er enige tijd leek te zijn is de grond ingeslagen. De rijkdommen van Afrika liggen weer als vanouds voor het oprapen voor de Anglo-Amerikaanse speculanten oligarchie. De Afrikaanse Unie incasseert liefst een derde van haar budget van de EU, dus kan het onmogelijk onafhankelijk opereren. Hetzelfde geldt helaas voor de Afrikaanse legers, die steeds intensiever samen gaan werken met het Amerikaanse AFRICOM.

Nu het Libië van Khadafi is weggebombardeerd door NAVO om vervangen te worden door de racistische NTC–die tienduizenden Zwarte Afrikanen genadeloos konden lynchen met instemming van Obama–is er niemand meer om Afrika te verdedigen. Afrika smacht naar een Che Guevara, want zeker met leiders als Goodluck Jonathan (Nigeria), Paul Kagame (Rwanda) of Yoweri Museveni (Oeganda) aan het roer heeft Afrika eigenlijk geen vijanden meer nodig.

Toch zijn er elders in de wereld tekenen dat je aan de klauwen van het globaliserende neoliberalisme kunt ontkomen. In Zuid-Amerika lijkt het verscheidene landen vooralsnog te lukken. Zo weerstaat Cuba zelfs reeds meer dan 50 jaar (met vallen en opstaan weliswaar) de toorn van het Amerikaanse imperialisme en steeds meer buren volgen haar voorbeeld.

Eén der Latijns-Amerikaanse landen dat goed te grazen is genomen door het Anglo-Amerikaanse imperialisme is Argentinië. Argentinië mocht na de 2^e wereldoorlog enige jaren genieten van een bloeiende economie doch behoorde samen met  Chili tot de eerste staten waar met het neoliberalisme van Milton Friedman werd geëxperimenteerd: het werd hardhandig de bevolking door de strot geduwd middels een door de CIA geïnitieerde militaire coup.

Uiteindelijk wist Argentinië van dat verschrikkelijke militaire dictatorschap af te komen, maar niet onder goede economische omstandigheden. Argentinië was tijdens het militaire bewind diep in de schulden geraakt. Doch de democratisch gekozen president Carlos Menem dacht wel raad te weten: hij meende middels nieuwe neoliberale maatregelen zoals de deur openzetten voor buitenlandse speculanten, grotere flexibiliteit op de arbeidsmarkt, privatisering van staatsbedrijven en sociale zekerheid, het koppelen van de pesos aan de dollar, etc., de Argentijnse economie weer op de rails te krijgen. Eveneens onder Menem wist de beruchte BCCI bank Argentijnse ambtenaren met steekpenningen zover te krijgen de Argentijnse staatsschuld voor een appel en een ei aan hen te verkopen, om het vervolgens weer tegen het volle pond aan de Argentijnse staat terug te verkopen (waardoor Argentinië’s staatsschuld zou oplopen tot $132 miljard in 2001). Overigens, in 1993 moest Menem omringd door een drugsschandaal aftreden.

In 1994 kwamen Argentinië en nog een aantal andere landen die diep in de schulden zaten met het IMF overeen dat een deel van hun schulden werden kwijtgescholden. Echter, het was een valstrik, want die kwijtschelding vond plaats op voorwaarde van nog verdere neoliberale hervormingen. Dit, in combinatie met de crisis in Azië had tot gevolg de totale ineenstorting van Argentinië in 2001. Argentinië’s staatsschuld verdubbelde tussen 1995 en 2001. Argentinië kon haar schulden niet meer aflossen, werkloosheid rees de pan uit en de middenklasse verarmde. Er braken zodoende ernstige rellen uit en president La Rua trad af maar na hem legden in korte tijd vier presidenten eveneens het bijltje erbij neer.

Uiteindelijk kwam Nestor Kirchner aan de macht op 25 mei 2003, die de Argentijnen onmiddellijk verbaasde door de eerder verleende amnestie in te trekken voor misdaden gepleegd tijdens het militaire bewind van generaal Videla (1976-1983). Wat economische adviseurs betreft maakte hij voor de verandering geen gebruik van de adviezen van in de VS opgeleide neoliberale economen welken Argentinië in het ravijn hadden gedonderd, maar van lokaal opgeleide specialisten. Kirchner ging op handige wijze om met het door Argentinië ingestelde debt moratorium (voorlopige stop van betaling van schulden). Kirchner liet weten slechts 25 cent te zullen betalen voor elke dollar die Argentinië verschuldigd was aan private schuldeisers, die ziedend van woede op hun beurt weer het IMF aan de mouw gingen trekken om Argentinië eens goed af te straffen. Maar het onder een beschadigd imago en geslonken bankrekening lijdende IMF durfde de confrontatie deze maal blijkbaar niet aan. Kirchner  zette het IMF op een zijspoor door $10 miljard te lenen van  Venezuela zodat onmiddellijk de machtigste schuldeiser, het IMF, in één klap afgelost was, konden ze geen malle contraproductieve neoliberale hervormingen meer komen eisen. Met andere buitenlandse schuldeisers kwam hij vervolgens overeen dat tweederde van Argentinië’s buitenlandse schulden voor 76,2% werden afgeschreven, hetgeen inhield dat de buitenlandse staatsschuld die Argentinië bij het begin van de crisis had met de helft was verminderd.

Ondanks dat de situatie in 2001 compleet hopeloos leek, heeft de Argentijnse economie zich de laatste jaren onder het presidentschap van wijlen Nestor Kirchner en vanaf 2007 diens vrouw en opvolgster Cristina Kirchner, spectaculair hersteld. Welk epos bewijst dat als je moedig bent en handig manoevreert de strijd met het US Treasury-Wall Street/City of London-IMF-complex wel degelijk winnend af kunt sluiten. Waarschijnlijk eveneens geholpen door het feit dat de VS en Groot-Brittannië de afgelopen tien jaren hun handen overvol hadden aan militaire projecten in westelijk Azië, maar toch, het ten dode afgeschreven zilverland is de laatste jaren als een feniks uit de as herrezen. Alsof de geest van Che Guevara waakt over zilverland.

Nationale feesten zijn er niet zo maar om het zijn. Ze hebben een belangrijke functie. Het creëren van grootschalige gezelligheid kan voor het onnozele publiek een doel op zich zijn, doch zij die de macht hebben die feesten te creëren, instellen en cultiveren denken veel dieper dan dat. Met zo’n nationaal festijn wordt kortweg namelijk het bestaansrecht van een beschaving/staat gevierd. Aangezien zoals gezegd mensen feest associëren met gezelligheid, plezier, mooie herinneringen, etc., is het effect mits je de mensen zover krijgt nationale feesten uitgebreid te gaan vieren–zeker als ze dit van jongs af aan doen–dat ze flink aan die festijnen gehecht raken en dus indirect of direct eveneens aan hetgeen wordt gevierd en dat is weer het bestaansrecht van het instituut. Het bestaansrecht van het instituut promoveert zodoende tot een prijsloze mooie herinnering. Oftewel, nationale feesten zijn gewoon van essentieel belang ter bevordering van de natievorming.

In extentie zijn ze om precies dezelfde redenen uitstekende instrumenten om gekoloniseerde volkeren in een voor de kolonisator noodzakelijke staat van mentaal kolonialisme te houden. Wat gebeurt er bijvoorbeeld met de psyche van een inheemse Amerikaan die Columbusdag viert of Thanksgivings Day? Die viert in feite genocide op zijn volk. Doch als de status quo in bepaalde landen op het westelijk halfrond erin slaagt de historisch gekoloniseerde volkeren zover te krijgen tijdens dit soort feesten de bloemetjes uitgebreid buiten te zetten zodat zij het gaan associëren met een fijne tijd, dan vergroot het de kans dat die volkeren in hun lot gaan berusten. Dus als jij de geest van een volk daadwerkelijk wenst te dekoloniseren dan is het uitermate belangrijk dat je de feesten die je wel en niet nationaal wilt vieren zorgvuldig onder het vergrootglas legt. Want naast het koloniale onderwijs en media zijn ook de nationale feestdagen een geijkte methode om volkeren geestelijk te knechten.

Als we naar het in Nederland en België zo prominent gevierde Sint Nicolaasfeest kijken dan zien we dat de figuur zwarte piet voor het eerst opduikt in 1850 in het boekje St. Nicolaas en zijn knecht van Jan Schenkman. Maar veel wijst er gewoon op dat zwarte piet de Nederlandse versie is van de Noord-Amerikaanse minstrel. De minstrel bestond minstens zo vroeg als 1815 maar was in 1843 voor het eerst te bewonderen in het Chattam Theatre te New York, hetgeen de indertijd sterk groeiende populariteit van de minstrel shows aangaf. Minstrel shows waren in principe zwart geschminkte witte mensen die Zwarte mensen compleet belachelijk maakten door op hele gekke manieren te zingen, dansen, praten, etc.  De populariteit van minstrel shows nam dramatisch toe nadat witte mannen in de VS algemeen kiesrecht hadden gehad in de jaren 1830. De minstel show was absoluut geen onschuldig entertainment:  de onderliggende boodschap van de minstrel show was dat Zwarte mensen een gevaar vormden voor de beschaving en dus ongeschikt waren, het intellect en de verantwoordelijkheid domweg ontberend om aan een democratie deel te nemen. Daarom moest er alles aan gedaan worden ze eronder te houden. Wit Amerika raakte gefascineerd door minstrel shows. Zo zeer zelfs dat het theater de eerste bedrijfstak werd van massa entertainment: jawel, de oorsprong van de Amerikaanse entertainment industry ligt in het pathologisch ridiculiseren van Zwarte mensen, de minstrel show!

In de 19^e eeuw was het zeker niet slechts in de VS mode om de Zwarte mens op een ongunstige wijze uit te beelden, doch eigenlijk in de ganse Westerse wereld. Dit was namelijk het epoch dat verscheidene Europese mogendheden serieuze ambities hadden hun al dan niet reeds bestaande overzeese gebiedsdelen spectaculair uit te breiden in Afrika. Om dat kolonialisme te legitimeren was het noodzakelijk eerst een karakter genocide te plegen op de Zwarte mens, een beeld te creëren dat de Zwarte mens zeer achterlijk en ongeciviliseerd was en dat de goede witte man de taak ten deel viel hem beschaving bij te brengen: the white man’s burden. Alle mogelijke media tot kinderboekjes aantoe werden nu openlijk racistisch. Het was naast de tijd van de opdeling van Afrika de tijd van de KKK, van de eugenetica beweging en inderdaad de tijd dat het Nederlandse Sinterklaasfeest verarmd werd met het racistische element zwarte piet. Die paste uitstekend in het tijdsbeeld.

We weten dat een nationaal feest niet zo maar wordt gevierd, dus wat beoogden de Nederlandse autoriteiten te communiceren met de integratie van een racistische minstrel in een kinderfeest, die zoetigheid uitdeelt aan witte kindjes dat gefabriceerd is van ingrediënten die uit tropische koloniën (chocolade, suiker, specerijen, etc.) zijn gepikt? Wat er aan al die lieve kindertjes middels een ‘onschuldig’ kinderfeest met de paplepel ingegoten werd is dat het Nederlands/Belgische koloniale imperium hen veel lekkers te bieden had en dus bestaansrecht verdiende. Wederom, als je eenmaal van jongs af aan emotioneel in dit feest geïnvesteerd hebt dan ga je het tegen beter weten in te vuur en te zwaard verdedigen. Als het doel van het feest is het bestaansrecht van het Nederlands/Belgische koloniale imperium vieren, dan kan het inderdaad onmogelijk zonder zwarte piet, anders is het een Maxim machinegeweer zonder kogels. Desalniettemin,  in Suriname en Curaçao schijnt men de laatste jaren tegen 5 december ook steeds tukker te worden op kinderfeestjes. Dat kan. Maar of het publiekelijk vieren van zwarte piet nu echt bijdraagt tot het dekoloniseren van de geest weet ik niet.

Vrijheid van meningsuiting? In communistische dictaturen mocht je ook meestal van alles vinden, zolang het maar niet anti-communistische partij was. Nederland heeft ook zo’n variant: je mag van alles vinden zolang het (o.a.) maar niet anti-zwarte piet is. Daar kwamen verschillende demonstranten op 12 en 13 november achter in respectievelijk Dordrecht en Amsterdam. Vreedzaam protest tegen racistische slavernij-indoctrinatie onder het demagogische mom van kinderfeest werd bekocht met mishandeling door de politie. Echter, historisch gezien was het beslist niet uniek dat de politie met fysiek geweld de slavernij verdedigde. Sterker nog, betoogd kan worden dat het instituut politie speciaal is opgericht om de slavernij te handhaven!

In vroeger dagen werd de orde gehandhaafd door burgerwachten (nachtwachten). Het instituut politie zoals we het nu kennen stamt af van de zogenaamde slave patrols. Voor het eerst ingevoerd in de Engelse kolonie Barbados. Het aanvankelijke systeem van professionele slavenvangers/milities die weglopers moesten grijpen en opzichters die verantwoordelijk waren voor de handhaving van de orde op de plantages stemde de status quo op het betreffende Caribische eiland niet tevreden. Daarom werden er rond 1700 2.000 professionele soldaten uit Engeland ingescheept die puur als taak hadden de slaafgemaakten in de gaten te houden. Zij moesten weglopers pakken, samenscholingen voorkomen, de verblijven van slaafgemaakten onderzoeken, de orde handhaven op openbare bijeenkomsten, of meer in het algemeen, de Zwarte bevolking intimideren.

Dit systeem werd spoedig in bepaalde zuidelijke staten van wat later de VS zou worden overgenomen: een gedeelte van het koloniale leger kreeg uitsluitend als taak Zwarte mensen in de smiezen te houden. In het Zuiden werden Zwarte mensen geterroriseerd door de slave patrol te paard. Dag en nacht iedere Zwarte persoon die zij tegen het lijf liepen controlerend op hun pasje. Kon er geen geldig pasje getoond worden, dan zwaaide er een verschrikkelijk pak slaag en retournering naar de relevante plantage danwel gevangenisstraf. Maar ook de woningen van slaafgemaakten werden regelmatig door de slave patrol onderzocht, etc.

Na afschaffing van de slavernij werden deze slave patrols omgevormd tot politiecorpsen. Maar hun werkzaamheden bleven in de praktijk veelal hetzelfde: de Zwarte bevolking onder de duim houden. Veelal was er nauwelijks verschil tussen de KKK en de politie: vele politieagenten van hoog tot laag waren lid van de KKK en als ze geen lid waren dan sympathiseerden ze op zijn minst in sterke mate met de Klan. Vandaag de dag is het nog steeds zo dat de Zwarte en Latino bevolking in de VS onevenredig frequent wordt gemonitord en dus onevenredig vaak in het gevang terecht komt. Door deze praktijk ontstond de laatste decennia zelfs het beruchte, racistische prison-industrial-complex.

In London richtte minister van binnenlandse zaken Sir Robert Peel in 1829 the Metropolitan Police Department op (omdat de voornaam van de oprichter Robert was werden de agenten voortaan Bobbies genoemd). Dit London Metropolitan Police is het fameuse blauwdruk van politiecorpsen over de hele wereld, doch op haar beurt weer gebaseerd op het bloeddorstige koloniale politiecorps Royal Irish Constabulary welke diezelfde Peel eerder in 1814 had opgericht in Ierland.

Wat Nederland betreft was de politie gedurende de 2e wereldoorlog dusdanig fout geweest dat het corps na de oorlog moest worden opgeheven en opnieuw opgericht. Op zich niet verwonderlijk. Zo leren wij van Kristian Williams dat de primaire taak van de politie nooit geweest is het bestrijden van misdaad, doch het beschermen van de elite (die doorgaans adherenten zijn van systemen als witte suprematie en kapitalisme) van een specifieke samenleving tegen ongewenste vaak etnisch gedefinieerde groepen. Als overtuiging, indoctrinatie, morele druk of prikkelende maatregelen allen hebben gefaald komt uiteindelijk de politie ingrijpen.

De hamvraag is, waarom is het voor de status quo in  Nederland een zaak van leven en dood om de junioren van de samenleving reeds grondig te indoctrineren met op huidskleur gebaseerde meester-slaaf verhoudingen? Als het echt waar is dat het Sinterklaasfeest slechts kan bestaan bij de gratie van de figuur zwarte piet dan moet toch de conclusie getrokken worden dat het primaire doel van dat feest is racisme institutionaliseren in de hoofdjes en hartjes van de volgende generatie en niet het onschuldig vermaken van kindertjes? Want het was erg interessant,  de manier hoe de ware volksaard boven water kwam. Oftewel de kettingreactie van racisme die wij waarnamen: door het ene racistische probleem aan te kaarten kwam onmiddellijk het andere racistische probleem boven water, weer gevolgd door een stormvloed van racistische reacties in de media van mensen die zich met de status quo in Nederland identificeren.

Bovendien,  is het niet typerend dat de politie zulk grof geweld toepaste om nota bene de beschermheilige van de dieven en hoeren (jawel, Nicolaas van Myra, beschermheilige van de dieven en hoeren!) te beschermen tegen vreedzame demonstranten? Dat onderstreept onze eerdere bewering dat de hoofdtaak van de politie niet is het bestrijden van de misdaad. Hierop voortbordurend, het feit dat de politie in 2011 te vuur en te zwaard symboliek verdedigt dat luid en duidelijk refereert aan de grootste misdaad tegen de menselijkheid uit de geschiedenis maakt de cirkel rond, want zoals we eerder zagen ligt de oorsprong van de politie in de slave patrols die als taak hadden de slaafgemaakten onder de duim te houden. De witte politie vertrapt de grondwettelijk vastgelegde vrijheid van meningsuiting en springt in de bres ter bescherming van anachronistische koloniale propaganda genaamd zwarte piet.

Europa had nog nooit een Zwarte man zien voetballen. Maar daar kwam met de Olympische Spelen van 1924 te Parijs verandering in toen Uruguay het veld betrad met ene José Andrade in de gelederen. Echter, deze Jose Andrade viel beslist niet slechts op vanwege diens huidskleur, doch veel meer nog vanwege het wonderbaarlijk schone spel dat hij op de mat legde. Het was ongekend, nooit eerder vertoond. Aanleiding gevend tot het in het leven roepen van bijnamen als “de man met de gouden voeten”, “het Zwarte wonder” en “de Zwarte parel”. Aan zijn lijdraad speelde  Uruguay de beste ploegen die Europa op de been kon brengen als kleine jongetjes van het kastje naar de muur, en in één wedstrijd flikte sterspeler Andrade zelfs het kunstje om het halve veld over te steken met de bal op zijn hoofd. Tegen dit soort Zuid-Amerikaanse balgoochelaars was er voor de Europese krachtmens geen kruid gewassen. Uruguay werd dan ook met overmacht wereldkampioen [Olympisch kampioen] en de talloze nieuwe concepten over modern voetbal die José Andrade en secondanten in ‘de oude wereld’ introduceerden hadden de voetbalkenners in Europa ontieglijk veel stof gegeven om diep over na te denken!

Overigens, Uruguay liet niet slechts Europa kennis maken met Zwarte voetballers in vertegenwoordigende elftallen, maar bizar genoeg eveneens Zuid-Amerika: Uruguay was het eerste nationale elftal dat ooit Zwarte spelers in de opstelling telde. Dat zou gebeurd zijn bij de voorloper van de Copa America in 1916 te Chili, waar het met twee Zwarte spelers in het team thuisploeg Chili met 4-0 van de mat veegde  en met name Gradín was die dag fantastisch. Chili was achteraf zo onsportief om te protesteren tegen de uitslag omdat Uruguay Zwarte spelers zou hebben opgesteld, maar dit protest werd afgewezen. Uruguay ging door en zou het toernooi winnend afsluiten. Bij een ander Zuid-Amerikaans kampioenschap in 1919 te Brazilië zagen talloze Brazilianen van kleur voor de eerste maal in hun levensdagen Zwarte voetballers toen zij het nationale elftal van Uruguay aanschouwden.  Isabelino Gradín werd mateloos populair in Zwart Brazilië en de inspiratie van een nieuwe generatie voetballers, en daarmee, ondanks dat Europa hem nimmer mocht aanschouwen, één van de meest invloedrijke voetballers uit de geschiedenis…

José Leandro Andrade zag op 22 november 1901 te Salto, Uruguay het levenslicht als zoon van een Argentijnse moeder en een Braziliaanse vader (vader Andrade was een specialist in Afrikaanse magie en zou een slaafgemaakte zijn geweest die uit Brazilië was weggevlucht). Op jonge leeftijd verhuisde Andrade naar hoofdstad Montevideo waar hij zou spelen voor Misiones, Bella Vista, Nacional (waarmee hij vier maal kampioen werd), Peneral en Wanderers. Vanaf midden jaren ’30 zou hij nog voor de Argentijnse clubs Atlanta, Lanús-Talleres en Argentinos Juniors spelen. En in het shirt van het nationale elftal van Uruguay groeide hij zoals reeds aangegeven uit tot de beroemdste voetballer op het aardoppervlak. Doch helaas is hij na zijn glansrijke voetbalcarrière aan lagerwal geraakt en zou op 5 oktober 1957 in armoede sterven.

Natuurlijk is het voetbal enorm geëvolueerd sinds de tijd dat Andrade op de velden te bewonderen was, maar gezegd kan worden dat hij rechts op het middenveld speelde, bekend stond om zijn uitstekende spelinzicht, fysiek contact vermeed, lang was,  zeer snel, tweebenig, en alles kon met een bal. Kwaliteiten die van hem de sterspeler maakte van een elftal dat de wereld versteld deed staan en het internationale voetbal revolutioneerde.

Bij afwezigheid van een onafhankelijk mondiaal toernooi werden de Olympische Spelen algemeen aanvaard als het wereldkampioenschap. Alhoewel, het duurde tot 1924 te Parijs dat voor de eerste maal een Zuid-Amerikaans team (Uruguay) mocht participeren. Dat zou interessant worden, want in Zuid-Amerika had het spelletje zich op een hele andere manier ontwikkeld. Europa wist niets van het Zuid-Amerikaanse voetbal af en veronderstelde arrogant dat het niveau aldaar niet om over naar huis te schrijven was. Maar hoogmoed kwam voor de val.  De op kracht spelende Europeanen tegen de technisch onderlegde Zuid-Amerikanen. Een botsing van stijlen die Uruguay met vlag en wimpel weerstond (Joegoslavië 7-0, Verenigde Staten 3-0, Frankrijk 5-1, Nederland 2-1, Zwitserland 3-0). De impact was geweldig. Experts hebben wel betoogd dat deze dramatische botsing van stijlen het begin was van het moderne voetbal. Het veranderde de ideeën over hoe voetbal moet worden gespeeld, en zoals aangegeven was de gitzwarte José Andrade de grote ster van het beste team ter wereld. De Britse pers bestempelde hem tot “grootste aller grote Uruguayanen.”

In 1928, in Amsterdam, waren de Europeanen gewaarschuwd. Desalniettemin werd het Zuid-Amerikaanse huzarenstukje herhaald of zelfs overtroffen aangezien beide Zuid-Amerikaanse ploegen die nu deelnamen (Uruguay en Argentinië) de finale speelden. Opnieuw won Uruguay de gouden plak, maar helaas liep sterspeler Andrade in de halve finale een oogblessure op die uiteindelijk tot blindheid leidde aan één oog. Maar als eerbetoon voor de opmerkelijk prestaties mocht Uruguay in 1930 het eerste officiële FIFA wereldkampioenschap voetbal organiseren. Wederom kwam Uruguay in de finale aardsrivaal Argentinië tegen en ook deze keer zegevierden Andrade en consorten. Bovendien,  na eerder de ster te zijn geweest van de Spelen van 1924 en 1928 verwierf Andrade die status nu opnieuw op het eerste officiële FIFA wereldkampioenschap. José Andrade was lang voordat Pelé überhaupt geboren was reeds de eerste wereldster die het voetbal heeft gekend.