Was Cleopatra Zwart? (1)

I


Cleopatra is ongetwijfeld de beroemdste vrouw uit de ganse wereldgeschiedenis. Ondanks dat ze 2.000 jaar geleden overleed is ze tot op de dag van vandaag springlevend. De meeste mensen die heden beroemd zijn zullen over honderd jaar allang en breed vergeten zijn. Sterker nog, sommigen zullen volgend jaar al in de vergetelheid zijn geraakt. Maar de roem van Cleopatra kan met recht klassiek genoemd worden want het weerstaat de tand des tijds feilloos. In de loop der eeuwen heeft zij als inspiratie gediend voor talloze toneelstukken, romans, opera’s, balletvoorstellingen, films, tekeningen, schilderijen, beelden, gedichten, etc. We zouden niet snel een vrouwelijk karakter kunnen noemen dat zo onafgebroken zo erg tot de verbeelding heeft gesproken. In ieder geval wat betreft de Westerse wereld.

Recentelijk brak de controverse over de huidkleur van de onsterfelijke koningin wederom uit. Dat gebeurde nadat Beyoncé tijdens het Coachella Festival als Cleopatra ten tonele verscheen. Dit wekte naar verluidt de woede op van vele Noord-Afrikaanse Arabieren. Want hoe kon ‘hun’ Cleopatra nu behoord hebben tot die volkeren die zij als zwaar minderwaardig beschouwen? Als Cleopatra daadwerkelijk Zwart was dan is dat dus niet slechts een fikse deuk voor de aanhangers van de ideologie van de witte suprematie, maar voor allen die lekker in hun vel zitten bij de gratie van het neer kunnen kijken op Afrikanen. Maar waarom spreekt Cleopatra zo tot de verbeelding? Wat maakt haar zo bijzonder? En spreekt ze eigenlijk wel tot de verbeelding om de juiste redenen?

Cleopatra’s faam is des te opmerkelijker als we beseffen dat de wereld haar voornamelijk heeft leren kennen door de ogen van haar vijanden, de Romeinen. In door hen overgeleverde bronnen wordt ze veelal afgeschilderd als een wellustige hoer. Toegegeven, Cleopatra was ongetwijfeld een zeer geraffineerd verleidster, aangezien ze erin slaagde de machtigste mannen ter wereld om haar duim te winden. Maar dat was slechts één van haar vele talenten.

Cleopatra was in de allereerste plaats een Egyptische patriot. Ze was verliefd op Egypte en zeer geliefd bij het Egyptische volk. Opmerkelijk, aangezien de met het zwaard heersende Macedonische dynastie waartoe ze wordt gerekend zeer gehaat was bij de inheemse Egyptenaren. Maar Cleopatra had niets met Griekenland/Macedonië. Cleopatra beschouwde zichzelf als op en top Egyptisch, ze kleedde zichzelf Egyptisch, omarmde de Egyptische religie (ze vereenzelfvigde zich met Isis) en sprak in tegenstelling tot haar voorgangers in de Ptolemaeïsche dynastie Egyptisch. Sterker nog, Cleopatra sprak zoveel als 9 talen vloeiend.

Julius Caesar had het Egyptische leger reeds in de pan gehakt. Alles wees erop dat hij van Egypte een Romeinse kolonie zou maken, en dat was een waar schrikbeeld. Doch met haar charmes wist Cleopatra de schier onverslaanbare veldheer dusdanig voor zich te winnen dat hij haar als koningin van Egypte aanstelde. Nadat Julius Caesar was vermoord herhaalde zij dat kunstje met een andere oppermachtige Romeinse generaal, nl. Marcus Antonius.

Hoe dan ook, met haar aparte manier van politiek bedrijven zorgde ze er wel voor dat Egypte voor nog zo’n 20 jaar soeverein bleef. In die 20 jaar toonde zij zich een zeer kundig staatsvrouw. Ze erfde een zwak, hongerlijdend koninkrijk met een lege schatkist. Maar door handelsrelaties aan te gaan met landen in het oosten zover als India en de belasting voor de boeren te verlagen wist ze de economie weer op de rails te krijgen.

Waar de Romeinen Cleopatra omschrijven als een gewiekste hoer die zich van hekserij bediende wordt ze in Arabische bronnen omschreven als een begaafd natuurkundige, wijsgeer en scheikundige. In ieder geval, ze stond aan het hoofd van indrukwekkende bouwprojecten die Egypte honderden jaren niet meer had mogen aanschouwen. Tevens bouwde ze een indrukwekkend marine en op het toppunt van haar macht regeerde ze praktisch over het ganse oostelijke Middellandse Zeegebied.

Kortom, Cleopatra had van Egypte weer een wereldmacht gemaakt (ook al was het officieel een Romeinse vazalstaat). Een nieuwe oorlog met Rome was onvermijdelijk. De Romeinse senaat verklaarde in 32 v.j. Cleopatra de oorlog, waarmee de laatste burgeroorlog van de Romeinse Republiek aanving. Haar minnaar Marcus Antonius en zijn leger deserteerden de Romeinen en verkozen de kant van Cleopatra. Uiteindelijk werd de Egyptische marine definitief verslagen in de slag bij Actium. Naar verluidt omdat bepaalde patriarchisch ingestelde Romeinen in haar leger haar verraadden omdat zij simpelweg niet konden verkroppen dat een vrouw heerser van de wereld zou worden. Cleopatra deed nog een poging om consul Octavianus te verleiden, maar nadat dat mislukte pleegde ze zelfmoord om haarzelf en haar volk de vernedering van een zegetocht door Rome te besparen.

Alhoewel Cleopatra uiteindelijk verloor is ze er in korte tijd in geslaagd van een verzwakt Egypte weer een wereldmacht te maken. Het Egypte van Cleopatra was de laatste serieuze militaire bedreiging voor Rome. Mocht ze in de slag bij Actium hebben gezegevierd dan was wellicht niet Rome, maar Egypte de laatste 2.000 jaar het model geweest van de Westerse beschaving. Hieruit volgt dat Cleopatra vaak om de verkeerde redenen tot de verbeelding spreekt. Zelfs verschillende prominente Afrikaansgecentreerde geleerden geloofden de propaganda van haar vijanden dat ze slechts een zich van hekserij bedienende, gewiekste verleidster was, en zagen daarom haar historische waarde niet in: het zou daarom niet van belang zijn of ze wit was of Zwart. Maar zelfs al was Cleopatra een hoer, welke andere hoer is er ooit in geslaagd zichzelf te verkopen voor een wereldrijk?

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Keuzes


Kanye West heeft dus openlijk de door velen als racistisch beschouwde republikeinse president Donald J. Trump omarmd. In navolging van de conservatieve Zwarte journaliste Candace Owens. Enerzijds opmerkelijk, aangezien rappers doorgaans anti-establishment zijn. Zo heeft het witte rapfenomeen Eminem president Trump meermalen gedist, tot tevredenheid van velen. Maar Kanye West is een apart geval. Zijn liefdesverklaring aan Trump kwam nl. niet zo maar uit de lucht vallen. In september 2015 verkondigde Trump reeds publiekelijk dat Kanye West van hem houdt. In december 2016 kwam er een aanwijzing dat Trump niet loog toen hij beweerde dat Kanye een fan van hem is. De rap-ster zocht toenmalig president elect Donald Trump nl. op met een grote entourage in de welbekende naar hemzelf vernoemde toren. Alhoewel Kanye geen commentaar verschafte over het hoe en waarom van zijn bezoek, sprak die daad boekdelen, omdat veel grote popsterren op geen enkele manier met Trump geassocieerd wensten te worden. Zo stonden ze niet toe dat hun muziek gedraaid werd tijdens Trump´s campagnebijeenkomsten, en weigerden ze op te treden tijdens zijn inauguratie. Vandaar dat het erg opviel dat Kanye West—nota bene een Zwarte popster—zich wel met de door velen als racistisch beschouwde Donald J. Trump associeerde.

Kanye West is overigens niet de eerste rapper die op bezoek is geweest bij een tot president gekozen conservatieve politicus. Die eer komt wijlen Eazy E toe. Rechtstreeks uit de goot naar het Witte Huis. Hoe een voormalig drugdealer uit het getto van Compton zichzelf middels een list uitgenodigd wist te krijgen door president Bush senior. En wel voor een high society bijeenkomst op het Witte Huis. Volgens sommigen had Eazy E zijn ziel verkocht aan de duivel. Maar Eazy E zelf was zich van geen kwaad bewust. Hij was compleet apolitiek en zag zijn ontmoeting met Bush en sympathisanten als een goede, voordelige publiciteitsstunt.

Het grote verschil tussen Eazy E en Kanye is dus dat het bij Kanye om veel meer ging dan een publiciteitsstunt. Eazy E stond onverschillig tegenover Bush, terwijl Donald J. Trump het idool is van idool Kanye West. Het idool van een idool dus. We hebben wel vaker aangegeven dat de invloed van Hip-Hop op de wereld van vandaag de dag moeilijk onderschat kan worden. Dat is nu wederom gebleken. De coming out van Kanye uitte zich onmiddellijk in de populariteitscijfers van Trump onder Zwarte Amerikanen. Wat blijkt? het % Zwarte Amerikanen die achter Trump staan verdubbelde in een week tijd van 11% naar 22%. Wellicht zit er bij Kanye West een draadje los, maar hij heeft evident wel de macht om het politieke bewustzijn van een linkse bevolkingsgroep naar rechts te duwen.

Het steunen van een door menigeen als racistisch beschouwde president bleek nog maar het begin. Tijdens een interview met celebrity news website TMZ werd verwacht dat Kanye opheldering zou geven voor zijn liefdesverklaring aan Trump. In plaats daarvan gooide hij nog meer olie op het vuur door Piet Emmer te overtreffen. Kanye beweerde met droge ogen dat “400 jaar slavernij klinkt als een keuze”. Betreffende opmerking was een mokerslag in het gezicht voor alle activisten en historici die al jarenlang tegen de verdrukking in vechten voor erkenning van het slavernijverleden van de Zwarte mens op het westelijk halfrond. Hordes aan eurocentrische historici, journalisten en conservatieve politici vinden het nl. grote onzin en trachten de activisten koest te houden door ze ervan te beschuldigen in een slachtofferrol te kruipen.

Eensgelijk zijn liefdesverklaring aan Trump kreeg Kanye een stortvloed aan kritiek over zich heen na gesuggereerd te hebben dat de slavernij een keuze was. Maar let op, wederom manifesteerde de invloed van Kanye zich, want op de sociale media was eveneens menig persoon van kleur het roerend met zijn of haar idool eens dat de slavernij een keuze was. Waar Piet Emmer al ruim veertig jaar pseudowetenschappelijk over emmert in woord en geschrift realiseert Kanye West door één simpele zinsnede uit te spreken.

De fans van Kanye West verdedigen zich met het argument dat de slaafgemaakten de keuze hadden om in opstand te komen: als ze dat gedaan hadden, dan had de transatlantische slavernij nooit 400 jaar lang geduurd. Probleem is dat dan automatisch iedere vorm van onderdrukking een keuze was, en dus geen erkenning verdient. Want waarom was de holocaust van de Joden dan geen keuze? Zou Kanye West ook publiekelijk tegen de Joden durven zeggen dat de holocaust een keuze was? Ondanks dat er evident een draadje los zit bij Kanye is hij toch nog immer genoeg bij zinnen om te begrijpen dat dat een brug te ver zou zijn voor de levensduur van zijn carrière.

Kanye West maakt het in deze haast net zo bont als Rhona Byrne, auteur van de bestseller The Secret. Volgens la Byrne zijn slachtoffers altijd zelf schuldig aan hun lijden omdat ze negatieve gedachtes cultiveren. Omgekeerd zouden positieve gedachtes succes garanderen. Ogenschijnlijk geeft dat idee iedereen hoop, maar in werkelijkheid wordt zo op een goedkope manier de status quo gerechtvaardigd en verdienen slachtoffers nooit erkenning omdat ze de ellende zelf op zich afgeroepen hebben…Alhoewel, als men het hele interview van Kanye West bekijkt dan ziet men dat hij letterlijk de longen uit zijn lijf schreeuwt richting het aanwezige journaille dat hij met een drugsprobleem kampt. Oftewel, wat eveneens een keuze is is een junky die wartaal uitkraampt serieus nemen. Dus dat.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Cinqo de Mayo


5 mei is een dag die prominent op de agenda prijkt in het Koninkrijk der Nederlanden. Het is immers de dag dat de Nederlandse bevolking bevrijd werd van het wrede regime van de nazi’s. Maar het is ook een beetje als André Hazes: in Nederland algemene bekendheid genietend, maar in de omringende Europese landen geen enkele betekenis hebbend. Desalniettemin, Nederland is niet het enige land ter wereld waarin 5 mei een belangrijke rol speel in het collectieve bewustzijn. Aan de andere kant van de oceaan wordt 5 mei eveneens gekoesterd als een dag die een connotatie heeft met vrijheid. Bijvoorbeeld in de VS, het land dat de eer opeist West-Europa te hebben bevrijd. Aldaar zet de Mexicaanse bevolking elke jaar de bloemetjes buiten op cinqo de mayo…

Mexico wist zich in de nasleep van de Napoleontische oorlogen vrij te vechten van Spanje. Het verklaarde zichzelf op 27 september 1821 onafhankelijk. Alhoewel Mexico officieel onafhankelijk was, werd het in werkelijkheid de speelbal van de grote mogendheden (eensgelijk de overige landen in Latijns-Amerika die rond die tijd onafhankelijk werden). Mexico was meer dan 100 jaar voordat Kwamé Nkrumah het woord bedacht, reeds slachtoffer van neokolonialisme.

Aanvankelijk behoorden grote delen van de huidige VS Mexico toe. Bijvoorbeeld Texas, alwaar zich steeds meer Amerikaanse slavenhouders met hun slaafgemaakten gingen vestigen. Dat leidde tot onoverkomelijke problemen nadat Mexico de slavernij afschafte in 1829. De Amerikaanse slavenhouders kwamen in opstand en verklaarde Texas in 1836 onafhankelijk van Mexico, en stelden een grondwet op die slavernij legaliseerde. In 1845 sloot slavenstaat Texas zich aan bij de VS.

Na de dramatisch oorlog met de VS raakte Mexico ook nog eens verstrikt in een burgeroorlog (1858-1861). Deze oorlogen brachten Mexico aan de rand van een bankroet. Daarom besloot president Benito Juárez (een advocaat afkomstig van het inheemse Zapotecvolk) op 17 juli 1861 om de terugbetaling van buitenlandse schulden op te schorten. Hierop besloten Groot-Brittannië, Frankrijk en Spanje in te grijpen. Waar Groot-Brittannië en Spanje Mexico slechts bang wilden maken zag keizer Napoleon III van Frankrijk zijn kans schoon om Mexico te koloniseren.

Eind 1861 arriveerde een uitstekend uitgerust Frans leger in Veracruz en drong president Juárez in de verdediging. Mexico leek totaal geen partij tegen dit state of the art Franse leger. Een Franse overwinning werd zo goed als zeker geacht. Te meer omdat het machtige Franse leger al bijna vijftig jaar geen veldslag had verloren. Maar op 5 mei 1862 gebeurde het onwaarschijnlijke. Het onverslaanbaar geachte Franse leger nam het te Pueblo met 6.000 uitstekend bewapende soldaten op tegen 2.000 door president Juárez bijeen geschraapte Mexicanen, voornamelijk bestaand uit slecht bewapende boeren van inheems Mexicaanse en Afrikaanse komaf. Tegen elke verwachting in boekten de Mexicaanse boeren een klinkende overwinning onder leiding van generaal Zaragoza.

Echter, strategisch had de overwinning geen betekenis. De Mexicanen wonnen een veldslag, maar Frankrijk won de oorlog. Een jaar later namen de Fransen Mexico City in en installeerden ze hun marionet aartshertog Maximiliaan van Oostenrijk in 1864 als keizer van Mexico. Maar de Franse kolonisatie van Mexico stuitte op veel weerstand. Alhoewel de slag bij Pueblo strategisch van weinig belang was, was het geweldig voor het Mexicaanse moreel. Het gaf de Mexicanen een gevoel van nationale trots, wat weer de nationale eenheid bevorderde en hen inspireerde hevig verzet te blijven bieden tegen de Franse kolonisatie.

Gedurende de Amerikaanse burgeroorlog (1861-1865) hield de VS zich op de vlakte om te voorkomen dat Frankrijk zich met de burgeroorlog zou gaan bemoeien aan de zijde van het Zuiden. Maar nadat de burgeroorlog was beëindigd veranderde die houding. Het aanhoudende Mexicaanse verzet in combinatie met de druk die de VS uitoefende en het feit dat de interventie in Mexico steeds impopulairder werd bij de Franse bevolking, maakte dat keizer Napoleon III op 31 januari 1866 aankondigde dat Frankrijk zich terug zou trekken uit Mexico. Zonder de steun van de Franse troepen kon keizer Maximiliaan niets meer uitrichten. Hij werd gevangen genomen en op 19 juni 1867 geëxecuteerd, smeekbedes van vele Europese edelen en prominenten om zijn leven te sparen ten spijt. Al die verzoeken vielen bij president Juárez in dovemansoren, omdat hij een duidelijke punt wilde maken: Mexico aanvaardde geen door het buitenland opgelegde regering.

Zoals gezegd wordt de onwaarschijnlijke Mexicaanse overwinning op 5 mei 1862 tot op de dag van vandaag gevierd. Echter, in tegenstelling tot wat vaak gedacht wordt is cinqo de mayo niet de nationale bevrijdingsdag van Mexico. Die wordt gevierd op 16 september. Lange tijd is cinqo de mayo wel een nationale feestdag geweest in Mexico, maar heden ten dage is het voor de meeste inwoners van Mexico een dag als alle anderen. Al wordt het zeker nog wel gevierd te lande, met name in de staat Puebla. Dan kan men bijvoorbeeld getuige zijn van militaire parades, toneelspellen waarin de slag bij Puebla wordt nagespeeld, etc. Maar waar cinqo de mayo echt groot is is in de VS. De Mexicaanse immigranten in de VS vieren elk jaar cinqo de mayo uitgebreid. In de jaren ’60 begonnen Mexicaanse immigranten het belang in te zien van de overwinning van inheemse boeren op Europese kolonisatoren, en sindsdien is het uitgegroeid tot de nationale feestdag van Mexicaanse immigranten in de VS. In gebieden waar veel Mexicanen wonen wordt daarom elk jaar op 5 mei uitgebreid de Mexicaanse cultuur en het Mexicaanse erfgoed gevierd.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Premier Pinokkio


Men kan zeggen van premier Mark Rutte wat men wil, maar hij maakt het in de regel slaapverwekkende polderlandse politieke speelveld van tijd tot tijd wel spannend. Onlangs was hij wederom op dreef. Deze maal omdat hij koste wat het kost van het gave land Nederland een nog gaver land wenste te maken voor multinationals. De neoliberale premier wilde Sinterklaas spelen voor het grote kapitaal. Maar kreeg daarvoor de zwarte piet toegespeeld door de oppositie. Voor hen die politiek benaderen als een sportfan en het volgen vanwege hun liefde voor spanning, sensatie en skill in manipulatie was het wellicht smullen van al dat lullen. Al viel de finale uiteindelijk toch tegen, de veelbelovende aanloop er naartoe ten spijt.

Pinokkio Rutte heeft inmiddels een ware reputatie opgebouwd betreffende de manier hoe hij omgaat met de waarheid. Het mag niet als een geheim worden beschouwd dat de waarheid in de handen Rutte even kneedbaar is als een homp klei. Hij is wat dat betreft een ware pottenbakker, en degradeert zo nodig zijn opponent tot koekenbakker. Daar is met name voormalig lijsttrekker van de SP, Emile Roemer, eens op de harde manier achter gekomen…

Cyprus, Malta, Hongarije, Letland en Estland. Dat lijkt een lijstje van landen naar wier voetbalniveau Nederland de laatste jaren is afgezakt. Maar zoals de zaken er nu voor staan heeft Nederland in 2020 nog iets heel anders met ze gemeen. Het zijn nl. de EU-landen die afwijken van de norm. De norm dus dat er dividendbelasting wordt geheven. Dat kon gebeuren omdat de VVD vatbaar bleek voor de lobby van welbekende Nederlandse multinationals. De autochtone megabedrijven wensten nl. in het vervolg verschoond te blijven van de dividendbelasting. Als echte neoliberaal haalde Rutte alles uit de kast tijdens en na de coalitiebesprekingen om die dividendbelasting van tafel geveegd te krijgen.

Om hun wens kracht bij te zetten documenteerde lobbyclub VNO-NCW dat de Nederlandse multinationals 2 miljoen mensen rechtstreeks werk bieden (40% van de werkgelegenheid in het bedrijfsleven). Met die indrukwekkende cijfers trachtten de coalitiepartners ook de oppositie af te bluffen: Nederland moet de dividendbelasting afschaffen om grote multinationals aan zich te binden en economische groei en werkgelegenheid te waarborgen.

Echter, ambtenaren van het Ministerie van Financiën zochten het uit en ontdekten dat de grote Nederlandse multinationals slechts 25.000 mensen rechtstreeks een broodwinning verschaffen. Dat de grote multinationals 2 miljoen mensen salarissen betalen is blijkbaar uit de grote duim gezogen, want het getal bleek simpelweg niet onderbouwd. Bovenal, afschaffing van de dividendbelasting zou de Nederlandse staat €1,4 miljard gaan kosten, waar de overige belastingbetalers voor op zouden moeten gaan draaien. Van dat cadeautje van €1,4 miljard kunnen er dan weer mooi bonussen en topsalarissen betaald worden. Wellicht wel voor Rutte zelf. Na zijn pensioen als politicus is het niet ondenkbaar dat zijn multinationale vrienden hem mee laten smikkelen van de taart als beloning voor bewezen diensten.

Rutte had zich opgeworpen als grote kampioen van de afschaffing van de dividendbelasting afgelopen herfst en tevens gezegd dat er geen relevante memo´s meer waren. Maar juist door de dinsdag 24 april gepubliceerde memo´s werd Rutte ontmaskerd als premier die van hetzelfde hout gesneden is als Pinokkio. Echter, premier Pinokkio redde het politieke lijf door met droge ogen te verkondigen dat hij geen herinnering had van betreffende memo´s. Als dat waar is dan had hij net zo goed af hebben moeten treden en onmiddellijk verhuizen van het Torentje naar het verzorgingstehuis. Want blijkbaar lijdt hij aan dementie en is om die reden volstrekt ongeschikt om een land te leiden.

Rutte en de VVD zijn wel vaker selectief in hun doen en laten. De VVD profileert zich gaarne als partij voor de ondernemers, maar waar waren Rutte en zijn VVD toen een Surinaamse onderneemsters uit Hilversum ten onder ging aan witte straatterroristen? Zouden Rutte en zijn VVD ook zo stokstijf en doodstil zijn gebleven als Surinaamse of Marokkaanse jongeren een witte ondernemer hadden weggeterroriseerd? Zou de VVD dan ook voor de verandering een peronnetje overslaan?

Hoe dan ook, de oppositie bleek op het uur der waarheid een hond die weliswaar heel hard blaft maar de kracht ontbeert om door te bijten. Bij gebrek aan vuurkracht was de motie van afkeuring puur voor de bühne. Dus moet Rutte´s hardwerkende Nederlander vanaf 2020 nog harder werken om een begrotingsgat van €1,4 miljard op te vullen. Wat Lionell Messi met een bal kan, kan Rutte ogenschijnlijk met een leugen. In de handen van Rutte is de leugen sneller dan de waarheid. Al biedt het contemporaine politieke speelveld hem ook kansen voor open doel waarvan hij naar hartenlust parasiteert. De realiteit lijkt nl. te zijn dat er momenteel geen alternatief is voor Rutte. Daarom valt te vrezen dat de huidige torenbezetter voorlopig over alles kan blijven liegen wat los en vast zit.

Wel heeft voormalig ʽpartner in crimeʼ en huidig oppositielid Asscher een gouden kans gemist om een Wiegeltje te doen. Hans Wiegel zette eens PvdA partijleider den Uyl op de nationale tv te kijk vanwege zijn socialistische beleid, dat in Wiegel´s ogen onrealistisch was. In principe zijn de rollen nu omgedraaid. Neoliberaal Rutte heeft zo maar €1,4 miljard cadeau gedaan aan het grote kapitaal. De partijleider van de PvdA had refererend aan de beroemde woorden van Wiegel moeten zeggen: “Sinterklaas bestaat echt, en hij staat daar, achter het katheder!” Dat zou best gaf zijn geweest.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Pulitzerprijs en rapmuziek


Hip-Hopartiest Kendrick Lamar heeft dus de prestigieuze Pulitzerprijs gewonnen. Het algemene sentiment was dat de Grammy Award de hoogste onderscheiding was in de muziekindustrie, en juist die begeerde Grammy Award ging eerder dit jaar aan de neus van de gevierde rapper voorbij. De Grammy voor het beste album werd nl. toegekend aan Bruno Mars. Damn, maar Kendrick Lamar lacht dan toch het laatst en dus het best.

De Pulitzerprijs voor muziek wordt sinds 1943 toegekend. In de regel aan muzikanten actief in de zgn. klassieke muziek, maar soms ook aan jazzmuzikanten. Al heeft het wel lang geduurd voordat jazzmuziek erkend werd door Pulitzer. Zo stelde de jury in 1965 voor om de legendarische componist Duke Ellington een special citation toe te kennen, maar dat werd afgewezen. Pas in 1997 mocht Wynton Marsalis als eerste jazzmuzikant een Pulitzerprijs in ontvangst nemen, en pas in 1999 ontving Duke Ellington, postuum, alsnog zijn special citation.

Als zelfs jazzmuziek al de grootste moeite gehad heeft om erkend te worden door Pulitzer, dan geeft dat al aan hoe bijzonder het is dat een Hip-Hopartiest de prestigieuze Pulitzer prijs in de wacht sleept. Zelfs de meest positief denkenden durfden daar niet eens van te dromen. Had er ook mee te maken dat de Grammy Award als hoogst haalbare werd gezien. Daarmee zag men over het hoofd dat er nog een overtreffende trap bestond.

Jarenlang werd er zowel binnen als buiten de muziekindustrie openlijk getwijfeld of Hip-Hop überhaupt wel muziek was. Verschillende grote platenmaatschappijen negeerden het straal, ondanks de goede verkoopcijfers, vanuit de gedachte dat het een trend was die gauw wel weer over zou waaien. Zwarte radiostation die een ouder publiek wilden aantrekken adverteerden zelfs met de exclusieve mededeling dat ze geen rap draaiden. Toen rapper Melle Mel een ode schreef op presidentskandidaat Jesse Jackson schofferde Jackson Melle Mel—en daarmee de Hip-Hopscene—door Melle Mel straal te negeren. De mensen die de grootst mogelijke hekel hadden aan Hip-Hop waren nl. de oudere generatie Zwarte Amerikanen, en Jackson was doodsbang die groep tegen de borst te stuiten door een rapper te omarmen.

Wat ook niet meehielp aan de reputatie was dat veel fans zich gedroegen als voetbalhooligans. Rapconcerten grossierden in gewelddadige confrontaties. Zoals bijvoorbeeld tijdens het beruchte concert van Run DMC te Los Angeles in 1986, toen Zwarte en Mexicaanse gangs elkaar te lijf gingen. Het werd dusdanig spannend dat het grootste deel van de aanwezige honderd man aan beveiliging eieren voor hun geld kozen en hard weg renden om het vege lijf te redden.

Ook de rappers zelf kregen blaam toebedeeld voor het gewelddadige gedrag van hun fans omdat hun teksten agressief zouden zijn. Maar dan hadden de critici nog niets gehoord, want de teksten van de rappers zouden alleen maar gewelddadiger worden: Run DMC waren wat dat betreft echt doetjes in vergelijking met hun opvolgers! Reden voor prominente politici als Dan Quayle om zich tegen rapmuziek uit te spreken. Daarnaast ontstond er tevens een krachtige lobby van ouders olv mevrouw C. De Lores Tucker die rapmuziek de oorlog verklaarden, maar het mocht allemaal niet baten.

De verkoopcijfers van rapmuziek bleef alle kritiek ten spijt goed, maar ook artistiek ontwikkelde Hip-Hop zich spectaculair. Gevestigde popsterren hadden daar oog voor en gingen samenwerken met Hip-Hopartiesten, zo was bijvoorbeeld Heavy D te horen op Jam van the king of pop Michael Jackson, en Old Dirty Bastard op de remix van Fantasy van Mariah Carey. Eveneens de muziekindustrie als zodanig erkende de artistieke ontwikkeling van rapmuziek door in 1995 een speciale Grammy Award in het leven te roepen voor beste rapalbum.

Rapmuziek boekte niet slechts in de VS triomfen. Wereldwijd bleek de populariteit niet te stuiten onder de jeugd. Overal ging men ook zelf rapmuziek maken en overal ontstonden er lokale rapsterren. Zelfs in Nederland domineert na vallen en opstaan momenteel de plaatselijke variant dusdanig de hitlijsten dat geconcludeerd is dat het de populairste muzieksoort is in de polder.

Eveneens de politiek lijkt inmiddels om. Waar Jesse Jackson in de jaren ’80 de toenmalige rapgrootheid Melle Mel mijdde als de pest, had ex-president George Bush jr. in zijn memoires een speciaal woordje ingeruimd voor Kanye West. Hillary Clinton nodigde Jay Z (en Beyonce) in 2016 zelfs uit om een concert te geven ter ondersteuning van haar campagne.

Waar er eertijds sterk aan getwijfeld werd of Hip-Hop überhaupt wel onder de noemer muziek geschaard mocht worden, en er zelfs min of meer gepleit werd voor een verbod omdat het geweld zou aanwakkeren, wordt heden ten dage Kendrick Lamar, een rapper straight outta Compton, vergeleken met legendarische popartiesten als Prince en David Bowie. Iets wat in den beginne echt als volkomen ondenkbaar werd geacht.

Anderzijds, er kan eveneens betoogd worden dat rapmuziek tegenwoordig gewoon onderdeel is van de Amerikaanse softpower. Oftewel het is tegenwoordig gewoon één der niet-militaire instrumenten die ingezet en aangewend worden om de Amerikaanse invloed op de wereld te vergroten. De gigantische mondiale populariteit van rapmuziek zal de Amerikaanse autoriteiten beslist niet ontgaan zijn. Alhoewel het een rebels karakter heeft komt rapmuziek oorspronkelijk wel uit de VS. De populariteit van rapmuziek bleek moeilijk in te dammen. Dus ipv tegen de bierkaai te vechten zal men gedacht hebben dat het handiger is om de bierkaai officieel te erkennen en voor je karretje te spannen. De Pulitzerprijs heeft dus zeker ook een politiek randje.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Wereldoorlogstaal


“Rusland zweert al onze raketten die afgevuurd worden op Syrië neer te schieten. Maak je borst maar nat Rusland, want ze gaan komen, nauwkeurig, en nieuw en ‘slim!’, je zou geen partners moeten zijn met een gasmoordend beest dat met plezier zijn volk vermoordt!”, twitterde Trump op 4 april 2018 als reactie op een Russische reactie op zijn eerdere dreigement om een vermeende gifgasaanval van het leger van de Syrische president Assad te vergelden. Met deze onverbloemde dreigementen over en weer leek het erop dat de derde wereldoorlog binnen dagen zo niet uren zou aanvangen. Echter, eventjes leek Trump op het uur der waarheid uiteindelijk toch minder stoer te zijn dan hij zich voordeed. De blaaskaak leek op 12 april twitterend bakzeil te halen: “Nooit gezegd wanneer een aanval op Syrië plaats zou vinden. Kan snel zijn, maar ook weer niet zo snel! In ieder geval, de Verenigde Staten, onder mijn regering, heeft groots werk verricht om ISIS uit de regio te krijgen. Waar is ons Dank u Amerika?”

Hiermee werd wederom bevestigd dat twitter levensgevaarlijk is in de handen van opportunistische kinderen. Trump’s Syrische twitterbeleid was vroeger nl. 180° anders. Zo twitterde de Donald op 30 augustus 2013: “Als Obama Syrië aanvalt en onschuldige burgers gewond raken en gedood worden, zet hij zowel zichzelf als de VS zwaar te kijk!” en even later “Hoe erg heeft onze “leider” ons te kijk gezet in Syrië. Blijf uit Syrië, we ontberen het leiderschap om oorlogen te winnen om om onszelf maar strategisch op te stellen” Op 31 augustus 2013: “De president moet goedkeuring van het congres krijgen voordat hij Syrië aanvalt-grote misstap als hij dat nalaat! Op 3 september 2013: “Als de VS Syrië aanvalt en de verkeerde doelen raakt, burgers doodt, zal er wereldwijd hel betaald worden. Blijf weg uit Syrië en repareer de kapotte VS.” En zo zouden we wel meer ‘pacifistische’ oproepen uit de twittergeschiedenis van Trump kunnen aanhalen, om helder te maken dat Donald J. Trump een geblondeerde kameleon is.

Anderzijds, zoals vaak genoeg aangegeven, de macht van Amerikaanse presidenten is in werkelijkheid beperkt. Hij is de kop van Jut die de klappen opvangt, de aandacht afleidt van de oligarchie die daadwerkelijk de lakens uitdeelt. De speculantenoligarchie doet al jaren haar uiterste best om af te rekenen met president Assad van Syrië. Dat doen ze door islamistische terroristen voor hun karretje te spannen in een proxy-oorlog. Tot hun grote frustratie heeft Assad deze oorlog nu praktisch gewonnen mede dankzij de steun van Rusland. Desondanks, ze geven het nog niet op. Ze wagen nog een laatste poging om het pleit alsnog in hun verdeel te beslechten.

De mensen die goed op hebben gelet hebben een patroon ontwaard: iedere keer als Assad aan de winnende hand is, worden onschuldige burgers het slachtoffer van een valse vlag gifgasaanval. De mensen die slechts de msm volgen denken daarom ook dat er bij Assad een draadje los zit. Want waarom zou je een wereldmacht een excuus bieden om je aan te vallen als je aan de winnende hand bent? Als Assad echt zo achterlijk was geweest dan had hij echt niet zeven jaar stand kunnen houden in zijn proxy-oorlog contra het Anglo-Amerikaanse imperium en haar bondgenoten. De gifgasaanvallen zijn gewoon de klassieke valse vlag. A game as old as empire. Een valse vlag heeft als kenmerk dat de werkelijke dader onmiddellijk heel fanatiek het vingertje wijst naar de vermeende dader, voordat er überhaupt een steekhoudend onafhankelijk onderzoek is verricht. Dat zagen we zowel met de aanslag op Skripal als de gifgasaanval te Ghouta. Het is Nero die zelf Rome in de hens steekt en vervolgens de christenen de schuld geeft. De nazi’s die zelf de Reichstag affikken en de vinger wijzen naar de communisten, etc.

Helemaal opmerkelijk is dat de valse vlag plaatsvond niet lang nadat Trump aangegeven had de Amerikaanse troepen uit Syrië terug te trekken. Dit zou de nederlaag van de speculantenoligarchie compleet maken. Maar deze oligarchie geeft nooit zo maar op. Het was te verwachten dat ze op het laatste moment nog een konijn uit de hoge hoed zouden toveren. Zie hier de aanslag op de Skripal en Ghouta en in de nacht van 13 en 14 april dan toch het bombardement op Syrië.

Geopolitieke analisten hebben erop gewezen dat het eigenlijk de bedoeling was om zowel de aanslag op de voormalige Russische dubbelspion Skripal als de valse vlag aanval op Ghouta in het weekend van de Russische verkiezingen te doen plaatsvinden. Hierdoor zou een in chaos verkerend Rusland niet adequaat kunnen reageren op een geschokte wereld waarop de algemene vergadering van de VN Rusland uit de permanente Veiligheidsraad zou schoppen waardoor de weg vrij lag om Damascus naar hartelust te bombarderen. Russische inlichtingendiensten kregen lucht van dit plan en wisten in maart nog een valse vlag in Syrië te voorkomen. Maar in april kwam de gevreesde valse vlag dus toch.

De oorlog in Syrië wordt kennelijk van het allergrootste belang geacht aangezien twee wereldmachten bereid blijken te zijn een heuse kernoorlog ervoor te riskeren. Door zijn stoere gezwartepiet in zijn tweet moest Trump wel iets doen om zijn eigen en Amerika’s reputatie hoog te houden. Maar iets vergelijkbaars geldt voor Rusland: is Rusland’s raketarsenaal wel zo superieur als Poetin beweerd heeft? Wellicht is de wereld weer net zo dichtbij een kernoorlog als tijdens de Cubacrisis.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

De erfenis van Winnie Mandela

Op 2 april 2018 verruilde Winnie Mandela het tijdige voor het eeuwige. Alhoewel Nelson Mandela alle eer toebedeeld krijgt, zou betoogd kunnen worden dat Winnie Mandela in werkelijkheid minstens net zo belangrijk was. Al was het maar omdat Nelson Mandela onderdeel bleef van het collectieve mondiale bewustzijn dankzij de inspanningen en opofferingen van Winnie Mandela.

Winnie Mandela werd op 26 september 1936 geboren als Nomzamo Winifred Zanyiwe Madikizela in een Xhosa familie. Zij zou maatschappelijk werkster worden en in 1958 trouwen met de vooraanstaande anti-apartheidsactivist Nelson Mandela, waarmee ze twee kinderen kreeg. In 1963 werd Nelson Mandela gearresteerd en tot levenslang veroordeeld omdat hij een terrorist zou zijn. In 1991 scheidde zij weer van Nelson Mandela…

In de jaren ’50 had de niet-witte bevolking van Zuid-Afrika getracht middels geweldloos verzet haar rechten op te eisen, maar het mocht totaal niet baten. Het apartheidsregime week geen millimeter. Het reageerde met zeer grof geweld op vreedzaam verzet, met als dieptepunt Sharpeville, alwaar op 21 maart 1960 de politie het vuur opende op vreedzame demonstranten tegen de pasjeswet en daarbij 69 mensen vermoorde en er honderden verwondde. Hierop braken er overal in Zuid-Afrika rellen uit, maar het regime sloeg keihard terug: de noodtoestand werd uitgeroepen, het ANC en het PAC verboden verklaard en een aantal kopstukken waaronder Nelson Mandela enige tijd opgesloten. Het was een duidelijk statement: het apartheidsregime was bereid het onderste uit de kan te halen om aan de macht te blijven.

Door dit soort zeer gewelddadige reacties kwam Nelson Mandela tot de conclusie dat geweldloos verzet tegen het racistische apartheidsregime geen zin had, en dat een andere weg ingeslagen diende te worden. Eigenlijk had de verboden anti-apartheidsorganisatie ANC geen andere keuze meer dan over te gaan tot gewapend verzet. Daarom werd Umkhonto we Sizwe (Speer van de natie) opgericht. Maar ook Umkhonto we Sizwe leek uit te lopen op een groot debacle, want al snel werden Nelson Mandela en andere ANC-kopstukken gearresteerd. Nelson Mandela kreeg levenslang, terwijl anderen het land ontvluchtten. Hiermee leek de overwinning van het apartheidsregime compleet. De anti-apartheidsbeweging was weggevaagd.

Het regime had de ANC-kopstukken opgesloten vanuit de gedachte dat het volk van Zuid-Afrika Nelson Mandela en consorten daardoor zou gaan vergeten. Maar niets bleek minder waar. Vooral dankzij Winnie Mandela bleef Nelson Mandela levend in zowel binnen als buitenland. Toen alle belangrijke leiders in de gevangenis zaten of in ballingschap leefden nam Winnie Mandela het stokje over.

Uiteindelijk werd ook de gewapende strijd tegen apartheid wel degelijk succesvol. Daarin leverde Winnie Mandela een belangrijke bijdrage door massaal wapens en contrabande het land binnen te smokkelen. Er werd zo’n 40 ton aan wapens Zuid-Afrika binnengesmokkeld en zo’n 10.000 soldaten gerekruteerd. Hierdoor konden er eind jaren ’80 honderden aanslagen gepleegd worden. Eveneens waren massale stakingen en boycots van de Zwarte Zuid-Afrikaanse bevolking aan de orde van de dag, waardoor het apartheidsregime begon te wankelen.

In het Westen denkt men dat de apartheid is afgeschaft door een Westerse boycot, maar in werkelijkheid waren andere factoren veel belangrijker. Het racistische regime met het onoverwinnelijk geachte leger werd 23 maart 1988 verpletterend verslagen bij Cuito Cuanavale door Cuba en Angola, maar eveneens binnen Zuid-Afrika stond een verschrikkelijke guerilla-oorlog met Umkhonto we Sizwe op het punt van beginnen. Bovendien gingen na het echec bij Cuito Cuanavale steeds meer witte jongeren dienst weigeren.

In augustus 1990 begonnen de officiële onderhandelingen tussen het regime en het ANC waardoor de gewapende strijd abrupt stopte. Juist op het moment dat Umkhonto we Sizwe steeds sterker en succesvoller werd en de bevolking steeds militanter. Met andere woorden, de ernstige dreiging van een volmondige guerilla-oorlog binnen de grenzen van Zuid-Afrika was een belangrijke reden voor het apartheidsregime om de onderhandelingen te openen om de dreigende zonvloed te keren.

Nelson Mandela, het grote symbool van de strijd tegen apartheid deed tijdens de onderhandelingen merkwaardige economische concessies waardoor het lot van Zwart Zuid-Afrika nadien nauwelijks heeft kunnen verbeteren. Wellicht zijn die discutabele economische concessies wel de reden dat Nelson Mandela officieus tot heilige is verklaard door de mainstream Westerse pers en geschiedschrijving. Daarbij was de zwakte van Nelson Mandela dat hij wel erg graag geaccepteerd wilde worden door de witte elite. Dat valt o.a. op te maken uit de opmerking van koning Willem Alexander dat naar zijn zeggen Nelson Mandela zichzelf wel drie maal had uitgenodigd voor zijn bruiloft.

Winnie Mandela had het volgende te zeggen over het onderhandelingsresultaat van Nelson: “Mandela heeft ons laten zakken. Hij stemde toe met een slechte deal voor Zwarten. Economisch zijn we nog steeds outsiders. De economie is heel erg ʽwitʼ. Het heeft een paar excuuszwarten, maar velen die hun leven gegeven hebben in de strijd zijn gestorven zonder beloond te zijn.”

Winnie Mandela werd uiteindelijk slachtoffer van een karaktermoord, gerelateerd aan de moord op Stompie Moeketsi door haar bodyguards. Doch inmiddels is het helder dat in werkelijkheid de Zuid-Afrikaanse geheime dienst erachter zat. Echter, de bevolking van de townshops weet welke ongeëvenaarde rol Winnie Mandela heeft gespeeld in de (gewapende) strijd tegen de apartheid vandaar dat ze aldaar ondanks de ongekende smeercampagne altijd razend populair is gebleven. Desalniettemin, het is interessant om te observeren hoe de mainstream media en geschiedschrijving verschillende standaarden hanteert voor witte en Zwarte helden. Hoeveel witte helden zouden er overblijven als ze langs dezelfde meetlat waren gelegd als Winnie Mandela?

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

De erfenis van dr. Martin Luther King


Op 4 april 2018 is het 50 jaar geleden dat dr. Martin Luther King jr., de onsterfelijke leider van de burgerrechtenbeweging, werd vermoord. De man geniet een algemene bekendheid. Hij is het bekendste personage uit de geschiedenis van Zwart Amerika. Zelfs mensen die eigenlijk helemaal niets weten van de geschiedenis van Zwart Amerika zijn toch bekend met de naam dr. Martin Luther King, de man die er middels geweldloos verzet in geslaagd zou zijn geweest om bij de machtigste regering op aarde burgerrechten en stemrechten af te dwingen voor zijn volk, en activisten over gans de aarde geïnspireerd heeft.

Martin Luther King zag op 15 januari 1929 voor het eerst het levenslicht in een gesegregeerd Atlanta Georgia als kleinzoon van een slaafgemaakte. King junior was zeer talentvol. Zo mocht hij op de middelbare school klassen overslaan, waardoor hij op 15-jarige leeftijd reeds op de gerenomeerde Zwarte universiteit Morehouse College zat, en als 19-jarige kon afstuderen in de sociologie. Hij zette zijn studies voort op Theological Seminary en Boston Theological School, alwaar hij op 5 juni 1955 promoveerde in de theologie.

Dr. King werd in 1954 als hoog opgeleide jonge pastoor aangesteld in Montgommery, alwaar hij in 1955 tot leider benoemd werd van de succesvolle boycot tegen het gesegregeerde plaatselijke busvervoer. Hierdoor verkreeg dr. King internationale bekendheid. Later werd dr. King zowel de officiële leider van de SCLC als de officieuze leider van de burgerrechtenbeweging. Dr. King en zijn volgelingen voerden geweldloos actie tegen segregatie. Vervolgens zette Amerika zichzelf voor de ogen van de wereld te kijk door op extreme wijze te reageren op vreedzaam protest. Een wereldmacht die de wereld de les trachtte te lezen over democratie en mensenrechten kon zich die imagoschade niet veroorloven (zie ook Gezegend en vervloekt blz. 222-224). Bovendien won dr. King als kampioen van het geweldloos verzet de Nobelprijs voor de vrede in 1964. Om het geschade blazoen weer te zuiveren werd in 1964 de Civil Rights Act en in 1965 de Voting Rights Acts aangenomen tijdens het presidentschap van Lyndon B. Johnson.

Met het aannemen van bovengenoemde wetten waren de problemen van Zwart Amerika echter verre van opgelost. Dat was ook nimmer de bedoeling geweest van Johnson. Het was vooral ter facilitering van de internationale diplomatiek: nu konden Amerikaanse diplomaten in het buitenland verkondigen dat rassenrelaties in de VS een reuzensprong voorwaarts hadden gemaakt als ze in het buitenland weer eens werden beschuldigd van hypocrisie tijdens het propageren van democratie en mensenrechten.

Dr. King besefte goed dat er eveneens wetgeving nodig was om het stemrecht van Zwarte Amerikanen in het zuiden te verdedigen, en ging daarom gewoon door met actievoeren om dat af te dwingen. Daarnaast begreep hij dat de onderdrukking van Zwart Amerika vooral een economische achtergrond had. Er zou dus concreets niets veranderen als er niets gedaan werd aan de grote armoede. Mede daarom was hij ook tegen de dure Vietnamoorlog, een oorlog die veel geld kostte. Geld dat veel beter besteed kon worden aan de ontwikkeling van Zwart Amerika. Dr. King zag dus een direct verband tussen de armoede van Zwart Amerika en het militair-industrieel-complex.

King kwam nu in het spagaat: enerzijds kwam hij in conflict met de traditionele Zwarte leiders die vonden dat president Johnson al voldoende concessies had gedaan, en het daarom strategisch beter was om zo’n ‘goede’ president te vriend te houden in plaats van kritiek te leveren op zijn buitenlandse beleid. Anderzijds was er een jongere generatie Zwarte Amerikanen die meenden dat dr. King niets bereikt had met zijn geweldloze verzet, en pleitten voor het inslaan van een andere weg.

King meende echter dat hij moreel verplicht was zich uit te spreken tegen de Vietnamoorlog, ongeacht de reactie van het publiek. Desalniettemin, nadat dr. King zich had uitgesproken tegen de Vietnamoorlog namen de donaties juist toe. King begon toenadering te zoeken tot de vredesbeweging die meerendeels uit witte mensen bestond. Hij trachtte een brede coalitie te smeden tussen Zwarte Amerikanen, witte arbeiders (de meeste armen waren wit!) en de vredesbeweging om een strijd te leveren tegen de aan elkaar verbonden problemen armoede en oorlog, oftewel een strijd tegen de zittende machthebbers. Volgens sommige kwade tongen werd hij door het smeden van die brede coalitie een dusdanig serieus gevaar voor de status quo dat hij door de diepe staat uit de weg is geruimd.

Hetzelfde zou gelden voor de 6 juni 1968 vermoorde presidentskandidaat Robert F. Kennedy. Robert Kennedy voerde campagne met de belofte armoede te bestrijden en vrede te maken. Dat zinde dr. King ten zeerste. De beweging geleid door dr. King was in 1968 de status quo blijkbaar dusdanig serieus aan het bedreigen dat de diepe staat meende rigoreus te moeten ingrijpen met moorden op zowel dr. King als Robert Kennedy.

De Amerikaanse autoriteiten kunnen onmogelijk ontkennen dat een man als dr. King bestaan heeft. Sterker nog, ze erkennen hem officieel als Amerikaanse held. Hij wordt zelfs geëerd met een officiële nationale feestdag! Hierbij moet wel in ogenschouw genomen worden dat hij doelbewust wordt geframed als een naïeve, masochistische dromer, zodat hij toekomstige generaties niet op ideeën kan brengen. Gevolg is dat de meeste mensen hem vereenzelvigen met zijn “I have a dream” lezing. Andere lezingen, waarin hij de Amerikaanse status quo zwaar bekritiseert zoals zijn lezingen tegen armoede en de Vietnamoorlog zijn onder het tapijt geschoven.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Identificeerbare politiek

Inmiddels heeft een geplaagde Surinaamse onderneemster uit Hilversum definitief om oneigenlijke redenen de handdoek in de ring gegooid. Wat draaide haar de nek om? Het onophoudelijke getreiter van racistische, witte Hollandse jongeren en de lokale autoriteiten en justitie die hun laakbare gedrag gedoogden. Zoals ze zelf reeds aangegeven heeft, als het andersom was dan was Nederland te klein geweest: “Ik als zwarte vrouwelijke ondernemer, en ja, dit schrijf ik bewust op, heb van de politiek het gevoel gekregen dat mijn zaak niet ernstig genoeg is. Had het een verschil uitgemaakt als ik een witte Hollandse vrouw of met een joodse achtergrond door zwarte jongeren of islamitische jongeren was belaagd? Ja, durf ik bijna volmondig te beamen.” Sterker nog, we kunnen een parallel trekken. Hoe groot was de maatschappelijke verontwaardiging toen een Palestijn een Joods restaurant trachtte te verbouwen een paar maanden geleden? Er werden zelfs vragen over gesteld in de Tweede Kamer. Maar welke politicus waagt het om zijn handen te branden als deze maal het slechtoffer Zwart is en de straatterroristen wit?

Evenzo was er onlangs het tragische incident in Emmen, waarbij een politica van Somalische komaf uit wanhoop het campagnevoeren staakte vanwege de overweldigende racistische retoriek die ze op straat naar haar hoofd geslingerd kreeg. Nog immer wordt met regelmaat ontkend dat racisme in Nederland een serieus probleem is, en om die reden is het frappant dat uitgerekend Emmen dusdanig in het nieuws kwam. Deze gang van zaken is namelijk erg strijdig met de uitspraken van de eveneens in Emmen opgegroeide Zwarte presentatrice Iris van Lunenberg. Van Lunenberg beweerde het enige Zwarte meisje in Emmen te zijn en haar hele leven aldaar verschoond te zijn gebleven van racisme (wat ook heel goed mogelijk is is dat de naïeve van Lunenberg simpelweg het intellect ontbeert om racisme te herkennen).

Mensen van kleur hebben blijkbaar wel degelijk belang bij moedige politici die speciaal voor hen de nek uitsteken. Eerlijkheidshalve moet gezegd worden dat al langere tijd witte politici zich specifiek bezig gehouden hebben met de belangen van mensen van kleur. Zo bekommerde Harry van Bommel zich jarenlang om zaken die met name voor Surinamers van belang zijn. Uiteindelijk publiceerde hij een boek met en over Surinamers. Het boek was ongetwijfeld met de beste bedoelingen uitgebracht, maar omdat in betreffend boek koloniaal taalgebruik werd getolereerd kreeg het een grimmig staartje. Enige tijd later verliet van Bommel de Tweede Kamer. Niet lang daarna zegde hij zelfs zijn lidmaatschap van de SP op. Het zou toch niet zo zijn dat de SP van Bommel heeft afgerekend omdat hij naar hun smaak te weinig Surinaamse kiezers heeft binnen weten te hengelen en negatieve publiciteit aangaande gedoe rond een boek zag als een soort van druppel die de emmer deed overlopen? Want gedeeltelijk vist de SP uit dezelfde vijver als de PVV en FvD, wat inhoudt dat ze een risico lopen als ze zich al te solidair verklaren met migranten. Enerzijds is het dus zo dat politici minder enthousiast zijn om hun nek uit te steken voor Zwarte mensen, anderzijds beloont het Zwarte electoraat politici die dat wel doen wellicht onvoldoende.

Na de laatste vorige verkiezingen bleek tot ontzetting van Zwart Nederland dat geen enkele politicus van Afrikaanse komaf meer lid was van de primaire volksvergadering. Of dat noodzakelijkerwijs een probleem is is echter de vraag, in het achterhoofd houdend dat er een groot verschil is tussen Zwarte politici en politici die Zwart zijn. Maar goed, als ‘herkenning’ als zaligmakend wordt beschouwd dan zijn in ieder geval bij de gemeenteraadverkiezingen van Amsterdam in die context drie electorale successen geboekt. Zo is de sociale zelfmoord gepleegd hebbende tv-persoonlijkheid Sylvana Simons opgestaan uit de dood en heeft zichzelf officieel nieuw leven ingeblazen als gekozen politica. Los van de vraag of men het eens moet zijn met de manier hoe ze politiek bedrijft en of de groep die haar het fanatiekste steunt wel voldoende vertegenwoordigd is in haar partijbestuur en kandidatenlijst, dwingt haar getoonde veerkracht respect af.

De partij die Sylvana in het holst van de nacht een dolk in de rug stak heeft zich inmiddels in liefst dertien gemeentes in de Raden genesteld. Met als hoogtepunt Rotterdam, waar de PVV aanvankelijk vier zetels mocht bezetten en gezworen aartsvijand de PVV twee. Maar na hertelling kon DENK een nog langere neus opzetten richting de vijand. DENK kreeg er nog een vierde zetel bij, en de PVV werd ten koste van de vierde zetel van DENK gehalveerd.

Blijkbaar vinden de migranten dat de traditionele politieke partrijen hun belangen verkwanselen. De algemene ruk naar rechts om de PVV de wind uit de zeilen te nemen zal niemand zijn ontgaan. Aan het laten verwilderen van de eigen ideologische veren blijkt een prijskaartje te hangen. De traditionele politiek wordt tegenwoordig dus niet slechts rechtsom maar evenzo linksom afgetekend afgerekend.

Wel vragen we ons af waar DENK was toen die Surinaamse onderneemster belaagd werd door Hollandse straatterroristen. DENK had zijn ideologie eer aan kunnen doen en zichzelf uitstekend naar een bepaalde relevante doelgroep toe kunnen profileren door Kamervragen te stellen over ’t Perronnetje, eensgelijk de PVV zich profileerde door Kamervragen te stellen over de Palestijnse man die een Joods restaurant te lijf ging in Amsterdam. Een gemiste kans voor open doel dus voor DENK, maar we zullen zien of DENK beter strijdt tegen de dubbele maat in de gemeenteraden.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Zwarte identiteit extremisten

Op papier is de Westerse democratische rechtsstaat het utopia voor al haar inwoners ongeacht sociale klasse, etnische afkomst, woonplaats binnen de staat, kleur van het gelaat, etc. Iedereen kan rekenen op dezelfde rechten, iedereen heeft vrijheid van meningsuiting, iedereen heeft dezelfde kansen, mits hij/zij bereid is ze te grijpen en begrijpen. Voor mensen die niet verder wensen te koekeloeren dan hun neus lang is lijkt dat idee inderdaad te kloppen als een bus. Echter, de praktijk heeft meer dan eens anders uitgewezen. Zo hangt hoe goed jouw recht gerespecteerd wordt mede samen met hoe goed de advocaten zijn die jij je kunt veroorloven, en mag je inderdaad roepen wat je wilt, zolang het maar aan dovemansoren besteed is.

Maar het gaat veel verder dan dat. Er is een al dan niet zichtbare status quo en die wenst zichzelf te handhaven. Als het spannend wordt zo nodig met alle mogelijke middelen. Dus inclusief schending van alle mogelijke wetten die door de wetgever officieel gepubliceerd zijn in boekvorm. Dit wordt ook wel de diepe staat genoemd.

Zo startte de FBI in 1956 het beruchte COINTELPRO (COunter INTELligence PROgram). De bedoeling was om politieke organisaties kapot te maken die als een gevaar werden gezien voor de Anglo-Amerikaanse status quo. In eerste instantie waren de communisten het kind van de rekening. Later verschoof de focus naar Zwart Amerika en werden alle mogelijke middelen aangewend om burgerrechten -en Black Power organisaties het leven zuur te maken.

Het zogenaamde COINTERLPRO BLACK HATE begon officieel in 1967. Gelinkt aan COINTERPRO BLACK HATE was het Ghetto Informant Program (GIP): de FBI gebruikte meer dan 7000 mensen om arme Zwarte gemeenschappen te infiltreren. De FBI had Zwart Amerika de oorlog verklaard en alles was geoorloofd: karaktermoord op leiders, valse informatie verspreiden in de media, vervalsde brieven schrijven aan individuen, bewijsmateriaal manipuleren in rechtszaken, getuigen intimideren, toonaangevende activisten vermoorden, drugs in de Zwarte gemeenschap verspreiden, etc. Eigenlijk ging de FBI nog erger te keer tegen Zwart Amerika dan tegen de communisten die als vijfde colonne voor aartsvijand de Sovjet-Unie zouden dienen.

Maar al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt hem wel. 8 maart 1971 was een historische dag. Niet alleen omdat het gevecht van de eeuw plaatsvond tussen de ongeslagen wereldkampioenen Muhammad Ali en Joe Frazier, maar eveneens omdat er diezelfde dag ingebroken werd in een kantoor van de FBI en vrijwel ieder aanwezig document werd meegenomen. De inbrekers zijn nimmer in de kraag gegrepen. Wat ze deden is de gestolen documenten anoniem naar journalisten zenden die ze na enige aarzeling publiceerden. Totdan werden Zwarte activisten voor gek verklaard als ze aangaven wat de FBI allemaal uitvrat, werden ze uitgemaakt voor gekkies die in complottheorieën geloofden. Maar nu bleek dat ze gewoon gelijk hadden! Uit angst dat nog meer schandalen aan de grote klok werden gehangen blies J. Edgar Hoover COINTELPRO officieel af op 28 april 1971 (in werkelijkheid ging COINTERLPRO gewoon door, maar de FBI was door de gelekte schandalen nu wel minder onaantastbaar). Doch de geest was nu uit de fles. Meer journalisten gingen onderzoek doen naar de handel en wandel van de FBI, en meer schandalen kwamen aan het licht. Ook dankzij de Freedom of Information Act. Dit leidde weer tot een Parlementair onderzoek in 1975 en 1976 waarbij de beerput nog meer open ging. Hetgeen weer tot hervormingen leidde binnen de FBI.

Zoals bekend verliest een vos wellicht wel zijn haren, maar nooit zijn streken. De grote schandalen die in de jaren ’70 naar buiten kwamen ten spijt wordt tot op de dag van vandaag een vorm van COINTELPRO toegepast. Sterker nog, de FBI lijkt zijn oorlog contra Zwart Amerika officieel te hebben heropend. Op 6 oktober 2017 publiceerde de FBI nl. een document met de titel “Black Identity Extremists Likely Motivated to Target Law Enforcement Officers.” De motivatie voor dit document was het verzet dat ontstond na de moord op Michael Brown jr. 9 augustus 2014. In bettreffend document geeft de FBI aan extra te gaan letten op zgn. Black identity extremists. Black identity extremists zijn Zwarte mensen die geïnspireerd zijn door Zwarte geschiedenis en cultuur (in het verlengde daarvan zijn evenzo Zwarte boekwinkels verdacht). Zij zouden gewelddadig reageren op vermeend racisme in de Amerikaanse samenleving, en om die reden goed in gaten moeten worden gehouden.

De FBI gaat in deze volledig voorbij aan het onrecht dat het prison-industrieel-complex Zwart Amerika structureel aan doet. Waarom wordt het slachtoffer gebombardeerd tot schuldige en gaat de schuldige vrijuit? Waarom pleit de FBI niet voor een grondige hervorming van de Amerikaanse politie? Waarom pakt de FBI die vele zwaar bewapende groeperingen van witte racisten niet aan?

In ieder geval, de eerste Zwarte identiteit extremist is inmiddels reeds gearresteerd. Hij is bekend onder de naam Rakem Balogun. Hij kwam in het vizier van de FBI na deelgenomen te hebben aan protesten tegen racistisch politiegeweld. In zijn huis vond de politie o.a. een boek van Robert F. Williams (een activist van weleer die zowel de Zwarte gemeenschap als witte activisten met vuurwapens beschermde tegen de KKK, zie Gezegend & vervloekt blz. 285-292), dat als bewijsmateriaal werd aangewend. Dit is een zorgwekkende situatie. Het toont helaas de invloed van de diepe staat en daarmee de kromme kant van de democratische rechtsstaat. Zwarte geschiedenis en cultuur is wederom gecriminaliseerd in de VS anno 2018.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment