The Grapevine Publications

De Nation of Islam van Elijah Muhammad was een organisatie die merkwaardige dogma’s propageerde. Doch wat je er verder ook van mag vinden, de door hen ontwikkelde methodiek om criminelen op het rechte pad te krijgen en/of junkies af te laten kicken was wonderbaarlijk succesvol http://www.youtube.com/watch?v=EM2_zeMkc-Y&feature=relmfu. Eén van de mensen die de Nation tot bezinning wist te brengen was een veroordeelde inbreker die vanwege zijn onophoudelijke gevloek en gescheld in de gevangenis bekend stond als Satan. Maar de NOI maakte van deze Saulus een Paulus. Op 19 mei 1925 zag hij voor het eerst het levenslicht en hij is de geschiedenis ingegaan als Malcolm X.

Voordat Malcolm lid werd van de NOI was het een relatief onbekende organisatie met enkele honderden leden, veelal oudere mensen. Maar dat veranderde toen Malcolm actief ging rekruteren. Duizenden, waaronder talloze jongeren, begonnen zich bij de NOI aan te sluiten. Echter, totdat een tv.–station uit New York in 1959 de documentaire The hate that hate produced http://www.youtube.com/watch?v=71ZjYzBJG8o&feature=related uitzond kende wit Amerika betreffende organisatie niet en Amerika raakte zwaar geshockeerd. Anderzijds was men er eensklaps van bewust dat er een radicaal alternatief was voor de burgerrechten beweging. Bepaalde leiders van de burgerrechten beweging die als radicale gekken te boek stonden promoveerden ineens tot “verantwoordelijke Zwarte leiders”. Tevens betekende de documentaire het publieke debuut van NOI woordvoerder Malcolm X, ook wel de kwaadste Zwarte man van Amerika genoemd.

Decennia lang heeft de mainstream pers alles uit de kast gehaald om Malcolm X synoniem te maken met het prediken van blinde haat http://www.youtube.com/watch?v=bNsWyZ0mLAA&feature=related en zinloos geweld. Doch daarmee wordt Malcolm X ernstig tekort gedaan, want hij was veel meer dan dat. Sterker nog, Malcolm X was een intellectueel fenomeen dat Amerika zelden of nooit heeft gezien, voordien noch nadien. Alhoewel officieel ongeschoold maakte hij in debatten gehakt van het beste wat Harvard en Yale (meest prestigieuze universiteiten van de VS) op de been konden brengen. De man kon in een half uur een boek lezen en een moeilijk boek in een paar uur. Hij was ook niet slechts gespecialiseerd in rassenrelaties in de VS, want hij las allerlei boeken over allerlei uiteenlopende onderwerpen. Volgens de mensen die hem van dichtbij mee hebben gemaakt leek het wel of hij overal verstand van had; over praktisch alles kon hij met autoriteit spreken.

Malcolm X is vooral bekend om de lezingen die hij voor volwassenen hield, maar hij nam de kinderen van zijn afdeling van de NOI in het weekend vaak mee op excursies en dat waren ware happenings. De kinderen gingen dan bijvoorbeeld met hem naar the Museum of Natural History of the Hayden Planetarium. Aldaar vertelde Malcolm de kinderen dan in hun eigen taal spectaculaire, leerrijke verhalen over bijvoorbeeld dinosaurussen of eskimo’s. Hij liep met de kinderen het museum door en bij iedere expositie volgde er een aangrijpend verhaal waarbij de kleintjes met hun oren en ogen wijd open alles tot zag namen. Maar let op, niet slechts de kinderen van de Nation zogen zijn verhaal op als zuurstof, neen, zijn aantrekkingskracht was universeel! Ook de aanwezige witte kinderen, andere Zwarte kinderen of kinderen van welke kleurschakering dan ook verdrongen zich om maar niets van Malcolm’s lessen te missen. Wildvreemde ouders namen hun kinderen op de schouders zodat ze niets hoefden te missen als Malcolm doende was de zeven tot twaalfjarigen te stimuleren te ontdekken, voor zichzelf te denken, vragen te stellen en te lezen.

Tevens heeft Malcolm X een belangrijke rol gespeeld in het transformeren van de NOI van een obscure sekte tot een economisch bloeiend instituut met voor $85 miljoen aan bezittingen dat eigen kranten uitgaf, eigen vegetarische restaurants exploiteerde, eigen winkels had, zelfs eigen scholen had opgezet waar de kinderen onderwijs genoten, etc. Trots werd er dan ook verkondigd dat Mr. Elijah Muhammad onafhankelijk was en dat geen enkele witte man hem geldelijk ondersteunde. Omgekeerd gaf deze onafhankelijkheid woordvoerder Malcolm X de kans de burgerrechten beweging op de korrel te nemen door erop te wijzen dat die beweging gefinancierd werd door joden, waardoor het wel aan handen en voeten gebonden moest zijn geweest.

Helaas leidde het vele geld dat er binnenstroomde ook voor de nodige corruptie in de top van de NOI. Zo zouden bijvoorbeeld in Chicago een groep Zwarte vrouwen geassocieerd met Elijah Muhammad ineens in Rolls Royces rond hebben gereden, wat zeker in die tijd uitzonderlijk was. Doch Malcolm X heeft zich nooit laten verleiden om in de kas te graaien. Hij bleef zich immer strikt gehouden aan de strenge reglementen van de NOI. Juist daardoor werd hij een gevaar voor de corrupte top in Chicago. Zijn morele voorbeeld, populariteit binnen de organisatie en bekendheid bij het grote publiek maakte hem tot de favoriet om het leiderschap van de NOI over te nemen na het eventuele heengaan van Elijah Muhammad. Mocht het ooit zover komen dan zou het niet onwaarschijnlijk zijn dat er grote schoonmaak gehouden zou gaan worden aangaande het corrupte leiderschap te Chicago. Daarnaast wilde hij volgens door de FBI verzamelde gegevens politiek een andere richting opgaan: Malcolm X zag graag dat de NOI zich aansloot bij de burgerrechten beweging terwijl de leiders in Chicago zich daarvan juist wilden blijven distantiëren. Zo bekeken was het slechts een kwestie van tijd voordat hij pootje gelicht zou worden. The chickens had to come home to roost…

Het electorale proces in Frankrijk culmineerde dus onlangs in het  einde van het politieke Frankensteinmonster Merkozy. Tot grote vreugde van velen kon na één termijn meneer Sarkozy alweer zijn afscheidsrede geven aan het Franse volk, waarmee de helft van de beruchte twee-eenheid ruimbaan heeft gemaakt. Vanaf nu zien we het gezicht van meneer Hollande veelvuldig op televisie verschijnen als hoogste vertegenwoordiger van Frankrijk. Dat zou de Europese Commissie niet vrolijk hebben gestemd. In zijn overwinningsrede te Tulle, zijn politieke thuisbasis, zette Hollande al meteen de stemming door te verkondigen dat bezuinigingen niet langer onontkoombaar zijn in Europa. Doch eveneens diens woordvoerder Benoit Hamon deed een duit in het zakje door het volk lekker te maken met de volgende boodschap voor Merkel: “Hij zal zeggen dat als we het verdrag geratificeerd willen zien er opnieuw over onderhandeld moet worden want een verdrag dat bezuinigingen oplegt kan geen goed verdrag zijn, noch voor de Europese economie noch de Europeanen zelf. We gaan onze mouwen opstropen om aan het werk te gaan, en tegen kanselier Merkel zeggen dat we opnieuw over deze issues moeten praten.”

De vraag is alleen of dit slechts holle overwinningsretoriek is van Hollande of dat er daadwerkelijk een paleisrevolutie aanstaande is in Europa. Als we de feiten op een rijtje zetten dan lijkt de weegschaal de andere kant op te slaan. Alles wijst erop dat Hollande gewoon weer een nieuwe globalist is, een andere marionet van het kartel der internationale bankiers (banken die geld lenen aan regeringen). Meneer Hollande steunde namelijk ‘netjes’ het verdrag van Maastricht in 1992. Eveneens gaf hij tijdens het ruchtmakende referendum van 2005 zijn support aan de Europese grondwet, terwijl de meeste socialisten tegen waren. Bovendien is zijn grote adviseur Manuel Valls, een man die in 2008 de Bilderberg Conferentie bezocht en openlijk de vestiging van een Europese federale superstaat steunt ten koste van de soevereiniteit van de individuele landen, en wil dat de Europese Commissie nationale budgetten van de lidstaten van de EU controleert. Dit soort ballast doet toch vermoeden dat Hollande  sluw met een gespleten tong spreekt om het gepeupel voor het moment tot rust te manen. Gezien de dubieuze antecedenten van Hollande lijkt een nieuw intra-Europees gedrocht genaamd Merlande in de maak, als natuurlijke opvolger van Merkozy.

Ook in Europa’s blok aan het been Griekenland kreeg het volk recentelijk de kans om zich uit te spreken over de prestaties van hun regering. En de kiezer was duidelijk: de regerende socialistische partij PASOK die Giekenland uitgeleverd had aan het kartel der internationale bankiers–Goldman Sachs voorop–smolt als sneeuw voor de zon. Toen het erop aankwam bleek de PASOK namelijk slechts socialistisch in naam te zijn maar verder uitstekend aan de leidraad te lopen bij de begunstigden van het neoliberalisme. Al dit soort gegrap en gegrol eiste niet slechts zijn tol van PASOK doch van de middenpartijen in het algemeen (tot en met 2009 waren PASOK en Nieuwe Democratie samen goed voor 80% van de stemmen, op het moment slechts voor 35%). Allemaal ten voordele van  de partijen aan de uitersten van het spectrum, zoals een nazipartij genaamd de Gouden Dageraad, dat ruimschoots de kiesdrempel haalde. Anderzijds is er Syriza dat zich sterk afzet tegen de door de trojka opgelegde strenge bezuinigingsmaatregelen en heeft dit inmiddels luid en duidelijk laten blijken in brieven gestuurd aan Barroso en andere leiders van de EU.

Dan komen we terug op Frankrijk. Naar het verhaal gaat staat Griekenland voor $60 miljard in het krijt bij Franse banken. Vandaar ook dat Sarkozy zo gehaaid was Griekenland te laten bloeden, want als Griekenland valt zou Frankrijk best wel eens één van de eerste domino’s  kunnen zijn die meegenomen wordt in de val. De hele operatie is dan ook niet zo zeer een reddingsoperatie voor Griekenland, want er wordt geen cent in de Griekse economie gepompt, doch eerder een reddingsoperatie voor de internationale banken die door hun eigen wanbeleid aan de rand van de afgrond staan. Maar door het hele drama op een gewiekste manier te verkopen wordt bij het onnozele publiek met succes een hele andere impressie gewekt.

Vraag blijft zodoende hoe die meneer die gratis reclame maakt voor Nederland met deze situatie omgaat: aan de ene kant moet Hollande Griekenland de duimschroeven aan gaan draaien om die Franse banken te redden, aan de andere kant doet hij toespelingen richting het Franse publiek dat hij het straffe huishoudboekje opgelegd door de Europese Commissie aan zijn laars gaat lappen. Wat moeten we daarvan denken? Zal de nieuwe Griekse politiek dit soort hypocrisie dat aanstaande lijkt gaan pikken? Het zou immers een mooi excuus zijn voor Griekenland om een schuldmoratorium af te kondigen. Desalniettemin, de tijd zal leren in hoeverre Hollande in staat is een konijn uit de hoge hoed te toveren waarmee hij zowel de kool als de geit kan sparen.

Wat voor vrijheidscommemoraties danwel celebraties was Nederland eigenlijk rijk voor 4/5 mei 1946? Werd er voordien stil gestaan bij de misdaden die tegen de menselijkheid werden begaan in de wereld en werd daar dan ook al 2 minuten stilte bij geboden? Was vrijheid voor alle mensen eveneens reeds verankerd in nationale feesten? Kan iemand wellicht een deskundig licht werpen op het vooroorlogse bewustzijn van de mensenrechten in de noordelijke Nederlanden? Was er bijvoorbeeld een dag waarbij de activiteiten van Jan Pieterszoon Coen in Indonesië  werden herdacht, of de vinger in de pap die Nederland in de trans-Atlantische slavernij heeft gehad? Of is het echt waar dat men in Nederland pas grondig is gaan nadenken over de schending van mensenrechten nadat men zelf begin jaren ’40 de zweep eens voelde i.p.v. liet klappen?

Hoe dan ook, op 5 mei wordt gevierd dat the good guys dan toch de tweede wereldoorlog winnend afsloten. Het was  Winston Churchill die de nazi’s wist te weerstaan en aan de basis stond van de bevrijding van West-Europa dus ook Nederland. De ‘heldendaden’ van deze politicus staan dan ook met gouden lettertjes gegrafeerd in de geschiedenisboeken. Ja inderdaad, zoals Churchill zelf zei: “De geschiedenis zal aardig voor me zijn want ik heb de intentie het zelf te schrijven.”

Echter, toenmalig president Mbeki van Zuid-Afrika dacht daar in 2005 heel anders over. Hij noemde het beestje bij de naam: Winston Churchill was een racist die Afrika geteisterd heeft en een verderfelijke invloed heeft gehad op de postkoloniale ontwikkeling van Afrika. Churchill rechtvaardigde de Britse misdaden in Afrika door haar inheemse inwoners af te schilderen als woestelingen. Bovendien stond Churchill samen met Afrikaner Jan Smuts en Cecil Rhodes aan de basis van de apartheid in Zuid-Afrika: zij hebben de zaden geplant die Zwarte mensen hun democratische rechten zouden ontzeggen. In 1910 werd namelijk de Union of South Africa gevestigd en staatssecretaris van koloniën Winston Churchill heeft een essentiële rol gespeeld in de vestiging van dit systeem. Hij voerde jarenlang campagne om de Afrikaners zelfbestuur te verschaffen, waardoor ze het recht kregen Zwarte mensen het stemrecht te ontzeggen.

In 1937 zei Churchill: “Ik erken bijvoorbeeld niet dat de rode Indianen van Amerika of de Zwarte mensen van Australië een groot kwaad is aangedaan. Ik erken niet dat deze volkeren kwaad is aangedaan vanwege het feit dat het sterkere ras, een ras van een hogere orde, meer wereldwijs zogezegd, gekomen is om hun plaats in te nemen.” In 1943 sprak premier Winston Churchill zijn kabinet toe over de hongersnood die India indertijd trof: “De Indiërs zijn de beestachtigste mensen op aarde, na de Duitsers, en zullen doorgaan met het fokken als konijnen.” De minister van India Leo Amery zou later zeggen dat hij niet veel verschil zag tussen Churchill’s kijk op de wereld en die van Hitler.

Daarmee sloeg Amery de spijker op zijn kop. Er was ook niet veel verschil tussen de ideeën van Hitler en Churchill. Net zoals Hitler een groot Duitsland wenste was Churchill een groot fan van het Britse imperium en daarmee hing samen het geloof in een wit, of specifieker gezegd Angelsaksisch meesterras. Evenals Hitler was hij dan ook een groot voorstander van eugenetica; hij wilde het Angelsaksische meesterras ‘kwalitatief’ op peil houden en om die reden zouden 100.000 mensen met een beperking verplicht moeten worden gesteriliseerd en tienduizenden anderen weer naar werkkampen worden gestuurd. In 1899 schreef hij zelfs in een brief aan zijn neef Ivor Guest dat het verbeteren van het Britse bloed zijn politieke levensdoel was. Zo deed hij in 1910 als minister van binnenlandse zaken een verwoede doch vergeefse poging om gedwongen sterilisatie tot wet te verheffen.

Tevens zouden we een heel verhaal kunnen gaan houden over de oorlogsmisdaden die Churchill in Duitsland heeft laten plegen, over hoe hij bewust met bombardementen zoveel mogelijk burgerslachtoffers trachtte te maken. Maar het punt is, Duitsland heeft de oorlog verloren, niet de nazi’s. Ten eerste was het de Engelse ‘nazi’ Churchill die won van de Duitse nazi Hitler. Daarnaast hebben met behulp van de Anglo-Amerikaanse geheime diensten de meeste nazi-kopstukken gewoon kunnen ontsnappen naar nieuwe groene weiden. Vooral veel wetenschappers die misdaden tegen de menselijkheid hadden begaan met hun experimenten en gebruik maakten van slavenarbeid zijn de dans ontsprongen. Goede voorbeelden zijn Werner von Braun en vele van zijn collega’s die aan de V2-raketten hadden gewerkt waarmee Londen werd gebombardeerd. Met vervalste dossiers verkregen zij een vrije doortocht naar de VS (alwaar Werner von Braun later de raket naar de maan zou ontwerpen). Anderen ontsnapten naar Zuid-Amerika waar ze door de CIA aan de macht geholpen totalitaire regimes bijstonden met hun expertise in martelpraktijken. En natuurlijk hebben eveneens de Russen talloze nazi-wetenschappers onderdak verleend. Dus hoe je het ook bekijkt, Duitsland is verslagen, niet de nazi’s. Die zijn met adhesie van de zogenaamde bevrijders verspreid over de wereld en hebben nadien hun netwerken gewoon in takt weten te houden waardoor ze achter de schermen altijd een machtsfactor zijn gebleven. Ondertussen heeft die andere nazi-fractie van Churchill en consorten een gesaniteerde, hagiografische versie van hun rol in de geschiedenis laten populariseren. 5 mei kan dan wellicht (al dan niet terecht) gebombardeerd zijn tot bevrijdingsdag, waarheidsdag is het allerminst. Desalniettemin, zowel Nederland als de stamgenoten uit Zuid-Afrika zijn deze andere Hitler zeer dankbaar om bewezen diensten.

Wedermaal heeft een Nederlands kabinet vroegtijdig schipbreuk geleden. Want daar hebben we de laatste tien jaar menigmaal getuigen van mogen zijn. Onder andere omdat de traditionele politiek onder druk kwam te staan.  Naar het voorbeeld van Pim zagen allerlei vrijbuiters binnen en buiten de gevestigde politieke kaders hun kans schoon om politiek fortuin te gaan zoeken, en soms inderdaad met succes. Onbetwiste kampioen onder hen werd uiteindelijk  Wilders. Hij schopte het zelfs tot officieus premier van Nederland. Maar aan de andere kant stond Geert onlangs ook ineens in de hoek waar de klappen vallen: protegé Hero Brinkman begon zijn eigen winkeltje.

Geert dacht dus—al dan niet onder valse Henk en Ingrid voorwendselen– de stekker uit de bezuinigingsplannen van Rutte NV te hebben getrokken. Dat bleek voorbarig. Om één minuut voor twaalf  gehoorzaamde de Nederlandse politiek alsnog zonder hem aan de door de speculantenoligarchie opgelegde geboden. Zo wist de neoliberale Nederlandse regering die onder aanvoering van Rutte en de Jager half Europa de les had gelezen over het evangelie van sluitende huishoudboekjes toch nog het gezicht te redden.

Maar zoals eerder aangegeven, Nederland heeft de soevereiniteit reeds enige tijd geleden verloren. Voorgaande Nederlandse regeringen hebben zonder het Nederlandse volk geconsulteerd te hebben allerlei internationale verdragen gerelateerd aan Europa en de euro getekend die zoveel macht overgedragen hebben aan Brussel dat het parlement te Den Haag gedegradeerd is tot een theekrans. De praktijk wijst keer op keer uit  dat in Den Haag de gelegenheid wordt geboden door volksvertegenwoordigers om naar hartenlust te klagen over allerlei soorten van beleid dat direct of indirect is opgelegd door Brussel, maar desondanks gewoon wordt aangenomen als het er echt op aankomt. Dienende als uitlaatklep waar inderdaad verschillende meningen te berde gebracht worden kan de suggestie gewekt worden dat de volksvertegenwoordiging te Den Haag een onafhankelijke koers vaart. Maar als alle rook geklaard is blijkt keer op keer weer dat een wetgevend orgaan buiten Nederland in werkelijkheid de lakens uitdeelt…

De Europese Commissie is het uitvoerende orgaan van de EU. Het bestaat uit 27 leden gekozen door de Europese Raad: ondemocratisch dus. Niet rechtstreeks door de Europese burgers gekozen. Eén van die 27 leden wordt genomineerd door de Europese Raad (bestaande uit de ministers van de EU-lidstaten) om als president te dienen, maar uiteindelijk gekozen door het Europese parlement. Nou, deze Europese Commissie die zoals gezegd niet gekozen is door de burgers heeft als enige orgaan in Europa het recht tot het doen van wetsvoorstellen (de Europese Raad en het Europees parlement mogen slechts aan de Europese Commissie verzoeken doen tot het nemen van wetsvoorstellen). Het parlement kan wetten accepteren, afwijzen en amendementen indienen. Doch zelfs dat recht tot afwijzen valt te relativeren want mocht er onverhoopt een afwijzing komen dan wordt er een verzoeningscommissie in het leven geroepen die het wetsvoorstel alsnog door het parlement loodst. Internationale verdragen gaan boven de Nederlandse grondwet, dus wat de Europese Commissie bekokstooft degradeert alles wat Den Haag uit zichzelf bedenkt uiteindelijk tot geklessebes. Let er ook goed op hoe men gebruik maakt van vals woordenspel: door het betreffende machtige orgaan de noemer commissie te geven wordt de suggestie gewekt bij de matig geïnformeerden dat het een onbenullig  praatgroepje is dat onderzoekt en ongebonden adviezen geeft of zo, terwijl het in werkelijkheid de ondemocratische Europese regering is!

Met het invoeren van de euro (alweer, zonder de Nederlandse bevolking te consulteren) heeft de Nederlandse regering zich verplicht het begrotingstekort niet meer te laten oplopen dan 3%. Hiermee heeft het zichzelf tevens gedwongen een neoliberaal beleid te voeren. Het maakt zogezegd niet meer uit welke politieke kleur een regering heeft. De facto ligt neoliberaal beleid vast bij verdrag. Mede daarom is het achteraf gezien niet eens zo verrassend dat praktisch het ganse Nederlandse politieke spectrum van links tot rechts de poppenkast vertoning eventjes staakten en hun ware gezicht lieten zien door elkaar gretig in de armen te vliegen op 26 april 2012 om naar de pijpen van de Europese Commissie te dansen. Politici doen immers ook aan carrièreplanning: mocht het in Den Haag niet meer zo voortvarend met ze gaan dan zouden ze in de toekomst wellicht een lucratieve transfer naar Brussel en Straatsburg kunnen afdwingen.

Maar goed, poppenkast of niet, het blijft fascinerend om gade te slaan hoe ontstemd politici telkens weer geraken als ze de zwarte piet toegespeeld krijgen. Na de zogenaamde val van het kabinet begon het zwartepieten vernamen we in de pers, gepaard gaand met een boel ‘gehuil’. Waarom moet je daar zo teleurgesteld om raken? Zwarte piet zou toch een leuke, gezellige Nederlandse traditie zijn? Oké, Sinterklaas spelen kan niet meer in Den Haag sinds toetreding tot de euro om hierboven reeds genoemde redenen. De tijd dat Hans Wiegel over Joop den Uyl kon zeggen “Sinterklaas bestaat en daar zit-ie achter de tafel!” http://www.youtube.com/watch?v=-uklNgbQUrM lijkt voorgoed voorbij, doch waarom die schizofrenie ten aanzien van een naar men stellig beweert oer-Hollandse traditie als zwarte piet? Zelf wil geen enkele volwassen politicus lopend aan de leidraad van Brussel de zwarte piet toegespeeld krijgen, maar omgekeerd heeft vrijwel geen enkele politicus er moeite mee dat in de aanloop naar 5 december kleine zwarte kinderen wekenlang de zwarte piet toegespeeld wordt. Nota bene is zwarte piet één van de schaarse aangelegenheden waar Haagse politici nog wel een zegje over hebben.

Koning Juan Carlos van Spanje maakte onlangs een uitglijder in Botswana. Hij verstapte zich naar het verhaal gaat op een trede en brak daarbij zijn heup. Dat kan, zou je denken. Bovendien, het breken van een heup zal voor de koning van Spanje een  ingrijpende, pijnlijke gebeurtenis zijn geweest. Doch achteraf bleek het relatief gezien slechts  een kleine uitglijder te zijn die een veel grotere uitglijder van de koning aan het grote publiek blootlegde. De koning van Spanje had namelijk zijn heup beschadigd ten tijde van een olifantenjacht. Dit wordt hem des te meer kwalijk genomen aangezien hij nota bene erevoorzitter is van de Spaanse tak van het Wereld Natuur Fonds. Dat was niet bepaald bevorderlijk voor de geloofwaardigheid van noch het Wereld Natuur Fonds noch van koning Juan Carlos…

Het Wereld  Natuur Fonds is in 1961 opgericht door de van Duitse afkomst zijnde adellijke boezemvrienden wijlen prins Bernhard van Lippe-Biesterfeld der Nederlanden en prins Philip, huidig echtgenoot van koningin Elizabeth van Groot-Brittannië. Men is nu wel boos op die arme koning Juan Carlos, maar waren de oprichters van het Wereld Natuur Fonds ook maar een haar beter? In januari 1961—slechts een paar maanden voor de oprichting van het Wereld Natuur Fonds—schoot prins Philip nog op het subcontinent India een tijger dood, doch eveneens een neushoorn, waarvan er indertijd nog maar 250 van rondliepen op de wereld. Maar ook medeoprichter prins Bernard was een groot liefhebber van de jacht op groot wild. Dan hadden we het nog niet eens gehad over afdelingspresidenten van het Wereld Natuur Fonds zoals C.R. Pink Gutermuth, die tevens president is geweest van de National Riffle Association maar eveneens erevoorzitter voor het leven van het Wereld Natuur Fonds of anderswel prijsschieter Francis L. Kellogg, legendarisch in bepaalde kringen om de vele dieren die hij afgeschoten heeft. Oftewel, als we weten dat het Wereld Natuur Fonds is opgericht door een stel zeer bemiddelde liefhebbers van de jacht op groot wild dan plaatst dat koning Juan Carlos’ ‘uitglijder’ weer in een heel ander daglicht. Indien men ernaar vraagt dan zal het Wereld Natuur Fonds natuurlijk nooit publiekelijk antwoorden dat het adhesie geeft aan jagen want dan creëren ze een pr-probleem, maar ze zullen erom heen draaien met een antwoord met als strekking: “Jagen is toegestaan onder bepaalde omstandigheden”. Klinkt een beetje als Ron brandstichter gepromoveerd tot baas van de brandweer.

Medeoprichter van het Wereld Natuur Fonds prins Philip heeft ook meer dan eens zijn merkwaardige neomalthusiaanse overtuiging in het openbaar geuit. Ter herinnering, Malthus was een geleerde die voor de British East India Company werkte en eind 18^e eeuw een theorie populariseerde (in werkelijkheid was die theorie afkomstig van de Venetiaanse geleerde Ortes) dat er slechts een beperkt aantal mensen op de aarde kunnen leven omdat er anders gegarandeerd hongersnoden zouden ontstaan. Een mooie legitimering van genocide door de East India Company zogezegd. Die theorie was eigenlijk reeds vergeten totdat in de jaren ’70 van de vorige eeuw ineens ondersteund door Henry Kissinger de neomalthusianen als paddenstoelen uit de grond schoten. Nou, prins Philip heeft het nooit onder stoelen of banken geschoven dat hij neomalthusiaanse ideeën koestert en het liefst grote delen van de mensheid uitgemoord zou zien worden. Zo zei hij in augustus 1988 in Deutsche Press Agentur dat mocht hij ooit gereïncarneerd worden hij terug wil komen als een dodelijk virus om een bijdrage te kunnen leveren aan de oplossing van de overbevolking. Daarnaast heeft Zijne koninklijke hoogheid zich eveneens regelmatig schuldig gemaakt aan racistische opmerkingen, bijvoorbeeld toen hij op staatsbezoek in China tegen een Britse student zei: “Als je hier nog lang blijft kom je thuis met spleetogen”, of in gesprek met een student die door Papoea-Nieuw-Guinea had gereisd: “Dus je bent erin geslaagd om niet opgegeten te worden?”, of anders wel tegen een Aborigine in Australië: “Gooien jullie nog steeds met speren op elkaar?” of tegen de president van Nigeria die zich gekleed had in traditionele Afrikaanse kledij: “Je ziet eruit alsof je klaar bent om naar bed te gaan!”. Dit is nog maar het topje van de ijsberg. Prins Philips heeft in de loop der jaren in zoveel racistische opmerkingen gegrossierd dat er letterlijk een boek mee gevuld is!  En hij komt er al meer dan zestig jaar mee weg. Dat evenaart John Leerdam nooit.

Naast hun grote liefde voor de jacht op groot wild doet eveneens het grote belang van de schoonfamilies van de oprichters van het Wereld Natuur Fonds in grote vervuilende bedrijven als Royal Dutch SHELL en BP de wenkbrauwen fronzen over de beweegredenen voor het oprichten van een Wereld Natuur Fonds. De Britse en Nederlandse koninklijke families zijn grootaandeelhouders in deze erkende grootvervuilers, dus mocht de mondiale natuur hen echt zo ter harte gaan, waarom zetten ze de dagelijkse leiding van deze giganten dan niet serieus onder druk om in te binden betreffende milieuvervuiling? De mensen wonend in Nigeria en aan de Golf van Mexico zouden daar ongetwijfeld ontzettend blij mee zijn. Of past die massieve milieuvervuiling juist mooi in de neomalthusiaanse agenda van prins Philip?  Maar ach, zolang de koning van Spanje geen knullige uitglijder maakt op door SHELL of BP geloosde olie is het slechts wachten totdat prins Philip terugkeert op aard in de vorm van een dodelijk virus.

De Romeinen stonden bekend om  hun imperialisme en waren het grote voorbeeld voor talloze  imperialisten nadien. Zeker na 1500 hebben  verschillende Europese landen getracht het Romeinse imperialisme te evenaren. Maar gelukkig is imperialisme passé toch? Honderd jaar geleden wellicht nog wel, maar vrijwel alle zogenaamde koloniën zijn toch inmiddels onafhankelijk geworden? Imperialisme is dan toch een verschijnsel waarover we nu slechts nog vernemen in de geschiedenisboekjes?

Omdat vrijwel alle landen heden een eigen regering en vlag hebben denken vele mensen die slechts op uiterlijkheden letten dat er geen imperium meer bestaat. De realiteit is dat het er nog immer is, alleen heeft het tegenwoordig een andere naam en past men andere tactieken toe om landen te onderwerpen dan de Romeinen het deden. Daardoor is het Anglo-Amerikaanse imperium in staat zand in de ogen te strooien van vele bijzienden.

De modus operandi is dat er economische huurmoordenaars naar zgn. derde wereldlanden worden gestuurd die als taak hebben die landen leningen aan te smeren waarvan ze weten dat die nooit terug betaald kunnen worden. Als na een tijdje het bettreffende land ver achter is gebleven in de afbetaling dan worden de grondstoffen en mineralen van dat land opgeëist plus hun stem in de VN. Op die manier worden ogenschijnlijk onafhankelijke staten in de houdgreep genomen door de speculantenoligarchie; dus zonder ook maar een schot te lossen verovert men landen! Echter, mochten de economische huurmoordenaars falen in hun missie om landen tot onverantwoorde leningen te verlokken dan komen de jakhalzen in actie: CIA-agenten die als taak hebben onwillige regeringsleiders te vermoorden en/of opstanden tegen hen te organiseren. In het enkele geval dat zelfs de jakhalzen hun doel missen dan komt het Amerikaanse leger in actie. Voorbeelden daarvan zijn Irak en Libië. Ene meneer John Perkins was eens zo’n gluiperige economische huurmoordenaar, doch hij is uit de school geklapt met zijn boek Confessions of an Economic Hitman, waarin hij bevestigt wat mensen die goed op hadden gelet eigenlijk allang wisten. Overigens, ook al verschilt deze methodiek van het klassieke imperialisme, het is desalniettemin minder nieuw dan men zou denken. De VOC paste hem honderden jaren geleden reeds met succes toe in Azië; zie daar de VOC-mentaliteit!

Ook het postmoderne imperialisme heeft als kenmerk dat het steeds nieuwe slachtoffers moet zoeken om te overleven. Dus tegenwoordig is zelfs Europa het slachtoffer geworden van de expansiedrift van een nietsontziende speculantenoligarchie. Dezelfde groep die eind jaren ’90 de Oost-Aziatische economie plat bombardeerde middels economische oorlogvoering, besloot volgens The Wall Street Journal op 8 februari 2010 tijdens een chique etentje te Manhattan frontaal de aanval op Europa en de euro te openen. Onder auspiciën van George Soros werd de te voeren tactiek bepaald: zwakste schakel in Europa zouden de Griekse obligaties zijn. Door die kapot te speculeren zou er een ware eurocrisis gecreëerd kunnen worden, wat weer wenselijk was om de zwakke dollar te redden. Meesterspeculant George Soros ging zelfs arrogant van de daken lopen schreeuwen dat de euro haar langste tijd gehad had.

Om de euro te redden worden er sindsdien onophoudelijk miljarden gepompt in de banken die aan Griekenland en andere zwakke broeders geld hebben geleend (want het geld wordt niet in de Griekse economie gepompt, maar gaat rechtstreeks naar de banken). De Europese belastingbetaler draait daar voor op en de media kan Jan met de pet vrij makkelijk wijs maken dat dat komt omdat de Grieken corrupt en lui zijn. Waar hebben we dat eerder gehoord? Precies dezelfde retoriek wordt al sinds jaar en dag gebezigd tegen zgn. ontwikkelingslanden die het slachtoffer waren geworden van economische huurmoordenaars! Maar goed, aanhoren dat derde volkeren corrupt en lui zijn streelt het ego van de Noord-Europeaan, geeft hem de kans zichzelf goed te voelen ten koste van een ander dus gaan dat soort verhalen er doorgaans in als zoete koek. In Griekenland zal er ongetwijfeld van alles scheef zijn, maar dat is niet het hele verhaal. Neem bijvoorbeeld het volgende, volgens de OECD werkten de Grieken in 2008 gemiddeld 2119 uur, wat een stuk meer is dan het gemiddelde van 1739 uur in de OECD-landen.

Maar belangrijkste is, ondertussen blijven de speculanten, die de hoofdoorzaak zijn van de eurocrisis, buiten schot. De speculanten hebben zichzelf eerst door hun eigen wanbeleid van casino bankieren de afgrond in gestort in 2008 en zijn daarna overal ter wereld door de belastingbetaler uit de brand geholpen. Als stank voor dank gaan diezelfde speculanten doodleuk hele economieën van landen vernietigen en laten wederom de belastingbetaler daarvoor opdraaien. Griekenland wordt steeds nieuwe leningen verschaft waarvan iedereen weet dat ze die nimmer terug kunnen betalen, toch gaat men onverschrokken verder. Ondertussen hebben precies volgens het boekje van de heer Hegel zij die het probleem veroorzaakt hebben inmiddels oplossingen opgedrongen. De Europese Centrale Bank, het IMF en de Europese Commissie hebben in het land  waar volgens de Westerse geschiedschrijving de bakermat van de democratie ligt de democratie inmiddels tot symboliek gereduceerd en zelf  de macht overgenomen. De Europese beschaving begon in Griekenland, doch het begin van het einde lijkt eveneens in Hellas begonnen te zijn. Dus dan weet je dat. Het postmoderne imperialisme is niet meer beperkt tot de ‘corrupte en luie’ inwoners van zgn. derde wereld landen; voordat je het weet komt het bij Lobith het land binnen.

Koningin Nzinga behoort onmiskenbaar tot het pantheon van Afrikaanse helden. Zij vocht voor vrijheid en tegen de Portugezen. Diezelfde Portugezen die zo vroeg als 1442 de eerste Europeanen waren die in het Afrika ten zuiden van de Sahara slaafgemaakten aanschaften. Maar na verloop van tijd werden  de West-Iberische slavenhandelaren in West-Afrika steeds meer op de huid gezeten door hun Nederlandse collega’s, daarom verlegden zij hun werkterrein een stuk zuidelijker. In zuidelijk Afrika kwamen ze in contact met het Mbundu-volk. De koning van het Mbundu-volk werd Ngola genoemd, maar de Portugezen verwarden de titel van de vorst met de naam van het land waarover hij/zij heerste en zodoende noemden zij hun nieuwe jachtterrein Angola, een naam die is blijven hangen. In 1623 werd Nzinga koningin van  Ndongo en Matamba en ze  was er alles behalve content mee dat de Portugezen in haar land forten bouwden en mensen tot slaaf maakten. Daarom nam zij de wapens op tegen hen en slaagde er decennia lang in de opmars van de Portugeze slavenhandelaren te stuiten. Uiteindelijk kwam het tot een vredesverdrag in 1657 doch nadat zij in 1663 op een natuurlijke wijze heenging zagen de Portugezen helaas toch kans hun mensenhandel praktijken in het land dat zij Angola noemden spectaculair uit te breiden.

Portugal zou honderden jaren in Angola huis houden en miljoenen mensen in ketenen naar o.a. Brazilië brengen. Pas op 11 november 1975 zou Angola officieel een soeverein land worden. Echter, de VS trommelde nog voor de beoogde onafhankelijkheid apartheid Zuid-Afrika en het Zaïre van hun stroman Mobutu op de nieuwe regering nog voor 11 november 1975 omver te werpen en te vervangen door een door hen gewenste regering van marionetten. Maar door kordaat ingrijpen van het nietige Cuba moesten zowel de troepen van Mobutu als die van fascistisch Zuid-Afrika tot ontsteltenis van het Anglo-Amerikaanse imperium met de staart tussen de poten het hazenpad kiezen.

Desalniettemin was de strijd nog lang niet over. Angola bleef jarenlang geteisterd worden door het UNITA olv Jonas Savimbi, dat weer gefinancierd en geadviseerd werd door Zuid-Afrika. Een tijd was er een soort van patstelling, maar in 1987 startte Zuid-Afrika een krachtig offensief om voor eens en altijd met de regering te Luanda af te rekenen. Toen alles verloren leek deed de Angolese regering een nieuwe noodoproep aan Cuba en die werd gehonoreerd. In mum van tijd werden er tienduizenden Cubaanse troepen naar Angola gebracht die samen met het Angolese leger Zuid-Afrika (dat één van de sterkste legers ter wereld had) bij de slag om Cuito Cuanavale een pak slaag gaven. Wellicht wel de prachtigste overwinning uit de moderne geschiedenis van Afrika. Deze grandioze zege kan tevens gezien worden als de belangrijkste bijdrage aan zowel de onafhankelijkheid van Namibië als de afschaffing van de apartheid. De nederlaag van Zuid-Afrika was zo compleet dat ze gewoon niet meer verder konden vechten en dus wel concessies moesten doen! Desondanks is de Westerse media erin geslaagd velen te doen geloven dat de apartheid is afgeschaft door een vermeende Westerse boycot…

Maar op meerdere terreinen zijn de kansen wonderbaarlijk gekeerd. Zo behoorde Portugal eens tot de rijkste en machtigste landen van Europa. Daarnaast heeft het honderden jaren achtereen Angola geterroriseerd en geëxploiteerd. Echter, onlangs erkende de Portugeze staatssecretaris van parlementaire zaken in Luanda dat Angola een belangrijke rol speelt in het herstel van de Portugeze economie. Gelukkig is de rol die Angola in het herstel van de Portugeze economie speelt van een ander soort van gezagsverhouding dan dat wat eeuwenlang de norm is geweest. Want tegenwoordig behoort Portugal tot de armlastigste landen van Europa. Echter heeft het door Portugal en (burger) oorlogen eens compleet vertrapte Angola de laatste jaren een spectaculaire economische boom genoten. Deze nieuwe rijkdom werd onder andere aangewend om te investeren in Portugal. Allerlei grote ondernemingen waaronder banken en mediabedrijven zijn in Angolese handen gekomen. En het einde van die trend lijkt niet in zicht; de verwachting is dat Angola’s economie dit jaar met 12% gaat groeien en die van Portugal met 2,8% dalen. Portugal zit nu als een ordinair zgn. derde wereld land aan de ketting bij het IMF. Hierdoor moet het Iberische land o.a. gedwongen privatiseren. Normaliter houdt dat in dat vooral Anglo-Amerikaanse speculanten de economie van je land komen opkopen. Wat Portugal betreft zijn het eveneens de Angolese kapitalisten die een graantje mee lijken te gaan pikken van de gedwongen privatisering van voormalig kolonisator Portugal. In ieder geval als het aan de premier van Portugal Pedro Passos Coelho ligt, want die is in Luanda openlijk komen slijmen om Angolese investeringen. Hierop kon president dos Santos van Angola counteren met taal die doorgaans Afrikaanse leiders gewoon zijn aan te horen van hun Europese collega’s: “Wij zijn ons bewust van de problemen waar het Portugeze volk mee kampt. Angola staat er open voor om Portugal in deze crisis te helpen.” Wie had ooit gedacht dat het staatshoofd van Portugal op zijn blote knieën naar Angola zou moeten gaan om om ‘droog brood’ te komen smeken? De mensen in Portugal zelf klagen weer steen en been dat de enigen die de luxe winkels van Lissabon nog kunnen veroorloven de Angolesen zijn…Angola kent zelf natuurlijk ook zijn problemen zoals het gebrek aan nivellering, maar toch, koningin Nzinga heeft toch een klein beetje wraak genomen.

Er was eens een tijd dat het één grote chaos was in Afrika. Economische stagnatie, staatsgrepen en (burger) oorlogen waren aan de orde van de dag. Naar verluid zijn er in de jaren ’70 en ’80 maar liefst zo veel als 85 staatsgrepen gepleegd in Afrika. Die wanorde moest vooral gezien worden in het licht van de indertijd hevig tierende koude oorlog tussen de VS en de Sovjet-Unie. Overal werden er stromannetjes middels coup d’etats aan de macht geholpen en proxy-oorlogen gevoerd. Helaas werd Afrika hierdoor voor de buitenwereld synoniem met de hel op aarde. Want als het voornaamste wat men op de beeldbuis en in krantenartikelen van Afrika vernam allerhande ellende was, wat moest men anders gaan denken?

Maar vanaf eind jaren ’90 leken de kansen te keren. Een groot aantal Afrikaanse landen zagen sindsdien jaren achtereen hun economie behoorlijk groeien. Dat was nog nooit eerder voorgekomen in de moderne geschiedenis. Daarnaast werd Afrika relatief rustig: het aantal gewapende conflicten nam ineens flink af. Veel van Afrika’s nieuwe economische voorspoed had overigens te maken met de zoektocht naar grondstoffen en mineralen van wereldmacht in wording China. Waar het Westen Afrika bleef afschepen met koloniale 20%-80% deals daar had China schappelijkere 50%-50% deals in de aanbieding. Ook bereiden de Chinezen zich anders voor. Westerlingen communiceren met de Afrikanen in de koloniale talen, doch de Chinezen die in Afrika zaken komen doen hebben vaak eerst een inheemse Afrikaanse taal geleerd.

Let goed op, China geeft geen ontwikkelingshulp maar doet gewoon keihard zaken. China wordt er zelf ook beter van en dat is absoluut geen geheim. Waarschijnlijk is dat maar beter ook, want als in zijn algemeenheid de  handelsovereenkomsten eerlijk waren dan had Afrika helemaal geen ontwikkelingshulp nodig, dan kon het zichzelf bedruipen. De vraag zou dus eigenlijk moeten zijn waarom er een situatie is geschapen die ontwikkelingshulp ‘noodzakelijk’ maakt? Waarom Afrika eerst leegroven en vervolgens ontwikkelingshulp verschaffen om politieke invloed te kopen? Maar wacht, als Afrika economisch voorlopig zo voort blijft spoeden dan voldoet die ‘nobele’ ontwikkelingshulp straks niet eens meer om voor appeltjes en eitjes achter de schermen aan touwtjes te trekken. Dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn. Welvarende, stabiele Afrikaanse landen zijn een stuk minder makkelijk te manipuleren. Armoede en chaos zoals in de jaren ’70 en ’80 schering en inslag was is veel lucratiever; China heeft de laatste jaren vanuit Anglo-Amerikaans oogpunt bekeken de markt aardig verpest!

Natuurlijk heeft Afrika democratie nodig, want dan kun je middels campagne bijdragen je favoriete stromannetje in het zadel helpen. Zelfs in de VS zetten de grote kapitalisten middels campagne bijdragen (of zijn het steekpenningen?) al sinds mensenheugenis hun eigen poppetjes in witte huisjes en dat is in de democratieën van de Anglo-Amerikaanse vazalstaten doorgaans niet anders.    Vrijheid van meningsuiting doet in dat proces trouwens ook frequent wonderen, aangezien het aangewend wordt om de juiste journalisten te kopen en zodoende een bepaalde stemming te creëren. Doch ondanks het geheime wapen democratie en vrijheid van meningsuiting bleek de opmars van China in Afrika na 2000 niet meer te stuiten. Als je het in een thuiswedstrijd–middels het door jezelf heilig verklaarde vrijemarktkapitalisme–niet eens kunt winnen van communistisch China in Afrika, tja, dan rest niets dan halverwege de wedstrijd de doelpalen te gaan verzetten!

Op 1 oktober 2008 werd speciaal AFRICOM in het leven geroepen om Afrika als vanouds in het verderf te storten. De officiële taak van AFRICOM is terrorisme bestrijding, maar wij weten wel beter. Politiek is de kunst van de misleiding, het verbergen en doorzien van geheime agenda’s. Zeker gezien Amerika’s recente agressieve politiek in het zgn. Midden-Oosten was het wat betreft AFRICOM niet zo’n kunst om de ware taak van deze militie te doorzien. Vandaar de aanvankelijke impopulariteit bij Afrikaanse regeringen om AFRICOM te huisvesten, al lijkt het nu met een bruine president aan het roer toch gelukt te zijn AFRICOM een warm nest toe te kennen op het continent.

De herkolonisatie van Afrika (tot zover Afrika ooit is gedekoloniseerd) lijkt nu echt op stoom te geraken, helemaal na de vernietiging van het welvarendste land van Afrika Libië door een alliantie van Afrika’s (voormalige) kolonisatoren. In naam der democratie zijn er in Libië afgelopen jaar in zijn algemeenheid 100.000 mensen vermoord, is er een genocide op tienduizenden Zwarte Afrikanen gepleegd en zijn een miljoen Libiërs hun land ontvlucht. Democratie is de postmoderne inquisitie! Bovenal, na de dramatische val van Libië werden we  plots (hoe doorzichtig ook) op nieuwerwetse oorlogspropaganda getrakteerd onder het naambordje Kony 2012 om de massale inzet van AFRICOM-troepen te legitimeren. Doch erger nog, een renaissance van de doemsjaren ’70 lijkt nu echt steeds dichterbij te komen: onlangs werden we verrast met een ouderwetse staatsgreep in Mali. Is het verrassend te noemen dat de leider van deze staatsgreep, kapitein Amadou Haya Sanogo, opgeleid is in de VS en dat die cursus betaald is door de US State Department? Deze staatsgreep was toch niet de aftrap van een AFRICOM-feuilleton? Afrika’s grootste uitdaging van het moment is niet Kony maar wel hoe men dat AFRI-kommer en kwel weer zo snel mogelijk buitendeurs krijgt en houdt.

De PVV is één der grootste politieke partijen in de democratische rechtsstaat Nederland anno 2012. Binnen die PVV is Geert Wilders weer de grote man, maar die positie heeft hij niet noodzalijkerwijs te danken aan een eerlijk democratisch proces. Wat weerzin wekt bij sommige politici van diezelfde PVV. Hero Brinkman bijvoorbeeld drong al enige tijd publiekelijk aan op meer democratie binnen zijn partij. Met heel weinig resultaat, mede om die reden moest Wilders onlangs gedogen dat Brinkman zich afscheidde van de zionistisch-xenofobische partij. Ondemocratisch opereren heeft blijkens een prijskaartje.

Maar hoe democratisch is Nederland zelf eigenlijk? Uitgerekend Geert Wilders zorgde recentelijk voor een nieuwe demasqué. Wilders had het gerenommeerde Britse onderzoeksbureau Lombard Street ingehuurd om uit te vissen wat de kosten danwel baten zullen zijn mocht Nederland retourneren naar de gulden als munteenheid. Volgens het betreffende bureau zou Nederland er economisch wel bij varen. Echter, buiten Wilders zijn zowel de gevestigde politici in Nederland als vele prominente economen contra een terugkeer naar de gulden. Vervolgens stelde Wilders voor een referendum te houden over een eventuele terugkeer naar de gulden. In een waarachtig democratisch land zou dat moeten kunnen, maar Nederland verdient die kwalificatie allang niet meer, dus werd dat voorstel verworpen.

Dit was natuurlijk niet de eerste ontmaskering van de Nederlandse democratie. De beroemdste was de tragedie rond de Europese grondwet. Het volk mocht zich daarover uitspreken in 2005 en greep de kans om een resoluut neen ten gehore te brengen. Door die uitslag stond premier Balkende naar eigen zeggen voor schut in Europa. Tja, dat is zijn probleem zou je denken. Of doelde hij op iets anders? Waarschijnlijk wel, want die Europese grondwet werd op 13 december 2007 in strijd met de wens van de Nederlandse kiezer onder een andere naam (Verdrag van Lissabon) doodleuk getekend door de Nederlandse regering. Met dat voor schut staan doelde Balkenende blijkbaar dus op deze onvermijdelijke ontmaskering van de vermeende democratie in Nederland, want de echte wetgeving wordt gefabriceerd door de Europese Commissie te Brussel, niet in Den Haag. Eigenlijk is het een klein wonder dat er geen burgeroorlog uitbrak in Nederland toen het failliet van de democratie openbaar werd op 13 december 2007.

Wat het Verdrag van Lissabon betreft is het van belang te wijzen op de slotakte. Want als men het summier doorbladert lijkt het alsof de burger allerlei rechten wordt toegekend. Niets is minder waar. In de slotakte worden vele van die rechten weer getorpedeerd. Bijvoorbeeld de vrijheid van meningsuiting en informatie. Ook wordt er aan regeringen het recht toegekend om met scherp op demonstranten te schieten en mensen negen maanden vast te houden zonder voorlopige hechtenis. Doch Wellicht het belangrijkste is het prijskaartje: het Verdrag verplicht de regeringen der lidstaten geld te lenen bij particuliere banken en is er een bepaling dat de EU op welk gebied ook kan ingrijpen als het handelen van een lidstaat niet afdoende wordt geacht, etc.

Een ander democratisch dieptepunt was de invoering van de euro. Wie vroeg er eigenlijk om? Zo maar werd het de bevolking door de strot geduwd!  Aan de deelname aan de euro is weer de plicht verbonden om het begrotingstekort binnen de 3% te houden. Hierdoor wordt Europa haast wel gedwongen om een neoliberaal beleid te voeren. Zelfs beste jongetje van de klas Nederland wiens grote hobby het is naar alles en iedereen met het vingertje te wijzen  moest onlangs met het schaamrood op de kaken bekennen dat het een begrotingstekort heeft van liefst 4,5%. Anderzijds geeft dit de op neoliberale leest gestoelde regering weer een uitstekend excuus voor neoliberaal terrorisme.

De democratie in Nederland en buurlanden is dus reeds langere tijd failliet en wij zouden hier zo nodig eindeloos over kunnen uitweiden. Nederland is de facto geen soeverein land meer. De volgende vraag is dan of er ooit een klassieke periode is geweest dat de democratie te lande floreerde, of dat democratie überhaupt ooit dat geweest is wat het volk denkt dat het is of zou moeten zijn. Of bestaat democratie eigenlijk wel omwille van democratische redenen?

Volgens economische historici als Michael Hudson ligt in Nederland de bakermat van de moderne Westerse democratie, naar volle tevredenheid van de banken. Maar waarom waren nota bene de banken zo blij met die democratie? Wel, het Nederlandse parlement was door het aangaan van lucratieve staatsschulden in staat ‘eeuwig’ oorlog te voeren tegen wereldmachten als Spanje. Voor het ontstaan van de Nederlandse democratie leenden bankiers namelijk  rechtstreeks geld uit aan koningen om oorlog te voeren. Dat was zeer riskant, want als de betreffende koning voortijdig stierf dan kon de bankier naar zijn centen fluiten. Doch bij een democratie is het hele volk in principe tot in de eeuwigheid verantwoordelijk voor de staatsschuld, ongeacht of de belangrijkste politicus van het land sterft of niet. De bankiers konden zich dus van oudsher heerlijk uitleven in Nederland. Vandaar ook dat het tot zo’n belangrijk financieel centrum kon uitgroeien. Maar punt blijft dat democratie is ontstaan bij de gratie van het prijskaartje dat eraan hangt. Tenminste zou je dan waar voor je geld willen krijgen, doch zelfs dat wordt de hedendaagse stemgerechtigde niet meer gegund. Afvallige Hero Brinkman gaf aan dat de PVV is gekaapt door uitwendige financierders en dat er een gebrek heerst aan democratie. Blijkbaar is de PVV de echte wereld in miniatuur.

The White Man’s Burden was een gedicht geschreven door Rudyard Kipling en voor het eerst gepubliceerd in 1899 in het Amerikaanse tijdschrift McClure’s. Dat betekende overigens een vertraging van twee jaar, want in eerste instantie had Kipling het betreffende gedicht op papier gezet ter eren van het diamanten jubileum van de Britse koningin Victoria (uiteindelijk publiceerde Kipling voor die gelegenheid Recessional). In The White Man’s Burden wordt gepropageerd dat het de schone taak van de witte man is om de zaken van de  achterlijke, onderontwikkelde volkeren van kleur in goede banen te leiden. Of met andere woorden, het kolonialisme werd voorgesteld als een edelmoedige bezigheid. Maar is er in ruim honderd jaar tijd ook maar iets veranderd? Want momenteel wordt koloniaal ingrijpen nog steeds fanatiek geromantiseerd!

Zo langzamerhand moet het algemeen bekend zijn dat Afrika uit haar voegen barst van de grondstoffen en mineralen. Los daarvan heeft Afrika nog andere (potentiële) pijlen op haar boog, want  zo hoorden we onlangs een geopolitieke analist verkondigen dat Afrika in principe genoeg vruchtbare grond heeft om zoveel als 12 miljard (!) mensen te voeden. Mede om die reden eigenen verschillende mega-ondernemingen en mogendheden zich momenteel grote lappen land toe in Afrika om de toekomstige voedselvoorziening veilig te stellen. Helaas meer dan eens met de gewillige medewerking van de lokale dictatuur. Een voorbeeld van zo’n coöperatieve dictator is niemand minder dan de in 1986 aan de macht gekomen president, generaal Yoweri Museveni van Oeganda. Vooral het Acholi-volk is slachtoffer van zijn gedwongen landonteigeningen: zoveel als twee miljoen mensen (90% van de Acholi) zijn van hun land verjaagd en in concentratiekampen gezet. Door slechte behandeling zijn er vervolgens zoveel als een miljoen gestorven. Tevens rapporteert de VN al jaren dat Museveni gebruik maakt van kindsoldaten http://www.youtube.com/watch?v=k5UFHURVJwE, zowel in zijn strijd tegen de LRA (Lord’s Resistance Army) als in de Congo. Want inderdaad, Museveni speelt eveneens een kwalijke rol in de genocide te Congo die inmiddels wellicht wel zoveel als 7 à 8 miljoen mensen het leven heeft gekost; de grootste genocide ter wereld sinds de 2^e wereldoorlog.

Een organisatie genaamd Invisible Children heeft dus een grote hit op internet gescoord met de korte documentaire Kony 2012 waarin de leider van de LRA wereldberucht is gemaakt. Kony zal ongetwijfeld het één en ander op zijn kerfstok hebben, maar het probleem is dat hij reeds jaren niet meer gesignaleerd is in Oeganda en het niet onwaarschijnlijk is dat hij al jaren dood is http://www.youtube.com/watch?v=7DO73Ese25Y&feature=related. Maar belangrijker nog, waarom laat men uitgerekend een boeman als Yoweri Museveni buiten schot? Wel, Museveni is een erkend Anglo-Amerikaans marionet die kapitalen voor zijn meesters verdiend heeft middels het stelen van grondstoffen en mineralen uit de Congo. Dat verklaart zijn vrijbrief (ook al moeten zelfs marionetten oppassen voor hun positie zoals eerder president Mubarak van Egypte ervaarde).

Mensen die 1 + 1 bij elkaar optelden hadden natuurlijk meteen uitgerekend dat Kony 2012 onvervalste Anglo-Amerikaanse oorlogspropaganda is. Zoals eerder gezegd is Afrika ruim toebedeeld in grondstoffen en mineralen en met name in Oeganda is in 2009 een grote hoeveelheid olie gevonden. Tel hierbij ook op dat de VS in tegenstelling tot het algemeen heersende beeld tegenwoordig meer olie importeert uit Afrika dan uit het zgn. Midden-Oosten en het de grote droom van de speculantenoligarchie is om China uit Afrika te schoppen en  alles valt helemaal op zijn plaats.

In vroeger dagen deed men kinderen huiveren met sprookjes gerelateerd aan de grote boze wolf. Nou, Kony is de postmoderne grote boze wolf die de jeugd doet huiveren en schreeuwen om de jager. We herinneren nog dat het in 2003 een trend was onder jongeren om tegen de invasie van Irak te zijn, hetgeen voor een pr-probleem zorgde. Inmiddels hebben de denktanks blijkbaar bedacht dat het handiger is om middels een uitgekiende humanitaire dekmantel gepresenteerd in propagandafilmpjes à la Kony 2012 het trendy onder jongeren te maken om voor een invasie van Afrika te kraken. Nu lijkt het ook helderder te worden waarom Obama bezig is de troepen (gedeeltelijk) terug te trekken uit het zgn. Midden-Oosten: die troepen zijn (o.a.) nodig om    AFRICOM te versterken. Want AFRICOM beperkt zich niet tot Oeganda, neen, AFRICOM gaat ongetwijfeld in heel Afrika naar Kony zoeken.

Honderd jaar geleden werd het onnozele publiek in Europa en Noord-Amerika wijs gemaakt middels de media dat het de taak van de witte man is om Afrika beschaving bij te brengen. Met Kony 2012 lijkt The White Man’s Burden dus weder helemaal terug van weggeweest. Opgedirkt in een postmodern jasje. Tevens zien wij een postmoderne vorm van kindsoldaten ten tonele verschijnen. Oftewel die organisatie Invisible Children maakt zich in zekere zin zelf schuldig aan hetgeen ze Kony verwijten. Want los van de klassieke kindsoldaten zoals gebruikt door president Museveni en (wijlen?) Kony rekruteert Invisible Children met behulp van Hollywood http://www.youtube.com/watch?v=XulpqFoeIH4 schaamteloos massa’s goed bedoelende maar onwetende jongeren om om het hardst te schreeuwen om onvervalst koloniaal ingrijpen in Afrika. Is het voor het karretje spannen van gemisinformeerde internetjongeren ten behoeve van de imperialisten dan geen vorm van  kindermisbruik? Eigenlijk zou er ook speciaal een hightech filmpje gemaakt moeten worden om de jeugd te waarschuwen voor de postmoderne kinderlokker die hen onder valse voorwendselen opwarmt om te dienen als postmoderne kindsoldaat voor het Anglo-Amerikaanse imperium.