Woodstock-hallucinatie

Op 15 augustus 2019 was het vijftig jaar geleden dat het driedaagse Woodstock muziekfestival begon. Gehouden op een weiland in de Amerikaanse plaats Bethel. Desalniettemin kreeg het festival het naamkaartje Woodstock, vernoemd naar een stad die zeventig kilometer verderop ligt. Het Woodstockfestival zou het paradijs op aarde zijn geweest: drie dagen van vrede en muziek. Betreffend festival wordt gezien als een hoogtepunt in de geschiedenis van de popmuziek. Bovenal als het blauwdruk voor ontelbare festivals die nadien het levenslicht hebben aanschouwd. Tegenwoordig struikelt men over de festivals, maar dat was eens compleet anders. Gechargeerd gezegd moest je het voordien doen met die ene maal per jaar dat de kermis langs kwam in je dorp.

Woodstock is overigens niet letterlijk het eerste grote popmuziekfestival. Dat was “The First Annual Monterey International Pop Festival”, gehouden van 16-18 juni 1967 rondom Monterey County Fairgrounds in noordelijk Californië. Het driedaagse evenement trok 200.000 bezoekers. Alhoewel Monterey de carrières van verschillende grote artiesten heeft gelanceerd zou het in de geschiedenisboeken overschaduwd worden door het twee jaar later door een half miljoen mensen bezochte Woodstock.

In de loop der tijden is men meer en meer met een roze bril naar Woodstock gaan kijken. Maar als we de feiten in acht nemen dan had het waarschijnlijk meer weg van de hel op aarde. De honderdduizenden aanwezige hippies zullen ongetwijfeld genoten hebben van de optredens van de toenmalige topartiesten. Echter, de omstandigheden waren niet om over naar huis te schrijven (en dat deden de stijf van de drugs staande jongelui dan ook niet). Zo schoten de sanitaire voorzieningen ernstig te kort. Door hevige plensbuien transformeerde het terrein in één grote modderpoel. Tot overmaat van ramp waren er op het open terrein geen tenten of afdakjes waar men kon schuilen. Het gevolg was dat de festivalgangers drie dagen als varkens door een modderpoel met hun eigen excrementen moesten wroeten. Weggaan was lastig. De dichtstbijstaande auto’s stonden nl. 10 km verderop geparkeerd. Wegens gebrek aan parkeerplaatsen veelal op de snelweg. Met als gevolg één der grootste files uit de Amerikaanse geschiedenis. Desalniettemin, de seks, drugs en rock & roll maakten klaarblijkelijk alles goed.

Voor wie Woodstock ook goed was was de drugshandel. Hetgeen heel opmerkelijk was was dat er op Woodstock massaal gratis drugs werd uitgedeeld. Met andere woorden, Woodstock werd doelbewust door een duistere macht aangegrepen om drugsgebruik in de jongerencultuur te populariseren. Ontelbare jongeren kwamen thuis als junkies. LSD werd verspreid als gratis flesjes water. Wat alle alarmbellen had moeten doen rinkelen aangezien LSD gebruikt werd door de CIA voor mind control projecten als MK-ULTRA. Te meer omdat Ken Kesey himself als proefkonijn geparticipeerd had in MK-ULTRA. Welke ervaringen hem weer inspireerde om de later verfilmde bestseller “One Flew Over the Cuckoo’s Nest” te schrijven. Deze zelfde Ken Kesey wordt gezien als de grondlegger van de hippiecultuur.

In ieder geval, er was in de jaren zestig dus een zgn. tegencultuur ontstaan. Jongeren werden op grote schaal blootgesteld aan alternatieve nieuwsbronnen (onafhankelijke radiostations, kranten, boeken, etc.) waardoor ze minder vatbaar waren voor de misinformatie van de mainstream media. Evenzo sprak menig popster zich uit tegen de gang van zaken in de wereld waardoor er een atmosfeer ontstond waarin de tegencultuur kon ontstaan. Tot ongenoegen van de gevestigde orde. Zo werden tegen 1968 de volgende groepen en personen gebombardeerd tot vijanden van de staat en dus slachtoffer van de FBI’s COINTELPRO en CIA’s Operation Chaos: “Voorstanders van nieuwe lifestyles, nieuw links, apostelen van geweldloosheid en raciale harmonie, rusteloze jeugd”.

Kortom, popmuzikanten en hun publiek begonnen zich uit te spreken tegen zaken als de Vietnamoorlog, racisme en vragen te stellen over gebeurtenissen als de moord op Kennedy, etc. Opmerkelijk genoeg legden verschillenden van de artiesten die gelieerd werden aan de tegencultuur binnen enkele jaren het loodje, al dan niet door een overdosis drugs. Gedacht kan dan worden aan Janis Joplin, Jimmy Hendricks, Mama Cass Elliot, Brian Jones, Otis Redding, etc. Anderen raakten weer betrokken bij zware verkeersongelukken en overleefden die ter nauwernood (Bob Dylan, Stevie Wonder, Eric Clapton, etc.). Rond de tragedies gerelateerd aan bovengenoemde artiesten zijn altijd vragen blijven hangen die nimmer zijn beantwoord.

Duistere machten zijn er in de jaren zestig in geslaagd de stemmen van de tegencultuur verslaafd te maken aan LSD. Gevolg is dat beroemde artiesten als Jimmie Hendricks, John Lennon, Janis Joplin, etc. waanbeelden gingen zien en merkwaardig gedrag vertonen wat hun geloofwaardigheid ernstig aantastte en bovendien verschillenden van hen zelfs het leven kostte (artiesten kregen extreem zware LSD toegediend). Aldus degenereerden de officieuze leiders van de hippiebeweging tot misleiders. Middels grote festivals als Woodstock gingen in navolging van de leiders eveneens de volgers het pad van de hallucinerende middelen volgen. De introductie van drugs in de scene zorgde ervoor dat de creativiteit van de tegencultuur in het slop geraakte. Hedonisme werd het hoofddoel en het ware doel werd bijzaak. Aldus verwelkte de flowerpowerbeweging.

Simultaan werd de Blackpowerbeweging vernietigd door de Zwarte gemeenschap vol heroïne te pompen. Maar let wel, er gebeurde niets nieuws. Er werd door the powers that be slechts een beproefde VOC-strategie toegepast. Want de VOC brak het verzet van de bevolking van Java indertijd door het eiland vol opium te pompen. Met een leger vol hallucinerende opiumschuivers bleek het lastig om een vuist te maken tegen de status quo…Woodstock was daarom één grote hallucinatie. Hoe je het ook bekijkt.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in Column Djehuti-Ankh-Kheru | Leave a comment

Boreale terroristen

De wereld werd afgelopen weekend opgeschrikt door massamoorden in de Amerikaanse steden El Paso en Dayton. Op zich de gewoonste zaak van de wereld. In geografische context dan. Bedenkende dat de schietpartij in Dayton de 250e (!) massaschietpartij in de VS was dit jaar. Ware het niet dat op zijn minst de schutter te El Paso in testament vast heeft gelegd dat zijn motief racistisch is. Waarmee de persoon een trend voortzet welke indertijd ingezet werd door Anders Brevik en recenter opgepikt door de massamoordenaar van Christchurch. De schutter te Dayton ging weer los in een uitgaansbuurt waar veel Zwarte Amerikanen vertoeven, hetgeen evenzo sterk een racistisch motief suggereert. Al heeft hij geen testament nagelaten en kan hem niet meer om verduidelijking worden gevraagd.

Het beeld was lange tijd dat een terrorist per definitie een moslimextremist is. Een onterecht beeld, want met name in de VS zijn rechtsextremisten altijd hun duit in het zakje blijven doen. Ze zijn nooit weggeweest. Maar door de maatschappelijke focus op moslimextremisme is het terrorisme uit de hoek van de neo-bruinhemden onder de radar van de mainstream media geraakt. Doch een ieder die zijn ogen een beetje open had wist dat er reeds jaren online een cultuur van rechtsextremisten groeit en bloeit. Ze geloven in een duister plan om de witte bevolking van de wereld te vervangen en vernietigen middels massa-immigratie en gemengde relaties. Want zo zijn immers alle grote witte beschavingen ten onder gegaan, als we het boek March of the Titans van de Zuid-Afrikaanse fascist Arthur Kemp mogen geloven. Wat ook niet helpt is dat er in allerlei landen steeds meer gekozen politici komen die betreffende fascistische theorie openlijk onderschrijven. Sterker nog, zelfs de huidige president van de VS heeft middels meerdere uitspraken aangegeven dat hij de theorie van Le Grand Remplacement aanhangt (in 2011 uitgewerkt in boekvorm door Renaud Camus).

De waarheid is wat Noord-Amerika betreft natuurlijk precies andersom: de oorspronkelijke bevolking is vervangen en vernietigd door Europeanen. Heel triest en concreet bewijs van de samenzwering om de inheemse bevolking van Noord-Amerika te vervangen is natuurlijk de Indian Removal Act van 28 mei 1830. Alhoewel aanvankelijk geen onderdeel van de unie heeft cowboystaat Texas in dit proces een voortrekkersrol gespeeld.

El Paso ligt in Texas en Texas was aanvankelijk onderdeel van Mexico. Texas kon zich op een kwaad moment van Mexico afscheiden dankzij replacement. Anglo-Amerikaanse slavenhouders hadden zich begin 19e eeuw in grote getallen illegaal in Texas gevestigd met hun slaafgemaakten. In ieder geval waren ze talrijk genoeg om de Mexicanen die er reeds eerder woonden in aantal te overtreffen. De bodem in bepaalde delen van het zuiden van de toenmalige VS raakte nl. uitgeput, dus trok men westwaards richting Texas.

Probleem was alleen dat Mexico zichzelf in 1822 bevrijdde van Spanje. Vicente Guerrero, oorlogsheld en eerste Zwarte president van Mexico, schafte de slavernij officieel af in 1829. De Anglo-Amerikaanse Texanen waren ziedend van woede en scheidden als reactie Texas af van Mexico. Omdat Guerrero zelf druk doende was zijn conservatieve vijanden in Mexico-Stad te bestrijden op leven en dood kon hij weinig uitrichten tegen de afscheiding van de Texaanse slavenhouders. Aldus werd Texas onafhankelijk in 1829 omdat het de slavernij koste wat het koste in stand wenste te houden.

Slavernijstaat Texas stond echter zwaar onder druk van Groot-Brittannië en Haïti, staten die tegen de slavenhandel ageerden. Tevens was het bang dat Mexico terug zou slaan. Bovendien begon de economie van Texas ernstig in het slop te geraken. Vandaar dat slavernijstaat Texas in 1845 geen andere keus zag dan zich aan te sluiten bij de VS als 28e staat. Al mocht het uiteindelijk niet baten omdat door bepaalde economische en geopolitieke ontwikkelingen zelfs in de VS de slavernij werd afgeschaft in 1865. Maar heeft Texas dus echt alles gedaan om dat ‘doemscenario’ te voorkomen.

Het is een bizar gegeven dat een man zich de moeite getroost om vanuit een voorstad van Dallas helemaal naar El Paso te rijden (oftewel van de ene kant van Texas naar de andere) om zijn witte superioriteitsdenken op de ultieme manier in de praktijk te brengen ten koste van Mexicanen. Om op Mexicanen te mikken eensgelijk Buffalo Bill op bizons. Helaas staat dit niet op zichzelf maar is onderdeel van een lange traditie die inherent verbonden is aan de geschiedenis van de VS in het algemeen maar van de staat Texas in het bijzonder.

Het is opmerkelijk hoe bevreesd de nakomelingen van de uitvoerders van Le Grand Remplacement te Noord-Amerika nu zelf zijn om er slachtoffer van te worden. Het witte superioriteitsdenken en handelen zit gewoon in het DNA van de VS gebakken. Een ideologie die in het DNA van een land zit valt wellicht wel onmogelijk uit te roeien, want generatie na generatie slikt het vanaf de wieg door met de cornflakes. Triester nog, meer dan eens wordt-ie juist geëxporteerd. Zo was de gang van zaken in het zuiden van de VS al een grote inspiratiebron voor nazi-Duitsland. Tegenwoordig is de Noord-Amerikaanse versie van het witte superioriteitsdenken wellicht wel wijder verspreid dan ooit dankzij het internet. Zolang de aanhangers zichzelf op blijven sluiten op hun zolderkamertjes en chatrooms lijkt het gebeuren onschuldig. Maar des te meer mainstream politici en journalisten openlijk debiteren over zaken als homeopathische verdunningen en invasies des te meer moed ze zullen verzamelen om hun boreale dromen te verwezenlijken.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in Column Djehuti-Ankh-Kheru | Leave a comment

Some seek stardom, but they forget Harlem!

“Waarom zou ik het als een verplichting moeten zien om over Ferguson te rappen… Is het omdat ik Zwart ben? Wie ben ik nu, Al Sharpton?…Ik ben A$AP Rocky. Ik heb me niet aangemeld als politiek activist…Ik woon in Soho en Beverly Hills. Ik kan me er niet mee identificeren. Als ik terug naar Harlem ga, is het niet hetzelfde. Het is een triest verhaal. Ik moet je de waarheid vertellen. Ik ben in de studio, ik ben in modehuizen, ik zit in de slipjes van die teven. Ik doe niets buiten dat. Dat is mijn leven. Deze mensen moeten me verdomme met rust laten.” Aldus A$AP Rocky in een spraakmakend interview met Time Out New York in 2015. Betreffend interview veroorzaakte een storm van kritiek op de rapper die op dat moment druk doende was “the King of New York” te worden. Uiteindelijk kwam er in 2016 een nieuw interview in the Breakfast Club die bedoeld was om de kou uit de lucht te halen. In plaats daarvan gooide de onwetende A$AP Rocky juist nog meer olie op het vuur door bij zijn standpunt te blijven om zich niet uit te spreken over sociale issues en nota bene de retoriek van witte racisten reproduceerde (all lives matter).

A$AP Rocky werd geboren in Harlem als Rakim Athelaston Mayers. Hij is dus vernoemd naar Hip-Hoplegende Rakim (een artiest die juist wel regelmatig sociale issues aansneed). Op zijn twaalfde ging zijn vader de lik in wegens drugsverkoop. Op zijn dertiende werd zijn broer vermoord. Ondertussen verhuisde A$AP met zijn moeder en zus van de ene daklozenopvang naar de andere en begon hij marijuana en crack te verkopen. Kortom, A$AP Rocky komt echt heel duidelijk uit Harlem en niet uit Beverly Hills en Soho. Maar omdat hij een beetje succesvol is geweest in de muziekindustrie en daardoor relatief recentelijk naar Beverly Hills en Soho kon verhuizen, blijkt hij ineens over een geheugen van een goudvis te beschikken en is hij compleet vergeten waar hij vandaan komt en verre van true tot he game. “Some seek stardom, but they forget Harlem”, scandeerden de Fugees indertijd. Je zou haast gaan denken dat betreffend adagium speciaal in het leven is geroepen voor A$AP Rocky!

Doch ondertussen heeft A$AP Rocky op moeten treden in Zweden en kwam hij er in Scandinavië op de harde manier achter dat zijn nieuw verworven roem en rijkdom niet noodzakelijkerwijs een onaantastbaar harnas is tegen racisme. Er circuleert een filmpje waarop te zien is hoe twee jongemannen A$AP en zijn entourage hinderlijk volgen, ondanks dat A$AP Rocky’s bodyguard beiden herhaaldelijk maant een andere weg in te slaan. Uiteindelijk volgde er een vechtpartij waarbij ook A$AP betrokken was en welke uit zou zijn gelopen in een dramatische mishandeling van beide stalkers. Op grond hiervan is A$AP Rocky gearresteerd, opgesloten en gaat worden vervolgd. Hetgeen hem als het tegenzit een gevangenisstraf van zes jaar kan kosten.

Het incident rond A$AP Rocky laat het als sociaal-liberaal bekend staande Zweden van een hele andere kant zien. Eens te meer blijkt dat het sociaal-liberale imago van Zweden onterecht is. Zo uitte de VN in 2018 haar bezorgdheid over racisme in Zweden. Want je zou zeggen, de stalkers kregen gewoon wat ze verdienden. Ze bleven A$AP Rocky en zijn entourage ondanks herhaaldelijke aanwijzingen hinderlijk volgen. Dan valt een reactie uit zelfbehoud op een gegeven moment niet meer uit te sluiten. Desalniettemin hebben de Zweedse autoriteiten lak aan A$AP Rocky’s roem, rijkdom en zelfbehoud en sloten hem op. Ze bleken (aanvankelijk) zelfs maling te hebben aan president Trump toen die zijn nek voor hem uitstak.

A$AP Rocky kan dan wel in Beverly Hills en Soho wonen, maar dat betekende dus blijkbaar niet dat hij aan alle problemen waar de kids uit Harlem mee kampen was ontsnapt. Ironisch genoeg heeft de moeder van A$AP Rocky inmiddels dezelfde Al Sharpton waar A$AP Rocky de spot mee dreef in zijn beruchte interview met Time Out New York te hulp geroepen (en dat verzoek om hulp is gehonoreerd).

Ondanks zijn onverschilligheid betreffende de problemen van jong Zwart Amerika heeft met name jong Zwart Amerika woedend gereageerd op de opsluiting van A$AP Rocky. Collega artiesten overwegen zelfs een boycot van Zweden. Jong Zwart Amerika houdt kennelijk onvoorwaardelijk van A$AP. Dit terwijl Malcolm X over de zaak A$AP Rocky zou hebben gezegd: “It’s a matter of the chickens coming home to roost!”

Overigens, voor de carrière van A$AP Rocky hoeft zijn opsluiting in Zweden niet noodzakelijkerwijs slecht uit te pakken. Wellicht gaat zijn carrière juist een fikse duw in de rug krijgen. In de ogen van menigeen draagt de matpartij waarin hij betrokken was nl. bij aan zijn street credibility. Daarnaast valt het niet uit te sluiten dat onwetende fans en activisten hem als martelaar in de strijd tegen een onrechtvaardig systeem gaan omarmen. Dan wordt iemand die compleet vergeten was waar hij vandaan komt en activisten bespottelijk maakte zo maar gepromoveerd tot een soort van burgerrechtenheld (al pleit wel in zijn voordeel dat door hem de mythe van Zweden als sociaal-liberaal paradijs is doorgeprikt). In ieder geval zijn nu inmiddels vele miljoenen mensen bekend met A$AP Rocky die voordien nog nimmer van hem hadden gehoord. Wat weer cynisch de vraag op doet werpen: “Those who seek stardom, why should they give a %&@±^ about Harlem?”

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Maan-nazi’s

“Dat is een kleine stap voor een mens, een reuzensprong voor de mensheid!”, aldus de beroemde woorden van Neil Armstrong uitgesproken op 21 juli 1969 toen hij als eerste mens een wandeling maakte op de natuurlijke satelliet van de aarde. Hiermee was iets gerealiseerd wat in de ogen van velen onmogelijk was: science fiction was werkelijkheid geworden. Geschiedenis was geschreven. Een nieuw tijdperk was aangebroken! Of alhoewel, menigeen gelooft tot op de dag van vandaag nog steeds dat maanreizen, zeker in die tijd, onmogelijk zijn en dat de hele operatie in scene is gezet.

Was de maanlanding van 21 juli 1969 het grootste succes van de Amerikaanse wetenschap en technologie ooit, of was het de grootste poppenkast allertijden? Los van de vraag of men wenst te geloven of de Amerikanen daadwerkelijk op de maan stonden in 1969 zit er inderdaad een luchtje aan het gebeuren. Al was het maar omdat het prestigieuze project veel minder Amerikaans was dan dat het geframed wordt. Amerika pronkt nl. met andermans veren. Amerika pronkt met veren waarmee geen enkel fatsoenlijk land mee geassocieerd wenst te worden.

Het valt als merkwaardig te bestempelen dat niemand minder dan oorlogsmisdadiger Wernher von Braun de leiding had over het maanproject. Maar naast capo di tutti capi von Braun waren er meer vooraanstaande nazi-wetenschappers bij het historische project betrokken. Waarom zijn von Braun en consorten niet berecht in Neurenberg? Waarom stelde de media nauwelijks kritische vragen? Waarom schreeuwde de zionistische entiteit Israël niet moord en brand om zijn uitlevering? Waarom hield aartsvijand de Sovjet-Unie de kaken stijf op elkaar? Onderzoekers als Jim Marrs hebben over het één en ander een boekje open gedaan.

Verschillende expert zijn van mening dat Duitsland de oorlog onmogelijk had kunnen winnen, simpelweg omdat de overmacht waartegen het opbokste te groot was. Zowel kwa manschappen, materieel als industriële productie. Desalniettemin wist Duitsland in korte tijd de wapentechnologie spectaculair te verbeteren en kon het de tegenstanders daarom toch flink lastig maken. Na de oorlog waren de geallieerde inlichtingendiensten geschokt door de sensationele vernieuwingen die de Duitse oorlogsindustrie had ontwikkeld. De Poolse militaire journalist Igor Witkowski heeft het wel “de grootste technologische vooruitgang in de geschiedenis van onze beschaving” genoemd. De ontwikkeling van vliegtuigen, tanks, U-Boten, etc., was in een ware stroomversnelling geraakt. Volgens sommige historici was Duitsland zelfs heel dichtbij de uitvinding van de atoombom. Maar de bekendste wapens die de nazi’s ontwikkeld hebben zijn natuurlijk de V-1 en V-2 raketten, de Vergeltungswaffe, en Wernher von Braun heeft een hoofdrol gespeeld in de ontwikkeling van betreffende projectielen.

Echter, de ontwikkeling van de Duitse wapentechnologie was geen pad dat over rozen ging. Duitse wetenschappers waren geen onafhankelijke wetenschappers die toevallig voor de nazi’s werkten, neen, in de regel waren ze zelf actieve nazi’s. Vele Duitse wetenschappers waren lid van de NSDAP. Zo was von Braun zelfs lid van de SS en bevriend met Himmler. De ongekende successen van de nazi-wetenschappers waren mede mogelijk omdat ze mensen in concentratiekampen als proefkonijnen gebruikten, parasiteerden van slavenarbeid en zich schuldig maakten aan andersoortige oorlogsmisdaden.

Maar dat was na de oorlog van ondergeschikt belang. De Amerikaanse en Sovjet autoriteiten waren in deze meer geïnteresseerd in de wetenschappelijke kennis van de nazi-wetenschappers dan in hun oorlogsmisdaden. Middels Operatie Paperclip konden Duitse topwetenschappers een nieuw leven beginnen in de VS. Anderen verleenden na de oorlog hun diensten aan de Sovjet-Unie en zorgden ervoor dat de Sovjet-Unie de wereld deed verbazen met ongelooflijke successen zoals de eerste mens in de ruimte. Van weer andere kopstukken werd gedoogd dat ze de benen namen naar Zuid-Amerika.

Operatie Paperclip bood niet slechts de nazi’s nieuwe kansen doch eveneens de zionisten. Ben-Gurion had een dossier opgebouwd over de uitgebreide collaboratie van de Anglo-Amerikaanse speculantenoligarchie met de nazi’s. Van zowel voor, tijdens en zelfs na de oorlog (Operatie Paperclip). Daar werd kopstuk Nelson Rockefeller tot zijn grote schik mee geconfronteerd. Rockefeller en de zionisten kwamen tot een vergelijk. Latijns-Amerika was de facto een kolonie van de speculantenoligarchie. Latijns-Amerika zou in de VN tegen de stichting van de staat Israël stemmen, maar Rockefeller en zijn secondanten zorgden er tot grote ontzetting van de Arabische wereld voor dat de Latijns-Amerika landen op het laatste moment draaiden op 29 november 1947, zodat in 1948 de staat Israël gesticht mocht worden. Dus in ruil voor een staat hielden de zionisten hun mond dicht over o.a. Operatie Paperclip (in de praktijk bleven de zionisten achter de schermen alles en iedereen die met nazi’s heeft gecollaboreerd chanteren).

Vandaar dat oorlogsmisdadiger Wernher von Braun der führer kon worden van het grootste wetenschappelijk en technologische project in de Amerikaanse geschiedenis zonder dat er iemand lastige vragen stelde. Noch de Russen (die hetzelfde deden), noch de zionisten hadden er belang bij om in deze met het vingertje te wijzen. Sterker nog, het Amerikaanse ruimtevaartprogramma werd compleet gedomineerd door Duitsers. Dezelfde wetenschappers die aan de leiding stonden van het raketprogramma van de nazi’s dat Londen terroriseerde in de oorlog kregen de leiding over het Amerikaanse raketprogramma. Naast von Braun waren dat wetenschappers als Mittlewerk, Rudolph, Debus, etc.

De waarheid is dat Duitsland verslagen is in 1945, maar niet de nazi’s. Er hebben inderdaad nazi’s terecht gestaan in Neurenberg, maar dat waren niet noodzakelijkerwijs de kopstukken. De meeste nazi’s vonden een veilig heenkomen elders en sommigen zoals von Braun zijn in een nieuw leven zelfs wereldberoemd geworden.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

De Hydrodammen-mentaliteit

De vroege geschiedenis van Afrika wordt overspoeld, letterlijk. Zo werd in 1960 begonnen met de constructie van de Hoge Aswandam. Hierdoor raakte een gebied van 550 km lang overstroomd en moesten bewoners de benen nemen. Dit hield echter ook in dat één van de belangrijkste archeologische sites ter wereld voor eens en altijd verloren zou gaan. Aldus overstroomden archeologische teams uit de ganse wereld het gebied om de laatste kans te grijpen om er opgravingen te doen. Het team van de afrifobische Amerikaanse archeoloog Keith Seele was het succesvolste en ontdekte bij Qustul de oudste beschaving ter wereld; Ta-Seti. In 1964 was hij reeds klaar met het categoriseren van zijn opgravingen te Qustul maar uit afrifobische overwegingen maakte hij het nimmer wereldkundig. Pas na zijn dood, in 1979, heeft zijn assistent Bruce Williams de wereldschokkende ontdekking geopenbaard dat Nubië de oudste beschaving ter wereld herbergt!

Voor de Nubiërs betekende de bouw van de dam een ramp. Los van het feit dat hun geschiedenis definitief overstroomd was (2500 archeologische sites verloren) moesten er 39 dorpen worden ontruimd en werden er 120.000 mensen van huis en haard verdreven. Dat is tot daar aantoe, de vooruitgang heeft een prijs zou betoogd kunnen worden. Maar veel van de verplaatste burgers en boeren zijn nimmer gecompenseerd voor geleden schade. Bovendien is de uit de Nijl gegenereerde hydro-energie zeker niet zaligmakend. Door de dam wordt er geen slib meer afgezet in de Delta waardoor de bodem van de Nijldelta haar vruchtbaarheid reeds grotendeels heeft verloren. Als alternatief worden tegenwoordig grote hoeveelheden kunstmest gebruikt, maar daardoor raakt de bodem weer sterk vervuild. Uiteindelijk zal het noordelijk deel van de Nijl brak komen te liggen waardoor noordelijk Egypte ongeschikt zal worden voor landbouw. Het hele ecosysteem van de Nijl wordt vernietigd. Het bouwen van hydrodammen in de Nijl is korte termijn visie want het levert op lange termijn slechts ellende op.

Nubiologen als Manu Ampim proberen al jaren de aandacht te vestigen op de (met name) culturele ramp die het bouwen van dammen voor de Nubiërs betekent. De Nubiërs zelf zien het bouwen van dammen als een slinkse poging om hun rijke geschiedenis uit te wissen. Want de trend zet zich voort. In 2017 werden er twee nieuwe dammen opgeleverd te Boven Atbara en Setit. Bovenal zijn er plannen voor nog een hele reeks dammen. Al deze projecten zullen de Nubische geschiedenis verder wegvagen en de Nubiërs zelf wegjagen. Dit terwijl er genoeg alternatieven zijn zoals zonne-energie en windenergie.

Ook in de Nederlanden zijn er genoeg Eurocentrische geesten die het idee dat Afrika in de oudheid hoogwaardige beschavingen kende onverteerbaar achten. Vandaar dat ze met de wapens die zij tot hun beschikking hebben alles uit de kast halen om antieke Afrikaanse beschavingen te overvloeden. Gelukkig hebben ze noch de middelen noch de macht om hydrodammen te bouwen op oneigenlijke gronden. Maar op hun manier trachten ze toch nattigheid te creëren middels het bouwen van pseudo-intellectuele hydrodammen en het publiek te overvloeden met drogredeneringen.

Indertijd kruisten de lefkocentristen Boter en Flinterman van de VU reeds met boterzachte en flinterdunne drogredeneringen ons pad. Aanvankelijk heilig overtuigd van hun eigen gelijk: een ieder die het waagde om het mainstream Eurocentrische paradigma niet te accepteren was een gekkie! Maar die grote mond bleek toen het erop aankwam gebaseerd op een flinterdun plakje boter dat razendsnel wegsmolt.

Al dan niet in het voetspoor van de oudheidkunde faculteit van de VU trachten allerlei Eurocentrische sofisten, afkomstig uit zowel de noordelijke als zuidelijke Lage Landen, kokend van woede hydrodammen te bouwen ter vernietiging van de Afrikaansgecentreerde geschiedschrijving. Bijvoorbeeld ene Ewout Klei. De man heeft de klok horen luiden maar weet evident niet waar de klepel hangt. Want hij blijkt compleet onwetend te zijn uit welk steekhoudend bewijs blijkt dat het oude Egypte in de oudheid onderdeel van Zwart Afrika was en dat Griekenland fundamenteel beïnvloed was door klassiek Egypte. Het is nl. echt niet iets wat wij verzonnen hebben. Het is simpelweg hetgeen de Grieken zelf onverbloemd aan hebben gegeven in hun overgeleverde geschriften. Met alle respect voor meneer Klei, maar wij verkiezen het toch om de ooggetuigenverslagen van de Grieken een heel stuk serieuzer te nemen dan de hedendaagse, afrifobische veronderstellingen van meneer Klei.

In de zuidelijke Lage Landen zijn de Eurocentrische sofisten zelfs zo verblind van woede dat ze überhaupt vergeten om te trachten tegenargumenten te produceren. Bijvoorbeeld professor Danny Praet van de Universiteit Gent, die in zijn artikel “Grieken en Barbaren. Antiek etnocentrisme en kosmopolitisme” zijn grote woede spuit over het ‘hallucinante’ Eurocentrisme vs Afrocentrisme debat op de VU maar compleet verzuimt tegenbewijs te produceren. Een andere professor van de UGent (Johan Braeckman) bezocht een Zwart museum in Selma, Alabama dat o.a. handelt over de antieke geschiedenis van Afrika, ging schijnheilig met de rondleidster op de foto en schreef eenmaal terug in Vlaanderen een vernietigende recensie van het Ancient Africa Enslavement and Civil War Museum. Zoals te verwachten komt Braeckman wat betreft zijn tegenbewijs niet verder dan schaamteloos te verwijzen naar de pseudohistorische kritieken van Mary Lefkowitz.

Bovengenoemde Eurocentrische sofisten zijn zeker niet de eersten die getracht hebben om ‘hydrodammen’ te creëren ter vernietiging van de Afrikaansgecentreerde geschiedenis, noch zullen zij de laatsten zijn. Ook in de Lage Landen wemelt het van de sofisten met dezelfde mentaliteit als dr. Keith Seele. De hydrodammen-mentaliteit is tot onze spijt wijdverspreid

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in Column Djehuti-Ankh-Kheru, The Grapevine Publications | Leave a comment

De Amerikaanse burgeroorlog van 1919

Op 8 februari 1915 was de première van de film The Birth of a Nation. Het was gebaseerd op het boek The Clansmen van Thomas Dixon en geregisseerd door W.D. Griffin. In The Birth of a Nation wordt de KKK afgeschilderd als een heldhaftige organisatie die de witte maatschappij redt van inherent barbaarse Afrikaanse Amerikanen die de vrijheid niet aankunnen en niets liever doen dan witte vrouwen verkrachten. De film was immens populair. President Woodrow Wilson heeft de film tot zijn grote genoegen zelfs speciaal op het Witte Huis laten vertonen. Echter, de effecten van de film waren verschrikkelijk voor Zwart Amerika. Betreffende film was de directe aanleiding tot de heroprichting van de KKK. Reden waarom The Birth of a Nation tot op de dag van vandaag gezien wordt als de meeste omstreden film uit de Amerikaanse filmgeschiedenis.

1915 was eveneens het jaar dat een grote migratie van Afrikaanse Amerikanen naar het noorden op gang kwam. In het noorden was er nl. werk. De Eerste Wereldoorlog was aangevangen en ook in de VS (ook al was het officieel nog neutraal) schreeuwde de oorlogsindustrie om arbeidskrachten. Voor het eerst werden Zwarte arbeiders massaal in dienst genomen in de industrie en die kans kon zich tevens voordoen omdat Europese immigranten vanwege de Eerste Wereldoorlog niet naar de VS konden komen. Hierdoor kon Zwart Amerika forse economische vooruitgang boeken, hetgeen hen door hardcore racisten werd misgund.

De haat jegens Zwarte arbeiders kwam o.a. dramatisch tot uiting in de pogrom van mei-juli 1917 te East St. Louis waarbij tussen de 40-250 Zwarte Amerikanen werden vermoord en er 6.000 dakloos werden. Maar sowieso namen het aantal lynchpartijen op Zwarte Amerikanen niet slechts dramatisch toe maar werden ze eveneens steeds gruwelijker. Zo werd in 1918 de zwangere vrouw Mary Turner gelyncht. Eerst opgehangen aan een boom, vervolgens met benzine overgoten en daarna in brand gestoken. Eenmaal brandend aan een boom sneed een man uit de menigte haar onderlijf open waarna de zuigeling op de grond viel. De zuigeling slaakte twee kreetjes uit en werd vervolgens genadeloos doodgeschopt door een grote, gemene kerel.

Daarbij opgeteld kwam nog de bizarre behandeling van de Zwarte Amerikaanse soldaten die vochten in de Eerste Wereldoorlog. De Zwarte regimenten onderscheidden zich op het slagveld, zo was het geheel Zwarte 369e regiment de eerste geallieerde eenheid die de Rijn bereikte en vocht het 370e de laatste slag in de oorlog. Drie Zwarte regimenten hebben van Frankrijk zelfs de prestigieuze Croix de Guerre toegekend gekregen. Hun heldhaftigheid ten spijt werden Zwarte soldaten continu vernederd. Gedurende de oorlog waren er telkenmale lelijke conflicten tussen Zwarte -en witte soldaten (en burgers). De Duitsers waren goed op de hoogte van de slechte behandeling van Zwarte Amerikanen en speelden daar logischerwijs op in. De Duitsers verspreidden propaganda onder de Afrikaanse Amerikanen waarin ze werden opgeroepen naar hen over te lopen: want waarom zouden ze voor een land vechten waar ze als oud vuil behandeld werden en hun leven bovenal niet zeker waren?

Wel of niet beïnvloed door de Duitse propaganda, na de Eerste Wereldoorlog was Zwart Amerika het zat. Na hun sporen verdiend te hebben op het slagveld kwamen de Zwarte soldaten weer terug in de hel genaamd VS. Witte racisten trachtten de progressie die Zwart Amerika gedurende de oorlog had geboekt weer te vernietigen. Dit gebeurde onder auspiciën van fascistische organisaties als de KKK. Maar in de zomer van 1919 beet Zwart Amerika eindelijk van zich af. Dit maal was de strijd niet eenzijdig. In het hele land ontstonden er gewelddadige confrontaties waarbij ook tientallen witte mensen gedood werden en er honderden gewond raakten.

Er was nu sprake van een ware oorlog en de Afrikaanse Amerikanen waren net zo vastbesloten om te winnen als dat ze eerder waren op de slagvelden van Europa. Sommige Zwarte Amerikanen vervulde het met grote trots om te zien dat er voor de verandering op grote schaal terug werd gevochten tegen intimidatie en terrorisme. Burgerrechtenactivist James Weldon Johnson had over de rode zomer van 1919. Sommige Zwarte historici hebben ook wel de betiteling burgeroorlog van 1919 gebruikt. Wit Amerika was verbaasd over het grote verzet dat Zwart Amerika ineens bood. Er werd vermoed dat ze door Russische bolsjewieken waren opgejut. De Zwarte krant The Pittsburg Courier reageerde daar als volgt op: “Zolang de %^=& toegeeft aan lynchpartijen, brandstichting en onderdrukking—en niets zegt is hij een loyaal Amerikaans burger. Maar als hij besluit dat lynchpartijen en brandstichtingen zullen stoppen zelfs als dat ten koste gaat van bloedvergieten in Amerika, dan is hij ineens een bolsjewiek.”

Gevolg van de burgeroorlog van 1919 is wel dat Zwart Amerika bereid was te luisteren naar iemand als Marcus Garvey. Garvey propageerde aan Zwart Amerika een filosofie van zelfvoorzienendheid en terugkeer naar Afrika. Die filosofie was geenszins nieuw. Doch mede omdat Garvey die filosofie precies op het juiste moment nieuw leven inblies slaagde hij erin de grootste Zwarte organisatie op poten te zetten die er ooit is geweest (volgens de vrouw van Garvey 6 miljoen leden op het hoogtepunt) en meer geld in te zamelen dan welke Zwarte man ooit eerder had weten op te halen. Zonder de burgeroorlog van 1919 en de bloedige jaren die eraan vooraf gingen had een groot gedeelte van Garvey’s aanhang hem gezien als een gekkie en nimmer hun oren bij hem te luister gelegd.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in Column Djehuti-Ankh-Kheru | Leave a comment

Het Eusebiosyndroom (2)

Portugal werd tot zo laat als 25 april 1974 gekoeieneerd door een fascistisch regime. In 1945 eindigde weliswaar de Tweede Wereldoorlog, maar niet noodzakelijkerwijs het fascisme. Op het Iberisch schiereiland floreerde er in ieder geval nog decennialang fascistische regimes. Helaas strekte dit Iberische fascisme zich uit over meerdere continenten. Zo begrepen de fascisten in Lissabon er helemaal niets van dat andere Europese landen dekoloniseerden: in hun ogen waren ze knettergek geworden in Londen, Parijs en Brussel! Voor de Portugese fascisten was het kolonialisme het raison d’être, hetgeen Portugal bestaansrecht gaf, de ‘verworvenheid’ waar ze bij uitstek fier op waren. Het allerlaatste wat de Portugese fascisten zouden doen was dan ook hun koloniale imperium in Afrika opgeven.

In de geest van de Olympische Spelen van Berlijn hadden de fascistische Iberische regimes hun softpower overigens wel goed op orde. Op het voetbalveld waren ze wereldmachten. Jarenlang troefden ze gans democratisch Europa af in de surrogaatoorlogen op het voetbalveld. Het Spaanse Real Madrid won jaar in jaar uit de Europa Cup I (voorloper van de Champions League), en daarna nam het Portugese Benfica het stokje over. Mede dankzij de kolonisatie van voetballers uit Afrika.

Afrikaanse wereldvoetballers spelend in de kleuren van o.a. Benfica en het Portugese nationale elftal waren natuurlijk schitterende propaganda voor het fascistische Portugal. Een betere manier om de schone schijn hoog te houden was er nauwelijks. Want wat wil je nog meer? Zwarte en witte voetballers die op het voetbalveld een harmonieus geheel vormend ongekende successen boekten. Dus wat zeurde het buitenland? Op het voetbalveld bleek immers dat Portugal het ultieme voorbeeld was van een harmonieuze, multiculturele samenleving!

De waarheid lag natuurlijk compleet anders. Eusebio kwam uit de sloppenwijk Mafalala waar hij moest dealen met openlijk racisme. Maar ook bij Benfica leed Eusebio onder racisme (ook al heeft hij er nimmer een boekje over open gedaan). Hoe dan ook, Eusebio kreeg een schijntje van hetgeen witte voetballers van zijn kaliber elders in Europa opstreken. Ondanks dat de topclubs in de rij stonden voor Eusebio. Zo waren zowel Real Madrid als Juventus bereid om “de parelvisser uit Mozambique” een salaris van een miljoen dollar te betalen. Maar dictator Salazar promoveerde hem tot beschermheilige van Portugal en verbood zodoende een transfer naar het buitenland. Aldus bleef de beste voetballer van Europa zwaar onderbetaald ter meerdere eer en glorie van het fascisme. Pas na de dood van Salazar werd een transfer naar het buitenland mogelijk. Eusebio was toen helaas reeds in de herfst van zijn carrière waardoor geen enkele Europese topclub nog interesse toonde in zijn diensten. Uiteindelijk vertrok hij naar Noord-Amerika voor wat centjes. Voor aanvoerder Coluna geldt hetzelfde. In 1970 ging Coluna naar het Franse Olympique Lyon alwaar hij in één jaar meer verdiende dan in zestien jaar Benfica.

Op hetzelfde moment dat het fascistische regime van Salazar Afrikaanse voetballers misbruikte als propagandamiddel werden in de Portugese kolonieën heftige bevrijdingsoorlogen gevoerd. Sommige Afrikaanse voetballers sympathiseerden met die onafhankelijksstrijd, maar het was heel gevaarlijk voor hen om zich uit te spreken. De PIDE (geheime politie) hield ze nl. goed in de smiezen. De Angolese voetballers Joachim Santana en Daniel Chipenda waren niet discreet genoeg en zijn daadwerkelijk in de martelkelders van de PIDE beland. Zelfs Benfica-aanvoerder Mario Coluna werd op een haar na tot de martelkelders van de PIDE veroordeeld. Dat was omdat hij op een feest was verschenen georganiseerd door Angolese studenten (hetgeen blijkbaar gezien werd als verraad aan fascistisch Portugal).

Niettegenstaande het racisme waaronder hij geleden heeft bij Benfica en het feit dat hem op oneigenlijke gronden een zeer lucratieve carrière buiten Portugal onthouden is, is Eusebio altijd een trotse Portugees en Benfica-mascotte gebleven. In het verlengde daarvan heeft hij zich immer onverschillig opgesteld t.o.v. de vrijheidsstrijd in zijn geboorteland, zelfs nadat het fascistische bewind om was gevallen. Evenzo had hij weinig met de strijd tegen racisme in het voetbal. Toen FIFA-baas Sepp Blatter in 2011 voor ophef in o.a. Engeland zorgde door met droge ogen te verkondigen dat Zwarte voetballers racisme gewoon van zich af moesten schudden nam Eusebio het voor hem op (in mijn tijd werden dat soort opmerkingen ook tegen me gemaakt, en nog veel erger!). Maar goed, je kunt het natuurlijk ook omdraaien: helaas is Eusebio zo vaak gediscrimineerd dat hij het normaal is gaan vinden en in zijn lot is gaan berusten. Zijn bijnaam was weliswaar de Zwarte Panter, maar dat was beslist niet omdat hij lid was van de organisatie van Huey Newton en Bobby Seale.

Betoogd zou kunnen worden dat de Afrikaanse profvoetballers in fascistisch Portugal geen waarachtige profvoetballers waren maar meer weg hadden van de ordinaire gladiatoren van weleer. Het waren eensgelijk hun antieke collega’s in het Romeinse Rijk slaafgemaakten die spelen verschaften aan de massa. Bovendien werden ze misbruikt door de fascistische staat Portugal voor propaganda doeleinden. Een Muhammad Ali of Colin Kaepernick was onmogelijk in Portugal. Dat soort krijgers belandden zonder pardon in de martelkelders van de PIDE. Om die reden kunnen we de Eusebio van voor 1974 moeilijk bekritiseren (wel die van na 1974). Desalniettemin was Eusebio in deze de perfecte gladiator. Als beste voetballer van Europa was hij sowieso een fantastisch visitekaartje voor het fascistische regime te Lissabon dat zijn geboorteland Mozambique onderdrukte. Bovenal berustte hij eensgelijk het karakter Uncle Tom uit het gelijknamige boek van Harriet Beecher Stowe compleet in zijn lot.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | 1 Comment

Excuses

Alles wijst erop dat Amsterdam in 2020 officieel excuses gaat aanbieden voor het slavernijverleden van de stad. Een grote meerderheid van de Amsterdamse gemeenteraad heeft daar nl. een voorstel toe ingediend. Tevens werd er deze week een wetenschappelijk onderzoek gepubliceerd over de economische bijdrage van de slavernij aan de Nederlandse economie in de 18e eeuw. Of in dat onderzoek alles goed meegeteld, opgeteld en vermenigvuldigd is weten we niet. Wel is het zo dat volgens betreffend onderzoek de impact van de slavernij veel groter is dan immer beweerd door de beruchte slavernij apologeet Pieter Cornelis Emmer.

We weten al heel lang dat Pieter Cornelis wetenschappelijk scheel is. Desalniettemin wordt hem te pas en te onpas een podium verschaft door de mainstream media en heeft hij zodoende tot kampioen kunnen uitgroeien voor hen die de VOC-mentaliteit aanhangen. Bovendien worden zijn bizarre conclusies continu geciteerd in historische werken in binnen-en buitenland. Met name betreffende zijn veronderstelling dat de slavernij een marginale invloed heeft gehad op de Nederlandse economie. We denken dat meer en dieper onderzoek niet zou misstaan, desondanks is in ieder geval nu aangetoond dat indertijd de bijdrage van de slavernij aan de Nederlandse economie tenminste vergelijkbaar is met de bijdrage van de Rotterdamse haven vandaag de dag (niemand durft met droge ogen te betogen dat de bijdrage van de Rotterdamse haven marginaal is).

Nederland en vele andere Westerse landen zijn huiverig om excuses aan te bieden voor de slavernij. Sluwe advocaten hebben met name de Britse regering ten zeerste afgeraden excuses aan te bieden omdat aan excuses een prijskaartje kunnen hangen. Als je excuses aanbiedt dan geef je nl. toe dat je fout zat en wordt er juridische ruimte geboden om schadevergoeding te eisen. Ook Nederland is daar kennelijk bevreesd voor. Vandaar dat de officiële vertegenwoordigers van de Nederlandse staat vooralsnog allerlei spectaculaire verbale acrobatiek ten tonele hebben gebracht. Hoe spectaculair die verbale acrobatiek immer ook was, het waren nimmer officiële excuses. Alle verbale salto’s en koorddanserij ten spijt waarmee met hoogdravende woorden als “grote spijt” en “diep berouw” werd gestrooid maar waar uiteindelijk à la Houdini uit werd ontsnapt zonder excuses uitgesproken te hebben.

Probleem met de officiële excuses is dat een aanzienlijk deel van de witte Nederlanders daar helemaal niets van begrijpt. Om de natievorming te bevorderen zijn ze vanaf de 19e eeuw geïndoctrineerd met de VOC-mentaliteit. Generaties lang zong de schooljeugd uit volle borst dat Piet Hein de zilvervloot had gewonnen. Op landkaarten toonden onderwijzers hoe het nietige Nederland toch een wereldrijk was bij de gratie der kolonisatie van de Gordel van Smaragd. Straten, pleinen, tunnels, etc. werden vernoemd naar de klassieke ‘nationale helden’. Anderzijds werden de slachtoffers van de nationale helden ontmenselijkt in talloze kinderboeken en zelfs nationale feesten (zwarte piet). Als de VOC-mentaliteit (het witte Nederlandse superioriteitsdenken) er generaties lang doelbewust ingepompt is dan krijg je het er ook niet zo maar weer uit. Vandaar al die racistische reacties op en buiten de (sociale) media zodra men op wat voor manier dan ook de VOC-mentaliteit ter discussie stelt. Dus ook het eventuele aanbieden van excuses voor de slavernij.

De laatste jaren is de beweging die de VOC-mentaliteit bestrijdt behoorlijk gegroeid, tot groot ongenoegen van een groot deel van de met de VOC-mentaliteit geïndoctrineerde witte massa. Bepaalde politieke partijen voelen dat aan en werpen zich juist onbeschaamd op als de grote kampioenen van de VOC-mentaliteit. Het ironische is dat mensen die geïndoctrineerd zijn met de VOC-mentaliteit te pas en te onpas de vraag opwerpen wat zij te maken hebben met iets dat honderden jaren geleden geschied zou zijn geweest. Zij zijn zelf het product van dat tijdperk. Kolonialisme en slavernij stonden niet op zichzelf. Synchroon met het kolonialisme en de slavernij zijn er in Nederland stevige structuren gebouwd die kolonialisme en slavernij tot op de dag van vandaag verheerlijken in de hoofden en harten van de mensen. Want hoe verklaart men anders dat men bijvoorbeeld nog steeds zwarte piet viert op 5 december en toponiemen vernoemt naar ‘nationale helden’?

Het is de artikel 1 paradox: artikel 1 van de grondwet verbiedt discriminatie, maar tegelijkertijd worden er bewust structuren in stand gehouden die het witte superioriteitsdenken bestendigen. Dat Amsterdam excuses wil gaan aanbieden is opzich positief. Al kunnen we er pas iets zinnigs over zeggen nadat we de kleine lettertjes in dat excuus hebben gelezen. Los daarvan, op excuses volgt doorgaans herstel van aangerichte schade. Stel voor dat persoon A in een drinkgelegenheid het drankje van persoon B omstoot. Door excuses aan te bieden erkent persoon A zijn fout. Na erkenning van die fout is het redelijk dat persoon A op zijn kosten een nieuw drankje voor persoon B bestelt.

De vraag is dus, nadat Amsterdam erkend heeft dat het serieuze schade heeft toegebracht wat voor actie gaat Amsterdam ondernemen om die schade te herstellen? Dat zou natuurlijk kunnen middels de toekenning van schadevergoeding. Maar aangezien evenzo menig Zwart persoon de VOC-mentaliteit verinnerlijkt heeft is het niet onwaarschijnlijk dat uiteindelijk de kapitalisten achter de huidbleekmiddelenindustrie, Gucci, Rolex, Armani, Mercedes Benz, etc. het laatst en het best gaan lachen. Doch er zijn ook andere manieren om invulling te geven aan herstel van aangerichte schade. Bijvoorbeeld, wat gaat Amsterdam doen om de structuren die bewust gecreëerd zijn om het kolonialisme en de slavernij te legitimeren te elimineren? Wat gaat Amsterdam doen ter bestrijding van de VOC-mentaliteit?

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in Column Djehuti-Ankh-Kheru | Leave a comment

Het Eusebiosyndroom (1)

De Africa Cup of Nations is dus weer in alle hevigheid losgebarsten. Ondanks dat de grote doorbraak van Afrikaanse voetbalteams vooralsnog is uitgebleven op het wereldtoneel wordt de Afrika Cup toch immer met grote belangstelling bekeken vanuit Europa. Vanaf de Tweede Wereldoorlog hebben Afrikanen als individuele spelers nl. altijd geëxcelleerd. Zo bereikte in de jaren ´40 en ´50 de Zwarte Marokkaanse voetballer Laarbi ben Barek reeds een uitzonderlijk hoog niveau. Volgens sommigen was ben Barek de beste voetballer ooit. Vanwege het gebrek aan overgeleverde bewegende beelden kunnen we dat moeilijk verifiëren. Doch anderzijds, zelfs Pelé was het daar schijnbaar niet noodzakelijkerwijs mee oneens aangezien O Rei ooit verkondigde: “Als ik de koning van het voetbal ben, dan is ben Barek de god van het voetbal!” Verder zijn de voetballers afkomstig uit landen als Kameroen, Nigeria, Ghana en Ivoorkust wel bekend, maar het Afrikaanse land dat de meeste voetbalsterren heeft voortgebracht en daar sportief en politiek het minste van heeft kunnen profiteren is ongetwijfeld Mozambique. Dat klinkt wellicht heel vreemd in de oren van hedendaagse voetballiefhebbers. Echter, er is echt een tijd geweest dat de wereldsterren in Mozambique van de lopende band rolden en in Europa furore maakten.

Portugese voetbalclubs ontdekten op een goed moment dat er in Mozambique behalve grondstoffen en mineralen ook ongeëvenaard voetbaltalent viel te winnen. Eén van de eerste en volgens de overlevering tevens de beste voetballer die de oversteek naar Portugal maakte was Matateu, in 1951. Hij had als bijnaam het achtste wereldwonder en speelde voor Belenenses, voor welke club hij veel scoorde. Maar Matateu leed onder een drankprobleem waardoor hij niet alles uit zijn carrière heeft kunnen halen wat erin zat.
Weer een andere in Mozambique geboren wondervoetballer was Mario Coluna. Hij was een centrale middenvelder die geducht was vanwege zijn verwoestende afstandschoten. Tevens was hij lange tijd aanvoerder van zowel Benfica als het Portugese elftal. Zo was hij ook de aanvoerder van het Portugese elftal dat op het WK van 1966 dichtbij de wereldtitel kwam. Maar er zaten meer Mozambicanen in dat roemruchte Portugese elftal zoals linksback Hilário, centrale verdediger Vicente da Fonseca Lucas en natuurlijk Eusébio.

Eusebio wordt algemeen gezien als één van de beste voetballers ooit. Hij is ook wel de eerste moderne voetballer genoemd. In een FIFA poll werd hij eens na Pelé en Maradona verkozen tot derde beste voetballer ooit. Op 18-jarige leeftijd kwam hij naar Lissabon om voor Benfica te spelen. In één van de eerste wijdstrijden die Eusebio voor Benfica speelde verkreeg hij reeds inernationale bekendheid. Benfica speelde nl. op een internationaal toernooi in Parijs tegen Santos (de club van Pelé). Bij een hopeloze stand van 4-0 voor Santos mocht Eusebio invallen maar hij scoorde wel meteen een hatrick waardoor de eindstand 6-3 werd. Door deze prestatie sierde Eusebio de eerstvolgende cover van het bekende Franse sporttijdschrift L´Equipe. Een jaar later, in 1962, vervulde Eusebio een hoofdrol in de door Benfica op spectaculaire wijze gewonnen Europa Cup I (voorloper van de Champions League) finale in Amsterdam tegen Real Madrid, hetgeen de definitieve internationale doorbraak betekende van Eusebio.

Eusebio kan pronken met ongelooflijke statistieken. Hij scoorde in zijn carrière 745 goals in 733 wedstrijden, hetgeen inhoudt dat hij gemiddeld ongeveer één doelpunt per wedstrijd scoorde. Verder werd hij zeven keer topscorer van Portugal, twee maal topscorer van Europa en Europees voetballer van het jaar in 1965. Eveneens werd hij met negen goals topscorer van het WK van 1966. Dit droeg ertoe bij dat hij met Benfica de Europa Cup I, elf keer landskampioen werd en vijf maal de Portugese beker veroverde en Portugal derde werd op het WK van 1966. Ook was Eusebio jarenlang topscorer van het Portugese team. Toen Ronaldo die titel overnam plaatste Eusebio terecht de kanttekening dat hij in zijn tijd zijn doelpunten niet maakte tegen ploegen als Liechtenstein of Azerbaijan.

Eusebio is een nationale held in Portugal en bij zijn overlijden kondigde de Portugese regering dan ook drie dagen van nationale rauw af. Er was decennialang geen enkele discussie over wie de beste Portugese voetballer ooit was. Pas recentelijk zijn er stemmen opgegaan dat CR7 wellicht wel te vergelijken valt met Eusebio.

Anderzijds zou de vraag opgeworpen kunnen worden hoever Mozambique gekomen zou zijn indertijd met een elftal vol wereldsterren, Eusebio voorop. Te meer als men bedenkt dat Eusebio en Coluna hun successen boekten tegen de achtergrond van een heftige onafhankelijkheidsoorlog die in Mozambique woedde en het gegeven dat dezelfde Mozambicaanse voetballers dankzij wie Portugal triomfeerde zwaar werden gediscrimineerd in Portugal. Na de onafhankelijksstrijd en de daarop volgende burgeroorlog lag de infrastructuur van Mozambique in puin en is er tot zover wij weten nimmer meer een Mozambicaanse voetballer internationaal doorgebroken.

Zodoende zijn er grote twijfels over Eusebio. Absoluut niet over diens kwaliteiten als voetballer maar over diens mindset. Eusebio is compleet apolitiek gebleven en heeft zich nooit uitgesproken over de onafhankelijkheidsstrijd in zijn geboorteland. In tegenstelling tot zijn mentor en ploeggenoot Coluna is hij na de onafhankelijkheid van Mozambique ook niet opnieuw in het land van zijn geboorte gaan wonen maar is hij de rest van zijn leven blijven genieten van zijn rol als mascotte voor Portugal in het algemeen en Benfica in het bijzonder. Omwille van zijn Europese mindset wordt wel ontkend dat Eusebio de beste Afrikaanse voetballer ooit was aangezien Eusebio zijn hart vooral lag bij kolonisator Portugal.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Modi in de mode in India (2)

De Dalits zijn wel omschreven als de meest onderdrukte bevolkingsgroep op aarde. Vroeger werden ze ook wel onaanraakbaren, verschoppelingen of paria’s genoemd. Maar dat waren benamingen die anderen ze opgelegd hadden. Dalit is echter de enige benaming die de mensen die onderaan de sociale ladder bivakkeren in India aan zichzelf hebben gegeven (van de wortel ‘Dal’ hetgeen in het Hebreeuws gebroken betekent). Dr. Ambedkar is de grootste leider die de Dalits hebben gehad en hij typeerde het lot van de Dalits als volgt in 1943: “De Romeinen hadden hun slaven, de Spartanen hun Helloten, de Britten hun horigen, de Amerikanen hun %@±& en de Duitsers hun Joden. Zo hebben de Hindoes hun onaanraakbaren. Maar geen van hen hebben een lot moeten ondergaan als de onaanraakbaren.” In synopsis houdt dat in dat de Dalits tot op de dag van vandaag primaire mensenrechten en kansen om de sociale ladder op te klimmen worden ontzegd. Traditioneel mochten ze zich bijvoorbeeld slechts met de meest geminachte bezigheden bezig houden. De Indiase grondwet is dan wel geschreven door dr. Ambedkar in 1949, welke grondwet in theorie de positie van de Dalits heeft verbeterd, in de praktijk is de positie van de Dalits nooit significant verbeterd. Triester nog, onder het huidige premierschap van Hindoe-nationalist Narendra Modi is de positie van de Dalits alleen maar verslechterd.

Een andere groep die slachtoffer is van het hindoe-nationalisme van premier Modi zijn de moslims. Maar in hoeverre zijn de moslims verschillend van de Dalits? In werkelijkheid zijn de meerderheid van de moslims in India afstammelingen van tot de islam bekeerde Dalits (75%). Tot op zekere hoogte is moslimhaat in India daarom ook een codewoord voor de traditionele Dalithaat. Het probleem wordt echter nog complexer als men bedenkt dat het kastesysteem niet beperkt blijft tot het Hindoeïsme. Ook binnen de Indiase moslimgemeenschap blijkt het kastesysteem keihard toe te worden gepast. Hetzelfde geldt overigens voor de christelijke gemeenschap van het subcontinent. Blijkbaar werkt het bekeren tot een andere religie averechts voor veel Dalits omdat dat niet noodzakelijkerwijs leidt tot bevrijding van het kastesysteem maar draagt er ogenschijnlijk juist toe bij dat men dubbel wordt gediscrimineerd.

Sommigen hebben wel gepleit dat de Britse overheersing van India niet per sé slecht was voor de Dalits. Het argument is o.a. dat de Dalits onder Hindoe overheersing zelfs niet mochten leren lezen en schrijven. Onder Britse overheersing daarentegen, hoe kwaadaardig ook, kregen bepaalde Dalits de kans om zich te ontwikkelen. Zo zou een academische carrière als die van dr. Ambedkar onder Hindoe heerschappij onmogelijk zijn geweest.

Tijdens de Britse overheersing namen de Dalits zelfs meer dan eens wraak op de hogere kastes door aan de kant van de Britten te vechten. Zoals bijvoorbeeld tijdens de grote opstand van 1857. Het zeer hardhandige neerslaan van die opstand wordt door veel Dalits niet gezien als een dramatische gebeurtenis in de geschiedenis van India maar als een grote overwinning op de hogere kastes. Dr. Ambedkar heeft daar het volgende statement over gemaakt: “De Britse overheersing van India zou onmogelijk zijn geweest als de onaanraakbaren de Britten niet hadden geholpen India te veroveren. Neem de Slag om Plassey die het begin van de Britse overheersing inluidde of de slag om Kirkee, die de verovering van India voltooide. In beide noodlottige veldslagen waren de soldaten die vochten voor de Britten allemaal onaanraakbaren…” Desalniettemin, eindstand was ook voor de Dalits de Britse overheersing een ramp. Dr. Ambedkar zei daar het volgende over: “Onze fouten zijn open wonden gebleven en niet rechtgezet, alhoewel 150 jaar Britse heerschappij gepasseerd is. Van welk nut is zo’n regering voor iemand? Alleen in een swarajgrondwet maak je kans om politieke macht te verkrijgen … zonder kan je onze mensen niet redden.”

Hoe dan ook, noch de Britse overheersing, noch de door dr. Ambedkar op papier gezette grondwet van India bracht de Dalits de lang gekoeterde bevrijding. De grondwet van dr. Ambedkar was wellicht een stap vooruit doch is verre van zaligmakend gebleken voor de Dalits. De Dalits zijn nog steeds voornamelijk zichtbaar op de bodem van de samenleving maar onzichtbaar op de plaatsen die er toe doen. Zo zijn er geen Dalits die als hoge ambtenaren functioneren. Ook zijn er opvallend weinig Dalit ondernemers (o.a. omdat banken hen moeilijk kredieten verschaffen en de hogere kastes hen niet wensen als zakenpartners). Eveneens de buitenlandse liefhebbers van sport en entertainment begint de achtergestelde positie van de Dalits op te vallen aangezien het Indiase cricket team slechts uit spelers bestaat van de hogere kastes. Dat is altijd zo geweest. In 88 jaar tijd zijn er zo’n 300 spelers geselecteerd en daarvan waren er in totaal slechts vier Dalits. Hetzelfde geldt voor Bollywood, waar heel weinig Dalits te aanschouwen zijn en al helemaal niet in heldenrollen (Dalits worden praktisch altijd als slachtoffers geportretteerd).

Wedermaal, beseffende hoe erg de Dalits in het verdomhoekje zitten is het des te opmerkelijker dat zoveel Dalits op Hindoe-nationalist Modi hebben gestemd. Een man die weinig op heeft met landgenoten buiten de hogere kaste Hindoes (in de praktijk zijn dat zowel direct als indirect diezelfde Dalits). Anderzijds dient het India geen enkel belang om een substantieel deel van haar bevolking systematisch achter te stellen. De geschiedenis heeft immers uitgewezen dat het achtergestelde deel van de bevolking vrij eenvoudig gemobiliseerd kan worden door een uitwendige vijand als vijfde colonne.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment