De Phyrrus-overwinningen van Oekraïne

Phyrrus was koning van Epirus in de 3e eeuw v.j. Hij voerde oorlog tegen de Romeinen. Phyrrus ging voortvarend van start, want hij won twee veldslagen. Echter, die overwinningen kostten hem buitenproportioneel veel soldaten. Na deze ‘successen’ op het slagveld zou hij verzucht hebben: “Als we nog één zo’n overwinning op de Romeinen behalen, dan is het klaar met ons!”. Sindsdien heeft het soort zwaarbevochten overwinningen die Phyrrus boekte op de Romeinen spreekwoordelijke proporties aangenomen. Met een phyrrus-overwinning wordt heden ten dag nog altijd bedoeld een overwinning die zoveel pijn en moeite heeft gekost dat het eigenlijk een nederlaag is.

Sinds enkele weken zijn de Westerse pers en politiek laaiend enthousiast over de ontwikkelen op het slagveld te Oekraïne. Hun favorieten zouden de Russen gigantische nederlagen toegebracht hebben, met name in de regio Charkov. Dit zou het ultieme bewijs zijn dat de Westerse hulp toch het gewenste effect sorteert en hun geliefde Oekraïne het oorlogszuchtige Rusland aan de zegekar kan binden.

Toen de regio Charkov viel werd Rusland inderdaad ernstig in verlegenheid gebracht. Oekraïne wist een relatief groot gebied te heroveren, hetgeen ontegenzeggelijk uitstekend was voor het moreel. Bovendien, Oekraïne had eigenlijk gewoon een succes nodig om de Westerse donoren tevreden te stellen: bekend is hoe ongelooflijk veel het Westen geïnvesteerd heeft in de Oekraïense gewapende macht, zaak wat het dus om het Westen niet het gevoel te geven in een zinkend schip te investeren. Er zitten echter wel grote maren aan ‘de spectaculaire’ Oekraïense overwinningen.

De Westerse media heeft het continu over het Russische leger maar in werkelijkheid vechten er niet zoveel eenheden van het Russische leger aan het front. Beter is het daarom om te spreken over het Russische leger en bondgenoten (Donbas-milities, Tjetjenen, Wagner groep). Het Oekraïense leger is echter veel talrijker dan de legers van de Russen en hun bondgenoten die momenteel vechten in Oekraïne. Volgens de theorie moet een aanvallend leger driemaal zo sterk zijn als een verdedigend leger, wil het succesvol zijn. Desalniettemin hebben Rusland en bondgenoten het Oekraïense leger zoals het bestond bij aanvang van de oorlog eigenlijk reeds compleet vernietigd. Maar met gigantische steun van het Westen is er inmiddels razendsnel een nieuw leger opgebouwd. Met door het Westen verschaft materiaal en in het Westen getrainde troepen bleek het dus mogelijk de Russen de plaat te doen poetsen bij Charkov. Uit Westerse satellietbeelden bleek dat er nabij Charkov weinig Russen gestationeerd waren. Van deze info maakten de Oekraïners gebruik door met een overmacht van tien tegen één te attaqueren. De Russen beseften dat ze kansloos waren, dus trokken ze zich terug uit de regio Charkov.

Probleem is wel dat er van de nieuw Oekraïense getrainde elitetroepen en nieuw geleverd materiaal volgens schattingen alweer zoveel als een derde is vernietigd, terwijl er gedurende het offensief nauwelijks Russen zijn gesneuveld. De victorie die Oekraïne kraait heeft zogezegd een prijskaartje. Zeker gezien het gegeven dat de regering Poetin na de nederlaag te Charkov zware kritiek te verduren kreeg in eigen land en als gevolg daarvan 300.000 reservisten heeft gerekruteerd, waarmee het aantal Russische militairen in Oekraïne eensklaps meer dan verdubbeld wordt…

Europa heeft zichzelf in de vingers gesneden middels de sancties contra Rusland. Het heeft zichzelf gewillig laten meeslepen in een Anglo-Amerikaanse list om Rusland een wespennest in te lokken. Het verwijt dat Europa zo afhankelijk is van Russisch gas heeft een dubbele bodem, want dankzij goedkoop Russisch gas hebben de Europese economieën zich goed kunnen ontwikkelen. Nu dat Russische gas in geringere mate beschikbaar is dreigt komende winter een grote crisis, met name in het zwaar geïndustrialiseerde Duitsland, waarvan gevreesd wordt dat het talloze fabrieken gaat moeten sluiten. Ondertussen werd het Duitse volk de hoge gasprijzen zat en begon steeds luider te schreeuwen om de opening van de Nordstream pijplijnen.

Maar wat gebeurde er onlangs? De Nordstream pijpleidingen werden gesaboteerd. Cui bono? Feit is dat de Amerikaanse president Joe Biden in februari 2022 met het volgende dreigement kwam: “Als Rusland aanvalt dan zal er geen Nord Stream 2 meer zijn…Wij zullen het stoppen!” Een journaliste vroeg vervolgens: “Maar hoe gaat u dat doen?…het project is toch onder de controle van Duitsland?” Antwoord van president Biden: “Ik beloof u dat we het kunnen doen!” Bedenk hierbij dat de VS altijd al tegen de Nord Stream 2 is geweest en Duitsland in het verleden geboden heeft met de aanleg ervan te stoppen. Anglo-Amerikaans vazalgebied Europa is momenteel gezamenlijk met de VS in oorlog met Rusland. Daarom hebben Europese politici er grote moeite mee om aan te geven dat de ʽbondgenootʼ aan de andere kant van de oceaan achter de sabotage zit.

Want in werkelijkheid is niet Rusland, maar de VS momenteel de aartsvijand van Europa. Europa kan in principe goedkoop gas van Rusland verkrijgen, waardoor de Europese economie kan bloeien. De VS geeft Europa momenteel omgekeerde Marshallhulp. In de jaren ´50 pompte het geld in de Europese economie zodat het continent na de oorlog weer opgebouwd kon worden. Heden ten dage tracht het juist de economie van Europa te vernietigen door bijvoorbeeld Nord Stream te saboteren. Oekraïne zal dit toejuichen omdat Rusland nu nog moeilijker energie kan verkopen aan Europa, maar gaat eraan voorbij dat een failliet Europa ook geen steun meer kan leveren aan het Oekraïense oorlogsapparaat. Dus zelfs op economisch gebied lijkt Oekraïne een Phyrrus-overwinning te hebben geboekt.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

Shares
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor De Phyrrus-overwinningen van Oekraïne

Kwasi Kwarteng

Er kan veel gezegd worden van het kabinet van de kersverse premier van Groot-Brittannië, maar niet dat het kleurloos is. De conservatieve premier Truss heeft liefst twee Zwarte mannen een plaatsje onder de zon gegund. Kwasi Kwarteng mag zich tegenwoordig minister van Financiën noemen en James Cleverley minister van Buitenlandse Zaken. Dat zijn zware, prestigieuze posten. Sterker nog, minister van Financiën wordt wel gezien als het op één na belangrijkste ambt in de Britse politiek.

De toekenning van een dergelijke functie aan een Zwart persoon was eens ondenkbaar in de Conservatieve Partij. Ter illustratie, tijdens een verkiezing in 1964 had de partij de volgende slogan: “Als je een ^%@?* als buurman wil, stem dan Labour!” In 1968 gaf het Conservatieve parlementslid Enoch Powell een historisch racistische toespraak genaamd “the Rivers of Blood”. In 1992 keerde de lokale afdeling zich tegen haar eigen Zwarte kandidaat voor de bijzondere verkiezingen in Cheltenham, waardoor het zo maar een zekere zetel te grabbel gooide.
De benoeming van Kwarteng en Cleverley doet denken aan de regering van George Bush junior, waarin Colin Powell benoemd werd tot minister van Buitenlandse Zaken en Condoleezza Rice tot Nationaal Veiligheidsadviseur. Doch van Bush 43 hebben we eveneens geleerd dat een ‘progressief’ rekruteringsbeleid van een regeringsleider niet noodzakelijkerwijs garant staat voor een progressief regeringsbeleid…

Kwasi Kwarteng werd geboren in de Londense wijk Waltham Forest als kind van Ghanese ouders die naar Groot-Brittannië waren gekomen om te studeren. Zijn vader werd econoom en zijn moeder een topadvocate. Zijn middelbare school volbracht hij op de zeer elitaire kostschool Eton College, daarna ging hij klassieke studies en geschiedenis studeren aan de universiteiten van Cambridge en Harvard. Tevens is hij op Cambridge gepromoveerd in de economische geschiedenis. Na zijn studie heeft hij gewerkt als financieel analist in the City of London en columnist bij The Daily Telegraph. In 2010 mocht hij als lid van de Conservatieve Partij lid worden van het Lagerhuis. Vanaf 2017 bekleedde hij hoge functies op ministeries en begin 2021 werd hij minister van het Bedrijfsleven, Energie en Industriële Strategie. Met die benoeming schreef hij geschiedenis omdat hij daarmee de eerste persoon van Afrikaanse komaf was die een ministerie in Groot-Brittannië mocht leiden. In 2022 schopte hij het dus zelfs tot Minister van Financiën. Dus ondanks zijn Afrikaanse achtergrond kan Kwarteng haast wel een Britse aristocraat genoemd worden. Zijn naam valt wellicht uit de toon, maar kwa opvoeding en opleiding doet hij niet onder voor Boris Johnson.

Als historicus heeft Kwarteng ook boeken geschreven, zoals The Ghost of Empire (2010), dat handelt over de geschiedenis van het Britse imperium. Volgens Kwarteng is de geschiedenis van het imperium ‘complex’ (lees: het zou naast fouts ook wel goeds gebracht hebben). Kwarteng wil de geschiedenis in ieder geval beslist niet dekoloniseren, maar vooral begrijpen (alsof het ene het andere uitsluit). Het ironische is dat hij als nakomeling van de slachtoffers van het Britse kolonialisme dezelfde elitaire opleiding heeft genoten als de koloniale functionarissen wiens handel en wandel hij uit de doeken tracht te doen. Een ander boek waaraan Kwarteng verbonden is, is Britannia Unchained (2012), welke hij samen met collega-parlementariërs van de Conservatieve Partij schreef. In betreffend boek wordt het neoliberalisme bewierookt en de Britse beroepsbevolking ervan beschuldigd lui te zijn.

Verder is het niet ondenkbaar dat Kwarteng één van de grondleggers wordt van een Brits toeslagenschandaal (tot zover dat schandaal niet reeds is aangevangen). De conservatieve regering waar Kwarteng onderdeel van was in 2017 als staatssecretaris wilde het vermeende misbruik van toeslagen aanpakken. Maar juist door het verlies van hun toeslagen werden steeds meer mensen dakloos. Dat vond Kwarteng geen onoverkomelijk probleem. Op tv verdedigde hij die sancties door te verkondigen dat het helaas wel moest omdat misbruik van toeslagen oneerlijk was richting de belastingbetaler en de welvaartstaat zoals die na de Tweede Wereldoorlog was ontstaan onbetaalbaar was geworden. Bovendien, één van de eerste maatregelen die Kwarteng heeft genomen als minister van Financiën is strengere regels invoeren voor parttime werknemers die toeslagen ontvangen. In Nederland is echter reeds geopenbaard tot wat voor soort racisme de obsessie tot het aanpakken van vermeende fraude met toeslagen kan leiden.

Kwarteng heeft dus evident weinig met mensen die een financieel steuntje in de rug goed kunnen gebruiken. Omgekeerd steekt Kwarteng als voormalig employé van the City weer wel zijn nek uit voor bemiddelde bankiers. Zo neemt hij momenteel serieus in overweging om de limiet die indertijd door de EU gesteld is op het verschaffen van bonussen weer af te schaffen. De banken in the City klagen namelijk steen en been over die limiet op bonussen. Niettegenstaande dat ongelimiteerde bonussen mede tot de kredietcrisis van 2008 hebben geleid. Hiermee profileert Kwarteng zich als de spreekwoordelijke omgekeerde Robin Hood: stelen van de armen en de buit schenken aan de rijken. Tot overmaat in een tijd dat talloze Britten de eindjes niet meer aan elkaar kunnen knopen door het ricochet-effect van de sancties tegen Rusland.

Hoe dan ook, de verwachting is dat eveneens Liz Truss hopeloos gaat falen als premier. Mocht de Conservatie Partij bij het afscheid van Truss nog steeds de lakens uitdelen, dan lijkt het niet onmogelijk dat ze opgevolgd gaat worden door een vertegenwoordiger van brown Britain, aangezien de partij tegenwoordig veel prominenten van kleur rijk is. Denk bijvoorbeeld aan Rishi Sunak, maar vlak ook Kwarteng of Cleverley niet uit bij voorbaat uit.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

Shares
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Kwasi Kwarteng

Koningin Elizabeth II

Ze heeft het niet mogen schoppen tot de langst regerende monarch ooit. Dat is en blijft de Egyptische farao Pepi II, die maar liefst 94 jaar met de scepter heeft gezwaaid in zijn land. Desalniettemin kunnen maar heel weinig vorsten nazeggen dat ze zeventig jaar op de troon hebben gezeten. Daarmee is wijlen Elizabeth II op Lodewijk XIV na de langst regerende Europese monarch ooit. Na het hetgeen van haar vader George VI op 6 februari 1952 werd de Britse vorstin met Duitse wortels koningin en dat bleef ze totdat ze zelf het tijdige voor het eeuwige verwisselde op 8 september 2022. Tot groot verdriet van het Britse volk.

Tot grote verbijstering van de Anglo-Amerikaanse status quo huilde niet iedereen tranen met tuiten om de koningin. Niemand minder dan multimiljardair Jeff Bezos sprak op de sociale media schande van de reactie van de Nigeriaanse professor Uju Anya. “Ik hoorde dat de opperste monarch van een stelend, verkrachtend genocidaal imperium eindelijk aan het sterven is. Moge haar pijn ondraaglijk zijn”, tweette Anya. Op de vraag waarom zij de koningin zoveel slechtst toewenste antwoordde Anya: “Als iemand van mij verwacht dat ik iets anders dan minachting uitspreek voor de monarch die toezicht hield op een regering die de genocide sponsorde die de helft van mijn familie afslachtte en ontheemde en de gevolgen waarvan degenen die vandaag de dag leven nog steeds proberen te overwinnen, kun je een ster blijven wensen.”

De Westerse pers heeft Elizabeth de afgelopen anderhalve week danwel heilig verklaard, maar daarmee wordt er compleet aan voorbij gegaan dat het rijk waarvan zij de supervisor was alles heeft uitgevreten wat god verboden heeft. Zo heeft Groot-Brittannië de Nigeriaanse burgeroorlog verder doen oplaaien, en daarvan was de familie van Anya (hetgeen ze ook aangegeven heeft in tweets) dus direct slachtoffer.

Het tegenstrijdige is dat het Anglo-Amerikaanse imperium overal ter wereld pleit voor democratie terwijl Groot-Brittannië anno 2022 nog immer het anachronistische instituut van koningschap in ere houdt. Hiermee doelen we dus op het feit dat iemand niet op basis van merites maar puur op afkomst staatshoofd en onschendbaar voor de wet kan zijn en bovendien gevrijwaard van het betalen van belasting. Dan blijft het vooral duimen dat niet een nieuwe Karel II van Habsburg (geestelijk en lichamelijk gehandicapte koning van Spanje) de troon erft. Tevens is er vanuit het Westen wel altijd moord en brand geschreeuwd over de rol die de Japanse keizer gespeeld zou hebben in de Tweede Wereldoorlog. Verschil met de koningin van Groot-Brittannië is dat de koningin nooit publiekelijk het boetekleed heeft aangetrokken betreffende het Britse kolonialisme. Keizer Akihito heeft echter meermalen zijn excuses aangeboden voor de Japanse rol (in aanloop naar) de Tweede Wereldoorlog.

Maar wat is de afkomst van het huis van Windsor? Ze heetten een dikke honderd jaar geleden nog gewoon het huis van Hannover, simpelweg omdat ze afstammen van de Duitse keurvorst Georg Lüdwig von Hannover, die in 1714 koning werd van Groot-Brittannië. Op het toppunt van hun macht heerste het huis van Hannover over een derde van het landoppervlak van de aarde. Meer dan eens gebruikmakend van excessief geweld, gebaseerd op fascistische übermensch-theorieën lang voordat snorremans zich ervan bediende. Echter, toen tijdens de Eerste Wereldoorlog vele duizenden Britse soldaten stierven aan het front bereikte de haat in het VK tegen alles wat met Duitsland te maken had astronomische proporties, inclusief de Duitse koninklijke familie. Om de aandacht van hun Duitse wortels af te leiden hebben ze toen hun naam veranderd in het huis van Windsor.

Om nog dieper in te gaan op de stamboom van ‘de Windsors’, er wordt wel gezegd dat koningen en koninginnen thuishoren in een sprookjesboek, niet op de troon. Als dat waar is, dan hoort de stamboom van ‘de Windsors’ letterlijk thuis in een sprookjesboek van de gebroeders Grimm. In 1998 kwam de man die sinds kort door het leven gaat als koning Charles III er namelijk achter dat hij afstamt van niemand minder dan Vlad Dracula, koning van Walachije (gelegen in het huidige Roemenië), die leefde van 1431-1476. In zijn tijd beter bekend als Vlad ʽde Spietserʼ. Die bijnaam had Vlad te danken aan het gegeven dat hij duizenden van zijn vijanden op gruwelijke wijze levend op palen heeft laten opspietsen. Naar alle waarschijnlijk is het hoofdpersonage uit de roman Dracula van de Ierse schrijver Bram Stoker geïnspireerd op de gruweldaden van koning Vlad de Spietser. Hetgeen inhoudt dat ‘de Windsors’ afstammen van de historische Dracula. Charles III is niet een man die zijn wortels verloochent. Hij schaamt zich kennelijk allerminst voor zijn afstamming van Dracula, maar lijkt er juist erg fier op te zijn. Zo bezoekt Charles sinds hij ontdekt heeft een bloedverwant te zijn van de personificatie van bloeddorstigheid Roemenië met de regelmaat van de klok, heeft hij er eigendommen en is hij er middels zijn stichting actief.

Tijdens het koloniale tijdperk zijn in de traditie van Dracula in naam van het Britse koningshuis over de hele wereld allerlei gruweldaden verricht. De Westerse pers trachtte in eerste instantie na het heengaan van koningin Elizabeth licht over de zware historische last van het Britse kolonialisme—waarmee het koningshuis onlosmakelijk is verbonden—heen te stappen en the queen te portretteren als de heilige maagd Maria. Maar dat deed elders in de wereld juist een nieuwe discussie over het kwaad van het kolonialisme oplaaien.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

Shares
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Koningin Elizabeth II

Liz Truss

Onlangs is mevrouw Liz Truss door de leden van de Conservatieve Partij gekozen tot premier van Groot-Brittannië. Dat maakt haar na Margaret Thatcher en Melissa May de derde vrouwelijke premier van het Verenigd Koninkrijk. De kans om het hoogste politieke ambt in het koninkrijk te bekleden kreeg ze omdat haar voorganger Boris Johnson het te bont had gemaakt. De man begon voortvarend door een Brexit-deal met de EU erdoor te krijgen, dit terwijl de onderhandelingen muurvast zaten en tot dan aantoe tot niets hadden geleid. Echter, de voormalige burgemeester van Londen struikelde sindsdien dusdanig opzichtig van het ene in het andere schandaal, dat een vroegtijdig aftreden uiteindelijk onvermijdelijk was. Zeker toen het ene na het andere lid van zijn kabinet af begon te treden om zich publiekelijk van hem te distantiëren. Er kwamen verkiezingen binnen de regerende Conservatieve Partij en daarin kwam Truss als winnares uit de bus door met 57,4% van de stemmen Rishi Sunak te verslaan. Zo kon het gebeuren dat Mary Elizabeth Truss op dinsdag 6 september jongstleden door wijlen koningin Elizabeth II benoemd werd tot premier van Groot-Brittannië.

Liz Truss werd geboren in de beroemde universiteitsstad Oxford. Als dochter van professor wiskunde John Kenneth Truss. Haar moeder was verpleegkundige, onderwijs en activiste tegen kernwapens. Naar eigen zeggen was haar nest linkser dan de Labour Party. Politiek koos Truss junior dus een hele andere richting dan welke haar ouders mee sympathiseerden. Ze zou in haar geboorteplaats filosofie, politicologie en economie gaan studeren. Na afgestudeerd te zijn aan Oxford in 1996 ging ze bij multinational SHELL werken. In 2000 stapte ze over naar het telecommunicatiebedrijf Cable & Wireless, alwaar ze het schopte tot economisch directeur. In 2005 hield ze het voor gezien bij C & W.

Vanaf 1998 zit ze in de politiek. Aanvankelijk faalde ze om op lokaal niveau gekozen te worden, maar in 2006 werd ze dan toch volksvertegenwoordigster in een deelgemeente van Londen. In 2010 mocht ze van de Conservatieve Partij haar geluk gaan beproeven in de landelijk politiek en werd ze op 6 mei 2010 gekozen in het Lagerhuis. In het Lagerhuis stelde ze regelmatig vragen en schreef tientallen brieven aan ministers om de belangen van het district dat ze vertegenwoordigde te verdedigen. In 2012 was zij één van de auteurs van het omstreden boek Britannia Unchained, een boek dat geschreven was door verschillende parlementariërs van de Conservatieve Partij. Het betoogde dat Groot-Brittannië de economie totaal anders moest gaan benaderen om ernstig verval te voorkomen. Het boek maakte veel mensen boos, o.a. omdat erin staat dat de luiheid van de Britse arbeiders de vooruitgang van het land remt.

Vanaf 2012 was Truss staatssecretaris en minister op verschillende departementen. Desondanks komt Truss voor veel Britten uit het niets: ze hadden tot voor kort nog nimmer van haar gehoord. Waar ze politiek staat is ook niet helemaal helder. Want als het zo uitkomt lijkt ze zo weer te kunnen draaien. Zo was ze aanvankelijk tegen Brexit, maar toen de politieke wind draaide, draaide ze mee en werd uitgesproken pro Brexit na het referendum. Zo erg zelfs dat ze tegenwoordig als een fanatiekere Brexeteer wordt beschouwd dan Boris Johnson. Bovendien wist ze de verkiezingen te wonnen door de rechtervleugel van de rechtse Conservatieve Partij voor zich te winnen.

Het grote politieke idool van Liz Truss is niemand minder dan Margaret Thatcher. De premier die het neoliberalisme van von Hayek introduceerde in het Verenigd Koninkrijk en zowel nationaal als internationaal keihard ingreep als ze dat nodig achtte. Desalniettemin boekte Thatcher wel bepaalde resultaten voor haar aanhang. Of een ieder daar blij mee was is een tweede. Er wordt echter sterk aan getwijfeld of Truss wel over dezelfde kwaliteiten beschikt als haar idool. Gezegd wordt wel dat Truss op Downing Street 10 mag gaan wonen bij gebrek aan beter.

Vooralsnog heeft mevrouw Truss zich opgesteld als een havik pur sang. Zo heeft ze tijdens haar campagne voor het premierschap zelfs publiekelijk zonder blikken of blozen aangekondigd niet vies te zijn voor een kernoorlog: ze zal als het nodig is de knop indrukken, zelfs in de weet dat een kernoorlog het einde van de aarde zal betekenen. Voorganger Johnson had reeds het defensiebudget verhoogd van 2,1 % van het BNP naar 2,5% in 2030, maar Truss is van plan het budget te verhogen tot maar liefst 3%. Hetgeen een verhoging van maar liefst 60% betekent.

Het Westen, met de vorige Britse premier Johnson als grote aanjager, wilden Rusland op de knieën krijgen middels sancties en eindeloze wapenleveranties aan Oekraïne. Ondanks dat deze strategie averechts werkt—want het heeft ironisch genoeg Rusland welvarender gemaakt, het West-Europa aan de rand van de afgrond, terwijl Oekraïne alle Westerse steun ten spijt nog steeds aan de verliezende hand is. Truss lijkt dus de overtreffende trap van Johnson: Johnson dacht vuur te kunnen bestrijden door hout erop te gooien. Truss meent schijnbaar dat olie een probater medicijn is contra vuur.

Wat verder opvallend is, is dat tot het oorlogskabinet van Truss twee Zwarte mannen hebben mogen toegetreden, nl. Minister van Financiën Kwasi Kwarteng en Minister van Buitenlandse Zaken James Cleverley. Dat zal de fans van Black faces in high places verblijden. Of het zaligmakend is, is weer een andere discussie. George Bush benoemde immers ook Colin Powell en Condoleezza Rice tot zijn kabinet. Bevorderend voor de wereldvrede was dat helaas niet.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

Shares
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Liz Truss

De erfenis van Michail Gorbatsjov

Michail Gorbatsjov is niet meer. Op 30 augustus jongstleden blies de voormalig wereldleider zijn laatste adem uit. Over de waarde van zijn nalatenschap zijn de meningen verdeeld. Waar men het wel over eens is is dat de man de loop van de wereldgeschiedenis in grote mate heeft beïnvloed. Een held in het Westen in het algemeen en Duitsland in het bijzonder, maar verguisd in eigen land. In het Westen is mijn hem erkentelijk voor zijn rol in het beëindigen van de koude oorlog. Duitsland in het bijzonder is hem dankbaar voor het toestaan van die Anschluss. Echter, in Rusland verwijt men hem zich schuldig te hebben gemaakt aan landverraad: met prowesterse wanbeleid zou hij de Sovjet-Unie zowel politiek als economisch letterlijk naar de knoppen hebben geholpen. Vandaar dat de wereldleider van weleer niet eens een staatsbegrafenis gegund werd. Waarom men in het Westen warme gevoelens voor ʽGorbiʼ koestert is helder. Maar in hoeverre heeft hij zijn land naar de afgrond geholpen?

Michail Gorbatsjov kwam op 2 maart 1931 ter wereld in een boerenfamilie uit het dorpje Privolnoye, gelegen in de Noordelijke Kaukasus. Zijn familie heeft veel te lijden gehad. Zo zijn tijdens de holodomor twee van zijn ooms en een tante van vaderskant gestorven. Hierna volgde de grote zuivering (Stalin stabiliseerde zijn macht door al zijn politieke vijanden uit de weg te ruimen). In deze periode werden zijn beide grootvaders gearresteerd. Gedurende de oorlog was de school die junior bezocht enkele jaren gesloten, maar toen die weer opende blonk hij uit. Hij ging rechten studeren aan de Staatsuniversiteit Moskou. Gorbatsjov en zijn familie zijn dus zelf slachtoffer geweest van het Sovjetsysteem. Dat kan hem geïnspireerd hebben om het drastisch te hervormen.

Mede door de dure oorlog in Afghanistan draaide de economie van de Sovjet-Unie erg moeizaam. Alle zeilen moesten bijgezet worden om een bankroet te voorkomen. In tegenstelling tot hetgeen soms gedacht wordt was Gorbatsjov nooit van plan om ongebreideld neoliberalisme in te voeren. Wat hij voor ogen had was een Scandinavisch model, waarbij er ruimte was voor privé-initiatief maar met een overheid die bleef fungeren als vangnet voor de zwakkeren en bepaalde cruciale bedrijven in handen bleef houden. Niettegenstaande dat er in Rusland wel degelijk machtige elementen waren die wel oren hadden naar neoliberalisme.

Gorbatsjov zorgde voor persvrijheid, voerde de democratie in en hervormde de economie. Persvrijheid bracht echter niet de gehoopte renaissance van het communistische gedachtegoed, maar mondde in de praktijk uit op extreem hevige kritiek op het Sovjetsysteem. De hervorming van de economie bracht het slechtste van zowel kapitalisme als communisme naar buiten: doordat prijsreguleringen werden afgeschaft rezen de prijzen de pan uit maar omdat de bureaucratie in tact bleef konden communistische hoogwaardigheidsbekleders nieuw beleid dat hen niet persoonlijk bevoordeelde frustreren.

Omdat Gorbatsjov de deur op een kier zette voor het kapitalisme begonnen de Westerse elites hem op handen te dragen. De Westerse pers begon lierend over hem te berichten. Echter, alle alarmbellen hadden bij Gorbatsjov af moeten gaan toen hij in 1990 de Nobelprijs voor de Vrede ontving, want dat was in deze een cynische politieke prijs. Daar kwam Gorbatsjov op de harde manier achter toen hij in juli 1991 de G7 aandeed. Na het winnen van de Nobelprijs verwachtte hij een heldenontvangst en beloond te worden met de broodnodige investeringen uit het Westen. Maar in plaats daarvan werd hij ijskoud als een stout schooljongetje de les gelezen. Unaniem werd hij bedreigd door de leiders van de G7: als hij niet onmiddellijk economische shock therapy toe zou passen in de Sovjet-Unie dan zouden ze hem weer als een baksteen laten vallen. Dat is ook gebeurd.

Thuis werd Gorbatsjov weer zwaar onder druk gezet door communistische hardliners, die niets van Gorbi’s hervormingen wilden weten en op 19 augustus 1991 de klok terug trachtten te draaien middels een coup. Boris Jeltsin ontpopte zich in deze situatie tot held door op een tank te gaan staan. Hiermee bracht hij de dynamiek in werking die de coup deed mislukken. Tevens redde Jeltsin het leven van Gorbatsjov, maar vermoordde tegelijkertijd diens politieke carrière.

Jeltsin was als president van Rusland lager in rang dan de leider van de Sovjet-Unie. Maar daar zou spoedig verandering in komen. Na de mislukte coup was Gorbatsjov al zijn gezag kwijt en begon de ene na de andere staat zich af te scheiden van de Sovjet-Unie. Toen Jeltsin op 19 december 1991 aankondigde dat Rusland voortaan alle taken van de regering van de Sovjet-Unie over zou nemen (met uitzondering van defensie en kernenergie) was de Sovjet-Unie officieus ten grave gedragen. De Sovjetregering was een tandeloze tijger geworden. Het enige wat Gorbatsjov nog kon doen was aftreden. Hetgeen hij dan ook deed op 25 december 1991. De Sovjet-Unie bestond officieel nog zes dagen. Op 31 december 1991 werd het opgeheven.

Jeltsin werd de nieuwe lieveling van de Westerse elites, omdat hij wel bereid was de desastreuze economische shock therapy van Milton Friedman onmiddellijk toe te passen. De gevolgen zijn bekend. Nadat Jeltsin in 1991 de Sovjet-Unie staatkundig had weggevaagd, vernietigde hij in de daarop volgende jaren Rusland economisch. Gorbatsjov was wellicht van goede wil, maar hij zorgde wel voor een atmosfeer die de opkomst van een dronkenlap als Jeltsin mogelijk maakte. Dat nemen de Russen hem kwalijk. Dat hij ook voor vrijheid en democratie zorgde wordt dan niet meer relevant geacht.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

Shares
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor De erfenis van Michail Gorbatsjov

China en Taiwan (3)

Aan de vooravond van de Japanse overname van Taiwan had de inheemse bevolking nog heel wat in de melk te brokkelen ter plaatse. De jure behoorde het hele eiland tot China, maar de facto heersten de inheemsen nog steeds over zo’n 55% van de dunbevolkte gebieden in het binnenland. Toen China Taiwan moest afstaan aan Japan in 1895 was het dus eigenlijk nog steeds discutabel of Taiwan wel bij China hoorde. De onduidelijke politieke status van Taiwan pré 1895 weerhield de Chinese nationalistische beweging er echter niet van om van het herwinnen van Taiwan tot speerpunt te verheffen. Vooral in den beginne van de Japanse occupatie was het verzet van de etnische Chinezen hevig. Japan heeft hier genadeloos hard tegen opgetreden, duizenden doden tot gevolg hebbend. De Japanners wisten met hun repressie tegen 1902 het meeste anti-Japanse activisme onder de etnische Chinezen een halt toe te roepen. Het verzet van de inheemse Taiwanezen bleef echter tot in de jaren ’30 relevant. De Japanners bouwden dan wel overal politiebureaus, doch de inheemsen hadden de gewoonte om die politiebureaus te attaqueren om koppen te komen snellen. Duizenden Japanners zijn op deze wijze gesneuveld. Doorgaans volgden op deze aanvallen weer keiharde wraakacties van Japanse zijde.

Eensgelijk Europese koloniale mogendheden hield Japan in de eerste plaats koloniën om ze uit te melken. In die geest fungeerde Taiwan enerzijds als bron van goedkope grondstoffen en mineralen maar anderzijds als afzetgebied voor Japan’s industriële producten. Daarnaast trad Japan genadeloos hard op tegen elementen in de samenleving die de Japanse heerschappij ter discussie stelden. In dit beleid paste ook het onderdrukken van de Chinese taal en cultuur ten faveure van het Japans. Dus logischerwijs waren niet alle Taiwanezen content met de Japanse overheersing.

Tijdens de Japanse heerschappij werden echter ook nieuwe landbouwtechnieken geïntroduceerd waardoor Taiwan weer rijst en suiker kon gaan exporteren. Daarnaast werd de infrastructuur sterk verbeterd: binnen tien jaar was het spoorwegnet tienmaal zo groot geworden. Bovendien werd de gezondheidszorg sterk verbeterd. Daarnaast werd elektriciteit wijdverspreid, hetgeen weer de groei van de industrie bevorderde. Vooral de textiel -en chemische industrie maakten stappen, met name gedurende de Eerste en Tweede Wereldoorlog. Zoals gezegd werd de Chinese taal onderdrukt en het Japans verplicht. Dit nadeel had ook een voordeel, want kennis van de Japanse taal maakte wetenschap en technologie toegankelijk voor de Taiwanezen. Bovendien, na verloop van tijd trachtte Japan Taiwan steeds meer te integreren als volwaardig onderdeel van het Japanse rijk. Zo verkreeg Taiwan zetels in het Japanse parlement en weer later zelfs een eigen volksvergadering.

Alhoewel de Tweede Wereldoorlog aanvankelijk de economie van Taiwan een nieuwe duw in de rug gaf, kreeg ook Taiwan het zwaar te verduren toen Japan de oorlog begon te verliezen. Vele Taiwanezen dienden als vrijwilligers in het Japanse leger, anderen fungeerden als dwangarbeiders (waarvoor ze nimmer zijn betaald). Tevens werden Taiwanezen verplicht te investeren in door de Japanners gecontroleerde banken (maar de Taiwanezen zagen hun geld nooit terug). Omdat Taiwan een integraal onderdeel was van de Japanse oorlogsmachine werd tot overmaat van ramp eveneens Taiwan zwaar gebombardeerd, waardoor zowel de industriële als de agrarische productie dramatisch daalde.

In tegenstelling tot Europese koloniën werd Taiwan dus niet onderontwikkeld maar ontwikkeld: het werd op Japan na zelfs het meest ontwikkelde land van Azië. Ondanks de harde repressie kijken veel Taiwanezen daarom achteraf positief terug op de periode dat Japan de lakens uitdeelde op het eiland. Het wordt door menigeen zelfs gezien als de gouden periode waarin Taiwan opgestuwd werd in de vaart der volkeren.

In 1943 hielden de geallieerden hun Caïro Conferentie en op aandringen van de Chinese president Tsjang Kai-Sjek werd overeengekomen dat Taiwan na de oorlog weer teruggegeven zou worden aan China. Zo geschiedde op 25 oktober 1945. De bevooroordeelde Sjeng Yi werd tot gouverneur-generaal benoemd. Indertijd was Taiwan een sterk gejapaniseerd land terwijl Sjeng Yi een Chinese nationalist was die de Japanse cultuur als minderwaardig zag. Bovenal beschouwde hij de Taiwanezen als verraders. Omgekeerd zagen de Taiwanezen de Chinezen van het vasteland als ongemanierd, oneerlijk en op technologisch gebied achterlijk. Daarnaast beviel het Chinese juridische systeem niet en holden tot overmaat van ramp de economie en het onderwijs achteruit, en ziektes die de Japanners reeds hadden uitgeroeid keerden terug. Als gevolg van de grote onvrede brak dan ook de pleuris uit op 28 februari 1947: vele Chinezen werden mishandeld en gedood. In maart stuurde president Tsjang Kai-Sjek militairen om de orde met harde hand te herstellen. Toen alle stof gedaald was waren 20.00 burgers gedood. Om de Taiwanezen tegemoet te treden werd gouverneur-generaal Sjeng Yi ontslagen en kregen een aantal Taiwanezen hoge politieke aanstellingen. Deze maatregelen suste de ontevredenheid voor het moment enigszins, maar de vijandige gevoelens tegenover de Chinese autoriteiten bleven.

Ironisch genoeg veranderde het hoofdpijndossier Taiwan voor president Tsjang Kai-Sjek in de oplossing. Op het vasteland vocht hij namelijk een burgeroorlog uit met de communisten. De communisten leken aanvankelijk volstrekt kansloos om aan het langste eind te trekken, maar met behulp van Stalin’s rode leger lukte dat dus toch. Toen alles verloren was nam de Kwomintang de wijk naar Taiwan. Zo’n 1,3 miljoen mensen behorende tot de elite en het leger van de republiek China gingen zich op het ‘Japanse’ eiland vestigen dat op dat moment rebelleerde tegen de Chinese overheersing. Met als doel eens het vasteland van China te heroveren…

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

Shares
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor China en Taiwan (3)

China en Taiwan (2)

Het wordt nog wel eens vergeten, maar eveneens Taiwan heeft een oorspronkelijke bevolking. Momenteel vormen ze nog slechts zo’n 2% van de algehele bevolking op het eiland. Zij worden tot de Austronesisch-sprekende volkeren gerekend, volkeren die nog altijd te vinden zijn in een reeks landen in Zuidoost Azië, de Grote Oceaan en de Indische Oceaan zoals bijvoorbeeld Vietnam, Cambodja, Thailand, Micronesië, Melanesië, Nieuw-Guinea, etc., tot aan Madagaskar aantoe. Collectief worden deze inheemse volkeren ook wel Austronesië genoemd. De discussie aan wie het eiland Taiwan toebehoort is recentelijk weer tot ongekende hoogtes opgelaaid, maar in die discussie worden de Austronesiërs dus compleet over het hoofd gezien…

Zo vroeg als 239 AD wordt er in Chinese annalen melding gemaakt van Taiwan. Indertijd zond de keizer een missie van 10.000 man om het te verkennen. Zo werden er in de loop van ruim duizend jaar een aantal expedities naar Taiwan gestuurd vanuit het vasteland. Tevens werd het wel bezocht door vissers en waren er ter plaatse voor de twaalfde eeuw Chinese nederzettingen gevestigd. Maar naast een enkele visser of boer hadden vooral Chinese (en Japanse) piraten interesse in Taiwan om het te gebruiken als uitvalsbasis. Hoe dan ook, er waren in die dagen inderdaad Chinezen woonachtig op Taiwan, doch een beperkt aantal, omdat voet op Taiwanese bodem zetten niet van gevaar ontbloot was. De inheemse bevolking was weerbaar en had de reputatie koppensnellers te zijn. Hetgeen niet uitnodigde tot massale immigratie. Om die reden noemden de Chinezen Taiwan “De poort van de hel”.

Echter, toen de VOC in 1622 op het vasteland van China mensen begon te kidnappen, de havenstad Macao aanviel en tot overmaat van brutaliteit zelfs een fort op de Penghu-eilanden in de Straat van Taiwan begon te bouwen, wekte deze VOC de toorn op van de Chinese autoriteiten, die de Penghu-eilanden als Chinees grondgebied zagen. Onder druk van de woedende Chinezen verliet de VOC de Penghu-eilanden weer en poogde vanaf 1624 voet aan de grond te krijgen op hetgeen de Portugezen eerder hadden omgedoopt tot Ilha Formosa (prachtig eiland). Uiteindelijk wist de VOC in 1642 het gezag op het ganse eiland over te nemen, o.a. door de Spanjaarden te verjagen van het noordelijk part. De VOC was aanvankelijk slechts geïnteresseerd in de handel met China en Japan, maar eenmaal aanwezig op Formosa (Taiwan), ontdekten ze dat er ter plaatse vruchtbare grond was waar lucratieve gewassen als rijst en suiker verbouwd konden worden. De arbeiders om het land te bewerken werden uit China gehaald, aangezien de inheems bevolking geen landbouwers zouden zijn. Zodoende werd het Chinese element in de bevolking van Taiwan steeds dominanter vanaf de heerschappij van de VOC. Met de toename van de Chinese immigratie nam evenzo de nijverheid toe, waardoor de VOC haar kans schoon zag om hoge belastingen op te leggen. Wat weer tot ontevredenheid leidde bij de Chinezen.

Formosa was een lucratieve kolonie voor de VOC, maar op 1 februari 1662 dwong de Chinese piraat Zheng Chenggong de Nederlanders tot overgave in naam van de Ming-dynastie . Dit was een historische gebeurtenis. Het was namelijk de eerste maal sinds de kruistochten dat een overzeese Europese kolonie middels gewapende strijd ‘bevrijd’ werd van Europese overheersers. Anderzijds, het voorgaande zet wel vraagtekens bij de claim dat Taiwan altijd bij China heeft gehoord. Het heeft sinds 1662 inderdaad voornamelijk onder het gezag van China gestaan, doch beslist niet sinds aanvang van de duizenden jaren oude Chinese beschaving.

De Chinese heerschappij over Taiwan ging wat de plaatselijke bevolking betreft niet altijd over rozen. De Chinese gouverneurs die Taiwan bestuurden beschouwden het eiland vooral als een achterlijk periferie-gebied en stelden zich meedogenloos op. Het gevolg van deze onderdrukking was dat de plaatselijke bevolking veelvuldig in opstand kwam.

Vanwege haar commerciële en strategische waarde bleven grote mogendheden hun zinnen op Taiwan zetten. Maar dat bleek niet eenvoudig. De inheemse bewoners hadden nog altijd de gewoonte om buitenlandse zeelieden die schipbreuk hadden geleden af te maken. Zo werd in 1867 de gehele bemanning van een Amerikaans schip gedood. De Amerikanen dachten een strafexpeditie te sturen, ook zij werden echter verslagen en gedwongen zich terug te trekken. Omgekeerd hoefden de inheemsen in betreffende strijd geen enkelslachtoffer te betreuren. Frankrijk trachtte Taiwan in te lijven ten tijde van de Chinees-Franse oorlog (1884-1885). Frankrijk won de oorlog weliswaar, maar trok na aanvankelijk succes te hebben geboekt uiteindelijk wel aan het kortste eind in de slag om Taiwan.

Nadat in 1871 een Japans schip schipbreuk had geleden en 54 bemanningsleden waren onthoofd door inheemsen, weigerde de Qing-dynastie schadevergoeding te betalen, met als argument dat ze de inheemsen niet onder controle hadden. Hierop zond Nippon een strafexpeditie die pas in 1874 weer vertrok, nadat de schadevergoeding was betaald. Dit was slechts een voorbode van hetgeen zou volgen. In 1894 brak er oorlog uit tussen China en Japan over de botsende belangen van beide landen in Korea. Japan triomfeerde in het militaire conflict en dwong in 1895 af dat China zowel de Penghu-eilanden als Taiwan afstond. Zodoende kwam Taiwan in Japanse handen. Taiwan werd de eerste Japanse kolonie. Niet alle Taiwanezen stonden negatief tegenover de Japanse overheersing aangezien de Japanners succesvol waren in het vestigen van orde, het bestrijden van ziektes, het bouwen van infrastructuur en het opzetten van een moderne economie. Bovendien werd Taiwan na Japan het meest ontwikkelde land van Azië.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

Shares
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor China en Taiwan (2)

China en Taiwan (1)

Nancy Pelosi behoort tot de meest gewichtige politici in de VS. Zij is de voorzitter van het Huis van Afgevaardigden en derde in rij aangaande de opvolging van het presidentschap. Dus mochten door onvoorziene omstandigheden zowel Joe Biden als Kamela Harris niet (meer) in staat zijn om het hoogste politieke ambt in de VS te bekleden, dan is mevrouw Pelosi aan de beurt. Omdat deze mevrouw zo’n politiek zwaargewicht is, wordt ze door de machthebbers te Beijing beschouwd als onderdeel van de Amerikaanse regering. Niettegenstaande dat ze dat volgens de Amerikanen beslist niet is. Dus toen zij besloot om Taiwan met een bezoekje te vereren gingen in Beijing alle alarmbellen af. Vanuit Beijing werd gewaarschuwd dat een bezoek aan Taiwan door iemand met zo´n hoge positie als Pelosi beschouwd wordt als een rode lijn. Alles wees er echter op dat Pelosi zich daar niets van aan zou gaan trekken en de wereld begon met angst en beven de visite van Pelosi aan Taiwan tegemoet te zien: menigeen vreesde zelfs dat China het vliegtuig neer zou gaan schieten, wat vervolgens het begin van de Derde Wereldoorlog zou betekenen…

De Volksrepubliek China kookt zogezegd van woede vanwege de erkenning van de VS (middels de persoon Pelosi) aan hetgeen China ziet als een opstandige provincie. Maar gelukkig gingen de Chinezen niet zo ver om het vliegtuig dat Pelosi vervoerde uit de lucht te knallen, of haar te dwingen op Chinese bodem te landen. Dat had aardschrokkende consequenties kunnen hebben. In plaats daarvan liet China haar ongenoegen blijken door opzichtige militaire oefeningen te doen plaatsvinden nabij Taiwan en economische sancties tegen de eilandstaat in te stellen.

Taiwan heet officieel De Republiek China. De enorme staat op het vasteland heet weer de Volksrepubliek China. Beiden claimen het ware China te zijn en erkennen elkaar niet. Diplomatiek gezien is de Volksrepubliek China evident aan de winnende hand aangezien slechts veertien landen in de wereld Taiwan erkennen als een onafhankelijke staat. Zelfs de VS behoort sinds 1979 niet meer bij het selecte groepje landen dat Taiwan erkent. Cru gezegd, volgens veruit de meeste landen in de wereld, de VS incluis, bestaat de staat Taiwan helemaal niet. In die context is het merkwaardig dat Pelosi, als officieuze vertegenwoordigster van de VS, in Taiwan acte de presence heeft gegeven. Pelosi tracht zogezegd de draak te steken met de draak.

De huidige patstelling tussen de Volksrepubliek China en de Republiek China is een erfenis van de Chinese burgeroorlog, die in 1949 tot veler verrassing in het voordeel van de communisten o.l.v. Mao Zedong werd beslecht. Voorheen deelde de Kwomintang o.l.v. de in Japan opgeleide Tsjang Kai-Sjek de lakens uit in China. Toen de zaak voor de voor de Kwomintang verloren was hebben ze zich met 1,3 miljoen mensen op Taiwan gevestigd. Met als doel om eens terug te keren om het vasteland van China te heroveren op de in hun ogen onrechtmatige Communistische regering. Want dat wordt wel eens onderbelicht, de vijandelijkheden zijn van beide kanten gekomen. Taiwan heeft net zo goed China decennialang serieus bedreigd.

Er waren nog vele aanhangers van de Kwomintang op het vasteland van China achtergebleven en Tsjang Kai-Sjek dacht gebruikmakend van deze vijfde kolonne de Communistische Partij te kunnen verjagen. Maar hij onderschatte het effect van de repressie die uitgeoefend werd door de Communistische Partij, die genadeloos afrekende met Kwomintang-aanhangers. Waardoor de vijfde kolonne nooit tot volle wasdom kwam en het plan van een grootschalige Taiwanese invasie van de Volksrepubliek China nimmer ten uitvoer gebracht kon worden. Zeker toen de VS in 1972 de hand reikte naar de Volksrepubliek China leek de Taiwanese droom van een invasie van China heel ijdel te worden.

Vanaf 1972 zijn de VS en China vrienden, maar sinds ± 2005 is de VS China steeds meer als de grootste vijand gaan zien. In dat licht bekeken kan China het zich simpelweg niet veroorloven een vazalstaat van de VS zo nabij toe te staan, aangezien het land in kwestie gebruikt kan worden als bruggenhoofd om het vasteland van China aan te vallen (eensgelijk de Amerikanen in de Tweede Wereldoorlog Groot-Brittannië als bruggenhoofd gebruikten om Duitsland binnen te vallen).

Daaraan toevoegend, de spanningen tussen China en Taiwan worden vaak vergeleken met de confrontatie tussen Rusland en Oekraïne. De verwachting is dat het slechts een kwestie van tijd is voordat China Taiwan binnen gaat vallen net zoals Rusland Oekraïne militair heeft aangepakt, o.a., omdat het niet wil dat Oekraïne toetreedt tot de NAVO. Het tegenargument is dan dat Oekraïne een soevereine staat is dat zelf mag bepalen wat het doet. Dit argument geldt echter niet voor Taiwan, want zoals we eerder zagen wordt het door vrijwel geen enkele staat erkend. Daarom blijft de vraag relevant, hoe kan mevrouw Nancy Pelosi een staat met een bezoek gaan vereren dat volgens de Amerikaanse regering helemaal niet bestaat? Wellicht leeft Pelosi in de wereld van Peter Pan en gebruikt ze haar vliegtuig om te reizen naar staten die niet bestaan, om aldaar spannende avonturen te beleven, want ze is klaarblijkelijk nimmer opgegroeid. De Chinezen geloven daar niet in en menen dat het bezoek van Pelosi gecalculeerd is, inclusief de gespeelde disclaimer van Biden. Kennelijk een eerste stap is van de VS naar hererkenning van de Republiek China gezeteld op het eiland Taiwan. Waarmee tevens het akkoord van 1972 wordt geschonden.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

Shares
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor China en Taiwan (1)

De erfenis van Bill Russell

Wie is de G.O.A.T.? Met name in de VS lust men wel pap van betreffende nooit eindigende discussie. Een favoriet onderwerp in kapperszaken. Moet men kiezen voor de persoonlijke merites van een individuele speler, of voor de waardevolste teamspeler? Hoe dan ook, wat basketbal betreft geven velen de voorkeur aan de sprongkracht en scoringsdrift van Michael Jordan, maar er zijn meer kandidaten. De jongere generatie zal een actievere herinnering hebben aan Kobe Bryant en Lebron James. Mensen met meer historisch besef zullen verwijzen naar de ongelooflijke persoonlijke statistieken van Wilt Chamberlain, die in de jaren ’60 eens het huzarenstukje flikte door maar liefst 100 punten in een wedstrijd te scoren en in 1962 gemiddeld 50.4 punten aftikte.

De onvoorstelbare persoonlijke statistieken van Chamberlain ten spijt, als succes de bepalende factor is, dan steekt de op 31 juli jongstleden overleden William Felton Russell met kop en schouders boven alle concurrentie uit. Russel werd als aanvoerder Olympisch kampioen, won een recordaantal van elf (!) NBA-titels en werd vijfmaal MVP (tevens was hij de eerste Zwarte coach in de NBA en won in de hoedanigheid van speler-coach twee titels). Daarbij verbleken zelfs de persoonlijke statistieken van zijn grote rivaal Wilt Chamberlain. Basketbalexperts hebben wel betoogd dat basketbal een teamsport is. Dus zou het in de eerste plaats de vraag zijn of een speler een team beter maakt en levert als het er echt toe doet. Dat was met Russell het geval. Chamberlain was individueel extreem goed, maar als het er echt toe deed verloor hij doorgaans: Chamberlain speelde achtmaal tegen Russell in een NBA-finale, maar trok zevenmaal aan het kortste eind.

Bill Russell heeft de manier hoe basketbal wordt gespeeld compleet veranderd. Er is een tijdperk voor en een tijdperk na Russell. De man maakte van blocks en rebounds zijn handelsmerk. Voor Russell zag men nauwelijks blocks en rebounds. Dankzij de ongekende verdedigende kwaliteiten van Russell kon de fastbreak uitgevonden worden door de Boston Celtics: na een aanval afgeslagen te hebben wist Russell razendsnel uitgekiende passen te geven aan zijn medespelers die gebruikmakend van de ruimte naar hartenlust konden scoren. Zodoende liet hij zijn medespelers beter uit de verf komen. Met zijn blocks, rebounds en uitgekiende passen was hij dus zowel de spierbundel als het brein van zijn ploeg. Om deze redenen sloegen veel expert Bill Russell hoger aan dan Wilt Chamberlain, ondanks dat laatstgenoemde in zijn eentje 100 punten in een wedstrijd kon scoren. Vanwege zijn ongeëvenaarde kwaliteiten als teamspeler verkozen vooraanstaande basketbaljournalisten Bill Russell tot beste basketballer ooit in 1980. Als eerbetoon is de trofee voor de MVP van de NBA-finales zelfs vernoemd naar Bill Russell.

Echter, zijn naam en faam als basketballer verschoonden Russel niet van racisme. In 1987 schreef zijn dochter Karen Russell een brief naar The New York Times waarin ze het één en ander uit de doeken deed. Zoals die keer dat het gezin terugkwam van een weekendje weg en bemerkten dat hun huis kort en klein geslagen was, op bedden was gedefeceerd, het n-woord op de muur was gekalkt en vrijwel alle trofeeën van haar vader kapot waren geslagen. Ook gooiden vandalisten iedere keer als haar vader niet thuis was omdat de Celtics een uitwedstrijd speelden hun vuilnisbak omver. Totdat de heer des huizes bij het politiebureau ging klagen en toen hij niet serieus werd genomen vroeg waar hij een vuurwapenvergunning aan kon vragen. Verder kreeg Bill Russell continu dreigbrieven van ‘fans’. Toen Russell jaren later op basis van de Freedom of Information Act zijn FBI-dossier opvroeg, bleek daar herhaaldelijk in te staan dat hij een arrogante $°@*% is die geen handtekeningen verschaft aan witte kinderen.

Russell was overigens ook actief in de burgerrechtenbeweging. In sommige kringen werd hij zelfs met dedain Felton X genoemd (suggererend dat hij eensgelijk Malcolm X een oproeikraaier was). Zo was Bill Russell erbij op 28 augustus 1963, toen dr. Martin Luther King tijdens the march on Washington zijn beroemde “I have a dream” toespraak hield. Hetzelfde jaar ondersteunde hij demonstraties tegen gesegregeerd onderwijs in Boston en sprak Zwarte studenten toe die deelnamen aan een sit-in. Eveneens dat jaar werd burgerrechtenleider Medgar Evans vermoord. Russell nam nadien contact op met de broer van Evans om te vragen hoe hij kon helpen. Charles Evans stelde voor om een geïntegreerd basketbalkamp op te zetten voor de jeugd in het diepe zuiden. Ondanks doodsbedreigingen verwezenlijkte Russell dit plan. Toen vier jaar later Muhammad Ali heel Amerika over zich heen kreeg omdat hij militaire dienstplicht weigerde, uitte hij samen met NFL-ster Jim Brown en aankomend basketbalster Kareem Abdul Jamar publiekelijk zijn steun uit aan de wereldkampioen boksen in het zwaargewicht. Toen de Zwarte spelers van de Celtics geweigerd werden in een hotel weigerde Russell op zijn beurt om te spelen.

Het was in de jaren ’60 aanvankelijk niet vanzelfsprekend dat Zwarte sportsterren zich uitspraken tegen racisme. De meesten hielden hun mond stijf dicht uit angst hun carrière te beschadigen. Maar geïnspireerd door moedige voortrekkers als Bill Russell begonnen meer Zwarte sporters meer te durven. Zodoende opende Russell zowel op het sportveld als in de maatschappij deuren. Toen hij in zijn rookie-jaar de NBA-finale speelde was hij de enige Zwarte speler op het veld. Dat is in de huidige NBA ondenkbaar. Om maar aan te geven, Bill Russell was zowel op het sportveld als in de maatschappij een echte teamspeler.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

Shares
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , , , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor De erfenis van Bill Russell

Sancties tegen Rusland (2)

Inmiddels heeft de Europese Commissie de lidstaten van de EU opgeroepen om vrijwillig de gasconsumptie met 15% terug te dringen. Er is deze zomer nl. grote vrees onder de politieke leiders van Europa. Vrees dat hun electoraat komende winter letterlijk en figuurlijk van een koude douche thuis zal komen. Als gevolg van hun straffe sancties contra Rusland. De EU droomt er hardop van om onafhankelijk te worden van Russisch gas. Maar als Rusland zelf daar een handje mee helpt door de gastoevoer te beperken of zelfs af te sluiten dan is het ook weer niet goed. Want waarschijnlijk kan met name Duitsland, de motor van de Europese economie, op korte termijn helemaal niet zonder Russisch gas. Ironisch genoeg blijkt keer op keer dat het boycotgrage Europa afhankelijker is van Rusland dan andersom. Tot dusver lijkt Europa in de (economische) oorlog tegen de Russische Federatie het onderspit te gaan delven.

De oorlog tegen Rusland is overigens niet zomaar uit de lucht komen vallen. NAVO heeft zich jarenlang voorbereid op deze proxy-oorlog. Dat valt bijvoorbeeld af te leiden uit hoe ongelooflijk stevig het Oekraïense leger zich ingegraven heeft in de Donbas. De reeks van fortificaties aldaar zijn niet voor de poes en maakte een Russische blitzkrieg onmogelijk. Desalniettemin mogen al die fortificaties niet baten. Ondanks de schier onuitputtelijke Westerse steun in de vorm van wapens, inlichtingen, trainingen, etc., twijfelt geen enkele militaire expert die objectief naar de feiten op de grond kijkt eraan dat Rusland de oorlog met vlag en wimpel zal winnen, zo niet de oorlog eigenlijk allang gewonnen heeft. Al die miljarden en miljarden aan Westerse steun zullen weggegooid belastinggeld blijken te zijn.

Los van de vraag of Rusland terecht de gewapende strijd aan is gegaan met Oekraïne, hoe zal die Oekraïense nederlaag af gaan stralen op de Westerse regeringen die vrijwel unaniem al hun politieke kapitaal vergokt hebben op een Oekraïense zege? De bedoeling was om met keiharde sancties Poetin uit zijn stoel te wippen, maar in plaats daarvan hebben twee vooraanstaande Europese russofoben reeds zelf de plaat gepoetst, nl. Boris Johnson en Mario Draghi. Hetgeen de vraag heeft doen opwerpen of laatstgenoemden wellicht de pioniers zijn van een komende exodus van Westerse politici.

Inmiddels heeft Lavrov, de Russische minister van Buitenlandse Zaken, Afrika met een bezoek vereerd en is tot ontsteltenis van het Westen door Afrikaanse regeringsleiders als een held verwelkomd. Eerder had de voorzitter van de Afrikaanse Unie tijdens een bezoek aan Moskou aangegeven dat hij het met Poetin eens is dat niet Rusland, maar het Westen verantwoordelijk is voor de voedselcrisis in de wereld. Hetgeen aansluit op het feit dat vele Afrikaanse landen geweigerd hebben de Russische invasie van Oekraïne te veroordelen. Tevens gaf Lavrov een goed ontvangen lezing bij de Arabische Liga, welke organisatie steeds sympathieker tegenover Rusland begint te staan. Omgekeerd bracht de Amerikaanse president Joe Biden op zijn beurt een bezoek aan Saoedi-Arabië om de omstreden Saoedische kroonprins ertoe te bewegen de olieproductie op te voeren, ter vervanging van de geboycotte Russische olie. Maar de Amerikaanse president kwam met lege handen thuis. De hierboven genoemde ontwikkelingen staan haaks op het beeld dat Rusland geïsoleerd is in de wereld.

Zelfs het Westen voelt zich momenteel gedwongen om stilletjes concessies te doen aan het zo verschrikkelijk gehate Rusland. In een week tijd kwam de EU in deze Rusland zelfs driemaal tegemoet. Zo had Litouwen besloten geen treinverkeer meer toe te laten in de Russische enclave Kaliningrad. Litouwen beweerde dat het slechts EU-sancties ten uitvoer bracht. Hierop stopte Rusland met de export van gas naar de EU. Kaliningrad werd weer opengesteld: kennelijk heeft de EU toegezegd Kaliningrad weer open te stellen in ruil voor de hervatting van de gastoevoer. Eveneens mogen Europese bedrijven weer in Russische olie handelen en vervoeren naar derde landen door de EU. Daarnaast worden de bevroren bezittingen van Russische banken weer vrijgegeven. Bovenal, we hadden het nog niet eens gehad over de deal die de export van graan weer mogelijk maakt vanuit de Zwarte Zee. Want de mondiale voedselcrisis zal wederom miljoenen mensen uit de meest getroffen landen bewegen om naar Europa te trekken. Aangezien deze vluchtelingen niet noodzakelijkerwijs witte Oekraïners zijn, zit Europa niet op ze te wachten. Vandaar dat die graandeal er moest komen.

Het lijkt er momenteel dus simpelweg op dat het gasstation vermomd als land niet slechts militair, doch eveneens economisch, politiek en diplomatiek een maatje te groot is voor het Westen. Zoals bekend is de president van de Russische Federatie een judoka. Het is interessant om te observeren hoe Poetin ook op het geopolitieke schaakboord judo toepast. Dat wil zeggen, hij gebruikt de kracht van zijn tegenstander tegen hemzelf. Poetin gebruikt momenteel de stuitende arrogantie van het Westen om datzelfde Westen te vernietigen. Het Westen denkt namelijk dat de rest van de wereld slechts leeft bij hun gratie. Dus als zij niets kopen, de rest van de wereld per definitie verrekt van de honger. Ten eerste is het maar de vraag of sancties ooit geholpen hebben om de politieke richting van een land te veranderen. Ten tweede is het de vraag hoe handig het is om een tankstation te boycotten als er eigenlijk maar eentje in de buurt is. Alvorens je gaat boycotten zorg je voor een alternatief, dat doet een normaal denkend mens niet pas als zijn tank leeg is.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

Shares
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Sancties tegen Rusland (2)