Zionisme vs antizionisme

De zionistische lobby is ijzersterk. Dat is eens te meer gebleken. In theorie is Israël een Anglo-Amerikaanse vazalstaat, die door het imperium gebruikt wordt om de olierijke Arabische wereld in bedwang te houden. Doch de praktijk van de afgelopen maanden doet sterk het tegenovergestelde suggereren. De VS voorziet Israël van wapens en munitie en zou dus vrij gemakkelijk een einde kunnen maken aan de genocide in Gaza middels een wapenembargo. In plaats daarvan huilt Biden krokodillentranen over de handel en wandel van de IDF te Gaza, maar blijft ondertussen braaf het Israëlische leger bevoorraden.

Mocht Trump de presidentsverkiezingen winnen dan maakt dat voor de zionistische zaak weinig uit. Want als het om zionisme gaat dan zijn de Donald en Biden van één laken een pak. Donald Trump gaf gedurende zijn termijn Israël alles wat zijn hartje begeerde. Zo ging hij zover om de Amerikaanse ambassade te verhuizen naar Jeruzalem.

Wat gebeurt er met politici die de zionistische entiteit wel serieus ter verantwoording roepen? Naledi Pandor is de Zuid-Afrikaanse minister van Buitenlandse Zaken. Zij heeft een hoofdrol gespeeld in het op de vingers getikt krijgen van Israël door het ICJ te Den Haag. Maar die daad heeft wel een prijs, want sindsdien worden zij en haar familie door de mossad bedreigd.

De zionisten hebben evident zowel binnen-als buiten de VS veel politici in hun zak. Dat wil echter niet noodzakelijkerwijs zeggen dat eveneens het electoraat de zionistische zaak onvoorwaardelijk steunt. Reden waarom Biden het momenteel moeilijk heeft aangezien hij moet trachten te balanceren tussen zijn zionistische sponsors en kiezers die de oorlogsmisdaden gepleegd door Israël in Gaza afkeuren.

Behalve politici hebben de zionisten evenzo top-universiteiten in hun zak. Top-universiteiten worden goed voorzien van fondsen door Zionistische miljardairs zoals Robert Kraft, die onlangs op de voorpagina van de New York Times liet weten hoe erg hij die ´antisemitische´ studentenprotesten op (het door hem gefinancierde) Columbia University wel niet vindt. Want die zionisten investeren hun geld in universiteiten in de hoop een nieuwe generatie bestuurders en intellectuelen te kunnen hersenspoelen met het zionistisch en neoliberaal gedachtegoed. Maar door de negatieve publiciteit die de genocide te Gaza genereert geschiedt momenteel precies het tegenovergestelde en zien die steenrijke zionisten hun investeringen in rook opgaan: op de Amerikaanse universiteiten worden nu antizionisten gekweekt i.p.v. zionisten.

Dat bestuurders van universiteiten moeten oppassen voor de zionistische lobby, daar kwam ook Claudine Gay achter, de eerste Zwarte president van het prestigieuze Harvard. Ze zou vermeende antisemitische leuzen tolereren tijdens pro-Palestina demonstraties op de campus. Ze maakte de fout om niet onmiddellijk het boetekleed aan te trekken. Wat gebeurde er? Ineens kwam naar buiten dat Gay plagiaat pleegde. Hoe dan? Mocht het al waar zijn, waarom was het niet eerder wereldkundig gemaakt? Waarom werd het schandaal pas aan de grote klok gehangen toen ze onder vuur lag vanwege het vermeende gedogen van antisemitisme? Ondanks dat 700 collega´s hun steun uitspraken voor Gay werd de druk van de zionisten dusdanig groot dat Gay zich toch gedwongen voelde om af te treden. Minouche Shafik is een Britse dame met Egyptische wortels en de huidige president van Columbia University. Ook zij lag onder vuur vanwege de ´antisemitische´ protesten op haar universiteit. Shafik weet wat er een paar maanden geleden met Claudine Gay is gebeurd, hetgeen zal verklaren waarom zij de politie hard liet optreden tegen haar vreedzame studenten.

Deze week zagen we dat de ME genadeloos hard ingreep tegen vreedzame protesten op Columbia en andere Amerikaanse universiteiten. Hoe zit het met de vrijheid van demonstratie en vrijheid van meningsuiting? Want hoe zouden de Amerikaanse autoriteiten en media hebben gereageerd als hetzelfde was gebeurd in Rusland, China, Iran of Noord-Korea? Ze hadden moord en brand geschreeuwd, het betreffende land als dictatuur bestempelen en opgeroepen tot regime change!

Wie deelt de laken uit in de VS, Biden of Netanyahu? Let op, op 24 april jongstleden gebood oorlogsmisdadiger Netanyahu de Amerikaanse autoriteiten om zo spoedig mogelijk een einde te maken aan de ´antisemitische´ protesten op Amerikaanse universiteiten. Niet lang na dat gebod begon de Amerikaanse politie inderdaad te trachten om keihard de vreedzame protesten van de studenten op te breken. Tot overmaat van ramp werd door het Huis op 2 mei de antisemitism awareness act aangenomen, een wet die in de VS antizionisme praktisch gelijkstelt aan antisemitisme. Deze chronologie suggereert sterk dat Netanyahu zelfs over de binnenlandse politiek van de VS meer te zeggen heeft dan Biden. Blijkbaar kan Netanyahu zijn marionet Biden zo nodig passeren en de relevante Amerikaanse autoriteiten rechtstreeks het bevel verschaffen om hem onwelgevallige geluiden te smoren. Hetgeen tevens de vraag oproept of de VS wel een soeverein land is, want wanneer heeft het Amerikaanse electoraat Netanyahu gekozen?

De zionisten halen alles uit de kast om het narratief zo te framen dat antizionisme gelijk staat aan antisemitisme. Of met andere woorden, als men kritiek levert op de genocide die de IDF pleegt in Gaza dan is men automatisch een antisemiet. Het lastige hieraan is dat vele Joden net zo goed met afschuw de humanitaire catastrofe in de Gazastrook gadeslaan en zich er luid en duidelijk tegen uitspreken. Omgekeerd zijn er talloze christenen die om religieuze redenen onvoorwaardelijk achter de staat Israël staan. Om maar niets te zeggen over al die politici en bestuurders van universiteiten die voor dertig zilverlingen hun ziel verkocht hebben aan de zionistische zaak.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

Shares
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Zionisme vs antizionisme

Wie schoof Schoof het torentje in?

Nederland slaat zichzelf gaarne op de borst dat het een democratie is. Dat klopt in zoverre dat er inderdaad regelmatig verkiezingen worden gehouden. Ondanks al die verkiezingen kan de burger eigenlijk weinig kiezen. Ga maar na, het staatshoofd kan niet gekozen worden, de premier kan niet gekozen worden. De commissaris van de koningin kan niet gekozen worden. De burgemeester kan niet gekozen worden. De leden van de Tweede Kamer kunnen weer wel gekozen worden, maar die zitten achter de schermen zwaar onder de plak van machtige lobbygroepen. Doch het grotere probleem is dat de Tweede Kamer aangaande de relevante wetgeving in Nederland allang geen eredivisie meer is, maar eerder keuken kampioen divisie aangezien Brussel wat wetgeving betreft het laatste woord heeft, niet Den Haag. Voor Europa geldt hetzelfde aangezien de Europerse Commissie het machtigste orgaan is en de burger noch de Europese Commissie laat staan zijn voorzitter mag kiezen.

Anderzijds, ook al kunnen de burgers de premier niet kiezen, in theorie hebben ze middels een stem wel een zekere invloed op wie de premier wordt. Want alhoewel het geen wet van Meden en Perzen is was het doorgaans toch zo dat de lijsttrekker van de grootste partij het torentje op mocht eisen. Of anders wel een andere persoon wiens naam ergens prominent op het stembiljet staat geprint.

Momenteel staat ene Dick Schoof op het punt torenbewoner te worden. Als een soort van alien uit een ander zonnestelsel verscheen hij op 28 mei jongstleden zo maar in de schijnwerpers van het Haagse. Het enige wat ontbrak was een vliegende schotel waar hij uitkroop met een groen hoofd, zes vingers, drie ogen en een lange, dikke staart met weerhaken…Wie is Dick Schoof? De man stond niet op het stembiljet, dus niemand heeft op hem kunnen stemmen. Ondanks dat niemand zijn naam heeft kunnen aankruisen in het stemhokje en het Nederlandse publiek hem niet kent, krijgt hij het hoogste politieke ambt in het Koninkrijk der Nederlanden zo maar in de schoot geworpen.

Inmiddels is bekend dat Dick Schoof een verleden heeft als baas van de geheime diensten NCTV en AIVD. Dus de capo de tutti capi van de Nederlandse spionnen wordt nu de capo de tuti capi van de Nederlandse politiek. Schoof was een topambtenaar. Het is een publiek geheim dat door de wol geverfde topambtenaren meer dan eens veel meer in de melk te brokkelen hebben dan ministers, die passanten zijn en zich laten leiden door de knowhow van hun kader. Een berucht voorbeeld van een machtige, manipulerende topambtenaar is natuurlijk Joris Demmink.

Mark Rutte is al zo´n veertien jaar premier en heeft er in de ogen van veel kiezers een grote puinhoop van gemaakt: het ene schandaal was nog niet afgehandeld, of het volgende kwam alweer boven water drijven. Nederland snakte naar een andere premier. Maar wat gebeurde er op de eerste persconferentie van de premier in spé? Er werd Dick Schoof de vraag gesteld welke premier uit de geschiedenis hij als een inspiratiebron ziet. Het antwoord van de aanstaande premier was Mark Rutte. Hetgeen doet vrezen dat een nieuwe aan selectief geheugenverlies lijdende brokkenpiloot de ministerraad mag gaan voorzitten. Een andere vraag die gesteld werd was over zijn rol in het volgen van burgers online met nepaccounts, terwijl dit juridisch niet houdbaar bleek. Schoof ontweek betreffende vraag en daar kwam hij mee weg omdat de journaliste in kwestie niet door mocht vragen.

Zo hangen er meer controverses rondom ex-spionnenbaas Dick Schoof. Zo heeft hij zich in allerlei bochten gewrongen om een onderzoek naar het optreden van de overheid in de nasleep van de MH17-ramp. Schoop heeft als toenmalig baas van de NCTV dat onderzoek in alle fases geprobeerd te beïnvloeden en bij te sturen. Dat is gedeeltelijk gelukt. Desalniettemin was Schoop dusdanig boos over het eindrapport, dat hij weigerde de onderzoekers hun rapport te laten toelichten voor topambtenaren. Verder liet Schoop in het geheim onderzoek doen naar moslims en moskeeën met undercovermethoden die niet zijn toegestaan. Daarnaast wordt Schoop als architect gezien van het repressieve covid-beleid dat de regering Rutte voerde. Zo kleven er aan Schoop nog wel meer controverses die (nog) niet boven water zijn gekomen. Een advocaat verkondigde op tv dat Schoop in zijn kringen de veelzeggende bijnaam de lachende moordenaar draagt, vanwege zijn neiging om na geveinsde vriendelijkheid mensen dolken in de rug te steken.

Betoogd is wel dat met Dick Schoop de deep state nu openlijk de macht heeft gegrepen. Want Normaliter blijven mensen als Schoop (wat het grote publiek betreft) onder de radar. Opmerkelijk was de juichstemming bij de mainstream pers. Waarom zijn ze blij met Schoop? Het lijkt erop dat de vreugde bij de pers gewoon bevestigt wat de mensen die hun ogen open hebben allang weten: dat de alfabetjongens de pers in hun zak hebben. In plaats van de macht te controleren door de controverses die aan Schoop gelinkt worden tot de bodem toe uit te pluizen wordt naïef de loftrompet geluid. We weten in ieder geval dat Schoop er beslist niet vies van is om schaamteloos te manipuleren, intimideren en op het randje van de wet te opereren of zelfs er overheen. Mensen als Dick Schoop zijn gewoon om als een dief in de nacht de kat in het donker te knijpen. De vraag is nu, hoe functioneert een vampier met de spotlichten aan?

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

Shares
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Wie schoof Schoof het torentje in?

Jemen en olietoevoer (2)

Sinds de Israëlische invasie van Gaza is er internationaal veel druk op de zionistische staat uitgeoefend, omdat het er (eufemistisch uitgedrukt) alle schijn van heeft dat de IDF ter plaatse genocide aan het plegen is. Echter, als het om Israël ter verantwoording roepen gaat, dan onderscheidt met name één groepering zich. De meeste landen/groeperingen beperken zich tot diplomatieke druk en eventueel economische sancties, en laten bovendien de bondgenoten van Israël meer dan eens buiten schot. Dat geldt beslist niet voor de Houthi´s. De Houthi´s deinzen er niet voor terug om een ongeschreven wet te overschrijden. De Houthi´s beperken zich namelijk niet tot woorden maar trachten Israël en zijn bondgenoten echt met alle mogelijke middelen te treffen, ongeacht de gevolgen.

De Ansar Allah, ook wel bekend onder de naam Houthi´s (welke naam refereert aan de oprichter, wijlen Hussein al-Houthi), voeren al tien jaar een bloedige burgeroorlog in Jemen. Saoedi-Arabië en de VS steunden al die tijd de officiële regering, die aanvankelijk geleid werd door Abd-Rabbu Mansour Hadi maar in 2022 nam Rashad al-Alimi het stokje over. Saoedi-Arabië heeft jarenlang eigen troepen ingezet om de Houthi´s te bedwingen, doch het mocht niet baten, integendeel. Anno 2024 delen de Houthi´s de lakens uit in het grootste deel van Jemen. Saoedi-Arabië is erin gaan berusten dat ze de Houthi´s niet kunnen verslaan en tracht momenteel tot een vredesovereenkomst te komen.

Let wel, de burgeroorlog in Jemen is verschrikkelijk voor de plaatselijke bevolking. Een door Saoedi-Arabië geleide coalitie ging Jemen blokkeren waardoor de economie van het land met de helft kromp, hetgeen een ernstige hongersnood veroorzaakte. In maart 2023 riep de VN de burgeroorlog te Jemen uit tot ´s wereld grootste humanitaire ramp: naar schatting 21,6 miljoen mensen of tweederde van de Jemenitische bevolking hadden dringend behoefte aan humanitaire hulp en beschermingsdiensten.

De Houthi´s hebben dus een oorlog (min of meer) gewonnen van Saoedi-Arabië en de VS. Wat verklaart waarom de groepering zoveel zelfvertrouwen uitstraalt. Het is zelfs zo vol van zelfvertrouwen dat het in solidariteit met de bewoners van Gaza Israël attaqueert. De Houthi´s hebben verklaard Israël te zullen attaqueren totdat Israël over zou gaan tot een staakt het vuren en zijn blokkade van de Gazastrook opheft. Aanvankelijk rechtstreeks met raketten en drones, maar toen bepaalde landen lieten blijken er niet van gediend te zijn dat hun luchtruim werd geschonden zijn de Houthi´s Israël op een andere manier gaan bestrijden.

Jemen grenst niet aan Israël, waardoor het de zionistische entiteit lastig rechtsreeks aan kan vallen. Desalniettemin hebben de Houthi´s menig raket afgevuurd op Israël. Wel ligt Jemen aan de Rode Zee, behorend tot de belangrijkste waterwegen ter wereld. Vooral omdat er zoveel olietankers doorheen varen en het uitmondt in het Suezkanaal. Eveneens schepen die op één of andere manier gelinkt zijn aan Israël maken gebruik van de Rode Zee. Aldus besloten de Houthi´s schepen die gelinkt zijn aan Israël en zijn grote bondgenoten de VS en Groot-Brittannië te gaan bestoken. Hierop gingen honderden commerciële schepen de Rode Zee ontwijken, hetgeen inhield dat ze de lange route moesten nemen rondom Afrika.

Eveneens trachtten de VS en Groot-Brittannië om militair met de Houthi´s af te rekenen. Zodoende werden er verschillende door de Houthi´s gecontroleerde locaties gebombardeerd. Maar de Anglo-Amerikaanse alliantie lijkt er niet in te slagen de aanvallen van de Houthi´s op hun schepen te stoppen. De Houthi´s houden zich vooralsnog staande tegen de Anglo-Amerikaanse marine ondanks dat de Houthi´s zelf een marine ontberen. Aan de andere kant bracht het Russische persbureau RIA Novosti vorige maand naar buiten dat de ʽprimitieveʼ Houthi´s beschikken over hypersonische raketten. Niet alleen dat, ze zouden die wapens op eigen houtje hebben ontwikkeld. Mits dit alles op waarheid berust is het zeer opmerkelijk aangezien zelfs het Westen nog steeds niet over hypersonische raketten beschikt. De raket zou onlangs succesvol getest zijn en de productie ervan zou één dezer dagen starten.

De economische gevolgen van de crisis in de Rode Zee zijn ook niet mals. Zo is de scheepvaart op de belangrijke Israëlische havenstad Elait praktisch tot stilstand gekomen en zijn de verzekeringskosten voor schepen die door de Rode Zee varen fors gestegen. Eveneens buurland Egypte heeft te lijden aangezien het minder tol kan heffen op schepen die door het Suezkanaal varen. Meer in het algemeen, zo´n 90% van de wereldhandel schijnt direct of indirect negatief beïnvloed te zijn door de aanvallen van de Houthi´s.

Echter, de Houthi´s treffen eveneens mensen die niets met de genocide van doen hebben. Zo is de humanitaire hulp aan de mensen in Soedan bemoeilijkt. Daarnaast is er de angst voor de milieuramp die gaat ontstaan mochten de Houthi´s een olietanker raken. Te meer omdat langs de kusten van de Rode Zee diverse ontziltingsinstallaties staan die het drinkwater leveren aan tientallen miljoenen mensen langs de kust van het Arabisch schiereiland en de Afrikaanse kust van de Rode Zee.

De gedachte was aanvankelijk dat de ʽalmachtigeʼ Anglo-Amerikaanse alliantie vrij eenvoudig af zou kunnen rekenen met de Houthi´s. Dat is dus een misvatting gebleken. Anderzijds is dat helemaal niet verrassend, het was zelfs te verwachten. Waarom? Samen met Saoedi-Arabië vecht het Anglo-Amerikaanse imperium al tien jaar tegen de Houthi´s, zonder bevredigend resultaat. Dus waarom zou het nu ineens wel eenvoudig met ze af kunnen rekenen? In steeds meer opzichten blijkt het Westen dus een papieren tijger te zijn. Eveneens in de Rode Zee.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

Shares
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Jemen en olietoevoer (2)

De wraak van Iran

Zaterdag 13 april 2024 vuurde de Islamitische Republiek Iran meer dan 300 drones en raketten af op Israël. Tot grote woede van de ganse Westerse wereld, die onmiddellijk met elkaar om de tafel gingen zitten om Iran nieuwe sancties op te leggen. Waarmee de Westerse wereld voor de zoveelste maal schaamteloos een dubbele standaard hanteert. Want waar was de Westerse verontwaardiging en bijbehorende sanctiepakket toen Israël op 1 april jongstleden het Iraanse consulaat te Damascus bombardeerde en daarbij zeven mensen doodde, waaronder twee generaals? Volgens het internationale recht dient de soevereiniteit van instituten als consulaten en ambassades te allen tijde gerespecteerd te worden. Maar Israël heeft letterlijk overal maling aan. Het bombardeert zonder gêne begraafplaatsen, moskeeën, ziekenhuizen en zelfs consulaten. Bovendien vermoordt de IDF naar lieve lust journalisten en hulpverleners. Ieder ander land zou na het overschrijden van zulke grenzen zwaar bekritiseerd worden door de ganse internationale gemeenschap, maar Israël komt er keer op keer mee weg. In ieder geval zover het het Westen betreft.

Alhoewel, Israël was het dusdanig bont aan het maken in Gaza dat zelfs haar Westerse bondgenoten steeds meer kritische kanttekeningen begonnen te plaatsen. Het Westen schreeuwde moord en brand betreffende (vermeende) Russische oorlogsmisdaden in Oekraïne, maar blijft wel wapens en munitie leveren aan Israël dat genocide pleegt in Gaza. De wereld ziet deze hypocrisie en spreekt zich uit. De geloofwaardigheid van de Westerse leiders raakte in het geding. Vanwege de forse kritiek voor hun onvoorwaardelijke steun aan de zionistische entiteit in zowel buiten -als binnenland begonnen verschillende Westerse leiders zo waar enige kritische noten te kraken. Zo begonnen zowel de Amerikaanse president Biden als de Nederlandse premier Rutte openlijk te dreigen hun onvoorwaardelijke steun aan Israël te heroverwegen als Israël niet meer oog zou tonen voor de humanitaire ramp die zich afspeelt in Gaza ten aanschouwe van de wereld.

Het leek erop dat Israël steeds geïsoleerder begon te staan. Dat heeft vooral te maken met de aart van het beestje, aangezien de huidige Israëlische regering een coalitie is van zionistische en rechtsextremistische partijen die heilig gelooft in het motto is “een oog voor een oog en een tand voor een tand!” Met name premier Netanyahu heeft persoonlijk alle belang bij oorlogen, want dat geeft hem een excuus om niet slechts aan de macht te blijven, maar vooral buiten de gevangenis te blijven. Mocht er vrede komen, dan is er tevens geen excuus meer om verkiezingen uit te stellen. De kans is groot dat Netanyahu die verliest, waarna hij naar alle waarschijnlijkheid de lik in gaat moeten vanwege corruptie. Netanyahu wordt daarom verweten doelbewust oorlog te voeren uit persoonlijk belang, om zijn eigen hachje te redden.

De genocide te Gaza hadden de met het zionisme sympathiserende Westerse leiders in een lastig parket gebracht. De Iraanse aanval op Israël kwam ze zodoende goed uit. Want de ratio om Israël onvoorwaardelijk te steunen was van het ene op het andere moment weer helemaal terug. Dat Israël voordien alle wetten van het internationale recht had getart door het Iraanse consulaat te Damascus te bombarderen deed er niet toe.

Een reactie van Iran was onvermijdelijk. Niet onmiddellijk, omdat de Islamitische Republiek de vastenmaand ramadan respecteerde. Maar niet lang na afloop van de ramadan vuurde Iran dus honderden drones en raketten af. Volgens de Westerse pers was die aanval compleet mislukt, omdat er nauwelijks burgerslachtoffers waren gevallen en 99% van de projectielen zou zijn neergehaald. Het werd de Nederlandse brigade-generaal Han Bouwmeester dan ook bepaald niet in dank afgenomen toen hij op tv kwam uitleggen dat het niet de bedoeling van Iran was om veel slachtoffers te maken aangezien Iran de VS en Israël lang vantevoren had gewaarschuwd.

Want wat zijn de feiten? Iran had 72 uur vantevoren Israël en bondgenoten gewaarschuwd dat er een aanval aan zat te komen. Daarnaast, de drones waren uren onderweg, dus konden Israël en bondgenoten ze van ver zien aankomen. Maar vooral, Iran viel bewust geen burgerdoelen of infrastructuur aan maar concentreerde zich op militaire doelen. Let op, ondanks dat Iran niet eens zijn beste materiaal afgevuurd had is het er toch in geslaagd de twee best beveiligde militaire bases ter wereld te raken, gesitueerd in de Negev-woestijn. De twee bases zijn voorzien van de meest geavanceerde radar-en raketafweersystemen die het Westen te bieden heeft, toch is Iran erin geslaagd om die bases met minstens negen raketten te treffen. Het publiek wordt dus een rad voor ogen gedraaid met de bewering dat de Iraanse aanval op Israël mislukt is (omdat er nauwelijks burgerslachtoffers zijn gevallen). In werkelijkheid was de aanval dus een groot succes, omdat Iran aan Israël en de VS heeft getoond dat zelfs de best beveiligde militaire bases allesbehalve veilig zijn voor de hypersonische raketten van de Islamitische Republiek. Vandaar ook dat de Amerikaanse president Biden Israël onmiddellijk opriep om zich niet te gaan vergelden, doch de overwinning te claimen.

Israël voelt zich verplicht om wraak te nemen, maar wat dan? Iran gaat zich vervolgens op zijn beurt weer wreken. Gaan Israël en co een tien keer zo grote drones- en rakettenregen vanuit Iran, met bovendien meer geavanceerde projectielen, wel kunnen afstoppen met hun iron dome? Israël denkt slechts te kunnen overleven door al zijn vijanden angst in te boezemen. Probleem is alleen dat we niet meer in 1967 leven. In 2024 kunnen Israëls vijanden serieus terugbijten.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

Shares
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor De wraak van Iran

Integratie Inside

Reeds decennia wordt het maatschappelijk debat in Nederland gedomineerd door het integratiedebat. De roep vanuit de witte Nederlandse bevolking was dat met name zogenaamde niet-Westerse allochtonen moeizaam zouden integreren in de Nederlandse samenleving. Ze zouden geen dan wel een gebrekkige beheersing van de Nederlandse taal hebben, ze zouden maling hebben aan de Nederlandse normen en waarden en daarmee het land van Henk en Ingrid onleefbaar maken. Een omgekeerd racismedebat zeg maar. De problemen waar niet-witte mensen tegen aanliepen werden steeds meer overstemd. Het ging vooral over de vermeende slachtoffers van de mislukte integratie.

Het idee dat de witte Nederlander overwoekerd wordt door elementen die weigeren te integreren is momenteel groter dan ooit. Dat blijkt wel uit het feit dat de PVV momenteel de grootste politieke partij van het land is. Het is groter dan de NSB, de CD of de LPF immer geweest zijn. Het heeft er ook mee te maken dat de generatie die de hongerwinter bewust heeft meegemaakt momenteel praktisch niet meer onder ons is. Vroeger was er ook onvrede en werd discriminatie evenzo tot op zekere hoogte gedoogd. Doch als het echt te gortig werd dan werd er op de rem getrapt, vanuit de gedachte dat men nooit meer een hongerwinter mee wenste te maken. Men had dus aan den lijve ervaren waar bepaalde intolerante ideologieën toe kunnen leiden. Mede door betreffend sentiment bleven partijen met een fascistische connotatie lange tijd relatief marginaal…

Recentelijk heeft Nederland kennisgemaakt met een in Ethiopië geboren jongeman die perfect geïntegreerd is. Hij spreekt namelijk niet slechts ABN, maar kan zich net zo goed vloeiend uiten in de andere taal die op het grondgebied van Nederland officieel erkend is. Kamerlid Habtamu de Hoop reageerde op het nieuws dat minister Hugo de Jonge de komende vijf jaar €18 miljoen vrij gaat maken om de Friese taal en cultuur te bevorderen. Men zou denken, deze man is het toppunt van integratie. Hier zouden Henk en Ingrid, die steen en been klagen dat Ahmed en Fatima weigeren te integreren, dolblij mee moeten zijn.

De man die gezien kan worden als de stem van Henk en Ingrid dacht daar echter heel anders over. Johan Derksen reageerde zeer verontwaardigd. Zijns inziens bestaan Zwarte Friesen niet. Net zomin als hijzelf een Surinamer zou kunnen zijn. Het kwam erop neer dat de tot op het bot geïntegreerde Kamerlid Habtamu de Hoop beschuldigd werd van een soort van culturele toe-eigening. Maar laten we de logica van Derksen eens consequent doortrekken. Hij kwam ter wereld in het Gelderse dorp Heteren en groeide op in Drenthe. Oftewel, de man heet Johan Derksen en niet Johan Derkstra. Hij is zelf niet eens een Fries, dus wat voor recht heeft hij al niet-Fries om te bepalen wie een Fries kan en mag zijn?

Johan Derksen is sowieso niet iemand die zijn nek uitsteekt om de integratie te bevorderen. Hij is al decennia te aanschouwen op de televisie, met verschillende vaste (witte) secondanten. Maar hoe gaat Derksen om met Zwarte gasten in zijn tv-programma´s? Er hebben sowieso niet frequent mensen van kleur in zijn programma´s acte de presence mogen gegeven in de loop der jaren. Al helemaal niet als vaste secondant. Als we ons beperken tot de laatste paar jaar dan zien we dat Natacha Harlequin, Steven Brunswijk en Roethof gast aan tafel zijn geweest bij Derksen en co. Allen zijn ze nadien door team Derksen tot op de grond toe afgefikt. Om maar te zwijgen over alle Zwarte tv-persoonlijkheden waar Derksen in de loop der jaren op afgegeven heeft zoals Humberto Tan en Sylvana Simons.

Evenzo is er iets raars aan de hand met de artiesten die hij een podium biedt op tv. Naar eigen zeggen is Derksen een fervent liefhebber van de door Zwarte Amerikanen ontwikkelde muzieksoort de blues (ik kan wel zonder voetbal, maar niet zonder de blues). Desalniettemin geeft hij zelden Zwarte artiesten de kans om hun kunsten te vertonen. Let wel, team Derksen schreeuwt zelf trots van de daken dat ze contractueel bij John de Mol hebben vastgelegd dat ze verschoond zijn van censuur en alles zelf mogen bepalen. Dus hij kan zich in deze niet verschuilen achter regisseurs en redacties. Als we de logica van Derksen consequent door zouden trekken dan zouden al die witte artiesten die hij op de tv een podium verschaft om Zwarte muziek te komen spelen en de show te stelen ook allemaal gecanceld moeten worden wegens culturele toe-eigening.

Een paar weken geleden gaf Clarence Seedorf aan moeilijk aan de bak te komen als trainer vanwege zijn huidskleur. Voorspelbare reactie van Derksen was dat Seedorf onzin praat, dat de echte reden is dat Seedorf gewoon een slechte trainer is. Al werd Derksen later wel door Genee geconfronteerd met wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt dat Zwarte mensen wel degelijk ondervertegenwoordigd zijn in het kader van professionele voetbalclubs.

Waar het om gaat is dat Derksen niet op zichzelf staat. Zijn populariteit valt te verklaren uit het gegeven dat hij de mindset vertolkt van de denkbeeldige Henk en Ingrid van Geert Wilders. Op 9 april ging er een masker af en gaf Derksen onbewust aan wat de werkelijke reden is dat coaches met de huidskleur van Seedorf moeilijk aan de bak komen. Het maakt dus helemaal niet uit hoe fanatiek je integreert. Wat team Derksen betreft blijft huidskleur een onvergeeflijke zonde. So much for integration.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

Shares
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Integratie Inside

De Zwarte iconen uit Rusland

Deze galerij bevat 1 foto.

Toen witte historici ten tijde van de Verlichting de geschiedenis van de wereld op papier gingen zetten werd de Zwarte mens er simpelweg buiten gelaten. Het beeld dat die racistische historici wensten te projecteren was dat uitsluitend witte mannen van … Lees verder

Meer galerijen | Reacties uitgeschakeld voor De Zwarte iconen uit Rusland

Terreuraanslag in Moskou

Op 22 maart jongstleden werd Moskou opgeschikt door een bloedige terroristische aanslag. In een uitverkocht Crocus City Hall zou de rockgroep Piknik op gaan treden. Vier in camouflagekleding gehulde mannen wisten de Crocus City Hall binnen te dringen en begonnen vervolgens met automatische vuurwapens op de aanwezige mensen te schieten. Dat ging enige tijd door, maar op een gegeven moment werden met brandbare vloeistoffen de stoelen en gordijnen in lichterlaaie gezet, waarna de terroristen de plaat poetsten. Niet slechts door de schietpartij doch evenzo door verstikking door de zware rookontwikkeling zijn verscheidene mensen overleden. De brandweer wist de brand na enige uren te blussen. Als schade werd opgetekend dat de ganse voorgevel was verwoest en het dak ingestort. Er waren 139 doden en meer dan 150 gewonden te betreuren.

Wie zou er achter deze aanslag zitten? De Amerikaanse autoriteiten en media waren er binnen een uur absoluut zeker van dat Oekraïne er niets mee van doen had. Omgekeerd wezen de Russische autoriteiten en media al vrij spoedig juist het vingertje richting Oekraïne. Wat voor het Amerikaanse standpunt pleit is dat IS de aanslag spoedig opeiste. Dat argument werd dan ook eindeloos herhaald in de Westerse msm.

Daarnaast zouden de Amerikanen de Russische autoriteiten hebben gewaarschuwd dat er waarschijnlijk een aanslag gepleegd zou gaan worden. Maar Poetin en consorten zouden die waarschuwing arrogant in de wind hebben geslagen. Echter, zo´n waarschuwing zou net zo goed geïnterpreteerd kunnen worden als een bedreiging. Waarom? IS is sowieso verdacht. Edward Snowden heeft eens documenten gelekt waaruit bleek dat Amerikaanse en Britse inlichtingendiensten samen met de mossad IS op poten hebben gezet, onder codenaam Hornet´s Nest.

Hoe dan ook, het merkwaardige van IS is is dat het islamisten zouden zijn, maar Israël ongemoeid laten. Ze vallen juist de islamitische vijanden van Israël (en het Anglo-Amerikaanse imperium) aan. Terwijl je juist van islamisten zou verwachten dat ze als eerste prioriteit hebben de zionistische entiteit een lesje te leren. Op een blauwe maandag heeft IS een enkele keer Israël met raketten aangevallen. I.p.v. trots de verantwoording op te eisen bood IS juist nederige excuses aan aan de zionistische entiteit.

Verder uitte Victoria Nuland niet lang voor haar afscheid als staatssecretaris dreigementen in de richting van Rusland. De recente aanslag plaatst die dreigementen van Nuland in een heel ander licht. Nuland debiteerde dat Poetin nog wat ʽleuke verrassingenʼ op het slagveld te wachten stond in 2024. Refereerde ze daarmee wellicht aan aanslagen zoals die op de Crocus City Hall? Dat wordt in retroperspectief nu wel gedacht. Feit is in ieder geval dat de Oekraïense geheime diensten sinds de aanvang van de oorlog meer dan eens aanslagen hebben gepleegd op Russisch grondgebied. Waarvan de bekendsten zijn de moord op de dochter van de bekende filosoof Alexander Dugin en de moord op blogger Vladlen Tatarsky. Daarbij opgeteld al de aanvallen met drones op raffinaderijen op Russisch grondgebied en niet te vergeten de beschietingen van burgerdoelen in de Donbas vanaf 2014, kan betoogd worden dat een terroristische aanval op een uitverkocht Crocus City Hall past in een patroon.

Cui Bono? Poetin heeft pas de presidentsverkiezingen gewonnen met 87% van de stemmen en is in de oorlog tegen Oekraïne en NAVO aan de winnende hand. Hij heeft dus momenteel geen reden om Hegeliaanse dialectiek toe te passen, want de Russische kiezer heeft hem een mandaat verschaft om zijn huidige beleid voort te zetten. Omgekeerd hebben Oekraïne en NAVO er alle belang bij onvrede en verdeeldheid te scheppen binnen Rusland. Zo´n geslaagde aanslag kan een beeld oproepen dat de Russische geheime diensten onbekwaam zijn en dus niet in staat om de Russische bevolking te verschonen van terroristische aanslagen. Hetgeen wellicht oproer binnen de Russische samenleving zou kunnen doen oplaaien. Vooral omdat de uitvoerders van de aanslag moslims waren. Niettegenstaande dat de moslimbevolking van de Russische Federatie zich in de huidige tijden van oorlog pal achter hun land hebben geschaard. Een groot aantal moslims zijn zelfs onderdeel van de in Oekraïne actieve Russische strijdkrachten. Hetgeen niet wegneemt dat er een wezenlijk religieus verschil is binnen de Russische Federatie tussen mensen die het orthodoxe christelijke geloof beleiden en moslims. Zo´n bloedige aanslag gepleegd door moslims zou de verdeeldheid binnen de samenleving kunnen bevorderen.

De Westerse pers stapt er heel luchtig overheen, maar het is wel degelijk relevant dat de terroristen richting Oekraïne vluchtten, aangezien het door de oorlog heden ten dage praktisch onmogelijk is om de grens over te steken. Hierbij komt dat de opgepakte verdachten weliswaar moslims waren maar geen jihadisten. In tegenstelling tot jihadisten waren ze niet uit op een martelaarsdood, maar trachten in leven te blijven door te vluchten. Nadat ze in de kraag waren gegrepen gaven ze aan het gedaan te hebben voor het geld.

De Westerse leiders zijn momenteel zwaar in paniek omdat hun proxy Oekraïne de oorlog al zo goed als verloren heeft ondanks de blanco cheque die aan het land is verschaft. Rusland mocht onder geen enkel beding winnen, maar toch gebeurt het. Wellicht zijn Oekraïne en NAVO nu van strategie veranderd. Men is gaan beseffen dat het schier onmogelijk is om Rusland op een klassiek slagveld te verslaan, dus gaat men mogelijkerwijs nu zgn. asymmetrische oorlogsvoering toepassen (zoals bijvoorbeeld de Taliban dat deed en uiteindelijk succesvol bleek) en grootschalige terroristische aanvallen. Zou Crocus City Hall het startsignaal zijn geweest van een aanslagenoorlog?

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

Shares
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Terreuraanslag in Moskou

De de-industrialisatie van Europa

Toen de oorlog tussen Rusland en Oekraïne aanving was het Westen er heilig van overtuigd dat Rusland een tankstation is vermomd als een land. De gedachte was dat men geslaagd was om Rusland in februari 2022 in dezelfde val verstrikt te laten geraken als de Sovjet-Unie in december 1979. Een paar economische sancties zouden voldoende zijn om het economische kaartenhuis genaamd Rusland in elkaar te doen donderen. Maar dat bleek vies tegen te vallen: het Westen heeft Rusland eindeloos sanctiepakketten opgelegd zonder in staat te zijn een deukje te slaan in de ʽzwakkeʼ Russische economie. Integendeel, de Russische economie is door alle Westerse sancties wellicht juist sterker geworden. Jarenlang hebben allerlei Russische oligarchen gretig in het Westen geïnvesteerd. Maar nu al dat naar het Westen gesluisde kapitaal is bevroren, hebben die oligarchen geen andere keus dan om in Rusland te investeren. Vandaar ook dat de Russische bevolking ironisch scandeert: “Dankuwel voor de sancties meneer Biden!”

We kunnen zelfs nog een stapje verder gaan. Met name op de EU lijken de sancties een boomerangeffect te hebben. De EU dacht dat Rusland slechts kon bestaan bij de gratie van handel met de EU, en dat Westerse boycots zijn Rusland isoleren. Mispoes: Rusland bleek razendsnel nieuwe klanten voor olie en gas te kunnen vinden zoals China en India en waardevolle bondgenoten te hebben zoals Noord-Korea, welk land in zijn eentje in staat bleek veel meer minutie te kunnen leveren aan de beer dan het ganse Westen aan Oekraïne. Bovenal, Rusland is een prominent lid van het niet-Westerse economische blok BRICS.

Duitsland is traditioneel de motor van de Europese economie. Duitsland is de fabriek van Europa. Echter, het land van de degelijkheid verkeert momenteel in een recessie. Let wel, voordat de crisis met Rusland uitbrak kende de Duitse economie reeds grote uitdagingen. Zoals vergrijzing, een in verval geraakte infrastructuur en de afname van creativiteit (de meeste jonge Duitsers prefereren een veilige baan bij de overheid boven het risicovolle ondernemerschap). Want binnen vijftien jaar heeft 30% van de Duitse beroepsbevolking de pensioengerechtigde leeftijd bereikt. De Duitse overheid tracht vooralsnog met weinig succes (hoogopgeleide) mensen uit het buitenland aan te trekken. Bijvoorbeeld uit islamitische landen als Turkije, maar dat is vanwege de huidige politieke dynamiek lastig, aangezien de helft van de Duitsers negatief tegen moslims aankijkt. Daarnaast is de Duitse taal relatief moeilijk om te leren, zijn de belastingen hoog en komt men moeilijk door de bureaucratische rompslomp.

Boven de problemen waar de Duitse economie al mee kampte kwam daar nog bovenop de zelkastijdende sancties op Rusland. Zeer relevant, want de Duitse industrie draaide mede als een dieseltrein dankzij goedkope energie uit Rusland. Simpel gezegd, de formule die Duitsland tot de industriële krachtpatser van Europa maakte – een hoogopgeleide beroepsbevolking en innovatieve bedrijven die worden aangedreven door goedkope energie – is ongedaan gemaakt. Met alle gevolgen van dien.

Economen spreken van het grootste verval van de levensstandaard sinds de Tweede Wereldoorlog en een afname van economische output vergelijkbaar met de crisis van 2008. Verder zakte het reële inkomen in 2022 verder in elkaar dan enig ander jaar sinds 1950. Tot overmaat van ramp verlaten door deze crisis grote bedrijven als Miele, Porsche en Kärcher, etc., Duitsland.

Juist omdat Duitsland de motor van de Europese economie is, staat de crisis in Duitsland niet op zichzelf. Zo maakte Tata Steel eerder dit jaar wereldkundig dat het haar laatste twee hoogovens gaat sluiten in Groot-Brittannië aan het eind van het jaar en berichtte Slovalco dat het na zeventig in bedrijf te zijn geweest in Slowakije haar aluminiumsmelters aldaar gaat sluiten vanwege de te hoge energiekosten. Eveneens in Nederland spelen er vergelijkbare zaken. Zo dreigt ASML—het meeste prestigieuze bedrijf van het land—haar heil elders te gaan zoeken.

Naast Duitsland is met name Frankrijk een motoren van de EU. De naoorlogse Franse economie was afhankelijk van de exploitatie van Frankrijks (voormalige) koloniën in Afrika. Daarom komt het Marianne slecht uit dat ze onlangs uit verschillende Afrikaanse landen is geschopt.

In de dagen van weleer kon West-Europa de rest van de wereld haar wil opleggen dankzij haar ongeëvenaarde industriële output. Maar die tijden zijn in rap tempo aan het veranderen. Met name de landen verenigd in BRICS doen kwa industrie niet meer voor Europa onder. Duitsland had altijd de grootste economie van Europa, maar onlangs heeft uitgerekend het zwaar geboycotte Rusland die titel overgenomen, alle zelfopofferingen middels sancties van de westelijke Europese landen ten spijt. De Europese leiders zijn momenteel compleet geobsedeerd met het verslaan van de Russische Federatie op het slagveld en lijken daar echt alles voor op te willen offeren, zelfs hun economie. Zo hebben ze met elkaar afgesproken voortaan braaf 2% van hun BNP aan defensie te besteden. Gezien de dramatische de-industrialisatie en de vele sociale uitdagingen waar de verschillende samenlevingen van wat eens de oude wereld werd genoemd mee kampen, kan dat nog wel eens behoorlijk lastig worden.

De EU wil koste wat het kost winnen van Rusland, maar is die ambitie realistisch? Praktische alle wapens en minutie die men heeft heeft het men al aan Oekraïne geschonken. Met als gevolg dat Europa gedemilitariseerd is. Europa heeft alle mogelijke sancties op Rusland losgelaten om de Russische economie te vernietigen, maar het resultaat is een boomerangeffect: Europa heeft met al die sancties haar eigen de-industrialisatie in de volgende versnelling gezet.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

Shares
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor De de-industrialisatie van Europa

De tragische carrière van Harry Wills

Harry Wills (15 maart 1889- 21 december 1958), “the Black panther of New Orleans”, was één der beste, zo niet de beste zwaargewicht bokser van zijn tijd. Maar wie kent hem? Het publiek kent Jack Johnson wel als eerste Zwarte man die het tot wereldkampioen wist te schoppen bij de zwaargewichten, en Joe Louis, de persoon die eind jaren ´30 in de boksring afrekende met de übermensch-pretenties van de nazi´s. Doch in het epoque na Johnson en voor Louis maakte Harry Wills furore. Hij kreeg echter nimmer de kans op een titelgevecht.

Jack Johnson schokte in 1908 racistisch wit Amerika door Tommy Burns te verslaan en daarmee de wereldtitel op te eisen. Voor Zwart Amerika was Johnson´s triomf een grote opsteker. Desalniettemin zou Johnson zowel in wit als Zwart Amerika als omstreden figuur te boek komen te staan. Wit Amerika omdat hij opzichtig zijn witte opponenten niet slechts versloeg maar tevens verbaal vernederde en omging met witte vrouwen. Zwart Amerika vond weer dat hij verzuimde zijn nek uit te steken voor de Zwarte zaak. Zo hield Johnson de boycot tegen Zwarte topboksers in stand. Eensgelijk de witte kampioenen van voor Tommy Burns gaf hij Zwarte topboksers geen kans op titelgevechten. Of zoals Joe Jeanette zei: “Jack vergat zijn oude vrienden nadat hij kampioen werd en de kleurlijn tegen zijn eigen mensen trok.” Want boksers als Bob Langford, Joe Jeanette en Sam McVey waren van vergelijkbaar niveau als Jack Johnson, maar tot groot ongenoegen van Zwart Amerika liet Johnson ze links liggen nadat hij de wereldkampioensgordel mocht dragen. Jack Johnson opende dus wel deuren voor zichzelf, maar sloeg vervolgens de deur dicht voor andere Zwarte boksers.

De Zwarte topboksers moesten het doen met de World Colored Heavyweight Championship. In welke titelstrijd dezelfde grote namen elkaar veelvuldig ontmoetten in de ring. Een man die de World Colored Heavyweight Championship meerdere malen opeiste was Harry Wills.

De tijd dat Johnson zijn titel verloor aan Jess Willard in 1915 was tevens de tijd dat Harry Wills in de bloei van zijn kunnen kwam. Het zou natuurlijk zijn geweest dat Wills rond die tijd de titel over had genomen van Johnson. Echter, het mocht niet zo zijn. Wills was liefst zeven jaar lang (!) de eerste uitdager, maar hij kreeg geen titelgevecht. Jack Dempsey werd op 4 juli 1919 wereldkampioen na Jess Willard te hebben verslagen. Dempsey staat te boek als één van de beste boksers ooit, wat niet wegneemt dat er de nodige vraagtekens gezet kunnen worden bij zijn carrière. Zo verdedigde hij zijn titel slechts vijfmaal in vijf jaar tijd en deed dat nota bene nimmer tegen Harry Wills.

Wills versloeg grote (witte) boksers zoals Willie Meehan, een man waar Dempsey meerdere keren niet van kon winnen. Hij rekende eveneens af met Gunboat Smith en Charley Weinart. Maar het management van Dempsey hield een titelgevecht met Wills consequent tegen. Rond 1925 begonnen zelfs sommige witte boksexperts zich openlijk af te vragen waarom Wills geen titelgevecht werd gegund. De staatscommissie van New York weigerde uiteindelijk zelfs om een ander kampioenschapsgevecht voor ’the Manassa Mauler’ goed te keuren dan een gevecht tegen Wills, tot afgrijzen van Dempsey’s promotor Tex Rickard, die duidelijk niet gediend was met een gemengd titelgevecht. Uiteindelijk zou Dempsey zijn licentie in New York opgeven en ervoor kiezen om zijn titel te verdedigen tegen Gene Tunney in Philadelphia.

Rond 1920 was Wills in zijn prime en zou hij volgens de toenmalige experts een goede kans hebben gemaakt om van Dempsey te winnen. Maar na de periode Johnson waren er te veel machtige witte mannen in de bokswereld die nooit meer een Zwarte wereldkampioen in het zwaargewicht wilden aanschouwen. Tex Rickard was van 1910-1929 de machtigste bokspromotor en hij deed de volgende uitspraak: “Als een @&$£* het kampioenschap wint, dan is het kampioenschap geen stuiver waard.” De enige reden dat Wills nimmer een titelgevecht heeft gekregen is zijn huidskeur. Dempsey gaf zelf toe: “Een reden dat ik nooit tegen Wills heb gebokst is dat hij een @&$£* was”. Wills deelde mee dat hem eens $50.000 was geboden om niet tegen Dempsey te boksen. Bokshistorici zijn het erover eens dat Wills het grootste slachtoffer is van de kleurlijn die de bokswereld had getrokken na het kampioenschap van Johnson. Dempsey zijn naam staat nog altijd met gouden letters gegrafeerd in de geschiedenisboeken als behorend tot de grootste boksers ooit, terwijl Wills nu een voetnoot is die bij wijze van spreken slechts bekend is bij historici.

Tussen 1915 en 1925 was Wills één van de beste, zo niet de beste bokser ter wereld. Maar uiteindelijk gingen toch de jaren tellen. Zeker na zijn 35e leek de tank leeg te zijn. Zo verloor hij in 1926 van toekomstig wereldkampioen Jack Sharkley, gevolgd door nog twee nederlagen, waardoor zijn titelkansen sowieso verkeken waren.

Jack Dempsey werd door een deel van het publiek veracht omdat hij de dienstplicht had ontdoken, waardoor hij niet in de Eerste Wereldoorlog hoefde te vechten. Een journalist merkte op dat Dempsey niet bekend zou moeten staan als dienstplichtontduiker, maar ‘Afrikaan ontduiker’, omdat hij altijd gedoken heeft voor Wills. Ten slotte, er valt ook wel een positieve noot te kraken over Harry Wills’ levensloop. In tegenstelling tot velen van zijn collegaboksers investeerde hij zijn verdiende geld na zijn carrière wijs en werd zeer succesvol in de vastgoedhandel.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

Shares
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor De tragische carrière van Harry Wills

De Rothschild dynastie (2)

Na het heengaan van baron Jacob Rothschild bracht de familie Rothschild het volgende bericht naar buiten: “Onze vader Jacob heeft zijn stempel gedrukt op het leven van veel mensen, een uitmuntend bekwaam financier, een voorvechter van kunst en cultuur, een toegewijd ambtenaar, een gepassioneerd supporter van goede doelen in Israël en de Joodse cultuur, een fervent milieuactivist en een zeer geliefde vriend, vader en grootvader.”

De patriarch van de familie die reeds generaties schatrijk is kwam ter wereld te Berkshire, alwaar hij de beroemde en elitaire kostschool Eton bezocht. Vervolgens ging hij geschiedenis studeren aan de universiteit van Oxford, met als mentor de racistische historicus Hugh Trevor-Roper (er is slechts de geschiedenis van de Europeanen in Afrika. De rest is duisternis, haar verleden is de weinig verheffende omzwervingen van barbaarse stammen in schilderachtige, maar irrelevante uithoeken van de wereld).

In 1963 ging hij werken bij N.M. Rothschild & Sons, het vlaggenschip van het zakenimperium van de familie Rothschild (na de fusie met het Franse Rothschild & Cie Banque in 2003 bekend als Rothschild & Co). Maar bij N.M. Rothschild raakte hij in conflict met Evelyn de Rothschild. Ondanks verwoede lijmpogingen van de vader van Jacob (Victor Rothschild) kwam het niet meer goed tussen team Jacob en team Evelyn, en verliet baron Jacob N.M. Rothschild in 1980.

Reeds in 1961 werd Rothschild Investment Trust (RIT) opgericht, op initiatief van Jacob Rothschild, om de Engelse tak van de familie Rothschild te voorzien van investeringen buiten hun bank N. M. Rothschild & Sons: het kreeg de naam Rothschild Investment Trust. Na de breuk werd overeengekomen dat RIT voortaan onder Jacob viel. Wel werd de naam veranderd in RIT Capital Partners plc. Tot 2019 zou baron Rothschild voorzitter blijven van RIT Capital Partners plc.

Naast prominent bankier was baron Rothschild vooral een steunpilaar van de staat Israël. De baron heeft trots van de daken geschreeuwd dat zijn familie een fundamentele rol heeft gespeeld in het vestigen van de staat Israël. Hij heeft in een artikel in The Jewish Chronicle aangegeven het als een grote eer te beschouwen dat de brief die de Balfour verklaring bevat was gericht aan zijn oudoom Walter. Verder wijdt hij uit hoe zijn oudoom Joodse kolonisten naar Palestina hielp verkassen. Zelf was Jacob Rothschild voorzitter van Yad Hanadiv, de filantropische stichting van de familie Rothschild in Israël. Deze stichting financierde de bouw van de Knesset, het Hooggerechtshof en onlangs nog het nieuwe gebouw van de Nationale Bibliotheek dat vorig jaar werd voltooid.

Maar dan het volgende, we kunnen er onmogelijk omheen, de familie Rothschild is natuurlijk ook één van die families die continu opduikt in allerlei complottheorieën, samen met families als de Rockefellers, de Morgans, Bill Gates, etc., maar meestal worden de Rothschilds genoemd als zijnde de machtigste familie op aard. Zo gaat er een verhaal rond dat ze een vermogen hebben van $500 biljoen, dat ze iedere centrale bank in de wereld bezitten en aan het hoofd staan van de illuminati, een geheime wereldregering van buitenaardse reptielen die de machtigste politici ter wereld in hun zak zouden hebben.

We kennen de verhalen, maar kunnen ze helaas noch verifiëren, noch ontkrachten. Waar we wel weet van hebben is dat de Rothschilds tegenwoordig niet meer op zichzelf staan. In de 19e eeuw trouwden de Rothschilds voornamelijk met elkaar, maar zijn middels huwelijken inmiddels verbonden met verschillende andere machtige bankiersfamilies zoals de Wahrburgs, Kuhn Loebs, Goldman Sachs en de Schiffs.

Anderzijds, verschillende andere machtige bankiersfamilies zouden veel van hun succes te danken hebben aan kapitaalinjecties van de Rothschilds via hun greep op de Bank of England. Bijvoorbeeld de voorloper van JP Morgan (de bank die de geallieerden financierden tijdens de Eerste Wereldoorlog), maar ook Barings en Kuhn Loeb en M.M. Wahrberg. Of met andere woorden, veel andere succesvolle banken zouden in werkelijkheid niet op eigen benen staan, maar zouden fronts zijn van de Rothschilds. Met andere rijke clans, zoals de Rockefellers, zou men een soort van kartelafspraken hebben gemaakt, om competitie te voorkomen die beide groepen wellicht schade toe zou kunnen berokkenen.

Petrochemische industrie insider J. W. McCallister maakte eens wereldkundig dat hij van Saoedi-Arabische bankiers had vernomen dat 80% van de New Yorkse branche van de Federal Reserve (veruit de machtigste branche van het Amerikaanse stelsel van centrale banken) voor 80% in handen is van acht families. Dat zijn de Rockefellers en een aantal andere machtige bankiersfamilies waarmee de Rockefellers zijn verbonden.

Heden ten dage zijn er vier grote banken die de Amerikaanse economie domineren (JP Morgan Chase, Citigroup, Bank of America and Wells Fargo), samen met een aantal Europese banken, o.a. Deutsche Bank, Banque Paribas en Barclays bezitten zij de vier grote oliemaatschappijen (Exxon Mobil, Chevron Texaco, BP Amoco en Royal Dutch Shell). Daarnaast behoort deze groep van banken tot de grootste tien aandeelhouders van praktisch ieder Fortune 500 bedrijf, waarmee ze dus een stevige greep hebben op de wereldeconomie. De volgende (retorische) vraag is dan weer wie die machtige banken bezit. Dat zijn dus de machtige bankiersfamilies die zich de afgelopen honderd jaar aan elkaar gebonden hebben middels huwelijken en waarvan de familie Rothschild tot de prominentsten behoort. Middels instituties als de Wereldbank, het IMF, de G20, de G7, de WTO, het WEF, de Trilateral Commission, de Bilderberg Group, etc. tracht deze groep haar macht in de wereld op zijn minst te bestendigen.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

Shares
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , | Reacties uitgeschakeld voor De Rothschild dynastie (2)