Harvey en Katrina


Harvey en Katrina zijn niet de gezellige buurman en buurvrouw van het beroemde stel dat model staat voor de xenofobe PVV-aanhang. De inwoners van New Orleans en Houston zouden willen dat dat waar was. Harvey en Katrina zijn zelfs niet stemgerechtigd, maar dat neemt niet weg dat ze veel effectiever zijn dan het stembiljet van de Amerikaanse collega´s van Henk en Ingrid. Daar zijn de Zwarte inwoners van met name New Orleans op de harde manier achtergekomen. Maar daar houdt het niet op, want ondertussen hebben zich Irma en José reeds gemeld, ook in het Koninkrijk der Nederlanden!

In 2005 werd het grote, welvarende land Amerika getroffen door een grootschalige ramp. Wellicht zoveel als 1.800 mensen stierven en vele duizenden raakten gewond. Daaraan toevoegend, de materiële schade was niet te overzien. Hiermee werd de VS ontmaskerd als een zgn. derdewereldland: als vergelijkbare rampen armlastige zuidelijke landen treffen, of zelfs China of Rusland, dan blaast de Westerse media gaarne hoog van de toren over de incompetentie van de plaatselijke autoriteiten. Ten tijde van Katrina werd echter de aandacht van de incompetentie van de autoriteiten afgeleid door meer de nadruk te leggen op vermeende plunderingen van mensen in nood, dan op de nood van de mensen.

De Westerse media wijdt gaarne uit over de vermeende achterlijkheid van Cuba. Op Cuba zou een wanbeleid gevoerd worden. Ze hebben in zoverre een punt dat Cuba inderdaad straatarm is. Doch men kan het ook omdraaien: ondanks de geringe welvaart blijkt in de praktijk dat Cuba op vele gebieden mijlenver voor ligt op menig Westers land. Neem bijvoorbeeld de manier hoe Cuba met tropische stormen omgaat. Een nijpende Amerikaanse economische boycot ten spijt weet Cuba keer op keer orkanen van categorie 4 en 5 te weerstaan met relatief weinig slachtoffers en materiële schade. Bij iedere storm wordt het eiland in opperste paraatheid gebracht waardoor rampen zoals veroorzaakt door Katrina en Harvey aldaar veel minder dramatisch zijn. Met als resultaat dat een inwoner van de VS vijftien keer zoveel kans heeft om om te komen bij een orkaan dan een inwoner van Cuba.

De Amerikaanse autoriteiten zagen Katrina niet als een ramp, maar als een kans die met beide handen moest worden aangegrepen. Dat is ook gebeurd. Voordat Katrina compleet los ging op New Orleans en omgeving had New Orleans 455.000 inwoners. In 2015 waren dat er slechts 379.00. Vele tienduizenden inwoners van New Orleans konden na de catastrofe niet meer terugkeren in hun stad, en de grote meerderheid daarvan is Zwart. Orkaan Katrina is dus misbruikt om de stad etnisch te zuiveren. Bepaalde aanvankelijk arme Zwarte wijken van New Orleans worden tegenwoordig bevolkt door de witte middenklasse. Tevens werd de slogan “rebuild New Orleans” gemeengoed. Dat bleek echter codetaal te zijn voor het privatiseren van het schoolsysteem en sociale diensten. Het merkwaardige fenomeen waarbij the powers that be rampen à la Katrina cynisch aangrijpen om lang gekoesterde neoliberale plannen met de TGV er doorheen te jagen wordt in navolging van Naomi Klein ook wel disaster capitalism genoemd.

Na Katrina kon de wereld aanschouwen dat de VS in veel opzichten een derdewereldland is. Des te triester is het daarom dat de prioriteiten van de Amerikaanse autoriteiten evident heel ergens anders liggen dan bij de ontwikkeling van land en volk. Landen als Cuba, Venezuela en Frankrijk boden hulp aan, maar de Bush administration wees die hulp arrogant van de hand met het argument dat de VS een welvarend land is dat goed voor haar eigen burgers kan zorgen. Niettegenstaande dat de ganse wereld getuige was van de grote armoede van met name Zwart New Orleans. Echter, wonderbaarlijk genoeg weet de ʽstraatarmeʼ VS telkenmale weer een ongelimiteerd budget uit de hoge hoed te toveren ten behoeve van het militair-industrieel-complex in het algemeen en Wall Street in het bijzonder. Tegelijkertijd blijkt de VS niet in staat om een fatsoenlijke infrastructuur in stand te houden. De rampen veroorzaakt door respectievelijk Katrina en Harvey zijn dus geenszins te wijten aan overmacht. Het valt met een beetje goede wil onder de noemer wanbeleid te scharen maar kwade opzet speelt eveneens een rol. Wetenschappers hadden immers voordien reeds gewaarschuwd voor de povere staat van de Amerikaanse waterverdediging waardoor grootschalige rampen reëel waren. Allemaal aan dovemansoren besteed.

Twaalf jaar na collega Katrina heeft Harvey eensgelijk de grote incompetentie van de Amerikaanse autoriteiten ontmaskerd. Er is in die twaalf jaar dus niets veranderd, inclusief het weer. Vandaar gebeurde de catastrofe weer. Wetende hoe Cuba met rampen omgaat kan gesteld worden dat niet Katrina en Harvey de werkelijke ware grote rampen zijn, maar het beleid van de Amerikaanse autoriteiten. Dat het buitenlandse Amerikaanse beleid rampzalig is weet de wereld reeds decennia, maar sinds Katrina kan niemand er meer omheen dat het binnenlandse beleid evenzo niet om over naar huis te communiceren is.

De (Zwarte) inwoners van Houston zullen de geschiedenis van de Katrina-slachtoffers kennen en beseffen dat ze zich in een weinig benijdenswaardige positie bevinden. Al was het maar omdat menig Zwart inwoner van New Orleans na Katrina nota bene naar Houston is verhuisd. Wat mening obamofiel niet wenst te horen is dat niet slechts Bush, maar eveneens president Obama de Katrina-slachtoffers compleet heeft laten barsten. Mooie beloftes ten spijt. De Katrina-slachtoffers zijn van het ene op het andere moment alles kwijtgeraakt, en vervolgens van de regen in de drup beland.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Stop the violence?


Na de gewelddadige dood van zijn ʽpartner in crimeʼ Scott La Rock ontpopte KRS ONE zich als wijsgeer in een machowereldje. Voor het publiek wellicht verrassend, maar KRS ONE had altijd al iets wijsgerigs gehad. Spiritualiteit en Black history was er bij hem door zijn moeder met de paplepel ingegoten. Echter, KRS ONE vond zijn droom om rapper te worden belangrijker dan het devies van moederlief om zijn school af te maken. Dus liep hij als puber weg van huis en werd dakloos. Wat hij als dakloze tiener onder meer deed is elke dag obsessief in de openbare bibliotheek kennis vergaren door boeken te verslinden.

Op straat vestigde KRS ONE zijn naam als graffiti artiest en later ook als rapper.
Lang voordat Eminem ten tonele verscheen maakte KRS ONE reeds naam en faam met battlen. KRS ONE ging met niets en niemand de verbale strijd uit de weg. Zelfs Melle Mel—één der uitvinders van het rappen zoals wij het nu kennen—heeft in het stof moeten bijten. Zo vocht Kris zich met de microfoon als wapen uit het daklozencircuit en werd zijn jeugddroom om een professioneel rapper te worden bewaarheid. Kris heeft zogezegd zichzelf aan de haren uit de goot getrokken.

KRS ONE begon ook algemeen gezien te worden als één van de drie nieuwe rapkoningen. Onder aanvoering van Rakim werd de kunst van het rappen verfijnd. De oudere generatie rappers werden tot hun grote ongenoegen zowel commercieel als artistiek overvleugeld. Hip-Hopgeleerde Kool Moe Dee geeft aan dat Rakim na zijn doorbraak ongeveer een jaar het rijk alleen had. Maar toen begon men te realiseren dat Big Daddy Kane en KRS ONE van vergelijkbaar niveau waren. Doch men kan het ook anders kunnen stellen. Kwa techniek zijn Big Daddy Kane en Rakim wellicht wel vergelijkbaar met KRS ONE, maar als we kijken naar de inhoud dan zet KRS ONE eerstgenoemden zwaar in de schaduw: KRS ONE heeft sociale problemen aangekaart, complete colleges geschiedenis gegeven in rapvorm, advies gegeven over gezonde voeding, gewaarschuwd voor de valkuilen van de rapmuziekindustrie, etc., waarmee hij zijn zelfgekozen titel ʽthe teacherʼ volledig waarmaakte. In die geest populariseerde KRS ONE ook het concept edutainment. Hij is wellicht niet de bedenker van het woord als zodanig, maar voordat hij het ging gebruiken was het onbekend in de Hip-Hopcultuur. Educatie en entertainment werden als twee met elkaar vloekende grootheden gezien. Maar KRS ONE toonde aan dat beide begrippen prima samen door een deur kunnen.

Met zijn tweede album By All Means Necessary vestigde KRS ONE zichzelf als één van de grondleggers van de geëngageerde rap. Echter, ironisch genoeg kan KRS ONE met zijn debuutalbum Criminal Minded net zo makkelijk gezien worden als een grondlegger van de gangsta rap. Om dit soort zaken wordt KRS ONE soms niet goed begrepen. Gesteld wordt dan dat hij zichzelf continu tegenspreekt. Enerzijds leek hij geweld te propageren, maar vervolgens zet hij de stop the violence movement op om het geweld in de Zwarte gemeenschap in het algemeen maar de Hip-Hopscene in het bijzonder te bestrijden. Zo bracht KRS ONE Selfdestruction uit, waar de meeste beroemde rappers van die dagen op te horen zijn.

Uitgelegd kan worden dat KRS ONE in de begindagen van zijn carrière gangsta rap maakte uit strategische overwegingen. Echter, wat de geloofwaardigheid van KRS ONE wel ernstig beschadigd heeft was de confrontatie met de commerciële rapgroep PM Dawn in 1992. PM Dawn had in een interview KRS ONE bekritiseerd (KRS ONE wil een teacher zijn, maar van wat?). KRS ONE betrad vervolgens tijdens een optreden van PM Dawn met een groep vrienden het podium en gaf PM Dawn en public een ongenadig pak slaag. Bepaalde fans vonden het wel plezant dat KRS ONE voor eigen rechter ging spelen, maar het intellectuele part van zijn fans was hij door betreffende actie enige tijd kwijt.

Ook rond diezelfde tijd ging KRS ONE vol in het offensief tegen gangsta rap, het Frankensteinmonster dat hij zelf had helpen creëren. Hij dist onder meer Ice Cube (you heard criminal minded, and bit the whole shit!). Maar de geest was allang en breed uit de fles, en gangsta rap werd de jaren daarop alleen maar groter. Het begon KRS ONE´s andere kindje, de geëngageerde rap, zelfs ruimschoots te overwoekeren.

KRS ONE brengt tot op de dag van vandaag muziek uit. Sterker nog, er is inmiddels geen rapper die zoveel albums uitgebracht heeft als hij. Maar hij blijft controversieel. Niet zo lang geleden kwam hij nog onder vuur te liggen omdat hij de van diens voetstuk gevallen peetvader van de Hip-Hop, Afrika Bambaataa, bleef verdedigen, in weerwil van de hardnekkige berichten over grootschalig kindermisbruik door de jaren heen.

KRS ONE is vanaf dag één controversieel geweest. Hij kan nee zeggen en vervolgens ja doen of omgekeerd. Maar de invloed die de man heeft gehad op de miljardenindustrie die rapmuziek heet valt heel moeilijk te overdrijven. Zonder hem was het wellicht een hele andere richting opgegaan. Er is geen rapper die zoveel inhoud gegeven heeft aan zijn teksten. Samen met Chuck D van Public Enemy heeft hij de grens van Hip-Hop verlegd: Hip-Hop bleef niet beperkt tot de muziek, de graffiti en het breakdancing, maar werd eveneens een cultuur van grote ideeën. Allerlei onderwerpen waarvan voorheen gedacht werd dat ze onmogelijk met de (Zwarte) jeugd te bespreken waren werden gemeen goed.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Criminal Minded


2Pac Shakur en Biggie Smalls waren geenszins de eerste Hip-Hopsterren die zijn vermoord. Reeds jaren eerder werd Scott La Rock op gewelddadige wijze omgebracht. Eensgelijk 2Pac en Biggie was Scott La Rock bij tijde van overlijden betrokken bij een rapoorlog. Eveneens is nimmer iemand achter slot en grendel beland voor zijn moord.

De naam Scott La Rock kan vrij vertaald worden als Scott de basketbalvedette. Rock was indertijd een woord dat in the Bronx door hippe jongeren werd gebruikt. Zo had iemand die de meeste punten in een basketbalwedstrijd had gescoord “rocked the game”, hence Scott La Rock. Scott La Rock (Scott Sterling) was een academisch gevormde maatschappelijk werker in een daklozenopvang in the Bronx. In de avonduren was hij dj en trachtte zich een weg te banen in de muziekindustrie. Scott was in zijn studententijd al dj geweest en had geobserveerd hoe witte mensen op Hip-Hop reageerden. Op basis daarvan wist hij dat het heel erg groot zou gaan worden.

Een opmerkelijke inwoner van die daklozenopvang waar Scott La Rock werkzaam was was Lawrence ʽKrisʼ Parker. Lawrence Parker hield erg van filosofie en werd spottend Kris genoemd door zijn medebewoners omdat hij met de Hare Krishna beweging hing. Doch hij adopteerde het als een geuzenaam en verfraaide het zelfs tot KRS ONE. Aanvankelijk botste KRS ONE frontaal met Scott La Rock. KRS ONE ervaarde Scott La Rock als een overtrokken strenge opzichter en schold hem o.a. uit voor huis&℈%è: KRS ONE werd uit de opvang geschopt. De houding van Scott La Rock veranderde echter radicaal toen hij ontdekte dat Kris een begenadigd rapper was. Tot zijn verbijstering liep Scott La Rock het ʽdakloze gespuisʼ KRS ONE tegen het lijf in huis van de opkomende producer Ced-Gee van de Ultramagnetic MCs (huh, wat doet een dakloze nietsnut als jij onder ons Hip-Hoppers?). Scott La Rock nodigde KRS ONE uit naar de club te komen waar hij draaide, en eveneens KRS ONE viel om van verbazing toen hij op zijn beurt ontdekte dat de door hem gehate huis&℈%è Scott Sterling een lokaal beroemde Hip-Hop-dj was.

KRS ONE begon betreffende club wekelijks te bezoeken. Een partnerschap werd geboren toen KRS ONE Scott La Rock uit de brand hielp door een groep rappers te battlen en af te maken die op oneigenlijke gronden ruzie zochten met Scott La Rock. Scott La Rock en KRS ONE probeerden door te breken met de rapgroep Scott La Rock and the Celebrity Three en daarna 12:41, maar flopten hopeloos. Het tweetal vormde uiteindelijk een nieuwe groep genaamd Boogie Down Productions en ook die groep dreigde compleet te mislukken. Ze stuurden hun demo naar een reeks platenmaatschappijen, maar werden overal afgewezen. Via via kwam hun demo terecht bij de indertijd bekende radio-dj Mr. Magic, maar ook Mr. Magic vond ze wack.

BDP was zwaar beledigd. Uit wraak besloten ze Mr. Magic´s beschermeling MC Shan te dissen. MC Shan had een plaat uitgebracht die handelde over de Hip-Hopscene van de wijk waar hij vandaan kwam (Queensbridge). BDP´s reactie hierop was South Bronx. Hierop reageerde McShan weer met het nummer Kill That Noise, en vervolgens counterde BDP op hun beurt met The Bridge is over. Deze battle heeft de carrière van BDP gered. Als MC Shan de dis van BDP gewoon genegeerd had, dan was BDP gewoon één van de vele honderden rap acts geweest die in de vergetelheid was geraakt en KRS ONE wellicht dakloos gebleven.

Het op een haar na mislukte BDP zou uitgroeien tot de meest invloedrijke rap acts ooit. Als filosoof wenste KRS ONE een sociaal bewuste boodschap te verkondigen, maar kwam met Scott La Rock tot de conclusie dat het Hip-Hoppubliek simpelweg niet geïnteresseerd was in message rap. Ze ontwikkelden echter een strategie om het macho rappubliek toch te bereiken: in eerste instantie diende ze hun respect te winnen. Dat lukte door ze precies dat soort muziek voor te schotelen wat ze wilden horen. Vandaar dat hun eerste album Criminal Minded voor die tijd ongekend gewelddadig was. Een nummer als 9 mm sloeg in als een bom bij de fans. BDP wordt om die reden ook wel gezien als één van de pioniers van de gangsta rap.

Scott La Rock en KRS ONE waren eigenlijk als water en vuur. Scott La Rock die graag opschepte over zijn academische opleiding en kennelijk neerkeek op de mensen in de daklozenopvang waar hij werkte, zeker KRS ONE. Maar Hip-Hop bracht ʽhuisslaafʼ en ʽveldslaafʼ bijeen. Deze ongebruikelijke collaboratie stond aan de wieg van een revolutie in Hip-Hop. Nadat BDP het respect van het publiek had gewonnen bleek het als infantiel beschouwde Hip-Hoppubliek wel degelijk bereid naar de sociaal bewuste boodschappen van BDP en vele andere acts die in het voetspoor van BDP traden te willen luisteren.

Scott La Rock mocht niet meer meemaken dat zijn groep de voorhoede werd van een revolutie in Hip-Hop. Op 26 augustus 1987 trachtte Scott La Rock een ruzie op te lossen waarbij D-Nice (de beatboxer van BDP) betrokken was. Toen het erop leek dat hij erin geslaagd was om de beef te sussen opende iemand vanuit een raam het vuur en raakte Scott La Rock fataal. Juist op het moment dat hij op het punt stond een miljoenendeal te sluiten. Twee mannen hebben terecht gestaan voor de moord op Scott La Rock, maar zijn vrijgesproken wegens gebrek aan bewijs.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Het Wilhelmus moet verplicht worden op school!

De Confederatie kan gezien worden als een der meest abjecte staten uit de geschiedenis. Historici hebben wel betoogd dat het de eerste nazi-staat ter wereld was, lang voordat Adolf Hitler ten tonele verscheen. De Confederatie scheidde zich in 1861 af van de VS om hele merkwaardige redenen. Zo was in de grondwet van de Confederatie expliciet verankerd dat de slavernij van mensen van Afrikaanse afkomst legaal was en dat het niet mogelijk was wetten aan te nemen die het bezitten van mensen van Afrikaanse komaf verboden. De vicepresident van de Confederatie (Alexander Stephens) hield op 21 maart 1861 de extreem racistische cornerstone lezing, waarin hij met droge ogen beweerde dat “de hoeksteen van de nieuwe regering rust op de grootste waarheid dat de %^@℈ niet gelijkwaardig is aan de witte man; slavernij—de onderwerping aan het superieure ras—is zijn natuurlijke en normale positie. Dit, onze nieuwe regering, is het eerste, in de geschiedenis van de wereld, gebaseerd op deze fysieke, filosofische, en morele waarheid.”

De Confederatie werd wellicht verslagen, maar de racistische mindset die de Confederatie mogelijk maakte bleef springlevend. Na de burgeroorlog ontstond er een trots onder veel witte zuiderlingen voor de vermeende verworvenheden van de Confederatie. De kopstukken van de Confederatie begonnen als helden vereerd te worden, generaal Robert E. Lee voorop. Maar die verheerlijking van de Confederatie bleef niet beperkt tot het zuiden van de VS. Na de Tweede Wereldoorlog werd de Confederatie naast nazi-Duitsland een historische staat die een warm hart wordt toegedragen door neonazi’s uit de hele wereld. Zo zagen we de nazi’s die dankzij subversieve actie van de regering Obama aan de macht werden geholpen in Oekraïne ten koste van een democratisch gekozen regering, naast hun symbolen die refereren aan nazi-Duitsland trots paraderen met de Confederale vlag.

Momenteel is er een heleboel ophef over het wangedrag van neonazi’s te Charlotteville en Trump’s reactie daarop, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het gedrag van die nazi’s te vergelijken was met dat van de nazi’s te Kiev. En hoe reageerde Obama op het doen en laten van de Oekraïnse geestverwanten van het geteisem te Charlotteville? Hij moedigde ze eerder aan dan dat hij ze afremde.

De Donald liet met zijn reactie op het geweld van de neonazi’s te Charlotteville wederom zijn ware gezicht zien. Eventjes leek hij toch ondubbelzinnig afstand te nemen van de neonazi’s maar dat bleek een slip of the tongue. De Donald corrigeerde zichzelf spoedig. Voordeel hiervan is wel dat iedereen precies weet waar de Donald precies staat.

Hoe dan ook, in het zuiden van de VS zijn er nog zo’n 700 standbeelden en andersoortige monumenten ter ere van de Confederatie. Maar het geluid om monumenten die aan de eerste nazi-staat ter wereld refereren te verwijderen klinkt al luider en vindt steeds meer gehoor. Ook in Nederland werd er verontwaardigd gereageerd op de bewapende Charlotteville nazi’s die in de bres sprongen voor een standbeeld van de grote Confederale held generaal Robert E. Lee (dat verwijderd zou gaan worden). Echter, Nederland zit in feite exact in hetzelfde schuitje. Sommige historici betogen dan wel dat de Confederatie de eerste nazi-staat was, maar de Nederlandse overzeese gebiedsdelen waren eveneens nazi-gebieden avant la lettre, en de Nederlandse schurken die aldaar huis hebben gehouden zijn eveneens veelal vereeuwigd op sokkels, met straatnamen, pleinen, tunnels, etc.

In Nederland is er wellicht nog geen beweging die daadwerkelijk schurken ontsokkelt, maar er heeft zich de laatste jaren wel een beweging ontwikkeld die tegen minstrelshows strijdt, ter plaatse ook wel bekend als zwarte piet. En hoe de autoriteiten daarmee omgaan toont vergelijkingen met hoe de Trump administration omgaat met de beweging die Confederale schurken ontsokkelt. De schaamteloze manier hoe Donald J. Trump weigerde expliciet afstand te nemen van neonazi’s is van een zelfde laken een pak als de Nederlandse premier Mark Rutte die zwarte piet nota bene in de nabijheid van Obama verdedigde door te stellen: “Black pete is black, I canot help that!”, of het racismeprobleem in Nederland wegwuift door te verkondigen dat hij geen maatregelen tegen racisme gaat nemen, maar dat mensen zich gewoon maar moeten invechten.

Waar andere landen met hun verleden in het reine trachten te komen door schurken te ontsokkelen gebeurt in Nederland ogenschijnlijk precies het tegenovergestelde. Onlangs kwam tot woede van velen naar buiten dat er een regeerakkoord in de maak is waarin overeengekomen is dat het Wilhemus verplichte kost wordt op school. Omgekeerd is een voorstel ter docering van de kolonisatie en de slavernij gesneuveld.

Maar hoe zo? Waarom sluit het één het andere uit? Als de Nederlandse docenten de waarheid gaan verkondigen over Wilhelmus en zijn familie dan slaat men twee vliegen in één klap. We mogen aannemen dat de leerlingen verteld gaat worden dat Wilhelmus een opportunistische schurk was die eensgelijk de Spanjaarden de Nederlandse bevolking terroriseerde met zijn leger (en door hen beslist niet als een held werd gezien). Achteraf is Willem van Oranje door Nederlandse historici tot held gebombardeerd om de natievorming synthetisch te bevorderen. Eveneens zou de leerlingen meegegeven kunnen worden dat de slavenhandel en de opiumhandel op Java de familie van Oranje Nassau beslist geen windeieren heeft gelegd. Dus eigenlijk is het uitstekend dat het Wilhelmus gedoceerd gaat worden aan de schoolgaande jeugd. Tenminste, als de docenten daadwerkelijk de opdracht krijgen om geschiedenis te doceren en geen propaganda.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Europa gereduceerd tot crypto-kolonie


Onlangs heeft het Pentagon een rapport gepubliceerd waarin geconcludeerd wordt dat het Amerikaanse imperium in verval is. Dat het Amerikaanse imperium in verval is, is opzich geen nieuws. Wel is het nieuw dat het imperium dat nu zelf erkent. Voor de goede orde, na de Tweede Wereldoorlog ontstond er dus een wereldorde onder auspiciën van de VS (of wellicht beter gedefinieerd, een Anglo-Amerikaanse elite). Dat was de facto het Amerikaanse imperium. De grote list was dat de Amerikanen hun imperium geen imperium noemden, waardoor menig vazalstaat de illusie had soeverein te zijn. De jure waren allerlei landen inderdaad onafhankelijk. De facto waren zij echter onderdeel van het Anglo-Amerikaanse imperium. Zij dienden netjes in de pas te lopen. Zo niet dan zwaaide er wat. Als het er op aankwam bleken slechts weinig landen echt onafhankelijk te zijn. Desondanks, bepaalde brave crypto-koloniën blijven bevreesd om zich los te rukken van het juk van een Washington in verval…

Zbigniew Brzezinski gaf in zijn boek The Grand Chessboard (1997) reeds aan dat het aandeel van het BNP van de VS in relatie tot het mondiale BNP sinds de Tweede Wereldoorlog gestaag is afgenomen. Zo beschikte de VS gedurende het grootste deel van de 20e eeuw over zo´n 30% van het mondiale BNP, en in 1945 zelfs zoveel als 50% (!) van de welvaart die de wereld produceerde. Als een land over zulke astronomische welvaart beschikt dan kan het makkelijk kapitalen spenderen aan militair materieel en activiteiten om de vazalstaten te intimideren. Omgekeerd, naar gelang de welvaart van een land afneemt is het minder in staat om het meest formidabele leger ter wereld te onderhouden. Andere staten gaan steeds meer in staat zijn om in militair opzicht tegenwicht te bieden. Meerdere landen zijn immers economisch in opkomst. China is de VS zelfs voorbijgestreefd als land met ´s werelds grootste economie.

Bovendien is de raket-en stoorzendertechnologie van Rusland verder ontwikkeld dan die van de VS. Bovenal schijnt Rusland recentelijk grote stappen te hebben gemaakt op het gebied van de subversieve actie (indirect een regime omver werpen). Zo verkondigde de Russische Minister van Defensie op 27 februari in het Russische parlement dat Rusland heden ten dage eensgelijk de VS in staat is om kleurenrevoluties te organiseren (middels een misleide massa op ´democratische´ wijze een land overnemen).

Los van het feit dat het gezien haar dalende aandeel in het mondiale BNP steeds moeilijker wordt het best bewapende leger allertijden te onderhouden, en dat andere landen op militair gebied stappen maken, is de grootte van het defensiebudget van de VS nimmer evenredig vertaald in militaire overwinningen. Na de Tweede Wereldoorlog heeft de VS opvallend veel oorlogen verloren. De Vietnamoorlog voorop, de proxy-oorlog in Angola, de oorlog tegen de Somalische warlord Aideed, de tweede Irakoorlog (eindstand: er kwam een regering aan de macht die pro-Iran is). Vooralsnog kan de VS eveneens de proxy-oorlog contra Syrië niet winnen. Dan hadden we nog niets gezegd over het grootste Amerikaanse debacle uit de geschiedenis, de oorlog in Afghanistan. Na zestien jaar oorlogvoeren is geen van de gestelde doelstellingen gehaald. Niettegenstaande dat de VS meer geld in de Afghanistanoorlog heeft gestoken dan in het naoorlogse Marshallplan om Europa weer op de been te helpen. Het almachtige imperium kan haar oorlogen tegen de Taliban en verscheidene andere ´schurkengroepen´ nu al niet winnen. Dus hoe gaat dat aflopen als concurrerende mogendheden definitief hebben aangehaakt?

Vooralsnog schikt de VS in ieder geval haar Westerse vazalstaten af met haar overweldigende defensiebudget. Officieel staan die Europese vazalstaten te boek als bondgenoten, daarom is het des te opmerkelijker dat vooraanstaand geopolitiek strateeg van het imperium, Paul Wolfowitz, in 1992 op papier zette dat de Europese Unie de gevaarlijkste concurrent is van de VS en dat Washington het zowel politiek als economisch zou moeten vernietigen.

Washington lijkt momenteel inderdaad een poging te wagen om de EU economisch te vernietigen. De VS legde onlangs nieuwe sancties op aan Noord-Korea, Iran en Rusland. Volgens het internationale recht mag de VS aan landen sancties opleggen waar haar eigen burgers, bedrijven en instellingen aan gehouden zijn. Probleem is echter dat de wet die betreffende sancties regelt heel imperialistisch stelt dat alle landen van de wereld aan die sancties gebonden zijn. Dus ook de landen van de EU. Dit houdt in dat de Europese bedrijven die zwaar geïnvesteerd hebben in infrastructuur om Russisch gas te verkrijgen zoals Wintershall, E.O.N. Ruhrgas, N.V. Nederlandse Gasunie en Engie geruïneerd gaan worden.

Wedermaal, Europa is nog immer erg geïntimideerd door het Amerikaanse defensiebudget, want er werd erg tam gereageerd op de economische broedermoord van de Yankees. Ondanks het feit dat Washington zo maar een dusdanig ernstig energie probleem voor ze gecreëerd heeft dat het de economische doodsteek voor de EU kan betekenen, lijkt Europa gewillig als een lammetje naar de slachtbank te gaan waggelen. Slechts Duitsland heeft woedend gereageerd. De Russische president Poetin had dus blijkbaar gelijk toen hij zei dat de Europese bondgenoten van de VS in werkelijkheid geen bondgenoten zijn, maar vazalstaten. Dat plaatst ook de bevrijding van Europa in 1944/45 in een ander licht. Het is te hopen voor Europa dat het tijdig bij zinnen komt en zich niet laat meeslepen in de valstrik van het Anglo-Amerikaanse imperium. Onder het mom van sancties opleggen aan Rusland wordt Europa zoals bepleit door Wolfowitz wellicht toch nog economisch geringeloord door het aftakelende imperium.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

De bijna dood-ervaring van Zwarte muziek


Praktisch alle populaire muzieksoorten in de VS zijn gecreëerd door Afrikaanse Amerikanen. Dat houdt in dat Zwarte muziek eigenlijk een pleonasme is. Maar goed, sommige muzieksoorten worden (om wat voor reden dan ook) heden ten dage in mindere mate geassocieerd met Zwarte mensen, waardoor betreffende genres het bijvoeglijk naamwoord Zwart verloren hebben. Desalniettemin, hetgeen men Zwarte muziek noemt is vandaag de dag een wezenlijk part van de muziekindustrie. Dat legt ook bepaalde artiesten geen windeieren. Met name verschillende rappers staan op het punt om miljardair te worden, tot zover ze dat niet reeds zijn. Het valt nu wellicht nauwelijks voor te stellen, maar er is een tijd geweest dat Zwarte muziek op sterven na dood was. Zowel commercieel als artistiek, zoals onder meer Nelson George heeft gedocumenteerd…

Al Bell was een Zwarte producer die tevens gespecialiseerd was in promotie activiteiten, werkzaam bij Stax Records. Stax was een onafhankelijk label gespecialiseerd in Zwarte muziek. Echter, het was aanvankelijk niet in handen van Zwarte mensen. De oprichters waren de witte zakenlieden Jim Steward en Estelle Axton (broer en zus). Maar door de successen die Bell boekte voor Stax klom hij snel op in de hiërarchie en kwam uiteindelijk in de gelegenheid om het succesvolle label te kopen, welke kans hij met beide handen aangreep.

Onder leiding van Bell werd Stax zwaar gepoliticeerd. Het werd een Zwart bedrijf. Niet alleen slechts wat betreft het eigenaarschap, eveneens wat betreft de ideologie. Zo ging Bell zich actief inzetten om de economische positie van Zwart Amerika te verbeteren. Bell ging samenwerken met Jesse Jackson, op dat moment de ongetroonde opvolger van dr. Martin Luther King. Jackson´s filosofie dat grote bedrijven een verantwoordelijkheid hadden jegens de Zwarte gemeenschap, en dat die grote bedrijven die hun verantwoordelijkheid verzaakten om passende banen te verschaffen geboycot dienden te worden, sprak Bell ten zeerste aan. Reden voor Bell om gul fondsen over te maken aan Jackson´s organisatie PUSH. Tevens zou de staf van Stax zowel de naam als het originele logo van PUSH ontworpen hebben.

Ook organiseerde en financierde Bell het grootse Wattstax festival te Los Angeles ter ondersteunding van het noodlijdende Watts Summer Festival, een festival dat na de beruchte Watts opstand was ontstaan. Alle belangrijke artiesten van Stax traden op. Nooit eerder had een platenmaatschappij zoveel tijd, geld en werk verricht om een Zwarte gemeenschap te ondersteunen.

De mainstream platenmaatschappijen hadden inmiddels weet gekregen van de groei en bloei van de Zwarte Amerikaanse muziekindustrie en gingen onderzoeken hoe zij ook van die taart mee konden gaan smullen. In de zomer van 1971 ontvingen verscheidene betrokkenen in dat deel van de muziekindustrie dat gespecialiseerd was in Zwarte muziek telefoontjes van Harvard University Business School. Zij voelden zich zeer vereerd, en zagen het als progressie dat zelfs het prestigieuze Harvard onderzoek kwam doen naar Zwarte muziek. Men besefte echter niet dat men ´Columbus´ met open armen had binnengehaald. CBS had nl. speciaal de Harvard University Business School ingehuurd om te onderzoeken hoe de markt in Afrikaans-Amerikaanse muziek het efficiëntste veroverd kon worden.

Inmiddels was de politiek bewuste zakenman Al Bell juist in onoverkomelijke problemen gekomen door in zee te gaan met datzelfde CBS. Bell had een distributie deal gesloten met CBS, maar omdat CBS platen en winsten achterhield kon Stax haar schuld aan de bank niet voldoen. Dit had het faillissement van Stax tot gevolg. Bovendien werd Bell aangeklaagd wegens fraude, maar uiteindelijk volledig vrijgesproken. Doch zijn naam was wel ernstig beschadigd. Het duurde jaren voordat Bell weer een positie gegund werd in de muziekindustrie.

Atlantic, Motown en Stax waren de burchten die iedereen die de Zwarte muziekindustrie wilde veroveren moest nemen. Maar nadat platenbons Al Bell van Stax als voorbeeld was gesteld verliep de verovering van de Zwarte muziekindustrie gladjes. Harvard had onder meer aanbevolen om warme banden met Zwarte radiostations te ontwikkelen, want dat zou de sleutel zijn tot top 40 hits. Er werden speciaal Zwarte promoters ingehuurd om Zwarte muziek te komen promoten onder witte controle (omdat witte promoters weerzin opriepen bij de Zwarte radiostations). Beroemde Zwarte artiesten werden weggekaapt bij de Zwarte labels, en hun muziek gecommercialiseerd om een crossover mogelijk te maken. In de praktijk hield dat doorgaans in dat ze een paar platen mochten maken en vervolgens werden genegeerd. Het werd blijkbaar goedkoper geacht om een blik open te trekken en een reeks nieuwe artiesten te droppen. Ter illustratie: In 1971 had CBS slechts twee Zwarte artiesten in haar portfolio, maar in 1980 zoveel als 125 (!).

De overname van de Zwarte muziekindustrie door de grote labels in de jaren ´70 leidde dus op een haar na tot de vernietiging van r&b. Van de veertien nummers die in 1983 op één stonden in de Black chart, haalde slechts eentje de pop top tien. Zowel het grote witte publiek als een deel van het Zwarte publiek keerde zich af van de gecommercialiseerde, ontzielde muziek gespeeld door inwisselbare artiesten. Slechts talent van de buitencategorie zoals Michael Jackson en Prince hield zich staande. Bovenal raakte zelfs de erkende Zwarte kapitalist Berry Gordon zijn volprezen Motown label kwijt aan het grote, witte kapitaal. De opkomst van Hip-Hop (en nieuwe, door Hip-Hop beïnvloede r&b) redde uiteindelijk op wonderbaarlijke wijze de op sterven na dood zijnde Zwarte muziekindustrie. Te gecommercialiseerde muziek bleek niet te werken. Muziek uit het hart duurde toch het langst.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Xenofobie of genocide?


Wetenschappers hebben een oplossing gevonden voor de overbevolking op het Caribische eiland Saba. De overbevolking van muggen wel te verstaan. Wetenschappers zijn erin geslaagd muggen dusdanig genetisch te modificeren dat ze vrijwel alleen mannelijk nageslacht kunnen krijgen. De genetisch gemodificeerde muggen beschikken over een speciaal enzym dat het DNA van het vrouwelijk x-chromosoom grotendeels vernielt tijdens de productie van sperma. Als er geen vrouwtjes meer geboren worden houdt dit in dat de malariamug op Saba binnen een paar generaties uitsterft. Dat zou een grote zegen betekenen voor de menselijke bevolking van Saba.

Eveneens kwam onlangs in het nieuws dat de mensheid wellicht hetzelfde lot beschoren is als de malariamug te Saba. Uit bijna 200 studies is gebleken dat de spermaproductie van mannen in de Westerse wereld gehalveerd is in minder dan 40 jaar tijd. Als kanttekening moet wel geplaatst worden dat dezelfde trend niet gesignaleerd is in Zuid-Amerika, Azië en Afrika, maar dat zou mede te verklaren zijn uit het feit dat op die continenten veel minder onderzoek is gedaan. Vanwege de geringe data zouden wetenschappers nog geen conclusies kunnen trekken aangaande die continenten.

De PVV lijkt inmiddels zijn pijlenregen verschoven te hebben van de islam naar Afrika. Volgens sommige rapporten zullen er in 2050 meer dan 2 miljard mensen in Afrika resideren. Geert vreest dat een tsunami van Afrikaanse immigranten de huidige bevolking van Europa zal gaan vervangen. Je zou haast gaan denken dat wijlen dr. Welsing de PVV die woorden in de mond gelegd had want ze conformeren precies met haar omschrijving van racisme.

Doch niet slechts Wilders vreest een explosieve groei van de bevolking van de niet-Westerse wereld. De elite van het Anglo-Amerikaanse imperium is al lange tijd geobsedeerd door population control. Eensgelijk wetenschappers trachten de malariamug op Saba te reduceren trachten de globalisten reeds decennia de wereldbevolking in sterke mate te reduceren. Dan gaat het om de wereldbevolking in het algemeen, maar het niet-Westerse deel daarvan in het bijzonder. Tekenend voor deze obsessie was natuurlijk de beruchte uitspraak van de Britse prins Philip (de man van koningin Elizabeth) dat mocht hij gereïncarneerd worden hij terug wil komen als een dodelijk virus om een bijdrage te kunnen leveren aan de oplossing van de overbevolking.

Het wordt ook steeds bekender dat Bill Gates onder valse voorwendselen miljarden steekt in liefdadigheid. Gates steekt nl. ook erg veel geld in de GMO-voedselindustrie, farmaceutische bedrijven (die weigeren voor niet-Westerse landen betaalbare medicijnen op de markt te brengen) en dubieuze vaccinatieprogramma´s. Maar in het algemeen is het zo dat het Anglo-Amerikaanse imperium slechts ontwikkelingshulp verschaft onder de voorwaarde dat er serieus beleid wordt gemaakt van geboortebeperking.

Hoe dan ook, vooralsnog lijkt Afrika de synthetische rampspoed te weerstaan. Alle voorspellingen van doemdenkers (of zijn het wensdenkers?) ten spijt dat Afrika te zijner tijd uit zou gaan sterven aan AIDS, hongersnood, armoede, oorlog, of wat allemaal voor Bijbels aandoende plagen niet meer, lijken zoals de kaarten er nu voor liggen 100% anders uit te gaan pakken. Als we de PVV en consorten mogen geloven dan zijn de huidige demografische ontwikkelingen in Afrika momenteel dus zelfs een grotere bedreiging dan de 5e eeuwse Hunnen voor het voortbestaan van de Westerse mens. De zionistische PVV vertolkt hiermee ironisch genoeg de mening van een hele beweging van rechtse complotdenkers dat massa-immigratie een vooropgezet plan is van de zionistische elite om de Westerse mens te vernietigen.

Het ziet er dus naar uit dat Bill Gates en consorten hun geld in een bodemloze put hebben gedonderd aangezien hun neomalthusiaanse agenda lijkt te falen. Al moeten er niet te vroeg definitieve conclusies getrokken worden aangezien we niet exact weten hoe de zaken er precies voor staan. We weten zoals gezegd niet goed of de spermaproductie van niet-Westerse mannen net zo hard daalt als dat van Westerse mannen. Ook weten we niet waarom de spermaproductie van Westerse mannen zo dramatisch snel afneemt. Vindt die afname plaats om organische of om synthetische redenen?

Om in te haken op de eventuele organische redenen, 98% van de dieren die ooit op aarde geleefd hebben zijn uitgestorven. Zou dat wellicht komen omdat diersoorten eensgelijk individuele dieren een beperkte levensduur hebben? Heeft moeder natuur bepaald dat het nu de beurt is aan de (Westerse) mens om afscheid te nemen van het faunarijk?

De synthetische redenen refereren weer aan de neomalthusiaanse agenda van het Anglo-Amerikaanse imperium. Als we het goed begrijpen wordt het voortbestaan van de Westerse mens dus momenteel van binnenuit ernstiger bedreigd dan van buitenaf. Dat houdt in dat zelfs al mocht het Pan-Europese netwerk van xenofobische politici erin slagen de immigratie vanuit niet-Westerse landen voor 100% tot staan te brengen het alles behalve zeker is dat de Westerse mens het lot van de malariamug op Saba kan ontlopen.

Wellicht is het probleem dat het netwerk van xenofobische politici sinds de jaren ´30 aankaart juist de oplossing. Adolf Hitler klaagde in de jaren ´20 al steen en been dat het internationale joodse beurskapitaal de %@?& naar de oevers van de Rijn had gebracht: de heimat van de Ariër nota bene! Die aanklacht is momenteel haast nog net zo actueel als bijna honderd jaar geleden. Niettegenstaande dat uiteindelijk zelfs xenofoben en racisten wensen dat het land waarin zij vertoeven draaiende blijft. Om daar invulling aan te kunnen blijven geven moet wellicht in de toekomst de ouderwetse lebensraum traum worden omgekeerd.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Natiedeformering


Nationale geschiedenis is voor ieder volk van wezenlijk belang omdat het wellicht wel het belangrijkste instrument is ter bevordering van de natievorming. Zonder succesvolle natievorming hangt een volk als los zand aan elkaar en kan het niet functioneren als zodanig, met alle sociale, economische, psychologische en politieke gevolgen van dien. Echter, wil de nationale geschiedenis haar doel dienen dan moet de natie waarvoor het bestemd is er ook enige trots uit kunnen ontlenen. Dat houdt in dat er ook een aantal helden naar voren moeten worden geschoven. Of met andere woorden, bij een eventueel gebrek aan waarachtige helden wordt er doorgaans niet voor geschroomd om een paar schurken met een sopje te fatsoeneren om ze vervolgens op een voetstuk te zetten.

Nationale geschiedenis kan overigens net zo goed aangewend worden om het natievormingsproces te frustreren. Het is net zo goed een instrument om een volk te demoraliseren. Dit is per definitie gebeurd met gekolonialiseerde volkeren. Zij krijgen van de kolonisator een (nationale) geschiedenis voorgeschoteld die de kolonialistische verhoudingen legitimeert. In synopsis komt die geïnstrumentaliseerde geschiedenis erop neer dat de kolonisator alles kan en de gekolonialiseerde helemaal niets. Eindresultaat is dat de gekolonialiseerden geen vuist kunnen maken contra de kolonisator en de kolonisator juist zeer dankbaar is voor bewezen diensten: hen in contact brengen met de superieure Westerse beschaving.

Nederland heeft met succes de bevolking van haar (voormalige) overzeese rijksdelen in het Caribisch gebied gehersenspoeld met een gekolonialiseerde (nationale) geschiedenis. Met name de mensen van Afrikaanse afkomst zijn gaan geloven dat hun voorouders uit een continent kwamen dat slechts bewoond werd door kannibalistische woestelingen die totaal geen benul hadden van zaken als wijsbegeerte en wetenschap en geen godsdienst beleden maar afgoderij. Tot op de dag van vandaag schreeuwen Surinaamse intellectuelen op de nationale Nederlandse tv van de daken dat de slavernij een zege was, omdat men anders zo´n zielige Afrikaan was geweest ergens in Ghana of Soedan.

Naast de mythe dat de geschiedenis van de Zwarte mens aanvangt bij de slavernij is wel het psychologisch meest schadelijke dogma dat het kolonialistische onderwijssysteem heeft verspreid het verhaal dat Afrikanen de enige mensen in de hele wereldgeschiedenis zijn geweest die elkaar verkocht hebben aan derden. Want dat is het enige wat de gemiddelde Caribische persoon weet van het prékoloniale Afrika. De psychologische uitwerking van dit dogma is dat menig Caribisch persoon in ieder persoon die op hem lijkt een judas meent te herkennen. Als je graag judassen wilt zien dan ga je ze ook zien, waardoor het inferno van de self-fulfilling prophesy intreedt.

Hoe kan dit mechanisme doorbroken worden? Ten eerste moeten de Caribische intellectuelen eens verder gaan leren kijken dan hun neus lang is, en de wereldgeschiedenis gaan bestuderen. Want als ze dat gaan doen dan komen ze erachter dat Afrikanen geenszins uniek zijn, maar dat over de ganse wereld allerlei volkeren elkaar hebben verkocht voor een grijpstuiver zodra de kans zich voordeed.

Zo ontstond er na de afschaffing van de trans-Atlantische slavenhandel een levendige handel in Chinezen. De Engelsen noemden deze handel in Chinezen the pig trade (ter onderscheiding van de opiumhandel die tegelijkertijd plaatsvond). Over de hele wereld werden Chinezen enige tijd gebruikt als alternatief voor slaafgemaakte Afrikanen. Het waren Chinezen die hun eigen landgenoten massaal kidnapten en vervolgens verkochten aan Westerlingen. Zodoende is de term Shanghaied in de Engelse taal terecht gekomen. Elders hebben we erop gewezen dat de meeste slavenhalers van Algiers die Europeanen massaal tot slaaf hebben gemaakt in werkelijkheid grotendeels overgelopen Europeanen waren, en dat de Joden vooral elkaar verkocht hebben aan de nazi´s tijdens de oorlog, etc.

De reden waarom de kolonisator er haast met geweld inramde bij de Caribische schooljeugd dat Afrikanen het enige volk in de geschiedenis van de mensheid was dat elkaar verkocht heeft aan buitenstaanders is evident. Zodoende zijn de mensen afkomstig van de (voormalige) overzeese Nederlandse rijksdelen in het Caribisch gebied belast met een perceptie van hun geschiedenis die door verraders is onteerd en helden ontbeert. Het behoeft absoluut geen betoog dat betreffende kolonialistische perceptie fnuikend is voor de natievorming. Zolang de huidige autoriteiten van de (voormalige) overzeese gewesten verzuimen de geschiedenis drastisch te laten herschrijven (plus nog een aantal gerelateerde maatregelen) zal de kolonialistische geest het ´ongrijpbare´ element blijven dat de ontwikkeling van de (voormalige) overzeese gewesten frustreert. Eensgelijk docering van de nationale geschiedenis bijdraagt aan de natievorming van onafhankelijke landen, draagt de kolonialistische geschiedenis bij tot de natiedeformering.

Dan komen we op het volgende. Er wordt de laatste jaren vaak gepleit voor de docering van het Nederlandse slavernijverleden op school, meer subsidies naar instituten die het slavernijverleden omarmen, stichting van een nationaal slavernij museum etc. Doch zelfs als de witte machtsstructuur al die eisen honoreert is de kans alles behalve denkbeeldig dat achteraf zal blijken dat de Afrikaans Caribische bevolking van Nederland van de regen in de drup geholpen is. De Nederlandse staat heeft belang bij een officiële nationale geschiedenis die de natievorming bevordert. Vindt de Nederlandse overheid een epoque waarin witte Nederlanders niet de helden maar de schurken zijn wel bevorderend voor de natievorming? Oftewel, zonder duidelijk actieplan zal de gebruikelijke kolonialistische propaganda waarmee Caribisch Nederland van oudsher geïndoctrineerd is van stal worden gehaald onder auspiciën van de leerlingen van professor emeritus P.C. Emmer. Wat de Nederlanders van Afrikaans Caribische afkomst betreft, op hen zal deze propaganda een verdere natiedeformerende uitwerking hebben…

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Racisme, retoriek en rechtspraak


Artikel 1 van de Nederlandse grondwet verbiedt zoals bekend iedere vorm van discriminatie, en draagt bij tot het imago van Nederland als tolerant land. Maar de praktijk wijst telkenmale opnieuw uit dat de racisten residerend in de polder 1001 en manieren hebben om het beroemde primaire artikel te ontduiken. Rapport na rapport verschijnt waaruit blijkt dat racisme weelderig tiert als onkruid in de polder. Zo is recentelijk nog op een rijtje gezet door onderzoekers van de VU dat een witte Nederlander met een strafblad meer kans maakt op een sollicitatiegesprek dan een persoon zonder strafblad maar met een migratieachtergrond. Politiek Den Haag speelde als vanouds compleet verbijsterd te zijn van de getrokken conclusies. Doch morgen is er weer een dag en alles zal blijven zoals het was. Aldus gaat men het nieuwste wapenfeit van een lange traditie van racisme in 031 met oude retoriek te lijf ter behoud van het politieke lijf.

Onlangs werd nog een Zuid-Afrikaanse vrouw behorend tot de entourage van de beroemde kunstenares Zanele Muholi letterlijk uit het Airbnb huis van voormalig GroenLinks voorlichtster Anita de Horde te Amsterdam gegooid. Ondanks dat de tragische gebeurtenis plaatsvond onder racistische toejegingen van de dader was het sentiment in Nederland dat het gebruik van geweld wellicht af te keuren viel, maar dat het niets met racisme van doen had. De gemiddelde Nederlander erkent racisme blijkbaar pas bij aantoonbare betrokkenheid van de Ku Klux Klan: zolang de KKK geen officiële afdeling opent in Nederland en mensen gaat lynchen op straat zal racisme gebagatelliseerd blijven worden.

Het racisme in Nederland wordt zelfs zonder blikken of blozen feestelijk aangekleed. Want is het Sinterklaasfeest nu een Nederlandse traditie, of staat het symbool voor een lange traditie van racisme in de Nederlanden? Activisten pleiten al langere tijd voor een beschaafde aanpassing van het Sinterklaasfeest maar daarmee gaan ze voorbij aan het feit dat Sinterklaas beslist geen kinderfeest is, maar racistische indoctrinatie gecamoufleerd als kinderfeest. Zwarte piet is zelfs belangrijker dan Sinterklaas in de zin dat de Sint zwarte piet nodig heeft om zijn superioriteit gebaseerd op huidskleur aan te relativeren.

Merkwaardig genoeg blijft Nederland zichzelf gaarne zien als een land waar racisme een te verwaarlozen factor is, ondanks dat de wereld de stuitende racistische reacties en acties heeft ervaren van Neerlands pers, publiek, politie en politiek op anti-zwartepietactivisme. We aanschouwden de blinde haat op de gezichten van de politieagenten in Rotterdam die anti-zwartepietactivisten te lijf gingen. Hetgeen in het verlengde ligt van een eerder incident waarbij gans de wereld kon zien hoe een vooraanstaand anti-zwartepietactivist op straat mishandeld werd door de moderne slave patrol. Echter, tot grote hilariteit van menigeen draaide de politie het om en beschuldigde de betreffende activist ervan een politieagent gekastijd te hebben.

Maar het bleek toch geen tijdreizende 1 april grap te zijn. De aantijging was bloedserieus en er kwam een rechtszaak. Directe gevolg hiervan was dat de activist in kwestie onmiddellijk zijn baan verloor in de beveiliging. In eerste aanleg werd de prominente activist nog vrijgesproken maar in hoger beroep heeft het OM dus alsnog het gram gehaald voor de zwarte piet gestapo. De publiekelijk mishandelde activist dient nu voor € 500 in de buidel te tasten om een rammende en drammende diender te compenseren (plus nog eens € 500 voorwaardelijk boete). Dit alles terwijl men gezien de overtuigende beelden zou mogen verwachten dat de activist na zijn fysieke incasseren van de politie en verlies van broodwinning nu financieel van de politie zou mogen gaan incasseren in de vorm van een schadevergoeding. En de agenten een schorsing als boetedoening.

Anderzijds kan de veroordeling van de prominente activist weer gezien worden als de voortzetting van een traditie van bovenwettelijkheid van de politie te lande. Herinneren we ons de zaak Mitch Henriquez nog? De man werd door vijf politieagenten dusdanig hardhandig gearresteerd dat het zijn dood tot gevolg had. Geen van de vijf dienders heeft de zak gehad en slechts twee worden er door het OM vervolgd. Maar inmiddels is de zaak uitgesteld omdat de advocaten van de agenten claimen dat Henriquez niet overleden is aan het door hen toegepaste geweld.

Alhoewel de rechter nog uitspraak moet doen in de zaak Henriquez lijkt het haast wel dat het Nederlandse rechtssysteem zich optrekt aan het Amerikaanse, waar de ene na de andere racistische agent vrijuit gaat voor het vermoorden van onschuldige Zwarte mensen. Want in de zaak Henriguez zijn er sowieso reeds drie agenten vrijuit gegaan.

De vraag is ook, hoe objectief is de Nederlandse rechter en het OM? Een Nederlandse magistraat is geworteld in de Nederlandse maatschappij, dus is het onvermijdelijk dat de gemiddelde Nederlandse rechter met de paplepel geïndoctrineerd is met de traditie van racisme gecamoufleerd in een kinderfeest. Wellicht schminkt menig rechter zelf zijn of haar gezicht Zwart op 5 december of doet als schijnheilig man een tabbert an. Daarnaast moet gezien de inherent hechte relatie tussen het OM en het politieapparaat de vraag opgeworpen worden of het OM wel de juiste instantie is om haar eigen handen en voeten (het politieapparaat) te vervolgen. Eigenlijk zou er een apart, onafhankelijk aanklagingsorgaan moeten zijn die over zaken gaat waar de politie bij betrokken is om de onafhankelijke rechtspraak te waarborgen. Want vooralsnog is de stand van zaken helaas nog immer: “You was put here to protect us, but who protect us from you?”

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

De erfenis van Prodigy


Prodigy vormde samen met Havoc de New Yorkse rapgroep Mobb Deep, een act die gezien wordt als gezichtsbepalend. Prodigy werd geboren in Hempsted N.Y., te Long Island. Hij kwam uit een zeer muzikale familie, zo was zijn grootvader de bekende jazzmuzikant Buddy Johnson en zijn oudoom Keg Johnson was trombonist. Vader Budd Johnson was lid van doowopgroep The Chanter en moeder Fatima Francis Collins Johnson was weer lid van r&b groep The Crystals. Muziek zat dus simpelweg in het DNA van Prodigy. Los van het voorgaande, betovergrootvader William Jefferson White was de stichter van de beroemde historisch Zwarte topuniversiteit Morehouse College.

Prodigy bezocht Manhattan´s High School of Art & Design alwaar hij Havoc ontmoette en samen met laatstgenoemde de rapgroep Poetical Prophets in het leven riep. Maar al snel werd de naam veranderd in Mobb Deep. Ze maakten demo´s en die demo´s kwamen in 1992 ook Hip-Hopjournalist Matt Life ter ore die erover schreef in zijn veel gelezen Unsight Hype column in het destijds gezaghebbende tijdschrift The Source. De leden van Mobb Deep waren nog erg jong, maar door de publiciteit verschaft middels The Source verkreeg Mobb Deep desondanks een platencontract bij 4th & Bway.

In 1993 verscheen Mobb Deep´s debuutalbum Juvenile Hell. Echter, begin jaren ´90 ging het commercieel niet goed met de New Yorkse rapmuziekindustrie. New York werd overschaduwd door de West Coast, dat miljoenen platen verkocht. Ook Mobb Deep deelde in de commerciële malaise: hun debuutalbum flopte met als gevolg dat 4th & Bway het contract van Mobb Deep verscheurde. Desalniettemin, Mobb Deep had bij 4th & Bway de kans gekregen en gegrepen om de ins en outs te leren van het produceren van rapmuziek.

Mobb Deep verhuisde naar Loud Records alwaar het praktisch artistieke vrijheid verkreeg. Zo mochten ze hun album The Infamous grotendeels zelf produceren en dat pakte uitstekend uit want het resultaat was een klassiek album. Mobb Deep bleek razendsnel de kunst van het produceren onder de knie te hebben gekregen. Bovenal, Mobb Deep rapte met gevoel voor detail over het harde straatleven in Queensbridge New York en dat ging er bij hun doelgroep in als koek. In de daarop volgende jaren volgden Hell on Earth (1996) en Murda Muzik (1999). Met betreffende artistieke successen ontpopte Mobb Deep zich tot het gezicht van de New Yorkse Hip-Hop. Mobb Deep zou in totaal acht albums uitbrengen.

Dat Mobb Deep als New Yorkse rapgroep alsnog kon doorbreken kwam mede dankzij de uitstraling van het nieuwe rapfenomeen Biggie Smalls. Vrijwel onmiddellijk na de release van thhe king of New York´s eerste album begon de ganse New Yorkse rapscene mee te liften op dienz succes. Binnen een jaar ontvingen meer dan tien New Yorkse rap acts voor de eerste maal gouden of platina platen. Eén daarvan was Mobb Deep.

Mobb Deep werd een hoofdrolspeler in de rapoorlog tussen de west-en oostkust. Tha Dogg Pound bracht het provocerende New York, New York uit. Dit zette kwaad bloed in the apple en in samenwerking met Capone-N-Noreaga en Tragedy Khadafi antwoordde Mobb Deep met LA, LA . Hierop refereerde 2Pac tegen het einde van Hit ´m Up duidelijk aan de sikkelcelanemie waaraan Prodigy zijn hele leven heeft geleden. Mobb Deep diste 2Pac weer met Drop a Gem on ´M, dat ongelukkigerwijs pas uitkwam na de moord op 2Pac.

In 2007 ging Prodigy drieëneenhalf jaar de lik in wegens verboden wapenbezit. Alhoewel hij naar eigen zeggen reeds langere tijd bewust was van bepaalde duistere zaken die spelen kwam Prodigy in de gevangenis echt tot bezinning. Hij ging zich verder verdiepen in zaken als occulte geheime organisaties die achter de schermen de wereld in het algemeen eronder houdt, maar Zwarte mensen in het bijzonder. Mainstream rappers als Jay Z zouden—alhoewel ze aantoonbaar beter wisten—hun ziel letterlijk verkocht hebben aan de duivel in ruil voor roem en rijkdom. Prodigy bracht naar buiten dat de zogenaamde illuminati een diepe vinger in de pap heeft in de rapmuziekindustrie en het misbruikt om de hoofden en harten van het volk te manipuleren.

Zo evolueerde Prodigy à la Malcolm X. In het geval van Prodigy van een ordinaire gangsta rapper tot bestrijder van de New World Order. De invloed van Prodigy op hardcore Hip-Hopfans is groot. Gezegd is wel dat de huidige obsessie die Hip-Hop zou hebben met machtige occulte organisaties grotendeels terug te voeren valt tot de bewustwording van Prodigy. Zo durfde Prodigy Barack Obama te dissen in een tijd dat praktisch iedere rapper overtuigd obamofiel was. Prodigy´s laatste album droeg de alleszeggende titel The Hegelian Dialectic. Betreffend album is inhoudelijk lichtmijlen verwijderd van tracks als Shook Ones, alhoewel, onder de geheime machthebbers zal er wellicht ook niet zoiets zijn als ´halfway crooks´.

Net als zijn beroemde grootvader Buddy Johnson leed Prodigy dus aan sikkelcelanemie. Op 20 juni 2017 maakte Prodigy, één der invloedrijkste rappers die er was, zijn transitie. Gebleken is dat Hip-Hop zowel aangewend kan worden om mensen in slaap te sussen als om mensen bewust te maken. Met laatstgenoemde missie was Prodigy behoorlijk succesvol de laatste jaren, en dat heeft geleid tot speculaties. Het is in beginsel heel goed mogelijk dat Prodigy eensgelijk zijn grootvader gestorven is aan sikkelcelanemie. Tegelijkertijd vindt menigeen het wel erg toevallig dat Prodigy uitgerekend na de release van zijn nietsverhullende album The Hegelian Dialecctic het tijdige voor het eeuwige in moest ruilen…

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment