Democratie of propagandacratie?


Er werd wereldwijd een zucht van verlichting geslaakt toen Madam Le Pen electoraal de toegang tot het Élysée werd ontzegd. Hiermee zou vrijheid, gelijkheid en broederschap opnieuw getriomfeerd hebben over het fascisme. Gevreesd werd dat Trump´s collega blondjes in Europa mee zouden liften op zijn succes. Doch de mondiale fascistische opmars lijkt voorlopig gekeerd. Eerder moest collega Wilders al bakzeil halen in Nederland. Ondanks dat hij de gedoodverfde winnaar was van Neerlands electorale proces. Maar een ondiplomatieke list van zittend premier Rutte ten koste van Turkije bleek de ultieme game changer in de verkiezingsstrijd contra blond. Nu bleek eveneens Le Pen voor de Franse kiezer te blond.

De Bastille der fascisme werd met succes bestormd en vrijheid, gelijkheid en broederschap ´triomfeerden´. Het politieke fiasco van de Franse Weimar republiek ten spijt. De vorige president behoorde in theorie tot de linkerkant van het politieke spectrum, doch was in de praktijk evident een marionet van de speculantenoligarchie. Maar de dijk brak door en Hollande´s politieke geloofwaardigheid liep compleet onder water. Door zijn neoliberale beleid werd Hollande net zo populair als de fiscus. Zodoende gunde hij de eer maar aan zichzelf en stelde zich niet eens meer verkiesbaar voor een tweede termijn om zijn karwei af te maken.

Wie moest het karwei dan wel afmaken? Het begon er steeds meer op te lijken dat Le Pen junior de uitverkorene zou worden. Zou zij het karwei dat haar vader decennia geleden was aangevangen af gaan maken? Maar haar uitstraling bleek uiteindelijk toch te fascistisch. Leek, want de negatieve beeldvorming ten spijt zijn heden ten dage verschillende pundits om: ze hebben aangegeven dat er aan het hedendaagse Front National olv Marine Le Pen weinig fascisme meer kleeft. Dat ze een partij leidt als alle anderen. Goed, ze wil de immigratie sterk imperken, maar dat zou in het huidige Europa beslist niet meer te kwalificeren zijn als een extremistisch voornemen. Sterker nog, Le Pen zou een goed programma hebben voor de gewone man. De traditionele achterban van links zou om die reden grotendeels overgelopen zijn naar Le Pen. Vooral omdat ze tegen neoliberale globalisering is. Dat houdt in dat ze uit zowel de EU als de NAVO wil stappen. Bovendien wil ze de franc weer invoeren als nationale munteenheid. Door de neoliberale globalisering zouden gigantisch veel banen in Frankrijk verloren gaan, en die boodschap sprak velen aan.

Wat Le Pen er natuurlijk niet bij zei is dat Frankrijk zelf een aasgier is die het hoofd boven water houdt bij de gratie van de exploitatie van haar (voormalige) Afrikaanse koloniën. Dramatischer nog, Le Pen heeft met droge ogen beweerd dat het Franse kolonialisme veel goeds gebracht heeft aan de plaatselijke bevolking. Hetgeen toch de vraag opwerpt of de nieuwe Le Pen zichzelf daadwerkelijk bevrijd heeft van fascisme. Want dat Le Pen populair is bij de gewone man verschoont haar opzich natuurlijk niet van fascisme, aangezien fascisme per definitie eerst wortel schiet bij het proletariaat (ook al wordt het stiekem gefinancierd van bovenaf). Hoe dan ook, de boodschap van de mainstream media dat Le Pen fascistisch is heeft beklijfd bij de Franse kiezer die pardoes een bankier tot president koos om hem te redden uit de klauwen van het fascisme.

De hamvraag is en blijf echter, kan de nieuwe president van Frankrijk daadwerkelijk over water lopen? Als we de mainstream media zouden geloven dan kan hij dat. Net zoals diezelfde media de wereld deed geloven dat Obama water in wijn kon veranderen. De feiten zijn helaas dat aartsengel Macron een jaar geleden door de speculanten zo maar uit de hoge hoed is getoverd als laatste troef om wat Frankrijk betreft hun neoliberale globaliseringsproject te redden. En dat is dus glansrijk gelukt. Eens te meer is hiermee het bewijs geleverd dat de wonderen de wereld niet uit zijn.

Macron was eerder minister in het kabinet van de hopeloos mislukte president Hollande. Rothschild bankier Macron was minister van Economische Zaken en wist er een aantal wetten door te krijgen die zeer in het nadeel waren van de werknemers. Maar wat hem betreft ging het alles behalve ver genoeg. Toen het niet lukte om nog hardere wetgeving ondertekend te krijgen besloot hij de benen te nemen. Niemand kan daarom verbaasd zijn als de neoliberale bankierslieveling Macron het de gewone man nog veel moeilijker gaat maken dan Hollande.

De pers heeft het wedermaal geflikt. Iemand uit het rampkamp Hollande mag nu in het Élysée de bloemetjes buiten gaan zetten. Een man die een veel grotere hardcore neoliberaal is dan Hollande himself. Eens te meer is gebleken hoe manipuleerbaar de Westerse democratie is. Keer op keer blijkt maar weer hoe kneedbaar de ʽvrije keuzeʼ van het volk is. Het Franse volk is er unaniem over eens dat het presidentschap van Hollande rampzalig was, maar ipv definitief af te rekenen met de neoliberale agenda van Hollande kiest het volk de overtreffende trap van Hollande. Op één of andere manier is men erin geslaagd Macron te presenteren als een outsider, maar hoe kan iemand die in 2014 de Bilderberg conferentie bezocht, zich gesteund weet door de familie Rothschild, alle bedrijven van de CAC40 (index van de Parijse beurs), en de mainstream pers nu een outsider zijn? Verkiezingen lijken steeds vaker uit te maken dat volkeren zowel geen verstand als geen vrije wil hebben. Er is geen democratie maar propagandacratie.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Wereldoorlog propaganda

.
Volgens de consensus in het Westen was Adolf Hitler de grootste schoft uit de wereld-geschiedenis. Dat der Adolf heel moeilijk mee kan dingen om de fairplay cup van de wereldgeschiedenis staat buiten kijf. Want de auteur van Mein Kampf heeft zich inderdaad gedragen als de vleesgeworden duivel. Desalniettemin moet het publiek gaan beseffen dat Hitler mede continu onder het vergrootglas wordt gelegd om de aandacht af te leiden van andere duivels. Eensgelijk der Adolf kwamen zij uit Europa, maar in tegenstelling tot snorremans hadden zij hun werkveld verlegd naar de geografie buiten Europa. De veel grotere attentie die historici en media aan Hitler spenderen dan aan die andere schoften suggereert wrang genoeg dat betreffenden stiekem toch vinden dat der Adolf gelijk had: het leven van de mensen buiten Europa is blijkbaar minder waard.

Los van het voorgaande, Hitler behoort zonder twijfel tot de grootste duivels die los gegaan zijn op het Europese continent. Met de kanttekening dat hij niet op zichzelf stond. Hij was een Frankensteinmonster die uiteindelijk door de verschillende docters Frankenstein die hem gecreëerd hebben te nauwer nood weer is vernietigd. Vervolgens zijn diezelfde doctor Frankensteins zichzelf de hemel in gaan prijzen voor hun goddelijke strijd tegen de duivel…

De heersers in Londen zagen vanaf het prille begin Hitler als een grote kans. De Britten wilden nl. ten koste van alles een verbond tussen Duitsland en de Sovjet-Unie voorkomen. Hitler is altijd heel duidelijk geweest over wat hij van de communisten en de Slavische volkeren vond, dus, zo redeneerde men, met Hitler aan de macht in Duitsland is het onmogelijk dat de Duitsers en de Sovjets ooit de polonaise zullen dansen, dus laten we hem vooral aan de macht helpen. Want dan komt er gegarandeerd een nieuwe oorlog tussen onze beide vijanden: laat ze elkaar uitputten en vernietigen zodat wij zonder een schot te lossen onze wereldheerschappij kunnen bestendigen.

De Sovjets hadden iets vergelijkbaars in gedachte. In Mein Kampf geeft Hitler aan woedend te zijn over het Verdrag van Versaille, en schrijft hij dat een nieuwe oorlog met Frankrijk onvermijdelijk is. De Russen hadden iets van, Hitler houdt wellicht niet van ons, maar hij wil vooral afrekenen met de geallieerden vanwege Versaille. Laat Duitsland en de geallieerden elkaar vooral vernietigen in een oorlog. Als ze elkaar eenmaal al rollebollend vernietigd hebben dan is het een fluitje van een cent om met ons machtige Rode Leger vervolgens gans Europa onder de voet te lopen!

Zodoende was de democratische Weimar republiek gedoemd. Na de Eerste Wereldoorlog moest het een schadevergoeding betalen van $132 miljard. Maar dat lukte niet omdat het Duitsland vervolgens onmogelijk werd gemaakt om een handelsoverschot op te bouwen. Zo voerde Engeland bijvoorbeeld een invoerheffing in van 26% op Duitse producten.

De nazi´s zijn vanaf het prille begin op alle mogelijke manieren ondersteund vanuit de Angelsaksische wereld. Ideologisch, met fondsen, met hoogwaardige technische kennis, etc. De Amerikaanse eugenetica beweging verschafte de ideologie, de Anglo-Amerikaanse bankwereld de fondsen, en erkende multinationals als Standard Oil, General Motors, Ford, ITT, zorgden direct danwel indirect middels hun grootschalige investeringen in Nazi-Duitsland dat de Nazi´s hoogwaardige technische kennis in handen kregen dat hen in staat stelde een moderne oorlog te voeren.

Anderzijds, de Sovjet-Unie verschafte de voedingsbodem voor de groei van het nazisme door continu zogenaamde nuttige idioten op pad te sturen om communistische terreuraanslaagden te plegen ter destabilisatie van Duitsland. Hierdoor werd Hitler de ratio verschaft om de communisten de zondebok toe te spelen. Hitler pakte de communisten hard aan op straat. Echter, de Sovjet-Unie weigerde hun communistische broeders in hun strijd contra de nazi´s de helpende hand te bieden, diverse smeekbedes aan de Sovjet ambassade te Berlijn ten spijt. Sterker nog, Stalin heeft de Reichswehr helpen herbewapenen.

Hitler mocht alles van de Anglo-Amerikanen, behalve vriendjes worden met Stalin. Toen dat onmogelijk geachte scenario toch werkelijkheid werd op 23 augustus 1939 met het sluiten van het Molotov–Ribbentrop Pact veranderde de houding van de Anglo-Amerikanen richting Hitler als een donderslag bij heldere hemel en werd de grote vriend ineens de oorlog verklaard.

Het Russische leger was groter dan alle Europese legers bij elkaar. Stalin wachtte slechts het moment om aan te vallen af om het communisme over gans Europa te verspreiden. Wat konden de 3350 Duitse tanks nu beginnen tegen de 24.000 (!) Russische? Maar de Russen werden compleet verrast door een verrassingsaanval van de nazi´s. De Russen waren niet voorbereid op een verdedigende oorlog. Precies om die reden kon het Russische leger dat aanvallend opgesteld stond aanvankelijk compleet weggevaagd worden. Tevens plaatst dit de ´domme´ tweefrontenoorlog die Duitsland vocht in een heel ander licht: als Hitler geduldig gewacht had tot Stalin in de aanval was gegaan, dan had hij sowieso geen schijn van kans gehad. Tegenwoordig wordt zoiets ook wel een pre-emptive strike genoemd.

Uiteindelijk kon er toch afgerekend worden met “de grootste schoft uit de geschiedenis”, en kloppen zowel West als Oost zichzelf nog immer zo hard mogelijk op de borst voor de heldhaftige rol die zij gespeeld zouden hebben in het bedwingen van die ultieme schoft. Dat is een verhaal die het imago van betreffenden doet glanzen en het ego strelen. Daarom laat men ook geen gelegenheid voorbij gaan om het te vertellen. Echter, het is geenszins het hele verhaal. Meer dan zeventig jaar na de oorlog is Europa nog steeds bezet door wereldoorlog oorlogspropaganda.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Integratiedabat vs racismedabat


Generaties Nederlanders waren opgevoed met het beeld dat ze biologisch afstammen van koene volkeren als de Batavieren, de Friesen, de Franken en de Saksen. Germaanse volkeren die reeds sedert de oudheid te lande hebben vertoefd. Cultureel was Nederland weer erfopvolger van de Grieks-Romeinse beschaving en deelgenoot aan de Judeo-christelijke traditie, dat weer traditioneel lijnrecht stond tegenover de Muzelman traditie. Een lot dat Nederland deelde met de omringende Europese landen. Deze Westerse beschaving werd reeds vanaf de vroege Middeleeuwen bedreigd door de Muzelmannen, doch op het laatste moment hebben die haatbaarden altijd moeten wenen. De wereld buiten de grenzen van de Westerse beschaving was achterlijk. Maar gelukkig voor de mensen uitheems aan het Westen had de Pan-Europese wereld overal koloniën gesticht om het licht der beschaving en de blijde boodschap van de lieve heer te verspreiden. Als individu bestrijdde men de armoede door elke week barmhartig een muntstuk uit de eigen portemonnee in de collectepot te deponeren ten behoeven van de naakte, analfabetische, hongerige inboorlingen.

Tegenwoordig wonen de ‘Muzelmannen’ en ‘inboorlingen’ die de meerderheid der Nederlanders generaties lang slechts kenden van plaatjes en sterke praatjes gewoon in de polder tussen de Batavieren. Hoe is dat mogelijk? Hoe heeft die vijfde collonne van haatbaarden voorbij Wenen en zelfs Lobith weten te sluipen? Waar komen al die inboorlingen ineens vandaan? Hebben die inboorlingen al die collectebusmuntjes soms geïnvesteerd in gammele bootjes om de Middellandse Zee over te varen om uiteindelijk eensgelijk de voorouderlijke Batavieren bij Lobith het land binnen te komen?…

Reeds vanaf de jaren ’70 spelen politici in op xenofobe onderbuikgevoelens van de witte Nederlander. Aanvankelijk met beperkt succes aangezien de rampspoed van de Tweede Wereldoorlog nog te vers het collectieve geheugen terroriseerde. Maar beginnende jaren ’90 begonnen zelfs mainstream politici als Bolkenstein, Scheffer en Fortuin hardop te zeggen wat Kees Jordanees dacht. Het inspelen op onderbuikgevoelens werd gecamoufleerd met het eufemisme integratiedebat. Verschillende politieke partijen die een hoofdrol gespeeld hebben in dat integratiedebat zijn daar electoraal voor beloond door zowel Kees Jordanees als mijnheer Verlaer uit Wassenaar.

Zo ontstond er een publiek debat waarin jarenlang het geluid domineerde dat mensen afkomstig van buiten de Westerse wereld de leefbaarheid van Nederland ernstig geweld aandeden. Hele volksstammen zouden ronduit weigeren zich aan te passen aan de inherent hoogwaardige Nederlandse cultuur. Die moesten om die reden hard aangepakt worden. Vraag alleen was wat die Nederlandse cultuur precies inhoudt, en op grond waarvan men zichzelf Nederlander voelt.

De laatste jaren lijkt het integratiedebat te zijn gekanteld richting een racismedebat. Het begon toen Zwarte activisten hadden afgedwongen dat ze aan de mainstream media mochten vertellen waarom de racistische karikatuur zwarte piet niet thuishoort in een beschaafde samenleving. Die kritiek was voor de aanhangers van het integratiedebat juist het ultieme bewijs dat ze niet geïntegreerd waren, en dus hard dienden te worden aangepakt. Om te beginnen op de (a)sociale media. Daar kwamen allerlei mensen die sterk de suggestie wekten met de nazi’s te sympathiseren uit de kast.

Zwarte piet is natuurlijk slechts een symbool en symptoom van het racisme dat in Nederland welig tiert, hetgeen ook helder naar voren is gebracht in allerlei wetenschappelijke rapporten over werkloosheid, het handelen van de politie, het onderwijs, etc. Documentairemakers en (wetenschappelijke) auteurs sprongen hierop in. Zo werd eerder professor emeritus Gloria Wekker beroemd na de publicatie van White Innocence. Onlangs kreeg Anouska Nzume de spotlights voor haar boek Hallo witte mensen. Zelfs bekende tv-personalities als Sylvana Simons toonden de moed om zich te mengen in het publieke debat, en tot afgrijzen van xenofoob Nederland bestormden migrantenpolitici middels een eigen politieke partij met succes de Tweede Kamer. Hierdoor kan gezegd worden dat het enge zwartepietdebat verbreed is tot een waar racismedebat.

In Nederland wordt racisme traditioneel geassocieerd met landen als de VS en Zuid-Afrika, maar niet met het polderlandse. Zoals gezegd zien hordes witte Nederlanders hun eigen land juist als het toppunt van gastvrijheid en tolerantie. Zichzelf zien zij weer als het slachtoffer van een invasie van onaangepaste Muzelmannen en inboorlingen. Het kwam nauwelijks bij ze op dat hoe dun de pannekoek ook is hij altijd twee kanten heeft.

Het Nederlandse natievormingsproces is van oudsher gebaseerd op witte suprematie: mensen worden van jongs af aan gesocialiseerd met het idee in een Germaans land te leven dat erfopvolger is van de inherent superieure Grieks-Romeinse beschaving en Judeo-christelijke traditie. Dit heeft enerzijds bijgedragen tot het essentiële gevoel van eenheid onder het witte Nederlandse volk, en die natievorming is nodig anders functioneert een land stroef of wellicht helemaal niet. Anderzijds botst dit subtiel gekweekte gevoel van witte suprematie weer frontaal met de Nederlandse grondwet waarin staat dat een ieder gelijk behandeld dient te worden.

De vraag is alleen, welke zuil waarop de Nederlandse identiteit leunt verdient voorrang? Is het het traditionele natievormingsproces dat onderhuids gebaseerd is op witte suprematie, of is het de grondwet die ondubbelzinnig gebiedt dat een ieder gelijk is? Of is er eventuele een derde weg mogelijk waarin naar nieuwe gezamenlijke helden, klassieke culturen en tradities wordt gespeurd waarmee de ganse Nederlandse bevolking zich kan identificeren en aan kan optrekken? Het Nederlandse natievormingsproces staat op gespannen voet met Artikel 1 van de Nederlandse grondwet en zou om die reden eigenlijk drastisch herzien dienen te worden. Zo niet dan blijft racismebestrijding in Nederland per definitie symptoom bestrijding. Hoe goed bedoeld Artikel 1 ook is.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Slavenhandel terug in Libië


De Panafrikaanse wereld sprong een waar gat in de lucht op 4 november 2008. Een hardnekkige mythe was gelogenstraft aangezien gebleken was dat wonderen niet noodzakelijkerwijs bedrog zijn. Na eeuwen van hyperinflatie van de Afrikaanse menswaarde was het tij gekeerd en had een zoon van het historisch geplaagde continent het presidentschap van het machtigste land ter wereld gekoloniseerd. Nu Afrika haar eigen vijfde colonne in het Witte Huis in de schoot geworpen had gekregen zou de sky de limit zijn. De prominente Afrikaanse historicus Ali Mazrui gaf zelfs aan dat nog nimmer in de geschiedenis van de mensheid een Zwarte man zo machtig was geweest.

Obama’s campagne team was zich goed bewust van dergelijke sentimenten. Vandaar ook dat ze zijn campagne lieten aanvangen in Springfield Illinois, de thuisstad van Abraham Lincoln. Lincoln heeft voor generaties Zwarte Amerikanen de status van Godheid gehad omdat hij de slavernij heeft afgeschaft. De ironie is dat Lincoln een door en door racistische meneer was die echt alles uit de kast heeft gehaald om de slavernij in stand te houden. Echter, door het stroeve verloop van de burgeroorlog en bepaalde geopolitieke ontwikkelingen had hij uiteindelijk geen andere keus dan de slavernij af te schaffen en staat een aartsracist als Lincoln nu met gouden letters vermeld in de geschiedenis van de VS in het algemeen maar die van Zwart Amerika in het bijzonder. Desalniettemin, Lincoln zal zich drie maal om hebben gedraaid in zijn graf toen een Zwarte man eerst letterlijk en later figuurlijk in zijn voetsporen trad.

Los van de vraag of Lincoln de Zwarte mens nu uit ideële overtuiging of opportunisme geëmancipeerd had, Afrika was er heilig van overtuigd dat Obama politiek in de voetsporen zou treden van zijn illustere voorganger Lincoln. Helaas voor Afrika kwam de liefde niet van twee kanten. Sint Obama deed niets anders dan Afrika belerend en zelfs minachtend toespreken. Als het slechts bij praatjes was gebleven, oké, doch eveneens zijn handelen richting Afrika was alles behalve verheffend.

Dat Obama niet Afrika’s vijfde colonne in het Witte Huis was bleek definitief toen hij op oneigenlijke gronden Libië terug het stenen tijdperk in bombardeerde. Libië was het progressiefste en welvarendste land van Afrika en druk doende de economische, politieke en psychologische eenheid van Afrika te bevorderen. Dit was niet naar de wens van de Westerse imperia, Frankrijk voorop. Zodoende heeft de Westerse media Libië’s leider Moammar Khadafi verschrikkelijk gedemoniseerd om een draagvlak te creëren om de man uit de weg te kunnen ruimen. Libië werd geenszins vernietigd uit humanitaire overwegingen. Helaas stond Afrika erbij en keer ernaar. Enige druk van Hillary Clinton bleek voldoende voor Afrika’s proxy leiders om Khadafi te verraden. Libië werd door een vijfde colonne van jihadisten, zwaar ondersteund door een coalitie van voormalige koloniale mogendheden onder auspiciën van de VS in complete chaos gestort. Die chaos kan gezien worden als een geopolitiek succes van het Anglo-Amerikaanse imperium. Het is nl. Anglo-Amerikaans beleid om een land dat ze niet kunnen overheersen in chaos te storten.

Gedurende de chaos die de zoon van Afrika creëerde in Libië verzweeg de mainstream media dat racistische Arabieren een verschrikkelijke genocide pleegden op tienduizenden Zwarte Afrikanen. Maar daar bleef het niet bij. De geschiedenisboekjes leren ons dat slavernij in Libië officieel in 1853 afgeschaft is, al duurde het officieus tot in de jaren 1890. Maar wat blijkt? De slavenmarkten zijn anno 2017 helemaal terug in Libië. Dezelfde routes die de slavenhandelaren gebruikten om slaafgemaakten naar Noord-Afrika te brengen worden nu gebruikt door mensensmokkelaars om migranten onder valse voorwendselen in het in anarchie gestorte land te krijgen. Volgens een rapport van de VN worden Afrikaanse migranten heden ten dage openlijk verkocht op slavenmarkten te Libië (in heel Libië zijn er slavenmarkten). Na verkocht te zijn worden de slaafgemaakten ondergebracht in noodgevangenissen. De slaafgemaakten worden vervolgens gedwongen om te werken zonder vergoeding en krijgen nauwelijks te eten. Van hun familie wordt een losgeld geëist van 300.000 West-Afrikaanse francs. Mocht dat bedrag niet worden voldaan dan worden de slaafgemaakten overgebracht naar een grotere gevangenis. Mochten zij ook daar te lang verblijven dan worden ze vermoord door hun opzichters.

Immigranten hebben dus geen alternatief dan te trachten middels gammele bootjes Europa te bereiken. Al was het maar om aan de slavernij te ontsnappen. Het ongekende maatschappelijke succes van Obama ten spijt is het leven van een Afrikaan nog altijd het minste waard. Waar de EU met Turkije een deal heeft gesloten over Syrische vluchtelingen, heeft de EU een vergelijkbare deal met Libië geweigerd. Enerzijds valt daar wat voor te zeggen vanwege de chaos in het land (dat de EU cynisch genoeg zelf heeft helpen creëren). Maar daarmee wordt wel laconiek gedaan over het feit dat er duizenden mensen onder erbarmelijke toestanden als slaafgemaakte werken en sterven. De mensensmokkelroute van Libië naar Europa is niet voor niets de dodelijkste ter wereld.

In dit licht gezien is het niet vreemd dat Europa politiek niet geïnteresseerd is in de transatlantische slavernij en niet omdat het lang geleden is, aangezien het net zo min omkijkt naar de huidige slavenhandel in Afrika, waarvoor zij samen met Obama de voorwaarden gecreëerd hebben. Lincoln zal alsnog zo trots als een pauw zijn op Obama. Waar het beleid van Lincoln faalde om de slavernij in stand te houden, slaagde het beleid van Obama erin de slavernij terug te krijgen.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Kruisrakettenregen in de woestijn (2)


Tijdens de Amerikaanse presidentsverkiezingen vreesde menig pundit voor nieuwe grootschalige oorlogen mocht de Donald de sleutels van het Witte Huis aan zijn sleutelbos mogen rijgen. Ondanks zijn ogenschijnlijk warme banden met Poetin vreesden velen na observering van zijn agressieve, wispelturige karakter voor de vrede. En zoals de zaken zich momenteel ontwikkelen lijkt de nachtmerrie steeds meer werkelijkheid te worden. Het alfamannetje intimideerde eerst Rusland met een illegale kruisrakettenregen op diens bondgenoot Syrië, vlak daarna volgden serieuze bedreigingen aan het adres van het op militair gebied zeer ambitieuze Noord-Korea.

Het publiek moet zich heel goed realiseren dat de Westerse mainstream pers het buitenlandse beleid van de Westerse politiek reflecteert. De pers kan wat de binnenlandse politiek betreft met elkaar rollebollend over straat gaan, maar wat de buitenlandse politiek aangaat opereert het als een verenigd front. In die atmosfeer doet een leugentje meer of minder er niet toe. Zo werd Assad onmiddellijk verantwoordelijk gehouden voor een gifgasaanval in Syrië door de Westerse hoernalistiek. Dat er nog geen onderzoek was gedaan naar de gebeurtenis deed totaal niet ter zake. Net zo min het ter zake doet dat bondgenoot Saoedi-Arabië reeds jaren oorlogsmisdaden pleegt in Jemen. Waarom verrast de Donald de Wahhabi´s niet met een vuurwerkspectakel?

Hopelijk herinnert men zich nog dat de neocons er in 2003 eveneens heilig van overtuigd waren dat Saddam Hoessein de beschikking had over chemische wapens. Dat Colin Powell zelfs zover ging daarover in de VN te liegen dat het gedrukt staat. Maar de aanloop naar de Amerikaanse invasie van Irak staat alles behalve op zichzelf. Eerder hebben we laten zien dat de VS vanaf 1898 onophoudelijk oorlogen is gestart op oneigenlijke gronden.

Eveneens wat Syrië betreft zoekt de VS reeds jaren naarstig naar een oneigenlijk argument om de regering Assad omver te werpen. Al jarenlang wordt de drogreden gebruikt dat het Syrische volk beschermd dient te worden tegen Assad omdat hij chemische wapens tegen hen zou gebruiken. De waarheid is dat de enige partij waarvan de VN bewezen acht dat die gifgas gebruikt heeft in Syrië de jihadisten zijn die Assad bevecht. Maar over dat rapport zwijgt de mainstream media in alle toonaarden.

Alhoewel, de voormalige Britse ambassadeur in Syrië Peter Ford deed onlangs opvallende uitspraken. Hij gaf aan dat het verleden geleerd heeft dat het niet verstandig is om te vertrouwen op de informatie van inlichtingendiensten omdat ze een agenda hebben, en dat dankzij de raketaanval van de Donald de jihadisten te Syrië nu duizend nieuwe redenen hebben om valse vlag aanvallen te plegen: “Let op mijn woorden; je hoort het nu hier. En het gaat gebeuren, en haviken zullen ons komen vertellen dat Assad ons bestrijdt en we ons zwaarder in Syrië moeten doen gelden. Dit zal een valse vlag zijn…Wij zullen hier de prijs betalen voor de consequenties.”

De Trumpiaanse kruisrakettenaanval verliep overigens nogal knullig. Het opmerkelijke is nl. dat de 59 afgeschoten kruisraketten niet erg effectief waren. Slechts 23 bereikten het doel, en die maakten inderdaad een aantal slachtoffers, tevens was er materiële schade, waaronder een paar vernietigde vliegtuigen (die toch niet meer werden gebruikt). De schade was zogezegd minimaal. De volgende dag kon de gebombardeerde luchtmachtbasis gewoon weer worden gebruikt. Dit kan twee dingen betekenen: of de Amerikaanse marine is hopeloos inadequaat, of de aanval van Trump was puur symbolisch, hetgeen zou betekenen dat Trump de Amerikaanse belastingbetaler op een wel erg dure vuurwerkshow heeft getrakteerd aangezien kruisraketten $1,87 miljoen per stuk kosten.

Opmerkelijk is dat de Westerse politiek als één man achter de Donald stond na zijn illegale raketaanval. Praktisch het ganse Amerikaanse congres, of ze nu republikein of democraat zijn kraakte voor de Donald na zijn peperdure vuurwerkshow (terwijl ze hem eerder afkraakten). Dat haviken als John McCain en Hillary Clinton luid zouden applaudiseren was te verwachten, maar zelfs het progressieve tegenwicht van Hillary, Bernie Sanders, liet zijn ware aard zien door zijn adhesie te tonen. Ook de in onmin met Trump levende Frau Merkel en de Messiaans aandoende premier van Canada Justin Trudeau gaven aan het uitstekend te vinden dat de president van de VS kernmacht Rusland ernstig provoceert. Oorlogszuchtigheid wordt dus beloond. Eensklaps was de Donald van het stempel af dat hij onder de plak zit bij Poetin.

Aanvankelijk zetten de Amerikaanse autoriteiten onder aanvoering van minister van Buitenlandse Zaken Tilleson een hele grote mond op: zelfs Rusland werd beschuldigd van betrokkenheid bij de vermeende gifgasaanval. Rusland en Iran waren niet dusdanig zwaar geïntimideerd als de Amerikanen hadden beoogd en waarschuwden de Donald om nooit meer zo onverantwoordelijk meer met vuurwerk te gaan spelen in Syrië.

Doch in werkelijkheid zond de Donald een waarschuwing aan Noord-Korea en China. Het was natuurlijk geen toeval dat Syrië beregend werd tijdens het bezoek aan de VS van de Chinese president Xi Jinping, en niet lang daarna de Donald een armada richting het noordelijk deel van het Koreaanse schiereiland zond. Je kunt veel zeggen van de Donald, maar niet dat hij de geopolitiek niet spannend houdt. Want het lijkt er niet op Noord-Korea gaat inbinden. Noord-Korea heeft gezien hoe bepaalde Arabische landen juist slachtoffer werden van het imperium nadat ze afstand hadden gedaan van hun ABC-wapens. Neem Irak en Libië. In tegensteling tot de Arabieren omarmt Noord-Korea zijn ABC-wapens juist om een invasie van het Anglo-Amerikaanse imperium te voorkomen. Tot recentelijk hadden ze daar gelijk in.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Kruisrakettenregen in de woestijn


Assad moet wel compleet gestoord zijn. Hij is een langslepende oorlog aan het winnen, en met de eindstreep in zicht gaat hij ineens chemische wapens droppen op zijn eigen volk. Gevolg was dat de wereld geshockeerd werd en hij een wereldmacht dat hem allang loert een excuus verschafte om hem alsnog de volle laag te geven. Hoe kon Assad zijn hand zo overspelen? Begon hij zich door de successen op het slagveld soms onaantastbaar te wanen? Was dit een klassiek geval waarbij hoogmoed ten val kwam?

Interessant is dat de VS na de trieste gebeurtenis er onmiddellijk heilig van overtuigd was dat Assad de blaam trof. Nog voordat het één en ander grondig uitgepluisd was. Eveneens is het opvallend dat uitgerekend de Donald reageerde door zestig kruisraketten of te vuren op een Syrische luchtmachtbasis. Toen Obama in 2013 met een zelfde aanval op burgers met chemische wapens werd geconfronteerd, en eveneens Assad de zwarte piet was toegeschoven, was het de Donald die de volgende boodschappen twitterde: “Val Syrië niet aan. Er is geen bovenkant en vreselijke onderkant. Bewaar je “poeder” voor een andere (en belangrijkere) dag!” en daarna nogmaals: “WEDEROM, AAN ONZE DWAZE LEIDER, VAL SYRIË NIET AAN-ALS JE DAT DOET DAN ZULLEN ER VELE ERGE DINGEN GEBEUREN & DAT GEVECHT LEVERT DE VS NIETS OP!”

Vele mensen hebben op Trump gestemd omdat ze de bellicose Hillary Clinton vreesden. Gedacht werd dat Trump het bewaken van de vrede beter toevertrouwd kon worden dan die tot op het bot corrupte mevrouw die Libië op oneigenlijke gronden vernietigd had. Eensgelijk klonk het trompetgeschal in het Kremlin toen Trump electoraal triomfeerde. Maar de fans van de vrede lijken dus bedrogen uit te komen. Te meer omdat Trump onlangs evenzo verkondigde Noord-Korea aan te zullen gaan pakken. Middels Trump hebben de neocons dus opnieuw de macht gegrepen in Washington. De vorige keer dat de factie der haviken aan de touwtjes trok was Rusland nog te zwak om zich openlijk in de geopolitiek te mengen, maar de kaarten liggen momenteel evident anders geschud. Het hedendaagse Rusland is niet meer het op apegapen liggende Rusland van de jaren ’90 onder Jeltsin. Gezien Rusland’s grote verwevenheid met de regering Assad wordt het nu spannend, te meer omdat Rusland het enige land op aard is dat over de technologie en vuurkracht beschikt om Amerika in eigen land op de hardst mogelijke manier te treffen.

De kruisrakettenregen was des te meer opvallend gezien de recente diplomatieke ouverture van hoge Amerikaanse diplomaten. Zij hadden aangegeven de democratische keuze van het Syrische volk in het vervolg te zullen respecteren en dat het omverwerpen van president Assad geen prioriteit meer is voor de VS. Was die toenadering in werkelijkheid een schijnbeweging? Eveneens was er een bloedige aanslag in St. Petersburg. Ipv medeleven te tonen zoals gebeurt als Frankrijk doelwit is, verkondigden Westerse media cynisch dat het een valse vlag aanval was van Poetin om de aandacht af te leiden van demonstraties tegen Poetin. Heel interessant is dat de Westerse media tegenwoordig openlijk erkennen dat valse vlag aanvallen inderdaad toegepast worden door bepaalde regeringen. Doch de oplettende kijker had uit dat cynisme kunnen opmaken dat dezelfde Hegeliaanse dialectiek ook in het Westen wordt toegepast: “Waarschijnlijk passen ze in het Westen zelf veelvuldig valse vlag aanvallen toe, daarom gaan ze ervan uit dat de Russen het ook doen…”

Ondanks dat het harde bewijs niet voor handen was namen de neocons de vrijheid om Syrië te bombarderen. Volgens vele mensen die de feiten hebben bestudeerd wijst alles erop dat het om een ordinaire valse vlag ging. Het was bovenal beslist niet de eerste maal dat de heimelijk door het imperium gecreëerde jihadistische oppositie contra Assad chemische wapens gebruikten. Een goed voorbeeld van eerder gebruik door hen was toen Obama in 2013 op het punt stond Assad aan te vallen. Ook toen was uit onafhankelijk onderzoek gebleken dat de terroristische rebellen de werkelijke daders waren. Obama moest op een haar na tegen zijn zin in ingrijpen om de ‘grondtroepen’ van de CIA de noodzakelijke luchtsteun te bieden. Door de sluwe bemiddeling van Poetin werd de missie op het laatste moment uitgesteld, maar naar nu blijkt is-ie nooit afgelast.

Uit ervaring weet men dat je in het digitale tijdperk rap moet zijn met de oplossing op het probleem dat je zelf hebt gecreëerd, omdat het tegenbewijs van de alternatieve media zich razendsnel kan opstapelen. Voor Trump was dit daarom om meerdere redenen het juiste moment om toe te slaan. Wat zeer zeker meespeelde is het staatsbezoek van de Chinese president Xi Jinping. De kruisrakettenregen in de Syrische woestijn was een indirecte waarschuwing aan de Chinezen en (Noord-Koreanen). De CIA komt de kruisraketenregen ook goed uit omdat het moreel van hun ʽgrondtroepenʼ daardoor een boost kreeg. Na weken van militaire nederlagen ving de jihadistische oppositie onmiddellijk een offensief aan tegen het Syrische regeringsleger. Hiermee lijkt Trump een nieuwe verkiezingsbelofte te breken. De Donald had plechtig beloofd resoluut af te rekenen met IS, maar momenteel profileert uitgerekend de xenofoob zich als de grote bondgenoot van IS.

Tevens een heerlijke gelegenheid voor Trump om zijn criticasters goed de mond te snoeren (Russia gate). Gefluisterd en gehoopt wordt zelfs dat die kruisrakettenregen een geregisseerd toneelstuk is met de Russen om Trumpʼs geloofwaardigheid op te poetsen. Trump komt nu weer sterk en oningeperkt door Poetin over…

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Afrika’s vijfde colonne


Afrika’s vijfde colonne

De uitdrukking ‘vijfde colonne’ dateert van de Spaanse burgeroorlog. Generaal Emilio Mola was zelfverzekerd op aan het rukken naar Madrid. Hij had een leger bestaand uit vier colonnes en hij verkondigde dat als de vier colonnes van zijn staande leger Madrid niet in zouden nemen, de vijfde colonne de klus wel zou klaren. En die vijfde colonne bestond uit militante aanhangers van Franco die reeds in de stad Madrid vertoefden. Spoedig werd ‘vijfde colonne’ een gevleugeld begrip. Zo pikte Ernest Hemmingway het op en schreef in 1938 een toneelstuk genaamd The Fifth Column, waardoor de uitdrukking nog meer gepopulariseerd werd. Met name gedurende de Tweede Wereldoorlog werd er met regelmaat gerefereerd aan vijfde colonnes. Zo werd de verpletterende militaire nederlaag die Frankrijk leed tegen nazi Duitsland wel toegeschreven aan een vijfde colonne binnen het Franse leger die met de nazi’s sympathiseerden, en niet noodzakelijkerwijs aan de overweldigende stootkracht van het Duitse leger.

Een vijfde colonne roerde zich niets slechts in het Madrid van de jaren ’30. Ook Afrika wordt heden ten dage nog immer in de greep gehouden door een vijfde collonne. Enerzijds ontwikkelt Afrika zich momenteel razendsnel, maar dat neemt niet weg dat neokolonialisme nog altijd springlevend is. De onwetende massa binnen en buiten Afrika denkt dat corrupte Afrikaanse leiders geheel onafhankelijk opereren, maar niets is minder waar. Het zijn geen onafhankelijke leiders, maar de facto gouverneurs van neokoloniale imperia. Eensgelijk de Franse generaal Pétain tijdens de Tweede Wereldoorlog te Vichy collaboreerde met Duitsland.

Wedermaal wijzen we erop dat in het onthullende boek Confessions of an Economic Hitman van John Perkins uit de doeken wordt gedaan hoe neokolonialisme werkt. Maar eigenlijk is dat neokoloniale systeem alles behalve nieuw aangezien de VOC het honderden jaren geleden reeds met succes toepaste in Azië. Het komt er in synopsis op neer dat je de inheemse leiders een schuld aansmeert waarvan je vantevoren weet dat ze het nimmer kunnen voldoen. Daarmee breng je ze in een positie dat je ze naar hartelust kunt manipuleren. Mocht het toch niet lukken een regering te manipuleren middels torenhoge schulden dan volgen de jakhalzen. Dat zijn de alfabetjongens die als taak hebben om leiders zonder pardon uit de weg te ruimen, zo niet hun regeringen omver te werpen. Mocht zelfs dat niet lukken dan komt de final solution: er wordt een leger op een bewind afgestuurd om defintief korte metten te komen maken. Dat hebben onder meer Saddam Hoessein en Moammar Khadaffi aan den lijve mogen ondervinden.

Zo is het interessant dat zgn. ontwikkelingslanden twintig keer zoveel betalen aan de afbetaling van hun schulden dan wat ze ontvangen aan ontwikkelingshulp. Dit ondanks het feit dat de helft van de wereldbevolking van minder dan $2 per dag leeft. Omgekeerd tracht het Westen de handen in onschuld te wassen door er te pas en te onpas op te wijzen dat corrupte leiders miljarden en miljarden aan deviezen toebehorend aan hun volk wegsluizen naar privé rekeningen. Is waar. Maar, om met de woorden van Mark Rutte te spreken: “Dan moet u wel het hele verhaal vertellen!” Want die corrupte leiders zouden die miljarden beslist niet weg kunnen sluizen als in het Westen daar de infrastructuur niet voor gecreëerd was.

Wall Street accountants en advocaten weten heel goed waarom ze regelmatig corrupte leiders met bezoekjes vereren. Zij maken die vijfde colonne eerst lekker, en vervolgens lekker rijk. Zoals zij in het algemeen de grote multinationals en mondiale extreem rijken bijstaan bij hun belasting-gymnastiek. Of zoals miljardaire Leona Helmsley reeds zei in de jaren ’80: “Belasting betalen is voor kleine mensen.” Hoe dan ook, corruptie wordt nooit geassocieerd met de bandieten die de infrastructuur hebben gecreëerd en gecultiveerd die het wegsluizen van kapitalen uit armlastige landen überhaupt mogelijk maakt. Of met andere woorden, eigenlijk is het ´hoogbeschaafde´ Zwitserland het corruptste land ter wereld.

De vijfde colonne wordt voor het verdedigen van de belangen van het Anglo-Amerikaanse imperium onder meer beloond door hen te instrueren hoe kapitaal te ontvreemden en weg te sluizen naar belastingparadijzen. Voordeel van deze constructie is dat het imperium mooi buiten schot blijft als het goed mis gaat, zoals momenteel. Aangezien de vijfde colonne zeer zichtbaar is kan de corrupte financiële infrastructuur achter de schermen in de vuistjes blijven lachen. Tevens wordt het koloniale denken van de plaatselijke bevolking bevordert: het denken dat niets wat zij zelf initiëren tot gewenste resultaten leidt, dat progressie slechts onder auspiciën van het Westen progressie kan worden geboekt.

Helaas heeft de met het imperium collaborerende vijfde colonne momenteel verschillende hongersnoden van ongekende omvang geschapen in Afrika en Jemen. De afscheiding van Soedan is voor Zuid-Soedan geen zegen maar een absolute vloek gebleken. Hiermee is tevens de met Zuid-Soedan sympathiserende Pan-Afrikaanse wereld ernstig in verlegenheid gebracht. De ware reden dat het imperium zo graag wilde dat Zuid-Soedan zich afscheidde van de Arabieren in Noord-Soedan was de olietoevoer naar China frustreren. De hongersnood in Nigeria komt mede door het lange tijd door de VS gefaciliteerde en beschermde Boko Haram (aanvankelijk werd Nigeria op de vingers getikt door de VS toen het Boko Haram aan wilde pakken). De Amerikaanse bondgenoot Somalië werd in de jaren ’90 kapot gemaakt door het IMF als beloning voor bewezen diensten. Afrika heeft daarom in principe geen ontwikkelingshulp nodig, maar twee andere zaken, nl. vrijhandel en de bestrijding van corruptie in de ruime zin des woords.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Artikel DENK (2)


Voor het eerst in de Nederlandse geschiedenis heeft een partij voor en door migranten het tot de Tweede Kamer geschopt. Er zijn de afgelopen decennia vaker pogingen gewaagd, maar tot 15 maart jongstleden waren al die pogingen in goede bedoelingen gestrand. De enige weg voor migranten om officieel onderdeel te worden van het landelijke wetgevingsproces was zich te onderwerpen aan de straffe partijdiscipline van de traditionele politieke oligarchie der Nederlanden. Echter, de historische verkiezingswinst van DENK wordt door wit Nederland algemeen als een historisch dieptepunt beschouwd.

Waarschijnlijk had de victorie van DENK nog groter geweest mocht mevrouw Simons binnenboord zijn gebleven. Waarom ze precies de alliantie verliet “op 4 mei 1945” is nimmer echt helder geworden. Er lijkt nl. geen onoverbrugbaar ideologisch verschil te zijn tussen DENK en Artikel 1, en eventuele ‘misverstanden’ op ander vlak hadden door mensen met ego’s van modale omvang gewoon uitgepraat kunnen worden ter meerdere eer en glorie van het grotere doel. Door à la Okkie Durham midden in de nacht weg te sluipen bij DENK heeft la Simons Turkse en Marokkaanse stemmers net zo boos gemaakt als de kunstliefhebbers na het verdwijnen van twee Van Goghs. Zodoende de wrevel tussen DENK-aanhangers en de sympathisanten van Artikel 1. Een ongewenst polariserend bijproduct van de naar verbinding strevende Simons. Er is wel gezegd dat oorlog tussen twee groepen behorend tot de top van de sociaal-economische voedselketen een wereldoorlog wordt genoemd, en een oorlog tussen twee groepen aan de onderkant een stammenoorlog. Moeten we dat willen?

Mevrouw Simons heeft in ieder geval niet de plaat gepoetst omdat ze vond dat DENK zich niet genoeg uitsprak voor de belangen van Zwarte mensen, aangezien het partijprogramma van DENK wat dat betreft veel radicaler is dan dat van Artikel 1. Zo wil DENK in tegenstelling tot Artikel 1 bijvoorbeeld schadevergoeding voor de nakomelingen van de Nederlandse slavernij, toponiemen dekoloniseren en dat er op de universiteit Afro-Caribische en Indische faculteiten komen om een eerlijker perspectief op de geschiedenis te bieden. Dus een Zwarte vrouw is inderdaad lijsttrekker van Artikel 1, en dat kunnen we kwalificeren als vorm. Maar Artikel 1 is inhoudelijk beslist geen Pan-Afrikaanse partij. Als Artikel 1 zich sterk lijkt te maken voor een bepaalde groep dan is dat evident de LGBT gemeenschap gezien het feit dat leden van die gemeenschap de kandidatenlijst en sleutelposities binnen de partij domineren. Het is daarom ook jammer dat de LGBT gemeenschap verzuimd heeft een partij die min of meer voor hen is opgericht te belonen met een Kamerzetel.

Mevrouw Simons heeft de toorn opgewekt van wit Nederland omdat ze zich onbevreesd uitspreekt tegen discriminatie. Omgekeerd werd zij daardoor de grote kampioen van de verworpenen der aarde: een behoorlijke groep hondstrouwe sympathisanten schaarden zich als één man pal achter haar. Deze grotendeels uit Afrikaanse Surinamers bestaande groep ontleent trots uit de moed die zij getoond heeft in de Nederlandse media en de waardige manier waarop ze zichzelf presenteert en verdedigt. Hierdoor kon Simons zich in korte tijd ontwikkelen tot de leider waar Zwart Nederland wellicht wel reeds decennia naar smacht. Het valt toe te juichen dat een gemarginaliseerde bevolkingsgroep iemand heeft waar het zich aan op kan trekken. Anderzijds dient mevrouw Simons zich heel goed te realiseren dat haar nieuwe heldenstatus eveneens gepaard gaat met een grote verantwoordelijkheid: met een uitgekiend plan kan zij wellicht de Rode Zee openen voor haar volk op weg naar het beloofde land. Doch ze zou zich evenzo kunnen ontpoppen als een misleider. Mocht zij bijvoorbeeld besluiten kool-aid te gaan drinken, gaan haar sympathisanten haar dan ook blind volgen?

Artikel 1 zal op lokaal niveau binnenkort waarschijnlijk wel potten kunnen breken. Maar om op lange termijn levensvatbaar te zijn zal het wel een ideologie moeten ontwikkelen. Zoals de naam van de partij al aangeeft, hetgeen Artikel 1 voor pleit staat letterlijk in de grondwet verankerd. Dr. King kwam er naar verloop van tijd ook achter dat het afschaffen van de segregatie niet voldoende is om Zwart Amerika meegestuwd te krijgen in de vaart der volkeren, dat het probleem dieper vastgeroest zit. Het zou niet de eerste maal zijn dat vruchten van de strijd tegen ongelijkheid dezelfde vruchtbare bodem die hen voortbracht vergiftigden. De strijd tegen ongelijkheid van Zwarte Amerikanen leverde bijvoorbeeld uiteindelijk een Clarence Thomas op (een Zwarte toprechter die carrière maakte dankzij positieve discriminatie, en vervolgens zijn macht aanwende om de progressie van Zwart Amerika te frustreren). Evenzo de strijd tegen vrouwenongelijkheid uiteindelijk een Hillary Clinton opleverde.

Het ironische is dat zelfs delen van de doelgroep van Arrikel 1 en DENK steen en been klagen dat beide partijen polariseren en dat ze om die reden eensgelijk de Nederlandse status quo niets met de partij van doen wensen te hebben. Maar hoe zou het anders moeten? Vonden de slavenhouders het leuk toen de abolitionistische beweging zich uitsprak tegen de slavernij? Vonden de segregationisten in het zuiden van de VS het leuk toen dr. King protesteerde tegen de segregatie? Vond wit Zuid-Afrika het leuk toen Nelson Mandela streed contra apartheid? DENK spreekt zich uit tegen racisme en islamofobie in Nederland, is het gek dat de racisten en islamofoben dan ontstemd raken? Om verwarring te creëeren besmeuren de antagonisten een emancipatiestrijd met het scheldwoord polarisatie. Tevergeefs, want zonder strijd geen overwinning. Frederick Douglass zei niet voor niets dat de macht niets toegeeft zonder een eis.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Verkiezingsdrama


“Willen jullie meer of minder Marokkanen?”, was de retorische vraag die de Geert zijn aanhangers stelde in maart 2014. De verzamelde menigte scandeerde vervolgens in koor eensgelijk een vak vol voetbalhooligans: “minder, minder, minder!”, waarop de Geert op zijn beurt laconiek antwoordde dat hij dat zou gaan regelen. In hoeverre heeft de Geert die belofte na kunnen komen? In 2013 woonden er 368.838 Marokkanen in Nederland, maar in 2015 waren er zoveel als 380.755. Hij heeft zijn kiezers dus een valse belofte gedaan. Dramatischer nog, zelfs in de Tweede Kamer komen er niet minder maar steeds meer Marokkanen. Sinds woensdag 18 maart 2017 mogen het ongekend hoge aantal van negen Marokkanen zich Tweede Kamerlid noemen. Was er voorheen niet eens een handjevol Marokkaanse Kamerleden, nu zijn er bijna twee handen vol. Eentje bleek zelfs als lijsttrekker het klavertje vier dat zijn partij weder groen deed bloeien.

Anderzijds, als we de Marokkanen niet meetellen dan is de hernieuwde Tweede Kamer wat mensen van Afrikaanse komaf betreft compleet etnisch gezuiverd. Vroeger werd er nog wel eens een proxist in de voorste linie gepositioneerd om als kanonnenvlees te dienen, maar zelfs daarvoor worden Zwarte mensen heden te dage blijkbaar ongeschikt geacht.

Voor het eerst participeerden er twee partijen voor en door migranten op poten gebracht die serieus kans leken te maken op Kamerzetels. Daarvan debuteerde er tot afgrijzen van het establishment één met maar liefst drie zetels in de nationale vergadering. In Rotterdam en Den Haag is betreffende partij zelfs groter dan de PvdA, de partij waarvan ze zijn afgesplitst. Dit alles maakt de appel extra zuur voor de partij die decennialang één van de ʽtopclubsʼ was van de Nederlandse politiek, maar deze ronde het onwaarschijnlijke hoge aantal van 29 zetels verloor.

Beter verging het coalitiegenoot VVD. Premier Rutte toonde in deze wederom een gewiekst politicus te zijn. Hij zat hem natuurlijk mee dat Wilders in het heetst van de strijd verzuimde om campagne te voeren, maar daarnaast creëerde hij doelbewust een conflict met Turkije om concurrent Wilders de wind uit de zeilen te halen. Een minister van het bevriende land Turkije werd zonder blikken of blozen door een Nederlandse diender het land uit gestuurd als ware zij een klierend schoolmeisje (omgekeerd stond minister Timmermans op 3 december 2013 schaamteloos te demonstreren tegen de gekozen regering van Oekraïne.). De xenofobe kiezer genoot in volle teugen van die daadkracht, en beloonde de neoliberale partij met een ruime verkiezingsoverwinning, waar het er lange tijd op leek dat de partij van de Geert met een straatlengte de race zou gaan winnen.

Waar zagen we zoiets eerder? Thatcher stond er in alle peilingen hopeloos voor begin jaren ’80, maar dat veranderde radicaal toen de Falklandoorlog uitbrak in 1982. Dat weekte nationalistische sentimenten los in Groot-Brittannië wat tot gevolg had dat de neoliberale Maggie de volgende verkiezingen grandioos triomfeerde. Hetzelfde geldt voor George Bush jr.: ook hij was aanvankelijk zo impopulair als de fiscus, maar dat veranderde eensklaps na de welbekende aanslagen van 11 september 2001. Toen steeg de populariteit van Bush enige tijd naar ongekende hoogtes (al zou die tegen het einde van zijn presidentschap weer dramatisch dalen). Als historicus zal Rutte de geschiedenis kennen, dus wist hij dat het conflict met Turkije een buitenkans was om de verkiezingsstrijd naar zijn hand te zetten. Het wrange is dat Rutte maanden eerder Turkse Nederlanders gebood op te pleuren, en nu de daad bij het woord gevoegd heeft met Turkse ministers.

De openbare schoffering van de ministers van een bevriende natie kan nog wel eens een gevaarlijk precedentwerking krijgen. Wat gaat er bijvoorbeeld gebeuren als er een demonstratie tegen zwarte piet wordt gehouden vlak voor een toekomstige verkiezing? Gaat dat dan wederom aangegrepen worden om extreem hard in te grijpen om de xenofobe kiezer te kietelen? En hoe serieus worden ministers van (voormalige) Nederlandse kolonieën nog genomen als zelfs ministers van de trotse wereldmacht van weleer Turkije als zwerfhonden de polder uit worden geschopt?

De xenofobische opstelling van Rutte’s VVD ten spijt won de PVV vijf zetels en promoveerde tot de op één na grootste partij van het land. Eveneens behaalde de FvD van Thierry Baudet twee zetels. Thierry Baudet is een hardcore racist, hetgeen tot uiting is gekomen in vele merkwaardige incidenten. Zo zei hij vlak voor een tv-programma tegen een Zwarte vrouw: “Kom je pepernoten gooien?”, en liep vervolgens grijzend weg toen betreffende vrouw aangaf dat beledigend te vinden. Een Afrikaanse opiniemaker beet hij toe: “Er is een reden waarom alle Nobelprijswinnaars blank zijn”. Op Amsterdam FM debiteerde hij: “Ik [wil] niet dat Europa Afrikaniseert, ik wil graag dat Europa dominant blank en cultureel blijft zoals het is”. Het lijkt er dus op dat er heden een partij tot de Tweede Kamer is doorgedrongen die Wilders rechts xenofobisch heeft ingehaald.

De wereldpers was present in Nederland om het wereldnieuws te verslaan. Het wereldnieuws was dat het ‘kleine broertje’ van de Donald de Nederlandse verkiezingen toch niet had weten te winnen: de VOC-mentaliteit van watergeus Rutte had het populisme ruiterlijk ruim gestuit. Daarbij wordt echter over het hoofd gezien dat de winnende partij zelf spectaculair gexenofobiseerd is om het xenofibsime te kunnen bedwingen. Zie hier de contradictie. Alhoewel Wilders vooralsnog jammerlijk faalt het aantal Marokkanen in Nederland te verminderen slaagt hij er wel in om de openlijke xenofobie in het Nederlandse politieke landschap te vermeerderen.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Rapoorlog (2)


LA was eens een plaats dat niet bestond in het bewustzijn van de rappers van New York. Er was nauwelijks een besef dat er een stad genaamd Los Angeles was. Maar dat veranderde eensklaps toen een rapper uit LA aan hen geïntroduceerd werd door de indertijd bekende Hip-Hop-dj Afrika Islam. De man rapte over hele andere dingen dan men in New York gewoon was. Hij had net een plaat uit, waarop het nummer 6 in the Mornin´ stond. De rapper bracht betreffend nummer ten gehore, en het New Yorkse publiek was geshockeerd toen hij ineens rapte: “We beat the bitch down in the goddamn street.” Wat is dàt? Hoe kan dat? LA is toch Hollywood? LA is toch Malibu Beach? LA is toch glamour? Maar die man komt met getto-verhalen!

Zijn naam verwijst naar pooier Iceberg Slim, een man die na zijn ‘pensioen’ boeken is gaan pennen over zijn straatcarrière. In dezelfde geest dat Iceberg Slim zijn boeken schreef, schreef Ice T zijn rhymes. Ice T was beslist niet de beste rapper die men ooit gehoord had in de big apple, desalniettemin was men om meerdere redenen erg onder de indruk van hem. Zijn teksten waren blijkbaar autobiografisch: hij zat evident veel beter in de slappe was dan de meeste rappers in New York. In New York bemoeiden criminelen van het kaliber Ice T zich absoluut niet met de Hip-Hopscene. Ze vonden het daarom wel interessant dat iemand uit de onderwereld zich in hun wereldje mengde. Omgekeerd wilde Ice T van hen leren hoe hij een betere rapper kon worden. Maar niet iedereen was gecharmeerd van die beroepscrimineel die enerzijds rapte als hobby en anderzijds als dekmantel voor zijn criminele activiteiten. Zo zei Kool Herc “de vader van Hip-Hop” tegen Ice T dat zijn muziek hem niet beviel omdat hij vloekte en schold (wat de mythe onderuit haalt dat rappen, vloeken en schelden onlosmakelijk aan elkaar verbonden zijn).

In de jaren daarop zouden meer beroepscriminelen uit de westkust zich met de Hip-Hopscene gaan bemoeien. Omgekeerd trachtten steeds meer rappers uit New York gangster te spelen. Zeker toen de westkust meer en meer platen begon te verkopen. In New York vonden ze aanvankelijk dat die rijmelaars van de westkust niet konden rappen. Omgekeerd vonden ze aan de westkust hun New Yorkse collega’s doetjes. Door de groeiende invloed van criminelen op de rapmuziekindustrie en het streven van rappers naar ‘street credibility’ ontstond er een grimmige atmosfeer die uiteindelijk zou uitmonden in een bloedig conflict. Mede dankzij de bemoeienis van beroepscriminelen begon de West Coast Hip-Hop zich razendsnel te ontwikkelen. Zo startte drugsdealer Eric Wright (Eazy E) Ruthless Records en dankzij de financiële bijdrage van een andere drugsdealer, Michael Harris, kon Death Row Records opgericht worden door Suge Knight.

Waar LA begin jaren ’80 geen rol speelde in het bewustzijn van de New Yorkse Hip-Hopscene, en men verbaasd was dat er aldaar überhaupt rappers waren, kon men begin jaren ’90 onmogelijk nog om LA heen. De rap acts van de West Coast verkochten nl. inmiddels veel meer platen. Maar aan wie? Witte pubers uit de middenklasse hadden ontdekt dat gangsta rap nog een probater middel was om hun ouders te shockeren dan heavy metal. De meeste gangsta rap fans waren daarom ironisch genoeg spierwit, en aan de westkust werd er handig ingespeeld op die trend.

Juist toen het leek dat de West Coast gewonnen had lanceerde opkomend label eigenaar en producer P. Diddy een nieuw rapfenomeen. Volgens velen zelfs de beste rapper ooit. Al snel kreeg hij de bijnaam King of New York (refererend aan een bekende misdaadfilm), ook al leek hij in veel opzichten op de West Coast rappers die hij moest beconcurreren. Eigenlijk had Biggie Smalls de gangsta rap die Ice T jaren eerder in New York had geïntroduceerd geperfectioneerd. Net zoals het zwaartepunt van de rapmuziekindustrie van New York naar LA was verhuisd, was gangsta rap van LA naar New York verhuisd en ter plaatste geperfectioneerd.

Eveneens in New York begonnen beroepscriminelen brood te zien in de rapmuziekindustrie. De nieuwe grote ster van de westkust, 2Pac Shakur, was in 1994 tijdens een verblijf in New York in ongenade gevallen bij een paar van die carrière switchers, die hem vervolgens als wraak in de val lokten om hem een lesje te leren. 2Pac werd bij een vooropgezette roofoverval o.a. in het hoofd geraakt, maar overleefde alles wonder boven wonder. Tot de schuldigen aan die roofoverval rekende 2Pac onder meer Biggie en P. Diddy.

Na tijdenlang zijn gal gespuwd te hebben op zijn vijanden in New York werd 2Pac vermoord op 13 september 1996. Biggie heeft nauwelijks gereageerd op de verbale aanvallen van 2Pac, maar werd op 9 maart 1997 eveneens vermoord. Beide moorden zijn nooit opgelost, wat ruimte gaf aan allerlei soorten van complottheorieën. 2Pac had veel vijanden en kan daarom om allerlei motieven zijn vermoord. Inderdaad, wellicht zelfs door de FBI die het niet kon verkroppen dat wederom iemand uit het gevreesde Black Panther geslacht Shakur in de spotlight stond. Een diepere politieke reden voor de moord op Biggie lijkt minder aannemelijk aangezien hij met zijn muziek niets anders deed dan racistische vooroordelen bevestigen ter bevordering van het prison-industrial-complex. Doch mocht real life ooit art geïmiteerd hebben, dan is het wel het geval geweest met de grote rapsterren van medio jaren ’90.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment