De erfenis van Prodigy


Prodigy vormde samen met Havoc de New Yorkse rapgroep Mobb Deep, een act die gezien wordt als gezichtsbepalend. Prodigy werd geboren in Hempsted N.Y., te Long Island. Hij kwam uit een zeer muzikale familie, zo was zijn grootvader de bekende jazzmuzikant Buddy Johnson en zijn oudoom Keg Johnson was trombonist. Vader Budd Johnson was lid van doowopgroep The Chanter en moeder Fatima Francis Collins Johnson was weer lid van r&b groep The Crystals. Muziek zat dus simpelweg in het DNA van Prodigy. Los van het voorgaande, betovergrootvader William Jefferson White was de stichter van de beroemde historisch Zwarte topuniversiteit Morehouse College.

Prodigy bezocht Manhattan´s High School of Art & Design alwaar hij Havoc ontmoette en samen met laatstgenoemde de rapgroep Poetical Prophets in het leven riep. Maar al snel werd de naam veranderd in Mobb Deep. Ze maakten demo´s en die demo´s kwamen in 1992 ook Hip-Hopjournalist Matt Life ter ore die erover schreef in zijn veel gelezen Unsight Hype column in het destijds gezaghebbende tijdschrift The Source. De leden van Mobb Deep waren nog erg jong, maar door de publiciteit verschaft middels The Source verkreeg Mobb Deep desondanks een platencontract bij 4th & Bway.

In 1993 verscheen Mobb Deep´s debuutalbum Juvenile Hell. Echter, begin jaren ´90 ging het commercieel niet goed met de New Yorkse rapmuziekindustrie. New York werd overschaduwd door de West Coast, dat miljoenen platen verkocht. Ook Mobb Deep deelde in de commerciële malaise: hun debuutalbum flopte met als gevolg dat 4th & Bway het contract van Mobb Deep verscheurde. Desalniettemin, Mobb Deep had bij 4th & Bway de kans gekregen en gegrepen om de ins en outs te leren van het produceren van rapmuziek.

Mobb Deep verhuisde naar Loud Records alwaar het praktisch artistieke vrijheid verkreeg. Zo mochten ze hun album The Infamous grotendeels zelf produceren en dat pakte uitstekend uit want het resultaat was een klassiek album. Mobb Deep bleek razendsnel de kunst van het produceren onder de knie te hebben gekregen. Bovenal, Mobb Deep rapte met gevoel voor detail over het harde straatleven in Queensbridge New York en dat ging er bij hun doelgroep in als koek. In de daarop volgende jaren volgden Hell on Earth (1996) en Murda Muzik (1999). Met betreffende artistieke successen ontpopte Mobb Deep zich tot het gezicht van de New Yorkse Hip-Hop. Mobb Deep zou in totaal acht albums uitbrengen.

Dat Mobb Deep als New Yorkse rapgroep alsnog kon doorbreken kwam mede dankzij de uitstraling van het nieuwe rapfenomeen Biggie Smalls. Vrijwel onmiddellijk na de release van thhe king of New York´s eerste album begon de ganse New Yorkse rapscene mee te liften op dienz succes. Binnen een jaar ontvingen meer dan tien New Yorkse rap acts voor de eerste maal gouden of platina platen. Eén daarvan was Mobb Deep.

Mobb Deep werd een hoofdrolspeler in de rapoorlog tussen de west-en oostkust. Tha Dogg Pound bracht het provocerende New York, New York uit. Dit zette kwaad bloed in the apple en in samenwerking met Capone-N-Noreaga en Tragedy Khadafi antwoordde Mobb Deep met LA, LA . Hierop refereerde 2Pac tegen het einde van Hit ´m Up duidelijk aan de sikkelcelanemie waaraan Prodigy zijn hele leven heeft geleden. Mobb Deep diste 2Pac weer met Drop a Gem on ´M, dat ongelukkigerwijs pas uitkwam na de moord op 2Pac.

In 2007 ging Prodigy drieëneenhalf jaar de lik in wegens verboden wapenbezit. Alhoewel hij naar eigen zeggen reeds langere tijd bewust was van bepaalde duistere zaken die spelen kwam Prodigy in de gevangenis echt tot bezinning. Hij ging zich verder verdiepen in zaken als occulte geheime organisaties die achter de schermen de wereld in het algemeen eronder houdt, maar Zwarte mensen in het bijzonder. Mainstream rappers als Jay Z zouden—alhoewel ze aantoonbaar beter wisten—hun ziel letterlijk verkocht hebben aan de duivel in ruil voor roem en rijkdom. Prodigy bracht naar buiten dat de zogenaamde illuminati een diepe vinger in de pap heeft in de rapmuziekindustrie en het misbruikt om de hoofden en harten van het volk te manipuleren.

Zo evolueerde Prodigy à la Malcolm X. In het geval van Prodigy van een ordinaire gangsta rapper tot bestrijder van de New World Order. De invloed van Prodigy op hardcore Hip-Hopfans is groot. Gezegd is wel dat de huidige obsessie die Hip-Hop zou hebben met machtige occulte organisaties grotendeels terug te voeren valt tot de bewustwording van Prodigy. Zo durfde Prodigy Barack Obama te dissen in een tijd dat praktisch iedere rapper overtuigd obamofiel was. Prodigy´s laatste album droeg de alleszeggende titel The Hegelian Dialectic. Betreffend album is inhoudelijk lichtmijlen verwijderd van tracks als Shook Ones, alhoewel, onder de geheime machthebbers zal er wellicht ook niet zoiets zijn als ´halfway crooks´.

Net als zijn beroemde grootvader Buddy Johnson leed Prodigy dus aan sikkelcelanemie. Op 20 juni 2017 maakte Prodigy, één der invloedrijkste rappers die er was, zijn transitie. Gebleken is dat Hip-Hop zowel aangewend kan worden om mensen in slaap te sussen als om mensen bewust te maken. Met laatstgenoemde missie was Prodigy behoorlijk succesvol de laatste jaren, en dat heeft geleid tot speculaties. Het is in beginsel heel goed mogelijk dat Prodigy eensgelijk zijn grootvader gestorven is aan sikkelcelanemie. Tegelijkertijd vindt menigeen het wel erg toevallig dat Prodigy uitgerekend na de release van zijn nietsverhullende album The Hegelian Dialecctic het tijdige voor het eeuwige in moest ruilen…

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Disco King Mario

Hip-Hop valt eigenlijk moeilijk te definiëren één der grondleggers had aanvankelijk bepaald dat het gekarakteriseerd wordt door vier elementen nl. b-boying, mc-ing, graffiti en dj-ing (later zou hij nog een vijfde element toevoegen: knowledge, culture, overstanding). Probleem met al die elementen is dat ze op mogelijke uitzondering van b-boying na niet uniek zijn aan Hip-Hop. De kenners lijken er min of meer uit te zijn wanneer en hoe Hip-Hop ontstaan is, maar in werkelijkheid is die kwestie complexer dan hij lijkt.

Hip-Hop zou geboren zijn op 11 augustus 1973 toen DJ Kool Herc de breaks (drumsolo´s) van platen minutenlang achter elkaar begon te draaien om de dansers extra veel ʽblessuretijdʼ te verschaffen. Probleem met betreffende datering is dat op dat moment minstens twee andere elementen van Hip-Hop al in existentie waren. De graffiti scene groeide en bloeide reeds. Sterker nog, DJ Kool Herc himself was een graffiti artiest. De moderne variant van graffiti was zelfs niet eens ontstaan in New York, maar in Philadelphia eind jaren ´60.

Hip-Hop en rappen worden tegenwoordig onlosmakelijk met elkaar verbonden, maar zelfs het rappen is niet uitgevonden door de Hip-Hopscene, maar door disco-dj´s uit Harlem. Daaraan toevoegend, ondanks dat het grote publiek het verschil niet weet tussen Hip-Hop en rap kan Hip-Hop niet met rap vereenzelvigd worden. Er zijn immers Hip-Hop nummers waarin niet gerapt wordt. Omgekeerd zijn er genoeg rapplaten die niet voortkomen uit de Hip-Hopcultuur.

Je kunt je ook afvragen, als Hip-Hop vier elementen kent, waarom is dan niet de eerste graffiti artiest uit Philadelphia de grondlegger van Hip-Hop? Of waarom niet de eerste rappende disco-dj uit Harlem? DJ Hollywood is de uitvinder van het rappen zoals we het nu kennen. Gezien de prominentie die het rappen momenteel inneemt in Hip-Hop zou hij vanuit die insteek gezien kunnen worden als de grondlegger. In plaats daarvan is hij lange tijd juist over het hoofd gezien door historici.

Betoogd zou kunnen worden dat Hip-Hop niet geboren werd op het moment dat één van de verschillende elementen geschapen werd, maar op het moment dat de verschillende elementen samen kwamen. Probleem met die definitie is weer dat de verschillende elementen van Hip-Hop die medio jaren ´70 integreerden en daarmee de ondergang inluidden van de jeugdbendecultuur van de Bronx heden ten dage weer uit elkaar gegroeid zijn. Turntablists (dj´s), breakdancers, graffiti artiesten en rappers opereren allen in hun eigen gescheiden wereld en zijn sterren en hun eigen universum. Wat hebben DJ Q-Bert, The Ruggeds, Banksy en Drake nog gemeen?

In ieder geval, toen de verschillende elementen samen kwamen in de Bronx medio jaren ´70 was niet de rapper maar de dj koning. Rappers waren bijzaak. De dj´s bevorderden een competitieve sfeer die ervoor zorgde dat de verschillende elementen artistiek op een hoger niveau kwamen te staan waardoor ze uiteindelijk de wereld konden veroveren.

Drie van de belangrijkste dj´s die de atmosfeer hebben gecreëerd om de verschillende elementen onder één dak te krijgen is alle eer toebedeeld die ze toekomt. Maar er blijkt er nog één te zijn die tot recentelijk door de historici over het hoofd is gezien. Naast DJ Kool Herc, Afrika Bambaataa en Grandmaster Flash was er ook Disco King Mario: de eerste koning van de Hip-Hop.

Disco King Mario heeft nooit een plaat uitgebracht of artiesten geproduceerd. Maar in het epoque dat Hip-Hop slechts live werd opgediend heerste DJ King Mario als een monarch met zijn crew Chuck Chuck City. Als zijn naam op een flyer stond dan trok het mensen eensgelijk een pot stroop mieren trekt. Net als Bambaataa was hij een voormalig lid van de beruchte bende the Black Spades en vond zichzelf opnieuw uit als dj. Sterker nog, de grote Afrika Bambaataa begon zijn carrière als assistent van Disco King Mario. Tevens leende Afrika Bambaataa de apparatuur van Disco King Mario voor zijn eerste onafhankelijke optreden als dj. De eerste battle in Hip-Hop vond plaats in 1976 tussen Disco King Mario en Afrika Bambaataa. Disco King Mario had ook zijn eigen dans, the snake, die hij tot groot enthousiasme van het vrouwelijke deel van het publiek uitvoerde tijdens optredens.

Disco King Mario was Hip-Hop´s eerste impresario. Hij maakte veelvuldig gebruik van het gebouw van Junior High School 123 om feesten te organiseren. Op die feesten kreeg menig Hip-Hop act van Mario een podium om zichzelf te profileren, o.a. de beroemde DJ Jazzy Jay. Dat maakt Junior High School 123 the original place to be (1, 2, 3 in the place to be!). Anderzijds, zonder toestemming van ex-gangbangers Disco King Mario of Afrika Bambaataa mocht je simpelweg niet optreden in de ganse Southeast Bronx.

In tegenstelling tot de andere grondleggers van Hip-Hop uit de Bronx heeft de op 1 juli 1994 getransisteerde DJ King Mario nooit van internationale naam en faam mogen genieten. Hoewel één der primaire makelaars achter draaitafels die de verschillende artistieke krachtenvelden die Hip-Hop rijk is wist te mixen. Het verhaal van Disco King Mario laat eens te meer zien hoe moeilijk Hip-Hop te definiëren valt. Zo zouden de grondleggers van Hip-Hop op voet van oorlog hebben gestaan met de disco scene, maar blijkt dat één der grondleggers het woord disco in zijn naam te hebben gehad. En niet voor niets, want Disco King Mario draaide vooral up-tempo disco. Of wacht, misschien is dat juist de reden voor zijn verbanning uit de geschiedenisboeken.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Nollywood

Wat is de grootste filmindustrie ter wereld? Lange tijd zou dat Hollywood zijn geweest, maar inmiddels wordt steeds bekender dat in werkelijkheid de grootste filmindustrie ter wereld op het Indiase subcontinent vertoeft. Voor insiders is dit overigens niets nieuws. Bollywood overschaduwt Hollywood eigenlijk reeds jaren. Wat minder bekend is is dat Bollywood nier de enige mondiale concurrent is van de befaamde, kapitaalkrachtige filmstudio´s aan de Amerikaanse westkust. Want eveneens de Nigeriaanse filmmakers hebben Hollywood het nakijken gegeven en mag Nollywood zich tegenwoordig na Bollywood de grootste filmindustrie op aard noemen.

In Nigeria werden al langere tijd films gemaakt. Zo zag in 1926 de eerste in Nigeria geproduceerde film het levenslicht, tevens de eerste film die sprekende Nigeriaanse acteurs toonde. In 1957 verscheen de eerste film waarvan de auteursrechten geheel bij Nigerianen lagen, tevens de eerste Nigeriaanse kleurenfilm. Na Nigeria´s onfhankelijkheid groeide de plaatselijke filmindustrie snel. Met name in de jaren ´70 toen de Nigeriaanse economie groeide en bloeide dankzij de fors gestegen olie revenuen kreeg de filmindustrie de wind in de zeilen.

Doch de Nigeriaanse filmindustrie kreeg pas echt vleugels in de jaren´90. Volgens één lezing van de geschiedenis was het zakenman Kenneth Nnebue die een gat in de markt aanschouwde toen de videorecorder aan een opmars bezig was in het grootste land van West-Afrika. Dankzij de democratisering van de videorecorder ontstond er een infrastructuur om films te distribueren. Nigerianen begonnen massaal illegaal gecopieerde buitenlandse films thuis voor de buis te bekijken. Nnebue bedacht dat hij ook lokaal films kon gaan produceren en ze distribueren middels dezelfde infrastructuur waarmee de illegale buitenlandse films aan de man werden gebracht.

Op initiatief van Nnebue werd in een maand tijd Living in Bondage geschapen, met een budget van $12.000. Er werd op locatie gefilmd in Lagos en omgeving. Binnen een paar maanden tijd werden er bijna een miljoen exemplaren verspreid, voornamelijk middels straatverkopers. Aldus zou de eerste Nollywood klassieker een feit zijn geworden. Het succes van Living in Bondage opende talloze Nigeriaanse aspirant filmmakers de ogen, en een nieuwe Afrikaanse filmbeweging was geboren. Nigeria was gaan beseffen dat het niet op Hollywood hoefde te wachten voor het uitbrengen van films, maar dat het in staat was zelf het heft in eigen hand te nemen.

Inmiddels heeft Nollywood niet slechts Nigeria veroverd, maar gans Afrika. Nollywood kan met recht het Bollywood van Afrika genoemd worden. In 2009 maakte Nollywood 1844 films en in 2014 berekende de Nigeriaanse overheid dat Nollywood in principe een omzet draaide van $3,3 miljard. Overal in Afrika gaan Nollywoodfilms als warme broodjes over de toonbank. Of het nou Lagos is, Accra, of Nairobi, Nollywood is alomvertegenwoordigd. Nollywood is op velerlei niveau een goed alternatief voor Hollywood. Al was het maar omdat Hollywood Afrikanen in een Eurocentrische droomwereld laat verdwalen met sprookjes over een Amerikaanse droom als afleidingsmanouvre van het keiharde geopolitieke Anglo-Amerikaanse beleid. Terwijl Afrikaanse filmmakers films maken die de dromen, hoop, uitdagingen en humor van Afrikanen vertolken.

Ondanks het succes in kwantiteit is er veel schots en scheef aan Nollywood. Dezelfde mechanismes die Nollywood groot hebben gemaakt houden Hollywood net zo goed klein. Waren het begin jaren ´90 vooral buitenlandse films die massaal illegaal werden gecopieerd, heden ten dage is Nollywood hetzelfde lot beschoren. Geschat wordt dat van de $3,3 miljard die omgaat in Nollywood slechts 1% terecht komt bij de makers van de films. Om die reden vingen Nollywood´s best betaalde acteurs tot recentelijk slechts zo´n $12.000 per film. Aan bestsellers werd officieel slechts zo´n $500.00 verdiend. Maar vanaf 2014 tracht de Nigeriaanse regering maatregelen te nemen om de auteursrechten beter te beschermen.

Naast problemen met de inkomsten is er zowel binnen als buiten Nigeria veel kritiek op het artistieke niveau van Nollywood. De klacht is dat de verwikkelingen en dialogen in Nollywoodfilms erg zwak zijn. Eveneens woedt er een felle discussie over de eerste Nollywoodfilm. Volgens sommigen was dat Living Bondage uit 1992, maar veteranen uit de Nigeriaanse filmindustrie beschouwen dat als een grove belediging. Zij zeggen dat de Nigeriaanse filmindustrie beslist niet pas in 1992 is ontstaan.

Hoe dan ook, Nollywood verwikkelt en ontwikkelt zich verder. In 2014 verscheen de mijlpaal Half of a Yellow Sun. Deze film belichaamde het nieuwe Nollywood. Nooit eerder was een Nigeriaanse filmproductie zo groot. Uitvoerend producent Yewande Sadiku wist middels Pan-Afrikaanse investeerders een budget van $10 miljoen te regelen, en opende met chique rode loper premières in New York, Sidney, Londen en Lagos. Met als bedoeling een mondiaal publiek te bereiken.

In het verleden is er vaak gesproken over het Hollywood effect, over de macht die Hollywood heeft over de verbeelding van mensen en hoe dat bijdraagt tot de veramerikanisering van de wereld. Echter, als Afrikanen hun eigen films kunnen maken dan hebben ze voor zichzelf de potentie gecreëerd om hun eigen verbeelding te dekolonialiseren. Dan kunnen ze een serieus tegenwicht bieden aan hetgeen Muhammad Ali reeds constateerde in de jaren ´60: “…en zelfs Tarzan, de koning van de jungle is wit!” Hollywood is een belangrijk onderdeel van de Amerikaanse softpower. Hollywood wordt doelbewust aangewend om de hoofden en harten van de mensen over de ganse wereld te winnen voor het Anglo-Amerikaanse imperium. Maar eens te meer is gebleken dat naast de Amerikaanse vuurkracht de Amerikaanse softpower alles behalve almachtig is. Het is desalniettemin opmerkelijk dat Nollywood Hollywood heeft kunnen verdringen. In ieder geval wat Afrika betreft.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

De bazar rond Qatar

Na het bezoek van Donald J. Trump aan de Saoedische hoofdstad Riyadh kon de wereld aanschouwen hoe een rups in een vlinder veranderde. Uitgerekend Saoedi-Arabië begon zich van het ene op het andere moment op te werpen als de grote kampioen in de strijd contra het islamitische terrorisme. Zoals bekend is het fundamentalistische Saoedi-Arabië de grootste financierder van islamistisch terrorisme ter wereld. De grote boeman Saoedi-Arabië speelde Perzië de zwarte piet toe. Het zou net zoiets zijn als nazi-Duitsland plotseling het voortouw zou nemen in de strijd tegen het antisemitisme. Of koning Leopold die zich sterk zou maken voor de bevrijding van Afrika. We kunnen daarom onmogelijk met iets anders van doen hebben dan met de spreekwoordelijke vos die de passie preekt. Boeren weten dat ze in dat geval hun hoenders extra scherp moeten hoeden.

Tijdens het onderonsje tussen de Donald en vijftig moslimleiders onder auspiciën van Riyadh bereikte men consensus over de beschuldiging dat Iran de grote motor is achter het internationale islamitische terrorisme. Heel toevallig is Iran tevens de grote aartsvijand van Saoedi-Arabië. Die vijandschap valt enerzijds terug te voeren tot een geschil dat terugvoert tot de vormingsperiode van de islam in de zevende eeuw aangezien Saoedi-Arabië soenitisch is en Iran van oudsher sjiitisch. Of dat geschil daadwerkelijk onoverkomelijk is is zeer de vraag aangezien Saoedi-Arabië moeiteloos dubieuze deals sluit met de zionistische entiteit Israël en ʽde kruisvaardersʼ van Wall Street en the City of London.

Het gewraakte zevende eeuwse schisma speelt zeker mee, doch relevanter is dat Iran Saoedi-Arabië´s grote concurrent is voor de titel van regionale grootmacht. Eensgelijk wenst de VS al enige tijd een appeltje met Iran te schillen. Niet eens zo zeer om Iran zelf, maar als zet op het geopolitieke schaakbord. Als tussenstap om uiteindelijk Rusland en China een loer te draaien. Donald J. Trump´s eerdere trash talk aan het adres van het olierijke woestijnkoninkrijk ten spijt blijken de geopolitieke en economische belangen toch voorrang te hebben boven islamofobische verkiezingsretoriek. De Donald heeft netjes gebogen voor de neocons en op hun beurt hebben de neocons Trump weer gedwongen om te buigen voor de koning van Saoedi-Arabië. De Donald heeft zijn braaksel weer opgegeten en de bankier van het internationale islamitische terrorisme rente verschaft op zijn buitenlandse verdriet politiek. Hij slikt de nieuwe Riyadh praat, dat Teheran plotseling ineens de grote Satan is die nuttige idioten die van het padje af zijn op oorlogspad stuurt, voor zoete koek.

Op 3 mei jongstleden verkondigde kroonprins Muhammed bin Salman nog dat Iran de heilige plaatsen in Saoedi-Arabië in handen wil krijgen en dat zijn land de strijd wel naar het territorium van Iran zou gaan verplaatsen. Op 7 juni gaf de Saoedische Minister van Buitenlandse Zaken tijdens een bezoek aan Frankrijk aan dat Iran gestraft zou gaan worden. Opmerkelijk genoeg was Teheran diezelfde dag slachtoffer van een ernstige terroristische aanslag van een aan IS gelieerde groep (ook al verkondigden de Iraanse autoriteiten dat er geen bewijs was dat Riyadh erachter zat).

Naast Iran heeft eveneens Qatar de toorn van Saoedi-Arabië opgewekt. Riyadh tracht het kleine Qatar als voorbeeld te stellen voor landen in de regio. Zodat ze kunnen zien van wat er kan gebeuren als men niet meedoet aan de anti Iran campagne van Saoedi-Arabië en Israël. Hier wordt het conflict ingewikkeld, want Qatar staat niet alleen. Machtige landen als Iran, Turkije en Duitsland hebben zich achter Qatar geschaard. Er heeft zich ook een hele reeks landen achter het fundamentalistische woestijnkoninkrijk geschaard, maar buiten de VS en Egypte om zijn dit allen op militair gebied irrelevante landen. Wat moeilijk rijmt is dat de VS in het Saoedië-Arabië kamp bivakkeert aangezien Amerika´s grootste luchtmachtbasis zich in Qatar bevindt en de VS recentelijk voor $12 miljard aan wapens verkocht heeft aan datzelfde Qatar (maar evenzo voor miljarden wapens verkocht aan Saoedi-Arabië). Soms zijn de wegen van een schurkenwereldmacht ondoorgrondelijk.

Let wel, zowel Saoedi-Arabiëals als Qatar hebben boter op hun hoofd betreffende het financieren van het internationale islamitische terrorisme. Qatar heeft ook een zeer dubieuze rol gespeeld in de omverwerping van Moammar Khadafi (en heeft daarmee tevens de ontwikkeling van het Afrikaanse continent afgeremd). Qatar wordt met name gelinkt aan de moslimbroederschap, en deze organisatie is sinds Saoedi-Arabië ʽhet lichtʼ heeft gezien overal in het defensief gedrongen. Daarom zou betoogd kunnen worden dat in ieder geval het terrorisme uit een bepaalde hoek in de hoek is geduwd.

Maar geopolitieke analisten hebben erop gewezen dat hele andere partijen die ogenschijnlijk bar weinig met het conflict in West-Azië van doen hebben wel eens het grote slachtoffer kunnen gaan worden. Feit is nl. dat meer dan 80% van de vele miljoenen vaten olie en gas bestemd voor de Aziatische economische grootmachten door de straat van Hormuz varen. Het merendeel daarvan afkomstig van Iran en Qatar. Dus zogenaamd is er een conflict tussen Iran en Saoedi-Arabië, maar in werkelijkheid wordt Azië achter dit rookgordijn zwaar onder druk gezet door het imperium. Want zoals gezegd is het uiteindelijke doel toch om China af te stoppen. Zo blijkt meer weer dat er meerdere manieren zijn om het land dat beroemd is om zijn muur politiek-economisch in te metselen. Iran en Qatar gaan mogelijk ondervinden dat China voorzien van olie en gas een grotere misdaad is in de ogen van het imperium dan islamitische terroristen van fondsen en voorraden overladen.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

De erfenis van George G.M. James


In 1954 werd het monumentale document Stolen Legacy: Greek Philosophy is Stolen Egyptian Philosophy gepubliceerd. De auteur was George G.M. James. Mensen van Afrikaanse komaf koesteren het als een kroonjuweel in de historiografie. Anderzijds werd het eurocentrische academische establishment witheet van woede. Het boek staat zo ongeveer bovenaan de heimelijke index van academische literatuur. In tegenstelling tot verschillende andere geleerden nam James geen verdedigende positie in, in de zin van dat hij trachtte aan te tonen dat niet alleen het Westen, maar ook Afrika beschaving kende, neen. Tot verbijstering van het establishment verkoos James de aanval. Volgens het eurocentrische paradigma was Griekenland de bakermat van de wijsbegeerte en wetenschap: de hoogste beschaving die er ooit zou zijn geweest op aard. James zei echter keihard dat er helemaal niet zoiets bestaat als Griekse filosofie, maar dat het gewoon gestolen Afrikaanse filosofie is. Erger valt het eurocentrische establishment, dat de slavernij en het kolonialisme verdedigt met de mythe dat het Westen beschaving in de wereld heeft gebracht, natuurlijk niet te beledigen!

Alhoewel het document van James grote impact heeft gehad is er weinig over de man bekend. Er is dan ook nimmer een biografie van hem verschenen. In ieder geval, zo´n twee jaar na de publicatie van de klassieker maakte James zijn transitie (30 juni 1956). Volgens sommige bronnen gebeurde dit onder verdachte omstandigheden. Enige tijd was Jamesʼ klassieker verdwenen, maar in 1976 slaagden Julian Richardson en Asia Hilliard erin Stolen Legacy herdrukt te krijgen. Zodoende kon een nieuwe generatie, die de klassieker slechts kende van o.a. referenties in de boeken en lezingen van dr. ben-Jochannan, er hun voordeel mee doen. Tot groot afgrijzen van menig eurocentrisch professor die met kritische vragen bestookt werd als hij of zij de Griekse oorsprong van de Westerse beschaving trachtte te propageren.

George G. M James werd op 9 november 1893 geboren in de Britse kroonkolonie Guyana als zoon van dominee Linch B. en Margaret E. James. Hij ronde zijn middelbare school af in zijn geboorteland om vervolgens in Engeland BA´s te behalen in de letteren en de theologie aan Durham University. Op London University haalde hij nog verschillende andere titels. Zo was hij onder meer kandidaat voor de prestigieuze D. Litt degree (een promotie aan de universiteit die hoger aangeslagen wordt dan een Ph. D). Uiteindelijk zou James naar de VS emigreren alwaar hij zou promoveren (waarschijnlijk in de Griekse en Latijnse Taal en Cultuur). Eveneens behaalde hij certificaten die hem bevoegd maakten om Grieks, Latijn en wiskunde te doceren op de middelbare school.

James was onder meer twee jaar verbonden als professor logica en Grieks aan Livingston College, Salisbury in North Carolina, en tien jaar professor taalwetenschappen en filosofie aan Johnson C. Smith College te Charlotte, North Carolina, twee jaar professor wiskunde aan Georgia State College, en een jaar professor sociale wetenschappen aan Alabama A & M College te Normal, Alabama. Zijn laatste baan was professor sociale wetenschappen aan de University of Arkansas, Pine Bluff.

Om maar aan te tonen dat James zeer erudiet was. Eensgelijk dr. Cheikh Anta Diop was de man multidisciplinair opgeleid. Dat valt ook af te leiden uit zijn magnum opus Stolen Legacy. Ondanks dat het in een taal is geschreven dat ook de leek het kan begrijpen, is het uitermate goed onderbouwd. Nauwgezet toont hij de Afrikaanse invloed op de Griekse filosofie aan. Continu refereert hij aan bronnen waarin hetgeen hij beweert geverifieerd kan worden. Men zou wellicht kunnen betogen dat ʽdiefstalʼ een erg sterk woord is. Desalniettemin, sindsdien zijn vorsers als Diop, Obenga, Bernal, etc., in de voetsporen van James getreden en hebben bevestigd dat de Griekse beschaving inderdaad fundamenteel beïnvloed is door de priesters van de Nijlvallei.

Het eurocentrische establishment doet reeds meer dan zestig jaar haar uiterste best om Stolen Legacy te negeren. Als dat niet lukt dan haalt het alles uit de kast om James compleet bespottelijk te maken. Zo heeft het in de jaren ʼ90 de mythe gecreëerd dat James wars was van chronologie en geen flauw benul had wanneer Alexandrië en het Museum zouden zijn gesticht. Maar zoals we elders lieten zien is de waarheid dat James precies wist waar hij het over had en dat juist zijn eurocentrische antagonisten compleet onwetend bleken te zijn van de antieke geschiedenis van Alexandrië van voor de komst van Alexander van Macedonië.

Zijn onschatbare bijdrage aan de historiografie van de Zwarte mens ten spijt wordt James zowel door de autoriteiten van zijn geboorteland Guyana als de University of Arkansas straal geneerd. Guyana kan James wellicht over het hoofd hebben gezien omdat hij in het buitenland carrière maakte. Dat kan echter moeilijk gezegd worden van Arkansas. Toen James Stolen Legacy schreef was hij nl. professor aan de historisch Zwarte University of Arkansas. Echter, als men vandaag de dag betreffende historisch Zwarte universiteit bezoekt dan wordt gedaan alsof professor James nimmer heeft bestaan. Geen enkele vorm van eerbetoon aan James is er te vinden. Triester nog, in de bibliotheek van de Zwarte universiteit in kwestie is zelfs geen copie van Stolen Legacy te bekennen. Anderzijds geeft één en ander aan hoe moedig James was. De meeste Zwarte intellectuelen lopen nl. braaf aan de leiband van het eurocentrische establishment uit vrees voor hun carrière. Zo zeer zelfs dat ze zo nodig de prijsloze erfenis van James laten stelen door de vergetelheid.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

De erfenis van Zbigniew Brzezinski

Zbigniew Brzezinski was na de Tweede Wereldoorlog wellicht wel de belangrijkste strateeg van de Anglo-Amerikaanse geopolitiek. De opvolger van de grote strateeg van het Britse imperium, Sir Halford Mackinder. Zowel achter als voor de schermen heeft de man de lijnen uitgezet. Hij was de tegenhanger van de neocons. Dat houdt in, zowel de neocons als Brzezinski streefden Anglo-Amerikaanse wereld dominantie na, maar ze verschilden hemelsbreed over de invulling daarvan. Waar de neocons bij voorkeur rechtstreeks de oorlog verklaarden aan landen die niet conformeerden prefereerde Brezinski subversieve actie.

Brzezinski werd op 28 maart 1928 geboren in Warschau, Polen. Zijn familie behoorde tot de lagere Poolse adel. In 1938 kreeg zijn vader een aanstelling als hoge diplomaat in Montreal, Canada. Ware het niet dat ondertussen Duitsland en de Sovjet-Unie Polen onder elkaar verdeelden. In 1945 kwamen de geallieerden en de Sovjets overeen dat Polen voortaan tot de invloedsfeer van de Sovjet-Unie zou behoren. Onder de Sovjet invloedsfeer verloor de Poolse aristocratie definitief al haar status en privileges, en op haar beurt vestigde de familie Brzezinski zich definitief in Noord-Amerika. Zbigniew Brzezinski ging ter plaatse studeren en maakte carrière, maar is altijd obsessief woedend gebleven op de Sovjet-Unie [Rusland]. De op wraak beluste Brzezinski heeft er altijd van gedroomd de Sovjet-Unie te vernietigen.

In de loop der jaren groeide de invloed van Brzezinksi gestaag. Zo werd hij adviseur van de presidenten John F. Kennedy en Lyndon B. Johnson. Bovenal raakte de gevierde politicoloog Brzezinski in de gratie bij de zeer machtige familie Rockefeller. Zo richtte hij in 1973 samen met David Rockefeller de Trilateral Commission op. De Trilateral Commission is een semi geheime organisatie vergelijkbaar met de Bilderberg groep, met dien verschil dat de Japanse elite eveneens deelgenoot is.

De Trilateral Commission realiseerde in 1976 een politieke huzarenstukje onder auspiciën van Brzezinski. Brzezinski ontdekte de onbekende ʽpindaplukkerʼ Jimmy Carter en loodse hem het Witte Huis in. De arme Carter had echter geen enkele macht. Maar hij werd door het electoraat wel keihard afgerekend voor het economische en politieke wanbeleid van de Trilateral Commission.

Zo was Brzezinski nationaal veiligheidsadviseur onder Carter in welke functie hij zich ontpopte als het meesterbrein achter het islamitische terrorisme. Veiligheidsadviseur Brzezinski was de architect achter de omverwerping van de Sjah en de installatie van fundamentalist ayatollah Khomeini. Brzezinski instrumentaliseerde ontegenzeggelijk het islamitisch fundamentalisme voor het Anglo-Amerikaanse imperium. De steun aan de fundies was alles behalve naïvitet, maar zeer afgewogen geopolitiek beleid. Brzezinski ging eind 1979 doelbewust islamitische terroristen steunen in Afghanistan met als doel de Sovjets in een wespennest te lokken. De Sovjets trapten met open ogen in die list, en de jarenlange oorlog die volgde droeg in belangrijke mate bij tot het bankroet en het uit elkaar vallen van de Sovjet-Unie. Brzezinski had zijn wraak!

Hiermee had Brzezinski wel een doos van Pandora opengedaan die sindsdien nimmer meer is gesloten. Dat vond de CIA niet noodzakelijkerwijs een probleem aangezien ze sindsdien menigmaal islamitische fundamentalisten hebben gebruikt als nuttige idioten om de belangen van het Anglo-Amerikaanse imperium te dienen.

Daarnaast was Brzezinski pro Vietnamoorlog, steunde massamoordenaar Pol Pot in Cambodja (heeft 2 tot 4 miljoen mensen vermoord) en verkrachtte de relatie van de VS met de regeringen van Frankrijk en Duitsland. Wellicht erger nog, dankzij zijn Russofobe politiek werd de koude oorlog heter dan ooit: hij bracht de wereld op het randje van een kernoorlog.

Gedacht wordt wel dat Brzezinksi Barack Obama reeds in 1981-1983 gerekruteerd heeft om president van de VS te worden (net zoals hij eerder Carter had gerekruteerd). Brzezinksi was toen professor aan Columbia University, en Obama student (althans, volgens Obama´s officiële CV).

Brzezinski´s honger naar wraak was nog niet gestild. Ondertussen werkte Brzezinski naarstig aan een plan om na de Sovjet-Unie eveneens de Russische Federatie uiteen te doen spatten als een zeepbel. Zodoende steunde de Brzezinski-clan gretig Tjetjeense terroristen om Rusland te destabiliseren. Zo wist Brzezinski in 2003 het bloed onder de nagels van Rusland vandaan te halen door politiek asiel in de VS te regelen voor Ilyas Khamzatovich Akhmadov “Minister van Buitenlandse Zaken” van één van de gevaarlijkste terroristische organisatie ter wereld.

Toen door de wol geverfde politieke analisten er weet van kregen dat Zbigniew Brzezinski de mentor en adviseur buitenlandse zaken was van Barack Obama gingen bij hen dan ook onmiddellijk alle alarmbellen rinkelen. Zij hadden aan een half woord genoeg om te begrijpen dat als Brzezinski (en Wall Street) in kamp Obama zaten de man onmogelijk de grote verlosser kon zijn zoals geframed door de mainstream media. Zeker in Rusland weet men heel goed wie Brzezinski is. Daarom nam de Russische krant Kommersant ook geen contact op met Obama maar rechtstreeks met Brzezinski toen ze wensten te weten welke bedoelingen Obama had. Want ze snapten heel goed dat Obama slechts een marionet was.

Brzezinski maakte zich de laatste jaren overigens erg druk over de ontwaking van de massa der mensen. Zo verkondigde hij op 17 november 2008 in Londen: “Vroeger was het eenvoudiger om een miljoen mensen te controleren dan ze te vermoorden, tegenwoordig is het oneindig veel eenvoudiger om een miljoen mensen te vermoorden dan ze te controleren.” Aldus lijkt de grote kampioen van de subversieve actie in de laatste jaren van zijn leven ook geneoconiseerd te zijn. Maar linksom of rechtsom, Brzezinski was ontegenzeggelijk één der grote kwade geniussen van zijn tijd.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

De Donald buigt voor terrorisme


Het wordt wel eens over het hoofd gezien, maar Trump heeft wel degelijk een groep van trouwe supporters. Zo hebben bepaalde alternatieve media die zichzelf als de voorhoede in de strijd contra de zogenaamde New World zien zich pal achter hun president geschaard. Zij zien hem als het paard van Troje die de NWO van binnen uit gaat vernietigen. Toegegeven, ogenschijnlijk heeft de Donald bepaalde maatregelen genomen die suggereren dat hij echt van plan is de neoliberale globalisering een halt toe te roepen. Denk bijvoorbeeld aan het stopzetten van de globalisatie bevorderende verdragen TTP en TTIP. Doch zoals we eerder hebben laten zien, de waarheid is dat niet de Donald, maar de activisten TTP en TTIP gefrustreerd hebben. Al draagt het beeld dat de Donald de TTP en TTIP verdragen persoonlijk verscheurd heeft mooi bij aan de door de anti NWO beweging gecultiveerde mythe dat de Donald de grote kampioen is van de mensheid in hun strijd tegen de NWO.

Een duistere, mondiale elite van buitenaardse van gedaantewisselende reptielwezens zou als doel hebben een nieuwe wereldorde te vestigen. Dat gaat één tiranieke wereldregering worden die het gros der mensheid gaat onderwerpen aan de grootste genocide ooit. Een relatief kleine groep mensen mag blijven bestaan om de elite te dienen als slaaf. Hoe dan ook, helemaal uit de lucht gegrepen zijn deze theorieën in ieder geval niet, aangezien het zwart op wit staat dat de rijken en machtigen der aarde elkaar met regelmaat ontmoeten achter gesloten deuren op bijvoorbeeld de Bilderberg conferentie, de CFR, de Trilateral Commission, Bohemian Grove, etc., en van die meetings is in de loop der jaren ondanks alle voorzorgsmaatregelen toch een aantal merkwaardige plannen uitgelekt.

Goed dat de NWO bespiedt wordt. Probleem is echter dat de zelfverklaarde NWO oppositie steeds openlijk racistischer en xenofober wordt. Vroeger pretendeerden ze nog de mensheid te willen behoeden voor doemsdag, tegenwoordig schijnen ze zich nog slechts druk te maken om de witte mensheid en omarmen in die geest zonder scrupules dubieuze politici als Trump, Wilders en Le Pen. Onder meer omdat betreffende geblondeerde politici het vooropgezette plan van de elite zouden trachten te frustreren om complete chaos in het Westen te creëren middels multiculturalisering in het algemeen en islamisering in het bijzonder. Als die complete chaos eenmaal een feit is dan zou de elite vrij makkelijk zelf de oplossing kunnen invoeren voor het probleem dat ze zelf gecreëerd hebben: de New World Order. Let ook op de popularisering van het woord elite. Dat is een bekend woord uit het jargon van de NWO oppositie welke de laatste tijd zo maar mainstream is geworden.

Onlangs bezocht de kampioen van de NWO oppositie de grote Satan Saoedi-Arabië. Het land dat aan de lopende band oorlogsmisdaden begaat in Jemen (zonder dat de internationale gemeenschap een kick geeft). Het is zo langzamerhand algemeen bekend aan het worden hoe groot de rol van Saoedi-Arabië is in de financiering van het internationale islamitische terrorisme. Zonder fondsen uit Saoedi-Arabië zou het verderfelijke IS waarschijnlijk nooit zo groot en machtig geworden zijn. Om nog maar te zwijgen over de rol die Saoedi-Arabië heeft gespeeld in 9-11. Zo waren 15 van de 19 kapers staatsburgers van Saoedi-Arabië, en bleek uit ieder spoor dat de Saoedische autoriteiten vuistdiep betrokken waren bij de operatie.

Waar de VS andere landen om het minste en geringste terug het stenen tijdperk in bombardeert komt schurkenstaat par excellence Saoedi-Arabië bij voortduring weg met de grootst mogelijke misdaden. Sterker nog, Saoedi-Arabië wordt juist beloond voor zeer laakbaar gedrag. Onlangs bezocht Trump Saoedi-Arabië om de grootste wapendeal uit de geschiedenis af te sluiten: de komende jaren verscheept het Amerika van de islamofobe Trump voor $350 miljard aan wapens naar de islamitische schurkenstaat Saoedi-Arabië. Hoe dan?

In 2011 roeptoeterde Trump nog het volgende over Saoedi-Arabië: “Het is ´s werelds grootste financierder van terrorisme. Saoedi-Arabië sluist onze oliedollars, ons eigen geld, naar terroristen die erop uit zijn om onze mensen te vernietigen terwijl Saoedi-Arabië afhankelijk van ons is voor bescherming”. Tijdens zijn campagne debiteerde de Donald nog: “Islam haat ons!” en dat de VS verschrikkelijk veel geld verspilt door dat koninkrijk [Saoedi-Arabië] te verdedigen.

De geschiedenis heeft zich herhaald. Eensgelijk Obama heeft de Donald letterlijk gebogen voor de koning van Saoedi-Arabië. Betreffende buiging had helaas veel meer dan symbolische waarde. Want de Donald heeft bij deze dus een ieder die zijn naam aangekruisd heeft in het stemhokje omdat hij de islam aan zou gaan pakken bij de neus genomen. Door de historische wapendeal met de ultieme schurkenstaat heeft hij het internationale islamitische terrorisme een onschatbare dienst bewezen.

De Donald lijkt hetzelfde verdovende effect op de (witte) NWO oppositie te hebben als Obama had op Zwart Amerika. Toen Obama het Witte Huis betrad meende Zwart Amerika definitief gearriveerd te zijn. Het koninkrijk gods zou op aarde zijn gevestigd. Racisme zou niet meer bestaan. Zwarte activisten dachten eventjes dat ze konden gaan pensioeneren. Dit had tot gevolg dat Obama enige tijd vrijwel verschoond van kritiek Zwart Amerika en Afrika voor de trein kon duwen. Eensgelijk wringt de NWO oppositie zich in allerlei bochten om het merkwaardige beleid en gedrag van de Donald glad te strijken: alle kritiek op de Donald zou georkestreerd zijn door de elite om hun kampioen pootje te lichten. Of licht de Donald als Trojaans paard van de elite de oppositie pootje?

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

De Rubicon van de treiterjournalistiek


Eens werd er nauwelijks gemaald om racistische kreten die voetbalhooligans in Nederlandse stadions slaaken. Dat hield in dat het probleem jarenlang wel werd besproken, maar er nimmer paal en perk aan werd gesteld. Het probleem werd zogezegd gedoogd. Waaruit eens te meer bleek dat over een probleem meejammeren en mededogen acteren een effectieve manier is om de schijn hoog te houden dat je de mouwen opgestroopt hebt om het probleem aan te pakken. Toch bleek er een duidelijke grens van het toelaatbare te zijn. Want uiteindelijk werd het land toch te klein nadat een witte vrouw werd beledigd. De supporters van ADO Den Haag hadden nl. de vrouw van topvoetballer Rafael van der Vaart ervan beschuldigd de ultieme dame van lichte zeden van Amsterdam te zijn. Betreffende kakofonie schudde de wetgever en de nationale voetbalbond wakker. Niet lang daarna werden er ferme maatregelen getroffen tegen beledigende spreekkoren in het algemeen.

Treiterhoernalistiek kent een vergelijkbare gedoogtraditie als beledigende spreekkoren in voetbalstadions. Met dien verschil dat er een paralelle treiterjournalistiek is ontstaan naast de mainstream witte treiterjournalistiek. Toen slechts witte pseudo-journalisten zich bezighielden met treiterjournalistiek werd het probleem niet als zodanig erkend, en werd het verschijnsel zelfs verdedigd met de welbekende dooddoener vrijheid van meningsuiting. Toen er echter een paralelle treiterjournalistiek zou zijn ontstaan gedomineerd door migrantenjongeren, raakte het land echter in rep en roer. Er ontspon een nationaal debat over de vraag hoe dat geteisem zo spoedig mogelijk met wortel en tak weggejorist kon worden uit het journalistieke landschap.

Dit terwijl de mainstream witte treiterhoernalistiek zich sinds jaar en dag verre van onbetuigd heeft gelaten. De mainstream treiterhoernalistiek heeft een belangrijke bijdrage geleverd aan het huidige xenofobe Wildersklimaaat in Nederland. Ze zijn er immer als de kippen bij om mensen van kleur te kijk te zetten. De mainstream treiterhoernalistiek profileert zichzelf gaarne humoristisch, maar wat minder humoristisch is is dat het in de praktijk de voorhoede is in de strijd voor witte suprematie. Zo waren de treiterhoernalisten de grootste jihadisten ter behoud van het racistische zwartepietfeest. Ter meerdere eer en glorie van de racistische karikatuur zwarte piet zijn ze eindeloos vaak afgereisd naar Amsterdam Zuidooost om verwarde geesten voor de camera te halen. Uit complete onwetendheid collaboreerde menigeen met de treiterhoernalistiek. In analogie: alsof de NSB representatief was voor de Nederlandse bevolking gedurende de hongerwinter. Zo kan de treiterhoernalistiek naar hartelust manipuleren onder de dekmantel genaamd vrijheid van meningsuiting. Met name één enkele activist in het bijzonder is lange tijd onophoudelijk het mikpunt geweest van de beroepstreiteraars. Geen enkele autoriteit greep in. Waarschijnlijk het absolute dieptepunt van de treiterhoernalistiek was het kolonialistische filmpje waarbij Amsterdam Zuidoost letterlijk werd neergezet als een dierentuin wiens bewoners gevoederd werden.

Een paar weken terug is het belangrijkste podium van de mainstream treiterhoernalistiek dan toch de Rubicon overgestoken. De trotse vaandeldrager van de treiterhoernalistiek had een een foto online gezet van een journaliste van een landelijk ochtendblad met daarbij de oproep om seksistische complimentjes te maken. Vervolgens gingen zoals te verwachten was de reaguurders van betreffende site compleet los. Hierop sloeg een groep van honderd vooraanstaande vrouwen de handen ineen en riepen op tot een boycot van betreffende treitersite. Bedrijven werd gevraagd niet meer te adverteren op het treiterpodium in kwestie, welk pamflet gepubliceerd is in twee prominente ochtendbladen.

Hiermee is de treiterhoernalistiek in het spagaat gemanouvreerd. Het raison dʼêtre van de treiterhoernalistiek is immers het treiteren. Dat is hetgeen de treiterhoernalistiek onderscheidt van de concurrentie. Daarmee scoren ze hits en door hun grote aantal hits worden ze weer interessant voor adverteerders. Tegelijkertijd is die schoolplein benadering de zwakke plek omdat het de vraag opwerpt of hetgeen zij doen wel de noemer journalistiek verdient. De vraag is of de vrijheid van meningsuiting aangetast wordt of dat treiteren bestaansrecht heeft als professie. De contradictoire boodschap die de maatschappij verspreidt is door het treiteren op schoolpleinen zoveel mogelijk te bestrijden, zonodig met stevige sancties maar het weer wel te gedogen als beroep. Tevens mag niet uit het oog verloren worden dat de treiterhoernalistiek twee stappen verder gaat dan de besturen van voetbalclubs van eertijds. Waar de besturen van voetbalclubs beledigende spreekkoren slechts gedoogden roept de treiterhoernalistiek hun aanhang openlijk op tot het beledigen van hun antagonisten. Zou een onderwijzer die zijn leerlingen aanmoedigt om mede-leerlingen te treiteren gehandhaafd blijven?

Als de eindredactie van de vaandeldrager van de Nederlandse treiterhoernalistiek een klein beetje historisch besef had gehad dan had het geweten hoe en waar de Rubicon stroomt in Nederland. Racisme is niet zo zeer een taboe te lande. Artikel 1 van de Nederlandse grondwet ten spijt moet men het behoorlijk bont maken voordat men daarvoor aangepakt wordt. Zo kreeg Sylvana Simons vele duizenden racistische reacties over zich heen gedonderd omdat ze zich uitspreekt tegen racisme, maar slechts twintig mensen zijn hiervoor onlangs veroordeeld door de rechter. Als ze sluw binnen dat kader waren gebleven dan had er buiten de kringen van de slachtoffers om geen haan naar hun “vrijheid van meningsuiting” gekraaid. Maar eensgelijk de voetbalkakofonisten moesten de mensen achter de vaandeldrager van de Nederlandse treiterhoernalistiek er op de harde manier achter komen dat ze de Rubicon overstaken toen ze zich verbaal gingen vergrijpen aan witte vrouwen. Zwarte activisten hebben blijkbaar niet de macht om de autoriteiten te bewegen afdoende maatregelen te nemen tegen racisme of om bedrijven te bewegen tot boycots.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Democratie of propagandacratie?


Er werd wereldwijd een zucht van verlichting geslaakt toen Madam Le Pen electoraal de toegang tot het Élysée werd ontzegd. Hiermee zou vrijheid, gelijkheid en broederschap opnieuw getriomfeerd hebben over het fascisme. Gevreesd werd dat Trump´s collega blondjes in Europa mee zouden liften op zijn succes. Doch de mondiale fascistische opmars lijkt voorlopig gekeerd. Eerder moest collega Wilders al bakzeil halen in Nederland. Ondanks dat hij de gedoodverfde winnaar was van Neerlands electorale proces. Maar een ondiplomatieke list van zittend premier Rutte ten koste van Turkije bleek de ultieme game changer in de verkiezingsstrijd contra blond. Nu bleek eveneens Le Pen voor de Franse kiezer te blond.

De Bastille der fascisme werd met succes bestormd en vrijheid, gelijkheid en broederschap ´triomfeerden´. Het politieke fiasco van de Franse Weimar republiek ten spijt. De vorige president behoorde in theorie tot de linkerkant van het politieke spectrum, doch was in de praktijk evident een marionet van de speculantenoligarchie. Maar de dijk brak door en Hollande´s politieke geloofwaardigheid liep compleet onder water. Door zijn neoliberale beleid werd Hollande net zo populair als de fiscus. Zodoende gunde hij de eer maar aan zichzelf en stelde zich niet eens meer verkiesbaar voor een tweede termijn om zijn karwei af te maken.

Wie moest het karwei dan wel afmaken? Het begon er steeds meer op te lijken dat Le Pen junior de uitverkorene zou worden. Zou zij het karwei dat haar vader decennia geleden was aangevangen af gaan maken? Maar haar uitstraling bleek uiteindelijk toch te fascistisch. Leek, want de negatieve beeldvorming ten spijt zijn heden ten dage verschillende pundits om: ze hebben aangegeven dat er aan het hedendaagse Front National olv Marine Le Pen weinig fascisme meer kleeft. Dat ze een partij leidt als alle anderen. Goed, ze wil de immigratie sterk imperken, maar dat zou in het huidige Europa beslist niet meer te kwalificeren zijn als een extremistisch voornemen. Sterker nog, Le Pen zou een goed programma hebben voor de gewone man. De traditionele achterban van links zou om die reden grotendeels overgelopen zijn naar Le Pen. Vooral omdat ze tegen neoliberale globalisering is. Dat houdt in dat ze uit zowel de EU als de NAVO wil stappen. Bovendien wil ze de franc weer invoeren als nationale munteenheid. Door de neoliberale globalisering zouden gigantisch veel banen in Frankrijk verloren gaan, en die boodschap sprak velen aan.

Wat Le Pen er natuurlijk niet bij zei is dat Frankrijk zelf een aasgier is die het hoofd boven water houdt bij de gratie van de exploitatie van haar (voormalige) Afrikaanse koloniën. Dramatischer nog, Le Pen heeft met droge ogen beweerd dat het Franse kolonialisme veel goeds gebracht heeft aan de plaatselijke bevolking. Hetgeen toch de vraag opwerpt of de nieuwe Le Pen zichzelf daadwerkelijk bevrijd heeft van fascisme. Want dat Le Pen populair is bij de gewone man verschoont haar opzich natuurlijk niet van fascisme, aangezien fascisme per definitie eerst wortel schiet bij het proletariaat (ook al wordt het stiekem gefinancierd van bovenaf). Hoe dan ook, de boodschap van de mainstream media dat Le Pen fascistisch is heeft beklijfd bij de Franse kiezer die pardoes een bankier tot president koos om hem te redden uit de klauwen van het fascisme.

De hamvraag is en blijf echter, kan de nieuwe president van Frankrijk daadwerkelijk over water lopen? Als we de mainstream media zouden geloven dan kan hij dat. Net zoals diezelfde media de wereld deed geloven dat Obama water in wijn kon veranderen. De feiten zijn helaas dat aartsengel Macron een jaar geleden door de speculanten zo maar uit de hoge hoed is getoverd als laatste troef om wat Frankrijk betreft hun neoliberale globaliseringsproject te redden. En dat is dus glansrijk gelukt. Eens te meer is hiermee het bewijs geleverd dat de wonderen de wereld niet uit zijn.

Macron was eerder minister in het kabinet van de hopeloos mislukte president Hollande. Rothschild bankier Macron was minister van Economische Zaken en wist er een aantal wetten door te krijgen die zeer in het nadeel waren van de werknemers. Maar wat hem betreft ging het alles behalve ver genoeg. Toen het niet lukte om nog hardere wetgeving ondertekend te krijgen besloot hij de benen te nemen. Niemand kan daarom verbaasd zijn als de neoliberale bankierslieveling Macron het de gewone man nog veel moeilijker gaat maken dan Hollande.

De pers heeft het wedermaal geflikt. Iemand uit het rampkamp Hollande mag nu in het Élysée de bloemetjes buiten gaan zetten. Een man die een veel grotere hardcore neoliberaal is dan Hollande himself. Eens te meer is gebleken hoe manipuleerbaar de Westerse democratie is. Keer op keer blijkt maar weer hoe kneedbaar de ʽvrije keuzeʼ van het volk is. Het Franse volk is er unaniem over eens dat het presidentschap van Hollande rampzalig was, maar ipv definitief af te rekenen met de neoliberale agenda van Hollande kiest het volk de overtreffende trap van Hollande. Op één of andere manier is men erin geslaagd Macron te presenteren als een outsider, maar hoe kan iemand die in 2014 de Bilderberg conferentie bezocht, zich gesteund weet door de familie Rothschild, alle bedrijven van de CAC40 (index van de Parijse beurs), en de mainstream pers nu een outsider zijn? Verkiezingen lijken steeds vaker uit te maken dat volkeren zowel geen verstand als geen vrije wil hebben. Er is geen democratie maar propagandacratie.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Wereldoorlog propaganda

.
Volgens de consensus in het Westen was Adolf Hitler de grootste schoft uit de wereld-geschiedenis. Dat der Adolf heel moeilijk mee kan dingen om de fairplay cup van de wereldgeschiedenis staat buiten kijf. Want de auteur van Mein Kampf heeft zich inderdaad gedragen als de vleesgeworden duivel. Desalniettemin moet het publiek gaan beseffen dat Hitler mede continu onder het vergrootglas wordt gelegd om de aandacht af te leiden van andere duivels. Eensgelijk der Adolf kwamen zij uit Europa, maar in tegenstelling tot snorremans hadden zij hun werkveld verlegd naar de geografie buiten Europa. De veel grotere attentie die historici en media aan Hitler spenderen dan aan die andere schoften suggereert wrang genoeg dat betreffenden stiekem toch vinden dat der Adolf gelijk had: het leven van de mensen buiten Europa is blijkbaar minder waard.

Los van het voorgaande, Hitler behoort zonder twijfel tot de grootste duivels die los gegaan zijn op het Europese continent. Met de kanttekening dat hij niet op zichzelf stond. Hij was een Frankensteinmonster die uiteindelijk door de verschillende docters Frankenstein die hem gecreëerd hebben te nauwer nood weer is vernietigd. Vervolgens zijn diezelfde doctor Frankensteins zichzelf de hemel in gaan prijzen voor hun goddelijke strijd tegen de duivel…

De heersers in Londen zagen vanaf het prille begin Hitler als een grote kans. De Britten wilden nl. ten koste van alles een verbond tussen Duitsland en de Sovjet-Unie voorkomen. Hitler is altijd heel duidelijk geweest over wat hij van de communisten en de Slavische volkeren vond, dus, zo redeneerde men, met Hitler aan de macht in Duitsland is het onmogelijk dat de Duitsers en de Sovjets ooit de polonaise zullen dansen, dus laten we hem vooral aan de macht helpen. Want dan komt er gegarandeerd een nieuwe oorlog tussen onze beide vijanden: laat ze elkaar uitputten en vernietigen zodat wij zonder een schot te lossen onze wereldheerschappij kunnen bestendigen.

De Sovjets hadden iets vergelijkbaars in gedachte. In Mein Kampf geeft Hitler aan woedend te zijn over het Verdrag van Versaille, en schrijft hij dat een nieuwe oorlog met Frankrijk onvermijdelijk is. De Russen hadden iets van, Hitler houdt wellicht niet van ons, maar hij wil vooral afrekenen met de geallieerden vanwege Versaille. Laat Duitsland en de geallieerden elkaar vooral vernietigen in een oorlog. Als ze elkaar eenmaal al rollebollend vernietigd hebben dan is het een fluitje van een cent om met ons machtige Rode Leger vervolgens gans Europa onder de voet te lopen!

Zodoende was de democratische Weimar republiek gedoemd. Na de Eerste Wereldoorlog moest het een schadevergoeding betalen van $132 miljard. Maar dat lukte niet omdat het Duitsland vervolgens onmogelijk werd gemaakt om een handelsoverschot op te bouwen. Zo voerde Engeland bijvoorbeeld een invoerheffing in van 26% op Duitse producten.

De nazi´s zijn vanaf het prille begin op alle mogelijke manieren ondersteund vanuit de Angelsaksische wereld. Ideologisch, met fondsen, met hoogwaardige technische kennis, etc. De Amerikaanse eugenetica beweging verschafte de ideologie, de Anglo-Amerikaanse bankwereld de fondsen, en erkende multinationals als Standard Oil, General Motors, Ford, ITT, zorgden direct danwel indirect middels hun grootschalige investeringen in Nazi-Duitsland dat de Nazi´s hoogwaardige technische kennis in handen kregen dat hen in staat stelde een moderne oorlog te voeren.

Anderzijds, de Sovjet-Unie verschafte de voedingsbodem voor de groei van het nazisme door continu zogenaamde nuttige idioten op pad te sturen om communistische terreuraanslaagden te plegen ter destabilisatie van Duitsland. Hierdoor werd Hitler de ratio verschaft om de communisten de zondebok toe te spelen. Hitler pakte de communisten hard aan op straat. Echter, de Sovjet-Unie weigerde hun communistische broeders in hun strijd contra de nazi´s de helpende hand te bieden, diverse smeekbedes aan de Sovjet ambassade te Berlijn ten spijt. Sterker nog, Stalin heeft de Reichswehr helpen herbewapenen.

Hitler mocht alles van de Anglo-Amerikanen, behalve vriendjes worden met Stalin. Toen dat onmogelijk geachte scenario toch werkelijkheid werd op 23 augustus 1939 met het sluiten van het Molotov–Ribbentrop Pact veranderde de houding van de Anglo-Amerikanen richting Hitler als een donderslag bij heldere hemel en werd de grote vriend ineens de oorlog verklaard.

Het Russische leger was groter dan alle Europese legers bij elkaar. Stalin wachtte slechts het moment om aan te vallen af om het communisme over gans Europa te verspreiden. Wat konden de 3350 Duitse tanks nu beginnen tegen de 24.000 (!) Russische? Maar de Russen werden compleet verrast door een verrassingsaanval van de nazi´s. De Russen waren niet voorbereid op een verdedigende oorlog. Precies om die reden kon het Russische leger dat aanvallend opgesteld stond aanvankelijk compleet weggevaagd worden. Tevens plaatst dit de ´domme´ tweefrontenoorlog die Duitsland vocht in een heel ander licht: als Hitler geduldig gewacht had tot Stalin in de aanval was gegaan, dan had hij sowieso geen schijn van kans gehad. Tegenwoordig wordt zoiets ook wel een pre-emptive strike genoemd.

Uiteindelijk kon er toch afgerekend worden met “de grootste schoft uit de geschiedenis”, en kloppen zowel West als Oost zichzelf nog immer zo hard mogelijk op de borst voor de heldhaftige rol die zij gespeeld zouden hebben in het bedwingen van die ultieme schoft. Dat is een verhaal die het imago van betreffenden doet glanzen en het ego strelen. Daarom laat men ook geen gelegenheid voorbij gaan om het te vertellen. Echter, het is geenszins het hele verhaal. Meer dan zeventig jaar na de oorlog is Europa nog steeds bezet door wereldoorlog oorlogspropaganda.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment