De eurocentrisering van de Joods-christelijke traditie


De laatste jaren wordt er door bepaalde politici bij voortduring een beroep gedaan op de zogenaamde Joods-christelijke traditie. Ongeacht of de politici in kwestie en hun congregaties nu belijdend christelijk zijn of niet. De Joods-christelijke traditie zou namelijk het fundament zijn van de door hen als superieur beschouwde Westerse beschaving. Deze trend was voor een professor emeritus oude geschiedenis van de VU reden om te trachten zijn licht erover te doen schijnen in Advalvas (het universiteitsblad van de VU). Daarbij stelt hij in de eerste plaats terecht dat de Bijbel op zijn beurt veel extra-Joodse invloeden kent. Vervolgens relativeert de professor emeritus die bewering weer door te suggereren dat die invloeden veelal terug te leiden zijn tot enerzijds Mesopotamië en anderzijds Griekenland en Rome.

Dit is zeer interessant, aangezien betreffende professor emeritus geheel conform de eurocentrische traditie de Afrikaanse invloeden op de Westerse beschaving compleet negeert. Alsof hij verhaalt over de oorsprong van het voetbal zonder Engeland ook maar te noemen. Recentelijk nog hebben wij nog het boek Boterzacht en Flinterdun gepubliceerd, om een tegenwicht te bieden tegen de oneigenlijke argumenten die het eurocentrische establishment bij iedere gelegenheid die zich voordoet de wereld in pleegt te slingeren. De recentste uitgave van Advalvas liet weer eens blijken dat dat hard nodig is. In Boterzacht en Flinterdun worden vooral de Afrikaanse invloeden op Griekenland en Rome bediscussieerd, wat niet wegneemt dat we als het zo uitkomt net zo makkelijk kunnen publiceren over de Afrikaanse invloed op de zogenaamde Joods-christelijke traditie.

Weet de betreffende professor emeritus simpelweg niets over de Afrikaanse connectie met de Bijbel of weet hij het wel maar verkiest hij het om de lezers van Advalvas doelbewust te misleiden? Zo geeft de Bijbel aan dat de eerste christen een Ethiopiër was. Er valt te lezen in Handelingen 8: 27: “En hij stond op en ging. En zie, een Ethiopiër, een kamerling, een rijksgenote van Kandake, de koningin der Ethiopiërs, haar opperschatbewaarder, was naar Jerusalem gegaan om te aanbidden.” Die Ethiopiër was in die zin de eerste christen omdat het christendom voorheen een exclusief Joodse sekte was. De bekering van de opperschatbewaarder gaf het christendom voor het eerst het universele karakter waar het later zo prat op zou gaan.

Bovenstaande is slechts het topje van de ijsberg. Onbevooroordeelde egyptologen als Gerald Massey hebben erop gewezen dat er zoveel als 200 overeenkomsten zijn tussen het narratief van Jezus Christus en de Osiris-Horus cyclus. Dan valt te denken aan zaken als de aankondiging van de komst van de verlosser, de onbevlekte ontvangenis, het bezoek aan het kind door drie wijzen; welk verhaal te bewonderen valt in de Mesjkentempel, gebouwd 1500 v.j. Daarnaast verrichtte evenals Jezus Osiris wonderen, stierf Osiris om de mensheid te redden en stond nadien dessalniettemin weer op uit de dood.

Bovendien kan erop gewezen worden dat historicus Malcolm Hutton onlangs helder heeft gemaakt dat ons woord kerst terug te leiden valt tot het Egyptische woord krst, hetgeen volgens Hutton rustende betekent, refererende aan een overleden persoon. Om die reden was het woord krst dan ook in hiëroglyfen te lezen op de meeste sarcofagen van gemummificeerde lichamen. Tevens werden gemummificeerde lichamen ook wel de gezalfden genoemd, hetgeen weer verwees naar het uitgebreide balsemingsproces. Het woord ´gezalfde´ gebruiken huidige christenen ook, en wel in zijn Hebreeuwse vertaling als Messias en zijn Griekse vertaling als ´Christós´ [Christus]. Verder kan erop gewezen worden dat de tien geboden uit de Bijbel grotendeels afgeleid zijn van de 42 negatieve biechten van de oude Egyptenaren. Gesteld kan zelfs worden dat de Bijbel, zowel het Oude als het Nieuwe Testament, grotendeels vertalingen zijn van Het dodenboek.

Het is niet vreemd dat de joods-christelijke traditie fundamenteel is beïnvloed door de Egyptenaren, aangezien dat gewoon in de Bijbel valt te lezen. In de Bijbel staat dat de Israëlieten 430 jaar in Egypte verbleven, en dat hun grote leider Mozes opgevoed en opgeleid was aan het hof van de farao. Zo beschouwd had een ieder die in staat is verbanden te leggen zelf kunnen bedenken dat het simpelweg niet anders kan dan dat de Israëlieten en hun heilige geschriften doordrenkt waren met Afrikaanse invloeden. Het is opmerkelijk dat een professor emeritus dat compleet over het hoofd kan zien.

Tenslotte, xenofobe politici spreken zoals gezegd tegenwoordig gaarne over de Joods-christelijke traditie ipv de Westerse beschaving, maar waarom hebben eurocentrische oudhistorici daar een probleem mee? Xenofobe politici grijpen op deze wijze terug op de kruistochten. Lange tijd was het namelijk gebruikelijk om het over het christendom te hebben als men het gedeelte van de wereld ten noorden van Afrika en ten westen van Azië wenste aan te duiden, dat bovendien eeuwig in oorlog was met de islam. Daarnaast heeft de islamofobe factie bewust het woord Joods toegevoegd om te provoceren: moslims zouden immers bij uitstek antisemitisch zijn. Eurocentrische oudhistorici daarentegen wensen een renaissance van die goeie ouwe tijd dat alles terug werd gevoerd tot Griekenland en Rome. Dat maakt helder waarom betreffende professor emeritus zijn eurocentrische tunnelvisie over het onderwerp kwam profileren. Zodoende tracht de man bewust zijn bijdrage te leveren aan een eurocentrisch raamwerk waarbinnen gediscussieerd mag worden over de zgn. Joods-christelijke traditie. Daarbij toont hij bij omissie bewust of onbewust zijn grote onwetendheid over de fundamentele invloed van het antieke Afrika op de Bijbel door zich erudiet te profileren in Advalvas.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

De Zwarte Santa Claus

Antiek portret van Sint Nicolaas


Nicolaas van Myra wandelde rond op aard in de 4e eeuw, maar van wanneer tot wanneer precies is niet geheel helder, aangezien de bronnen die naar hem refereren relatief laat en vaag zijn. Gedacht wordt dat hij omstreeks 280 werd geboren en op 6 december 342 definitief de ogen sloot. Aan Nicolaas worden talloze wonderen toegeschreven. Maar hij zou ook losse handjes hebben gehad. Zo zou hij volgens de legende als bisschop van Myra tot de aanwezigen hebben behoord van de historisch zeer belangrijke concilie van Nicea in het jaar 325. Deze concilie was speciaal uitgeschreven door keizer Constantijn om een richtingenstrijd in de kerk te beslechten. Sint Nicolaas zou op betreffende concilie uitgedeeld hebben. Dat wil zeggen, hij zou Arius—een beroemde Noord-Afrikaanse theoloog die de drie-eenheid ontkende—op een kaakslag hebben getrakteerd. Hierop zou Nicolaas van de concilie verwijderd zijn en in de kerker zijn geworpen.

Heden ten dage staat in de Lage Landen de vermeende, door Jan Schenkman toegekende huidkleur van de helpers van Sint Nicolaas ter discussie. Doch Jan Schenkman heeft waarschijnlijk naast de huidkleur van diens helper eveneens de huidkleur van de Sint zelf verkeerd ingeschat. Alhoewel Sint Nicolaas een symbool van polderlandse witte suprematie is, en het daarom voor de goegemeente volstrekt ondenkbaar is dat de Sint iets anders dan leliewit heeft kunnen zijn geweest, wordt Nicolaas van Myra in de oudst bekende portretten van hem afgebeeld als een man met een donkere huidkleur, hetgeen sterk suggereert dat de oorspronkelijke Nicolaas van Myra een Zwarte man was. Dit is voer voor traditionalisten!

In de loop der eeuwen verwierf de heilige Nicolaas naam en faam in gans Europa, en vanaf 1492 zelfs ver daarbuiten. Cristobal Colon vernoemde op zijn eerste reis reeds een door hem laten bouwen ford aan de kust van Haïti naar Sint Nicolaas. Het duurder echter nog wel even voordat Sint Nicolaas populair werd op het meest westelijke continent. In tegenstelling tot wat algemeen gedacht wordt heeft de WIC-mentaliteit er niet rechtstreeks voor gezorgd dat Sint Nicolaas vaste voet onder de grond kreeg in de VS. Er is geen bewijs dat de Nederlandse kolonisten te Nieuw Amsterdam Sint Nicolaas gevierd hebben.

Net als de Nederlandse Sinterklaas begon de Amerikaanse Santa Claus pas in de 19e eeuw vaste voet aan de grond te krijgen. Santa Claus noch kerstmis waren aanvankelijk populair in Noord-Amerika (kerstmis werd geassocieerd met stomdronke, rellende menigtes). Duitse immigranten waren echter dol op zowel Sint Nicolaas als kerstmis. Tevens begonnen na de Amerikaanse revolutie New Yorkers met trots terug te grijpen op de Nederlandse oorsprong van hun stad, en werd een mythe gecreëerd dat de Nederlanders Sinterklaas hadden geïntroduceerd in New York. Evenzo Jan Schenkman met zijn kinderboek vorm heeft gegeven aan het huidige Sinterklaasfeest in Nederland hebben Amerikaanse collega kinderboekenschrijvers en cartoonisten (met name Thomas Nast) middels verschillende publicaties de Duitse Sancta Claus omgevormd tot de seculiere Amerikaanse Santa Claus. Zo hebben ze hem onder meer verhuisd naar kerstmis. Coca Cola bracht beginnende in 1931 de popularisering van Santa Claus zoals we die nu kennen naar the next level middels een reclamecampagne die decennia duurde. Hierdoor kreeg Santa een wereldwijde bekendheid en is hij zelfs in Europa de oorspronkelijke Sint Nicolaas gaan verdringen.

De vraag was echter, waarom moet Santa Claus altijd gespeeld worden door een witte man? Dit terwijl de (al dan niet) historische figuur waar Santa Claus uit ontstaan is naar alle waarschijnlijkheid een Zwarte man was, getuige de oudst bekende afbeeldingen van hem. Hoe dan ook, al meer dan honderd jaar spelen Zwarte Amerikanen Santa Claus. Wat niet wegneemt dat aanvankelijk de grote winkelketens en winkelcentra meenden het mainstream publiek te moeten verschonen van Zwarte Santa´s.

In de jaren ´60 begon de burgerrechtenbeweging te eisen dat Zwarte Santa´s acte de presence maakten in de grote winkelcentra. Managers van grote winkelketens betoogden op hun beurt dat het weigeren van Zwarte Santa´s niets van doen had met racisme maar dat ze simpelweg niet pasten in de traditie (waar hebben we dat argument eerder gehoord?). Leiders van de burgerrechtenbeweging hielden hen echter de volgende logica voor: “Als een warenhuis het niet denkbaar acht dat een Zwarte man Santa Claus kan spelen voor 30 dagen, dan is het voor hen helemaal ondenkbaar dat hij president of vicepresident kan zijn voor 365 dagen.” Het protest van de burgerrechtenbeweging boekte toch succes, getuige het feit dat in de loop van de jaren ´60 en ´70 er steeds meer Zwarte Santa´s in winkelcentra´s en warenhuizen begonnen te verschijnen.

Let wel, sinds de jaren ´40 verschijnen er al Zwarte Santa´s in warenhuizen gezeteld in traditioneel Zwarte wijken als Harlem. Vanaf de jaren ´60 werd dus de Zwarte Santa gedesegregeerd en ging ook het mainstream publiek steeds meer kennismaken met melaninerijke Santa´s. Met als hoogtepunt de verschijning van een Zwarte Santa in de Mall of America te Minnesota in 2016. Dat betekende een ware mijlpaal aangezien betreffende locatie het grootste overdekte winkelcentrum in de VS is. Resultaat was wel een vulkaanuitbarsting van racistische retoriek op de sociale media zoals we die ook kennen in Nederland van de zwartepietjihadisten: “Santa Claus is wit en moet wit blijven!” Opmerkelijk hoe een van oorsprong Zwarte heilige aan beide kanten van de grote plas een waar symbool kon worden van witte suprematie. Wat zou de mythe van witte suprematie zijn zonder culturele toe-eigening?

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Die VOC-mentaliteit ! (3)

Wat zou het meest waardevolle bedrijf zijn dat ooit heeft bestaan? Wellicht het Standard Oil van John D. Rockefeller? Of General Motors? Of anders het Microsoft van Bill Gates? Niets van dit alles volgens Visual Capitalist. Visual Capitalist is een website voor investeerders. Betreffende digitale gids voor investeerders heeft onlangs berekend dat ʽHollands glorieʼ de VOC het meest waardevolle bedrijf is dat er ooit geweest is op de aardkloot. Het was het allergrootste beursfonds allertijden. Zo zeer zelfs dat het alle concurrentie zwaar overschaduwt. In 1637 was de VOC 78 miljoen gulden waard, hetgeen na inflatiecorrectie vertaald wordt naar $7,9 biljoen vandaag de dag. Dat houdt in dat de VOC net zoveel waard was als het gezamenlijke BNP van industriële grootmachten als Japan ($4,8 biljoen) en Duitsland ($3,4 biljoen). Grootste bedrijf ter wereld Apple heeft omgerekend slechts 10% van de waarde van de VOC. Sterker nog, de twintig grootste bedrijven van nu (Apple, Microsoft, ExxonMobil, etc.) zouden met elkaar minder waard zijn dan de VOC.

Deze informatie is heel interessant vanuit het gegeven dat Nederlandse historici zich in de gekst mogelijke kronkels wringen om te trachten aannemelijk te maken dat de baten van het Nederlandse kolonialisme te verwaarlozen waren. Er wordt bijvoorbeeld geëmmerd over vermeende lage winstpercentages, alsof er indertijd geen boekhoudfraude existeerde. Feit is dat de karakters betrokken bij de VOC en haar zusterbedrijf de WIC van hoog tot laag tot op het bot corrupt waren. Oftewel, de graaicultuur van de VOC en de WIC manifesteerde zich niet slechts uitwendig ten koste van onderworpen volkeren en personen, maar ook inwendig.

Logischerwijs blijven de officiële winstcijfers bescheiden (of vallen zelfs negatief uit) als iedereen er een dubbele boekhouding op na houdt. Feit blijft dat dankzij de VOC en de WIC een nimmer eerder geziene hoeveelheid kapitaal de noordelijke Nederlanden binnenstroomde. Zo verklaarde de in 1621 opgerichte WIC in 1633 dat het reeds 118 miljoen gulden bijeen had geschraapt. In de jaren na 1634 zouden de ongekend hoge inkomsten alleen maar toenemen. Het probleem met de VOC en de WIC was dus beslist niet de koek, want die was er in overvloed. Het probleem was dat de koektrommel niet achter slot en grendel zat en iedereen naar gelieve de keukenkast opende om mee te smikkelen uit de trommel. De grote kampioen was wat dat betreft waarschijnlijk wel gouverneur-generaal Van Hoorn, die in het jaar des Heren 1709 met een privévermogen van 10 miljoen gulden (!) naar Holland wederkeerde. Zeker in die tijd een kapitaal dat onvoorstelbaar groot was.

Gewetenloos handelen zoals de VOC en zustermaatschappijen honderden jaren lang pleegden te doen vereist een specifieke mindset. De functionarissen van de VOC en haar zustermaatschappijen waren tot op het bot corrupt, cultiveerden een cultuur van moddergooien naar elkaar en waren in hun winstbejag totaal niet geïnteresseerd in het lot van de mensen van kleur die zij exploiteerden. Kritiek op hun doen en laten werd sowieso niet geduld, en al helemaal niet van mensen van kleur. Helaas is die kleinzielige, kolonialistische mentaliteit gerelateerd aan de VOC niet simultaan ten onder gegaan met het grootste bedrijf ooit…

De toekenning van een prijs maakt wedermaal helder dat de VOC-mentaliteit springlevend is in Nederland. Er ontstond in (sociale) media grote opwinding over de uitreiking van de prestigieuze Joke Smit-prijs. De Joke Smit-prijs is een Nederlandse regeringsprijs, bestemd voor een persoon, groep of instantie die een fundamentele bijdrage levert aan de verbetering van de positie van vrouwen in Nederland. Dit jaar mocht professor Gloria Wekker de prijs in ontvangst nemen. Reden genoeg voor (crypto) racistisch intellectueel Nederland om compleet los te gaan. Om de verdiensten van professor Wekker, en daarmee tevens de objectiviteit van de jury en de geloofwaardigheid van de Joke Smit-prijs ten zeerste ter discussie te stellen. Columnisten, journalisten, schrijvers, politici, wetenschappers, en van alles wat daar tussenin zit gingen te keer als voetbalhooligans. Zo debiteerde ene Saskia Bekkering: “Gloria Wekker is geen feminist en geen wetenschapper maar een kutwijf, die van doldwaze onderwijsinstituties de vrije hand heeft gekregen”. Sylvia Witteman verwoordde al twitterend het sentiment onder het legioen haters weer als volgt: “Het is een droevige dag voor het feminisme en de wetenschap. Schande.” Und so weiter.

De zonde waar Gloria Wekker zich schuldig aan heeft gemaakt is het opnemen voor Zwarte mensen, Zwarte vrouwen in het bijzonder. Middels een recent boek populariseerde ze het begrip cultureel archief in Nederland. Zoals gezegd pruimde de VOC sowieso geen mensen van kleur en mensen van kleur die zich verweerden tegen de weerzinwekkende praktijken van diezelfde VOC al helemaal niet. Dus waar haalde Wekker het lef vandaan om het culturele archief van Nederland ter discussie te stellen? Theodor Holman, een meneer die denkt een hoogblonde Ariër te zijn maar in werkelijkheid afstammeling is van de slachtoffers van de VOC, stelde in naam van de erfgenamen van de VOC het concept van het culturele archief ter discussie (en hoe weet zij dat er zo’n cultureel archief in ons hoofd bestaat?). Eerder heeft Holman gepleit voor een standbeeld voor de slavenmeesters ipv voor de slaafgemaakten, omdat de slavenmeesters de slaafgemaakte Afrikanen met de beschaving in aanraking zouden hebben gebracht. Holman voldeed daarom perfect aan de verwachtingen. Of meer in het algemeen, ironisch genoeg bewijst de kakofonie aan verantwaardiging op haar bekroning dat Nederland inderdaad vergiftigd is met een kolonialistisch cultureel archief, oftewel de VOC-mentaliteit

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Kony 2012 Revisited


Op 5 maart 2012 werd aan de wereldjeugd de Afrikaanse variant op Osama bin Laden gepresenteerd. Het betrof een boeman die zou luisteren naar de naam Kony. Kony was de leider van de gevreesde LRA (Lord´s Resistance Army). De LRA had voornamelijk kindsoldaten in haar gelederen. Ontvoerd uit hun dorpen en vervolgens gedwongen om de wapens op te nemen in naam van het Verzetsleger van de Heer. In tegenspraak tot de naam van betreffend leger zou het Verzetsleger van de Heer zwaar op alle geboden hebben gezondigd die de Heer de mens heeft opgelegd. Een organisatie genaamd Invisible Children bracht dus de korte documentaire Kony 2012 in circulatie om de wereldjeugd ach en wee uit te laten schreeuwen zodat de grote mensen uit peïteit actie zouden gaan ondernemen. Aanvankelijk met succes: binnen een week hadden reeds 70 miljoen mensen Kony 2012 aanschouwd.

Wij wezen echter al gauw op de merkwaardige kanten van het project Kony 2012. Want waarom kwam er bijvoorbeeld juist op het moment dat de VS druk doende was om AFRICOM op het Afrikaanse continent te vestigen een docu uit van een boeman die al jaren niet gesignaleerd was? Bovenal, volgens verschillende bronnen viel de boeman al jaren niet meer tot de levende wezens te rekenen: Kony bestond waarschijnlijk helemaal niet (meer). Bovendien, waarom werd specifiek Kony met pek en veren besmeurd? Waarom bleef bijvoorbeeld Oeganda´s president Museveni buiten schot in Kony 2012? Als Amerikaanse marionet heeft Museveni een dubieuze rol gespeeld in genocides in Rwanda, de Congo als ook zijn eigen land Oeganda. Oftewel, het onevenwichtige karakter van kinderdocu Kony 2012 was zo verdacht en doorzichtig dat een kind er doorheen kon prikken.

Er werd ook massaal door Kony 2012 heengeprikt. De docu was voor kinderen bedoeld, maar dat weerhield de grote mensen er niet van om ook mee te koekeloeren. Spoedig barstte van allerlei kanten de kritiek in alle hevigheid los. Dit greep de labiele filmmaker Jason Russell dusdanig aan dat bij hem de stoppen volledig doorsloegen. Bewegende beelden verschenen er waarop te zien is hoe Jason Russell naakt als een idioot rondspringt op straat. Om uiteindelijk te worden gearresteerd en in een inrichting te worden geplaatst. Daarmee had Russell zich in korte tijd tot tweemaal toe onsterfelijk gemaakt. In eerste instantie leek hij zich onsterfelijk te maken als succesvol documentairemaker, maar die faam ging eraan nadat hij zich op straat onsterfelijk belachelijk ging maken door te dansen als Mr. Bean in adamskostuum.

Doch de zelfontmaskering van Jason Russell mocht niet baten. Zoals iedereen die een klein beetje verstand had van geopolitieke propaganda kon voorzien smeedde de regering Obama het ijzer toen het heet was en werd het draagvlak dat Kony 2012 desalniettemin had gecreëerd aangegrepen om de greep van AFRICOM (United State Africa Command) op Afrika te doen vergroten.

AFRICOM is zogenaamd in het leven geroepen om de veiligheid van Afrika te waarborgen, maar de werkelijke reden is om de Chinezen uit Afrika te verjagen. Om te verhinderen dat de opkomende Aziatische grootmacht Afrika´s grondstoffen en mineralen voor de neus van de Anglo-Amerikanen wegdraagt. In die geest veroordeelde het Amerikaanse congres Kony, en werd onder auspiciën van de VS het Verzetsleger van de Heer aangevallen vanuit vier verschillende Afrikaanse landen. In 2013 werd zelfs een prijs van $5 miljoen op het hoofd van Kony gezet. Volgens CNN spendeerde de VS uiteindelijk zoveel als $780 miljoen om Kony in de lurven te grijpen, maar het mocht niet baten. Kony kreeg men nimmer te pakken. Eind maart 2017 vermeldde AFRICOM stilletjes dat ze de jacht op Kony gestaakt waren.

Als Kony daadwerkelijk nog leeft houdt dat in dat een boeman vrijuit gaat. Maar hij is niet de enige. Want wedermaal, het verhaal zoals geframed door de Amerikaanse oorlogspropaganda is onevenwichtig. Er wordt niet bij verteld hoe Museveni na aan de macht te zijn gekomen in 1986 door een burgeroorlog te winnen. Zijn macht vervolgens trachtte te bestendigen door met rivalen af te rekenen. Hierbij vielen vele onschuldige slachtoffers. Met name de Acholi waren de klos en behoorden in belangrijke mate tot de onschuldige slachtoffers van Museveni. Als reactie op de slachtpartijen aangericht door Museveni zetten met name de Acholi milities op om zich te verweren. Eén daarvan was de Holy Spirit Movement (HSM) van het medium Alice Auma. Kony was aanvankelijk een aanhanger van Auma en uit Auma´s HSM ontstond de LRA. Toen het Oegandese leger niet in staat bleek om de LRA te verslaan werden de Acholi massaal verplicht in kampen geplaatst onder erbarmelijke omstandigheden. Er braken allerlei ziektes uit in die kampen waardoor de Acholi massaal stierven: een ware genocide. Maar omdat Museveni een Amerikaanse bondgenoot was hoorde de wereld daar niets over.

Let wel, de LRA is zeer zeker een laakbare organisatie. Maar de vraag is of de motieven van de makers van Kony 2012 wel zuiver waren aangezien ze de genocide gepleegd door Museveni, waarop Kony´s LRA reageerde, buiten beschouwing lieten. Als het daadwerkelijk de bedoeling was om met Kony af te rekenen dan heeft Operatie Observant Compass ondanks het vele geld dat erin is gestoken compleet gefaald. Anderzijds, als het, zoals wij vanaf het begin aangaven, de ware bedoeling was om AFRICOM´s greep op Afrika te versterken dan was het stiekem toch succesvol. Dan zijn de kindertjes in het Westen succesvol gebruikt voor de Anglo-Amerikaanse geopolitieke agenda.

DJEHUTI-ANKH-KHER

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Zimbabwaanse revolutie op kruispunt (3)


Zimbabwe heeft dus voor het eerst in 37 jaar een nieuwe president. Tot grote vreugde van het Westen hing de senior der staatshoofden dan toch zijn lier aan de wilgen. De vraag is echter, hoe kon het dat de binnenlandse politiek van een Afrikaans land de Westerse media zo gedomineerd heeft de afgelopen weken? Normaliter wordt Afrika nl. straal genegeerd. Of het nou om de Congo gaat (waar de grootste genocide sinds de Tweede Wereldoorlog heeft plaatsgevonden) of slavenhandel in Libië, het krijgt pas serieuze aandacht als het werkelijk waar de spuigaten uit loopt. Maar de zojuist gestelde vraag had natuurlijk een retorisch karakter: in Zimbabwe staan de belangen van het Anglo-Amerikaanse imperialisme rechtstreeks onder druk. Dat verklaart de negatieve fascinatie van het Westen door Zimbabwe. Precies om die reden werd de onlangs afgetreden president Robert Mugabe bijna twintig jaar lang gedemoniseerd in de Westerse pers…

In de jaren ´60 werden veel Afrikaanse landen onafhankelijk. Ook in de Britse kolonie Rhodesië was er een proces gaande om de officiële politieke macht over te dragen aan de Zwarte bevolking. Dat was de witte kolonisten een doorn in het oog. Om dat proces te frustreren verklaarde hun leider Ian Smith Rhodesië op 11 november 1965 onafhankelijk van Groot-Brittannië.

Hierop volgde een bloedige guerillastrijd van de inheemse vrijheidsbewegingen ZAPU van Joshua Nkomo en ZANU van Robert Mugabe tegen een regime dat nog een graadje racistischer was dan dat van buurland Zuid-Afrika. Een regime dat bovendien wijde sympathie en steun genoot in de Pan-Europese wereld. Mugabe merkte daar het volgende over op: “Geen enkel Europees land gaf ons wapens…we werden terroristen genoemd omdat we tegen de witte man vochten…Hun mooie praatjes over mensenrechten ten spijt zijn Europeanen racistisch tot op het bot!” De guerilla begon stroef, maar werd in de loop der tijd steeds effectiever. Eind jaren ´70 waren de vrijheidsstrijders erin geslaagd de economie van Rhodesië zo zwaar te beschadigen dat het regime van Ian Smith gedwongen werd door vriend en vijand om een compromis te sluiten met de Afrikaanse vrijheidsstrijders. Onder auspiciën van voormalig kolonisator Groot-Brittannië vonden er van 10 september tot 15 december 1979 vredesbesprekingen plaats in Lancaster House, Londen. Op 21 december 1979 werd er een accoord getekend.

Een struikelpunt bleef het van de Afrikanen geroofde land. Dat was de belangrijkste reden dat de Afrikanen in opstand kwamen. Mugabe weigerde aanvankelijk te tekenen omdat de witte kolonisten het vertikten om op dat punt noemenswaardige concessies te doen. De conferentie mislukte op een haar na, ware het niet dat de regeringen van Groot-Brittannië en de VS uiteindelijk beloofden een fonds te vestigen om gewillige witte boeren uit te kopen.

Het project begon veelbelovend: in de jaren ´80 verkregen 70.000 landloze Zimbabwanen 20.000 km² aan land. Omgekeerd was voormalig vrijheidsstrijder Robert Mugabe jarenlang het lievelingetje van het Westen. In eigen land werd Mugabe echter steeds impopulairder omdat de Anglo-Amerikanen al snel hun beloftes om witte boeren uit te kopen braken. Onder grote druk van woedende oorlogsveteranen nam de regering Mugabe daarom in 2000 wetten aan die het de staat mogelijk maakte witte boeren zonder compensatie te onteigenen.

Sinds de invoering en uitvoering van die anti-koloniale wetgeving is Mugabe wat het Westen betreft een pariah en wordt hij nonstop gedemoniseerd. Zo zou zijn landhervormingsprogramma Zimbabwe in de afgrond hebben gestort. Echter, zoals we eerder hebben bediscussieerd heeft onafhankelijk onderzoek uitgewezen dat het juist een succes is. De werkelijke reden van Zimbabwe´s economische problemen is de Westerse boycot. De bedoeling van die boycot was een pienarende Zimbabwaanse bevolking in beweging brengen om president Mugabe af te zetten zodat de kolonialistische klok teruggedraaid kon worden.

Tot grote frustratie van het Anglo-Amerikaanse imperium bleef Mugabe gewoon aan. Althans, tot eind november 2017. Het Westen lijkt er dan toch in geslaagd te zijn om Mugabe te vervangen voor een marionet. Het leger zou ingegrepen hebben om een presidentschap van Mugabe´s vrouw ʽGucci Graceʼ te voorkomen. Los van de vraag of Gucci Grace wel of niet competent is, waarom mag die vrouw niet ambitieus zijn? Als een corrupte witte vrouw à la Hillary Clinton een presidentschap ambieert wordt ze ondanks haar corrupte inborst de hemel ingeprezen vanwege haar ambitie en doorzettingsvermogen. Maar Gucci Grace wordt unaniem met pek en veren besmeurd.

Mugabe´s opvolger Mnangagwa schijnt reeds in 2015 de hand uitgestoken te hebben naar Mugabe´s grote politieke vijand Tsvangirai. Doel was een nieuwe regering te vormen die onteigende witte boeren zou gaan compenseren. Persbureau Reuter heeft honderden interne documenten van de Zimbabwaanse geheime dienst weten te bemachtigen waaruit dit plan blijkt. Deze informatie plaatst het plotselinge ontslag van minister Mnanagwa door Mugabe in een geheel ander licht. Eveneens is het opmerkelijk hoe hartelijk Mnagagwa gefeliciteerd werd door o.a. de grote leiders van het Westerse statensysteem nadat hij tot nieuwe president was benoemd. Waarom zijn de imperialisten zo dolblij met die man? Het Anglo-Amerikaanse imperium lijkt er nu toch ingeslaagd te zijn de Zimbabwaanse revolutie te doven. Tot grote vreugde van de Zimbabwaanse bevolking als we de framing van de Westerse media mogen geloven. Want of de Zimbabwaanse bevolking daadwerkelijk zo dolblij is met de machtswisseling als de Westerse media suggereert is ook maar de vraag aangezien veel supporters van Mugabe niet in de stad maar op het platte land vertoeven. En revolutie draait om land zei Malcolm X…

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Van Mokum tot Dokkum


Onlangs bleek weer eens onverbloemd dat de VOC-mentaliteit hoogtij viert in het Nederland van de 21e eeuw. Ook in die regionen van de gedecentraliseerde eenheidsstaat waar men zelf meent reeds eeuwen slachtoffer te zijn van de kolonialisten uit het westen des lands. Eveneens daar staat men op de achterste poten als het vermeende grondrecht om Zwarte mensen te schofferen ter discussie wordt gesteld. Daarbij bij omissie ondersteund door de uitvoerende macht. Doch naast de uitvoerende macht blijken zelfs de wetgevende en rechterlijke macht allerminst verschoond te zijn van het VOC-isme. Of hoe het Verlichte trias politica degenereert tot het cynische Trias tiranica als het de rechten van mensen van kleur betreft.

De uitvoerende macht terroriseert anti-zwarte piet activisten al jaren. Naast dat de wetgevende macht daar desgewenst opdracht toe geeft reageren de autoriteiten laconiek op het vertrappen van de grondrechten van anti-blackface activisten. Daar bovenop steekt menig wetgevende politicus de mensen die het als een grondrecht beschouwen om Zwarte mensen publiekelijk te schofferen gaarne een hart onder de riem. Vrouwe Justitia heeft op haar beurt weer een flinke duit in het zakje gedaan door uit te spreken dat blackface gewoon toegestaan is te polderlande. Niettegenstaande de welbekende inhoud van artikel 1 der grondwet.

Weer een andere machtsfactor is de media. Hoe de media de strijd contra blackface onlangs geframed heeft valt moeilijk met het verstand te bevatten. De media toonde eens te meer dat het letterlijk met droge ogen kan bazuinen dat sneeuw Zwart is en roet wit. Feit is dat de mensen die het blackface probleem aangekaart hebben behoren tot een gemarginaliseerde, politiek, economisch en sociaal kwetsbare groep. Doch de pers weet de controverse desondanks schaamteloos te framen als een strijd tussen de elitaire grachtengordel en de provincie. Daarmee de fanatieke zwartepietjihadisten in een underdogpositie manouvrerend. Tevens een postmoderne manier om de Zwarte mensen te ontmenselijken: Zwarte mensen ontberen simpelweg de intellectuele bagage, de moed en het doorzettingsvermogen om deze strijd te (blijven) voeren, dus kan het niet anders dan dat de intellectuelen van de grachtengordel erachter zitten.

Omgekeerd, de terroristen die met gevaar voor mensenlevens een snelweg blokkeerden en gedreigd hadden zwaar vuurwerk in stelling te brengen om anti-blackface activisten hun grondrecht om te demonstreren in Dokkum te ontzeggen waren geen terroristen (want dat zou van de daken geschreeuwd zijn als mensen van kleur een snelweg hadden geblokkeerd) maar Friese helden volgens de grootste krant van Nederland. Een hoogblonde Friese mevrouw die had opgeroepen tot de blokkade werd zelfs in één adem genoemd met Jeanne D´Arc. Hoe dan? Opruiing is toch een strafbaar feit in Nederland? Door terroristen en opruiers op een voetstuk te plaatsen maakt de pers zich op haar beurt eveneens schuldig aan opruiing. Waarom doet het OM haar werk niet?

Het recht om te demonstreren zou als heilig beschouwd moeten worden in een waarachtige democratische rechtstaat. Vooral van de pers zou verwacht mogen worden dat ze onmiddellijk in de bres springen als de vrijheid van meningsuiting geschonden wordt. Alleen al om hun eigen bestaansrecht te legitimeren. Opmerkelijk is dat de Nederlandse pers inderdaad haantje de voorste is om allerlei buitenlanden de les te lezen als het de vrijheid van meningsuiting/vrijheid van demonstreren betreft. Als het nu om Rusland, Turkije, of Zimbabwe, etc. gaat, de Nederlandse pers is steevast wereldkampioen vingertje wijzen.

Let wel, vanuit een kolonialistische bril bekeken zijn ʽJeanne D´Arcʼ en de Friese terroristen te Dokkum inderdaad helden. Als jij het als jouw god gegeven recht beschouwd om Zwarte mensen publiekelijk te schofferen dan ben je evident bezeten met de VOC-mentaliteit. Slechts als je met de VOC-mentaliteit geïnfecteerd bent kan je het toejuichen als medeburgers hun grondrechten letterlijk geblokkeerd worden. Blijkbaar voel je je pas een volwaardig mens als je melaninerijke mensen schoffeert.

Friesland meent zelf echter sinds jaar en dag onderdrukt te zijn geweest door Holland. De Hollanders zouden hen hun taal en cultuur de strot door hebben trachten te duwen. Je zou hopen dat de Friesen, die al zo lang menen te strijden tegen onderdrukking vanuit Holland sympathiseren met bevolkingsgroepen die een vergelijkbare ervaring hebben met de Hollandse VOC-mentaliteit. Niets blijkt minder waar. Uitgerekend de Friesen, die traditioneel zo trots zouden zijn geweest op hun eigen taal en cultuur gaan compleet los voor een nota bene uit Amsterdam geïmporteerde blackface traditie (het was de racistische Amsterdamse onderwijzer Jan Schenkman die zwarte piet bedacht heeft in 1850). Of met andere woorden, als de Friesen daadwerkelijk zo fel tegen het cultureel imperialisme uit Amsterdam zouden zijn, dan zouden zij juist de felste opponenten moeten zijn van zwarte piet en op dezelfde manier korte metten moeten maken met de racistische karikatuur zoals zij in 754 deden met Bonifatius.

Doch de Friesen te Dokkum blijken anno 2017 helemaal geïntegreerd te zijn in de Hollandse VOC-mentaliteit. Een mentaliteit die geassocieerd wordt met volkeren die aan de verkeerde kant van de geschiedenis stonden. Zo moest je de witte bevolking van het zuiden van de VS echt niet komen vertellen dat Zwarte mensen volwaardige mensen waren. Evenzo verklaarde wit Zuid-Afrika je decennialang compleet voor gek als je bij hen kwam pleiten voor de afschaffing van apartheid. Zo moet jij het niet in je hoofd halen om de Friesen te Dokkum hun uit Mokum geïmporteerde grondrecht om Zwarte mensen te schofferen ter discussie te stellen. Want dan metamorfoseren nuchtere Friesen tot opruiers en terroristen.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Zwarte piet is zo 1850


In Nederland heeft zich de afgelopen jaren toch een klein wondertje voltrokken. Inmiddels hebben nl. zowel Amsterdam als Rotterdam aangekondigd de racistische karikatuur zwarte piet op zijn minst behoorlijk te gaan modificeren. Dit werd tot 2011 als net zo onwaarschijnlijk geacht als de opkomst van de zon in het westen. Want let wel, er was elk jaar wel verzet tegen Neerlands eigen blackface traditie, maar die werd in de regel compleet genegeerd door de mainstream media, hooguit kreeg men five minutes of fame, om vervolgens zo keihard te worden weggehoond dat het verdorde tot five minutes of shame. Echter, een nieuwe generatie activisten zocht dusdanig de confrontatie dat ze simpelweg niet meer genegeerd konden worden. Ongekende hoon viel hen ten deel van tokkie tot bourgeoisie, maar het gelukte hen wel voor eerst in de geschiedenis om jarenlang achtereen het blackface anachronisme in de mainstream media te houden, en langzaam maar zeker begon een deel van de publieke opinie toch te kantelen.

Maar de strijd tegen het inheemse Nederlandse blackface anachronisme staat niet op zichzelf. Het is onderdeel van een mondiale trend om in het geweer te komen contra de 19e eeuwse kolonialistische zeitgeist. De 19e eeuw was de eeuw dat de slavernij werd afgeschaft in de Westerse wereld. Voornamelijk uit humanitaire overwegingen volgens Eurocentrische historici. Maar of dat waar is is uiterst discutabel aangezien in diezelfde 19e eeuw de wetenschap schaamteloos geïnstrumentaliseerd werd om de kolonisatie van Afrika te legitimeren. Eveneens trachtten de verschillende Westerse mogendheden het nationalisme binnen de eigen grenzen te bevorderen. Doorgaans gingen beide grootheden hand in hand, aangezien de naar voren geschoven nationale helden meer dan eens kampioenen van het kolonialisme/imperialisme waren. Zo werden gedurende dit epoque wat Nederland betreft zeeschurken à la Piet Hein en Jan Pieterszoon Coen letterlijk op voetstukken gedeponeerd.

Meer in het algemeen, Eurocentrische historici gingen de geschiedenis van de mensheid herschrijven. En wel op zo´n manier dat de verworvenheden van de Zwarte mens compleet werden gerazeerd. Als we de 19e eeuwse kolonialistische historici mogen geloven dan zou de Afrikaanse mens sinds de tijd van goden en menen nimmer iets ontdekt, uitgevonden of wat dan ook gepresteerd hebben dat het waard is om gememoreerd te worden door toekomstige generaties. Iedereen die ooit wat gepresteerd had, van Aristoteles tot Edison, was wit. Op die manier werd het misdadige kolonialisme een legitimatie verschaft: de Afrikanen moesten god op hun blote knieën danken dat zij dankzij het Westerse kolonialisme in aanraking kwamen met de beschaving! Oftewel de welbekende white man´s burden.

Het kolonialistische beeld van de inherent achterlijke Zwarte mens dat doelbewust op de universiteit werd gecreëerd sijpelde door naar de rest van de samenleving, en werd uiteindelijk geuit in alle facetten van de maatschappij, zoals in de literatuur (tot aan massa´s kinderboeken), de kunst, het theater (minstelshows), etc., wat ertoe geleid heeft dat de gemiddelde Westerling op een merkwaardige manier naar Zwarte mensen begon te kijken…

Toen het Westen praktisch de ganse wereld gekoloniseerd had ging het Westerse imperialisme zichzelf op leven en dood bestrijden gedurende twee zogenaamde wereldoorlogen. Nadat men aan den lijve ervaren had waartoe nationalisme en kolonialisme kan leiden werden beide concepten een stuk minder populair. Toen de koloniën na de Tweede Wereldoorlog hun onafhankelijkheid opeisten gingen bepaalde elementen binnen het Westen zelfs met hen sympathiseren.

Racisme is er altijd geweest in landen als Nederland, maar tot relatief recentelijk werd er op de noodrem getrokken door de generatie die de oorlog had meegemaakt. Als het te gortig werd dan was het van: “die hongerwinter willen we nooit en te immer niet meer meemaken dus effe dimmen.” Maar de oudere generatie die de oorlog bewust meegemaakt heeft is reeds bijna uitgestorven. Het huidige electoraat ontbeert het hongerwinter bewustzijn. Dat verklaart mede waarom bepaalde xenofobe politici een stevige vinger in de pap roeren binnen het Nederlandse politieke bestel. Politici die enige decennia geleden een vergelijkbare ideologie propageerden zijn daarentegen altijd relatief marginaal gebleven.

De klassieke dooddoener om een discussie over bijvoorbeeld het ontsokkelen van kolonialistische standbeelden te smoren is dat door ontsokkeling de geschiedenis in de ban wordt gedaan. Maar welke geschiedenis? Die kolonialistische standbeelden zijn in ieder geval wat Nederland betreft doorgaans niet in het epoque van delict geschapen, maar pas in de kolonialistische 19e eeuw, toen de Nederlandse staat haar grondgebied in Indonesië op oneigenlijke gronden aan het uitbreiden was.

Door zaken als Eurocentrische curricula op universiteiten en scholen, kolonialistische standbeelden, toponiemen en de inheemse blackface traditie te handhaven handhaaft men dus niet de geschiedenis als zodanig maar de 19e eeuwse kolonialistische zeitgeist. Want gezien de hysterische reacties die in de ganse Westerse wereld boven de oppervlakte komen als uitingen van de 19e eeuwse zeitgeist ter discussie worden gesteld kan niet anders dan geconcludeerd worden dat de 19e eeuwse zeitgeist in de 21e eeuw nog springlevend is. Hoe anders kan verklaard worden dat hele volksstammen het bespottelijk maken van zwarte mensen beschouwen als een grondrecht? Desalniettemin, dat het moeilijk is om de 19e eeuwse zeitgeist af te breken wil niet zeggen dat het onmogelijk is. De successen die de Nederlandse anti-blackface activisten tegen de verdrukking in hebben geboekt wijzen dat uit. De bochten waarin 19e eeuwers zich continu wringen moeten blijven worden afgesneden. Eens was op een anti-zwarte piet demonstratie een spandoek te zien met een heel treffend statement: “zwarte piet is zo 1850!”

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

De Balfour-verklaring ontaarding

Op 2 november 1917 stuurde Arthur James Balfour, de Britse Minister van Buitenlandse Zaken, een brief aan Lord Lionel Walter Rotschild, de voorzitter van de Britse zionistische beweging. Deze brief is van grote historische betekenis en is de geschiedenisboeken ingegaan als de Balfour-verklaring. In betreffende brief verklaarde Balfour dat de Britse regering de zionistische plannen voor een Joods nationaal tehuis in Palestina steunde (let wel, zonder afbreuk te doen aan de rechten van de niet-Joodse bewoners). De zionisten interpreteerden deze verklaring echter op hun manier: dat Groot-Brittannië de zionisten een Joodse staat had toegezegd in Palestina (desnoods ten koste van de aldaar reeds levende bevolking).

Ironische genoeg was de grote Angelsakisische kampioen van het zionisme een evenzo grote antisemiet. Zo ondersteunde Balfour in 1905 de Alien Act. Een wet die het Russische Joden die de benen namen voor het antisemitische regime van de tsaar onmogelijk maakten om zich in Groot-Brittannië te vestigen. Balfour stak zijn antisemitisme ook beslist niet onder stoelen of banken. In 1914 gaf hij zelfs provocerend aan zionistische kopstukken te kennen op bezoek te zijn geweest bij de weduwe van de antisemitische componist Wagner. Echter, juist vanwege zijn antisemitische inborst sympathiseerde Balfour met het zionisme. Balfour vond het wel oké dat de Joden een eigen staat kregen, want dan konden ze lekker ophoepelen uit Groot-Brittannië.

Los van de persoonlijke antisemitische sentimenten van Balfour meende het Britse imperium aanvankelijk belang te hebben bij een door hen gecontroleerde Joodse staat midden in de olierijke Arabische wereldrijk. Begin 20e eeuw waren de grote mogendheden gaan beseffen hoe onvoorstelbaar belangrijk olie zou gaan worden, en daarmee westelijk Azië, aangezien daar de grootste olievondsten werden gedaan. Met de vestiging van een Westerse staat in het westelijk Azië kon het olierijke gebied in bedwang gehouden worden, en het nabij gelegen Suez-kanaal worden beschermd.

Het opmerkelijke aan de Balfour-verklaring is wel dat Palestina nog bij Turkije hoorde bij tijde van schrijven. De Balfour-verklaring werd pas openbaar gemaakt nadat de Britten Palestina hadden veroverd. Groot-Brittannië had de zionisten dus een tehuis beloofd in een land waar het (nog) geen zeggenschap over had. Dit is relevant in het licht van de subversieve actie die Groot-Brittannië voerde contra het Ottomaanse rijk onder auspiciën van hun beroemde spion Lawrence of Arabië.

Lawrence of Arabia woekerde het Arabische nationalisme doelbewust aan opdat er een grote Arabische opstand tegen de Ottomanen uitbrak. Aartsvijanden Hoesein ibn Ali en ibn Saud werden onafhankelijk van elkaar voor het Britse karretje gespannen met als worm aan de haak de belofte van een grote Arabische staat. Tegelijkertijd sloten de Britten in het geheim een verdrag met Frankrijk en het Rusland van de tsaar ter verdeling van westelijk Azië onder elkaar (het Sykes-Picot verdrag). Dus door onder valse voorwendselen het Arabische nationalisme aan te wakkeren wierpen de Britten het Ottomaanse rijk omver. Als stank voor dank staken de Britten de Arabieren vervolgens twee dolken in de rug: de Balfour-verklaring en het Sykes-Picot verdrag.

Doch na de Russische revolutie beëindigden de nieuwe Russische machthebbers de alliantie met Groot-Brittannië en Frankrijk contra Duitsland. Sterker nog, nadat zij het geheime Sykes-Picot verdrag hadden ontdekt maakten zij dit Britse verraad aan de Arabieren onmiddellijk wereldkundig.

Maar naast Balfour waren er wel meer notoire antisemieten die op een gekwalificeerde manier met de zionisten sympathiseerden en eveneens graag de Arabieren voor hun karretje spanden: de nazi´s. In de jaren ´30 collaboreerden de zionisten uitgebreid met de nazi´s. De nazi´s faciliteerden de emigratie van Duitse Joden naar Palestina en investeerden bovendien gretig in de ontwikkeling van de Joodse gemeenschap te Palestina. Dankzij de door de nazi´s ingestelde zogenoemde Ha´avara Abkommen regeling werd de Joodse gemeenschap in Palestina reeds jaren voordat de staat Israël bestond een economische factor van belang in West-Azië.

Opportunisme was eveneens de nazi´s niet vreemd. Toen Groot-Brittannië vanwege de oorlog een einde maakte aan de Ha´avara Abkommen regeling en het de nazi´s in 1941 eindelijk zelf helder was geworden dat het Britse imperium nimmer de wereld met hen zou gaan delen, gingen ze de Moslimbroederschap steunen. Een geheime, in Egypte ontstane organisatie die vocht tegen de koloniale overheersing van Groot-Brittannië. Maar het was eveneens actief in Palestina. Net zoals de Britten eerder anti Ottomaanse sentimenten onder de Arabieren hadden geëxploiteerd ten behoeve van hun eigen geopolitieke agenda ging nazi-Duitsland nu de anti-Britse sentimenten onder de Arabieren aanwenden om te trachten de Britten een koekje van eigen deeg te verschaffen.

Duitsland zou de oorlog verliezen, en had onbedoeld de zionisten een gigantische duw in de rug gegeven: de holocaust had het politieke draagvlak voor een Joodse staat dusdanig vergroot dat mede daardoor de staat Israël werkelijkheid werd in 1948. De Arabieren hadden wederom op het verkeerde paard gewed. De eerste keer op het winnende Britse paard dat hen vervolgens vertrapte, daarna op een verliezend Duits paard dat überhaupt niets voor hen kon doen simpelweg omdat het de Tweede Wereldoorlog op een verschrikkelijke manier verloren had. Uitgerekend op het moment dat het kolonialisme in de rest van de wereld op zijn retour was en landen als India en Indonesië reeds aan de onafhankelijkheid begonnen te ruiken ontstond de anachronistische, zionistische entiteit Israël. Ook met dank aan de legitimering verschaft door antisemitisch politicus Arthur James Balfour en de nazi´s. Het is opmerkelijk hoe makkelijk hardcore antisemieten en zionisten elkaar kunnen vinden ter verwezenlijking van hun gezamenlijke grotere ideaal

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Communisme vs Garveyisme


Op 7 november 2017 is het een eeuw geleden dat volgens de juliaanse kalender de oktoberrevolutie plaatsvond in Rusland (volgens de gregoriaanse kalender dus in november). Deze succesvolle revolutie te Rusland was in werkelijkheid een subversieve actie van Wall Street en het Duitse keizerrijk (die beiden om verschillende redenen de communisten een handje hielpen). De Eerste Wereldoorlog was in volle gang, en de Duitsers gingen de communisten doelbewust steunen met als doel de Slavische vijand aan de oostgrens ernstig te verzwakken. Zo smokkelden ze de in ballingschap levende Lenin, de grote man achter de revolutie, de grens over. Maar ook Wall Street had een plan met Rusland, en lieten de door hen gefinancierde marionet Trotsky los ter plaatse. Hoe dan ook, de Duitsers slaagden in hun opzet. Lenin greep de macht en de tsaar werd afgezet en vermoord. Er volgde een voor Duitsland gunstige vrede. Duitsland had zich nu van zijn tweefrontenoorlog bevrijd en was op dat moment favoriet om de Eerste Wereldoorlog zegevierend af te sluiten (ware het niet dat de VS roet in het eten gooide door zich eveneens actief in het strijdgewoel te gaan mengen)…

Rond dezelfde tijd dat de communisten de macht grepen in Rusland begon Marcus Garvey met zijn boodschap van zelfvoorzienendheid naam en faam te maken in Zwart Amerika. Zowel de communisten als Garvey trachtten het lot van de verworpenen der aarde te verbeteren, maar met een verschillende insteek.

In de VS werd er eveneens een communistische partij opgericht en die had banden met Moskou. Alleen had die organisatie weinig Zwarte leden. Dit verbaasde Moskou, gezien het feit dat Zwart Amerika het meest vertrapt werd door het kapitalistische systeem en daarom de meest toegewijde communisten zouden moeten zijn. Zwarte leden verschafden zodoende geloofwaardigheid aan het communisme. Om die reden werd er vanuit Moskou druk gezet op de Amerikaanse kameraden om vooral Zwarte Amerikanen te rekruteren.

De Communistische Partij boekte al snel een succes in hun poging om Zwarte Amerikanen tot het communisme te bekeren door de Zwart nationalistische organisatie de African Blood Brotherhood (ABB) om te vormen tot hun Afrikaans Amerikaanse dependance. Hierbij aangetekend dat de uit Suriname afkomstige Otto Huiswoud zowel betrokken was bij de Comministische Partij als de ABB.

Grote concurrent van het communisme in Zwart Amerika was echter de op dat moment exceptioneel snel groeiende UNIA van Marcus Garvey. De Communistische Partij trachtte middels hun stoottroepen, de ABB, de UNIA op slinkse wijze te infiltreren en over te nemen. Tijdens de grote, een maand durende, internationale conventie van de UNIA in 1921 was Cyril Briggs (de leider van de ABB) aanvankelijk mild lovend over Garvey. Vervolgens stelde Briggs voor dat de ABB en de UNIA gezamenlijk zouden optrekken ter bevrijding van Afrika. Daarop begon hij het programma van de ABB te verspreiden en liet hij zijn witte communistische kameraad Rose Pastor Stroke de conventie toespreken. Zij debiteerde dat het de wens van Rusland was om Afrika te bestrijden en riep Garvey op om tot het communisme te bekeren. Garvey wees dit verzoek beleefd af. Vervolgens dienden de aanwezige ABB-leden een motie in ter omarming van het communisme door de UNIA. Deze motie werd verworpen. Uit wraak publiceerde de ABB onmiddellijk een pamflet waarin de UNIA conventie door het slijk werd gehaald. De leiding van de UNIA vroeg hierop om opheldering van de ABB-leden die de conventie bezochten. Er kwam geen antwoord. Hierop werd de ABB-leden hun toegangskaarten ontnomen.

Sinds deze mislukte couppoging waren de Amerikaanse communisten en de UNIA aartsvijanden. Volgens de ABB was Garvey een imperialistische marionet: zo verklaarden zij zijn ongekende succes. Niettegenstaande dat Garvey niet tegen communisme als zodanig was. Opmerkelijk is dat de erkende imperialistische mogendheden Garvey juist voor communist aanzagen. De reden? Garvey prees Lenin en Trotsky publiekelijk de hemel in. Garvey had echter wel specifiek iets tegen het Amerikaanse communisme. De Amerikaanse communistische beweging puilde volgens hem uit van de hypocrieten en racisten. Zo zei Garvey: “In Amerika bestaat het uit een groep van leugenaars, samenzweerders en gewiekste misleiders die draaien—een derde aan waarheid vermengd met een hele leugen.” Wat zijn oordeel lijkt te bevestigen is dat Zwarte communisten steen en been hebben geklaagd over het racisme van witte Amerikaanse communisten, tot aan het Comintern Congres in de Sovjet-Unie aantoe. Deze klacht werd erkend binnen de hoogste kringen van het Comintern. Nikolai Bukharin heeft de witte Amerikaanse kameraden daar publiekelijk op aangesproken.

Niettegenstaande het feit dat zowel de communisten als de garveyisten door de Amerikaanse autoriteiten genadeloos vervolgd werden is het nooit meer goed gekomen tussen beide groepen. De communisten bleven Garvey onverminderd portretteren als een imperialistische marionet. Ze konden het nimmer verkroppen dat, mede dankzij Garvey, een doelgroep die gezien hun gemarginaliseerde positie in theorie de fanatiekste communisten zouden moeten zijn hun ideologie links lieten liggen. Omgekeerd stelden vooraanstaande garveyisten als Carlos Cooks (de officieuze opvolger van Garvey), dat communisme gewoon een andere vorm van witte suprematie was: in werkelijkheid wilden de communisten de Zwarte mens helemaal niet bevrijden. Ze wilden hem slechts in hun eigen macht krijgen om hem voor hun eigen politieke karretje te spannen. Tevens verhaalde hij gaarne over de heftige, gewelddadige confrontaties op straat tussen garveyisten en communisten in de jaren ´30. De vijanden van Garvey kwamen dus echt niet alleen van rechts, maar net zo goed van extreem links. Oftewel van alle kanten.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment

Het tijdperk Rutte


Er kan zo langzamerhand van een waar tijdperk Rutte gesproken worden. Inmiddels heeft het derde kabinet van de neoliberale premier met Zijne Majesteit op het bordes voor de fotograaf geposeerd. Wie had dat gedacht? Aanvankelijk leek het er totaal niet op dat Rutte ooit het torentje zou gaan beklimmen. De man leek eerder op koers te zijn de zoveelste mislukte lijsttrekker van de VVD te worden toen hij in 2006 eerste op de lijst werd geplaatst en pardoes niet alleen de verkiezingen verloor (zes zetels in de min), maar bovendien geschiedenis schreef door als eerste lijstrekker ooit de vernedering te moeten ondergaan om minder voorkeursstemmen te vergaren dan mummer twee op de lijst (Rita Verdonk). Haar opmerkelijke intra-VVD victorie inspireerde la Verdonk tot muiterij. Herhaaldelijk suggereerde ze dat Rutte te links en te soft was om koppersoon van het rechtse geluid van de neoliberale partij te zijn. Hetgeen uiteindelijk reden werd voor de ʽsofteʼ Rutte haar uiteindelijk uit de partij te schoppen.

Het verwijderen van de populaire, xenofobe Verdonk leek riskant maar pakte goed uit. But what comes up, must come down. De politieke ster van Verdonk zou dramatisch gaan doven. Ze bleek in de verste verte niet het politieke genie te zijn waarvan ze zelf was gaan geloven dat ze was dankzij haar ja-knikkende incrowd. Underdog Rutte begon zich daarentegen te ontpoppen tot een sluw politicus. Hij grossierde in neoliberale retoriek als: “Belastingen op de hogere inkomens zijn jaloeziebelastingen (wat ze zelf niet hebben, mogen anderen ook niet hebben)”, en “80 procent van de bijstandstrekkers kan gewoon aan het werk (zo haal je die mensen uit de cultuur van achteroverleunen).” Oftewel, Rutte bleek dan toch de X-factor te bezitten. Hij draaide de juiste muziek voor de oren van zijn potentiële electoraat. Zodoende wist hij zijn valse start goed te maken met een geslaagde demarage. Hij flikte in 2010 een waar politieke huzarenstukje door de eerste liberale premier van Nederland te worden in honderd jaar tijd. Daarbij opgemerkt dat voorganger Cort van der Linden het relatief eenvoudig had omdat hij premier werd in een tijdperk dat arbeiders en vrouwen van de stembus waren verbannen (eveneens dient de kanttekening geplaatst te worden dat Cort van der Linden een heel ander soort van liberalisme aanhing dat het asociale neoliberalisme van de huidige Catshuisman).

Rutte kan niet ontzegd worden dat hij een sluw politicus is, want anders had hij het nimmer tot de eerste eerste minister uit liberaal hout gesneden kunnen schoppen in honderd jaar tijd. Rutte´s kwaliteit is dat hij handig onderbuikgevoelens weet te exploiteren. Hij bereikt zijn triomfen door eensgelijk Ronald Reagan in codetaal te communiceren. Reagan viel Zwart Amerika niet noodzakelijkerwijs rechtstreeks aan. Maar zijn racistische, witte electoraat wist precies over wie hij het had als hij beloofde de bijstandsgerechtigden en drugscriminaliteit hard te gaan aanpakken. Bij Henk en Ingrid heerst er eensgelijk een beeld dat de mensen met een migratieachtergrond parasiteren middels de bijstand, en uitermate crimineel en asociaal gedrag vertonen. Om die reden is de VVD voor menigeen een beschaafd alternatief voor de partij van de geblondeerde propagandist van het nieuwe normaal doen. Zelfs als de VVD zich opwerpt als kampioen van het neoliberalisme.

Mensen van kleur zijn ontstemd omdat Rutte III spierwit is, en daarmee in de verste verte geen afspiegeling is van de huidige Nederlandse bevolking. Doch dat had geen verbazing op hoeven te wekken. Zo langzamerhand had men moeten weten wat men van Rutte had kunnen verwachten. Toen Rutte ten aanschouwe van de wereld verkondigde dat zwarte piet zwart is en dat hij daar niets aan kon veranderen, trachtte hij niet sechts te scoren bij zijn achterban, doch doelde hij blijkbaar ook op als zwarte schapen fungerende Zwarte politici in Nederlaand. Desondanks, een politicus van Afrikaanse komaf had sowieso geen part kunnen zijn van Rutte I aangezien mede door grote strategische en tactische fouten geen enkele Zwarte politicus zich de afgelopen ronde in de Tweede Kamer heeft weten te nestelen. Daarentegen behoren er meer politici dan ooit met een Mediterrane achtergrond tot de landelijke controlerende macht. Ook zij zijn dus compleet geweerd uit Rutte III.

Anderzijds, zou je moeten willen dat er niet-witte politici als secondanten fungeren van Rutte? Waarom zou een Zwarte minister zaligmakend zijn? De praktijk leert dat een topbestuurder van kleur doodsbang is om beticht te worden van cliëntilisme, en mede om die reden gaat overcompenseren. In de VS is de positie van de Zwarte bevolking van een reeks steden juist hard achteruit gegaan ondanks dat een Zwarte burgervader aan het roer stond. Sinds mensenheugenis droomde Amerika van een Zwarte president, doch na acht jaar de verhuiswagens weer voor de deur van het Witte Huis stonden realiseerde het gros van Zwart Amerika zich pas dat zijn presidentschap slechts symbolische betekenis had voor Zwart Amerika. Rutte zou een Zwarte topbestuurder slechts verwelkomen als hij er zeker van was dat hij of zij bereid zou zijn de ziel te verkopen voor dertig zilverlingen. Wedermaal, met Rutte weet men in ieder geval precies waar men aantoe is. Hij doet heeft nooit iets aan mensen van kleur beloofd, heeft nooit iets voor mensen van kleur gedaan en zal waarschijnlijk ook nimmer iets voor mensen van kleur doen. Althans, wat je wel van Rutte kan verwachten is dat hij scoort ten koste van niet-witte mensen als een buitenkasje zich voor doet.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Posted in The Grapevine Publications | Leave a comment