De leugen regeert (2)

Het feuilleton Pinokkio in het torentje dreigt net zo’n gebed zonder eind te worden als Goede Tijden, Slechte Tijden. Nederland is nog nauwelijks bekomen van de ene leugen van de belichaming van de leugen en de volgende wordt alweer ontmaskerd, ditmaal door journalisten van RTL. Net nu de leugen met behulp van informateur Tjeenk Willink op de weg terug was en succesvol aan het veinzen leek zijn leven te hebben gebeterd. Beetje bij beetje leek de leugen het vertrouwen van de potentiële coalitiepartners wonder boven wonder weer terug te winnen. Dat viel af te leiden uit het gegeven dat hun uitlatingen richting de leugen minder totalitair werden en er zodoende openingen kwamen tot gesprekken. Oftewel, de lelijke woorden contra de leugen ten spijt had het er alle schijn van dat de leugen wederom zou gaan zegevieren en Rutte IV binnen afzienbare tijd stralend glimlachend met de koning op het bordes zou staan.

Nadat RTL dankzij anonieme bronnen onthullingen had kunnen doen over machiavellistische discussies in de Ministerraad beging kettingleugenaar Rutte de zeer ongebruikelijke stap om de notulen der Ministerraad vrij te geven. Zodoende de kou uit de lucht halend. Het feit dat hij daartoe over ging suggereerde dat er niks aan de hand was. Blijkbaar hadden de leugen en zijn ploeg niets te verbergen. Dat was ook hetgeen de leugen communiceerde naar de pers in de dagen voorafgaand aan de openbaarmaking der notulen: “Er was niets onoorbaars gebeurd”. Aan de andere kant, het zou natuurlijk niet de eerste maal zijn dat de leugen een eigen draai geeft aan de harde feiten. Dus het werd spannend: zat RTL ernaast en zou uit de notulen blijken dat er inderdaad niets onoorbaars was geschied of had de leugen er wederom geen herinnering meer aan?

Het optimisme van de leugen ten spijt bleek uit de gewraakte notulen dat het kabinet totaal niet geïnteresseerd was in het lot van de slachtoffers van de toeslagenaffaire maar vooral in het redden van hun eigen politieke hachje. Er werd steen en been geklaagd over kritische Kamerleden en tactieken besproken om ze te ʻsensibiliserenʼ. Dus wederom had de leugen zijn eigen invulling gegeven aan een woord. Deze maal het woord onoorbaar.

Na het dramatische debat naar aanleiding van de lekblunder van Ollongren had de Tweede Kamer moeten eisen dat de leugen zich na liet kijken door een gerenommeerde psycholoog. Die persoon had na grondig onderzoek vast moeten stellen of de leugen dement is, een pathologische leugenaar is, danwel lijdt aan pseudologia phantastica (een leugenaar die daadwerkelijk in zijn leugens gelooft). Aan welke van deze geestelijke afwijkingen de leugen ook lijdt, ze maken hem allemaal ongeschikt om Nederland te leiden. Of de man nu liegt uit onbekwaamheid omdat hij dement is of simpelweg uit onbedwingbaarheid, een zichzelf respecterende democratie kent geen meneer die onder een geestelijke afwijking lijdt de hoogste politieke functie des lands toe maar zorgt ervoor dat zo iemand goede professionele hulp krijgt. Of zou dat ironisch genoeg niet meer kunnen omdat uitgerekend de leugen die voorziening weg heeft bezuinigd met zijn neoliberale beleid?

Desalniettemin, the facts on the ground spreken in het voordeel van de leugen. De leugen won recentelijk namelijk wedermaal de verkiezingen. De Nederlandse kiezer maalt dus niet om een leugentje meer of minder van de leugen. Heeft ook te maken met de linkse oppositie dat zichzelf elimineerde door eertijds samen met de leugen te regeren en de leugen´s neoliberale beleid sanctioneerde. Dat heeft de (linkse) kiezer teleurgesteld. Daarnaast is de toeslagenaffaire geen probleem voor het hardcore electoraat van de leugen. Onder hen heeft er eigenlijk altijd al een sentiment geheerst dat zij veel te veel belasting ophoesten dat in de zakken belandt van frauderende nietsnutten. Menigeen onder hen zal stilletjes juichen dat de leugen in ieder geval een serieuze poging heeft gewaagd om hun belastinggeld ʻte beschermenʼ. In hun ogen heeft de leugen zijn inspanningsbelofte ingelost, daarom hebben ze hem beloond met hun stem. Dus triest genoeg werkt de toeslagenaffaire tot op zekere hoogte ook in het voordeel van de leugen.

Alle grote woorden van de oppositie ten spijt lijkt de leugen momenteel toch op ramkoers te liggen om de strijd om het torentje te gaan winnen. Sowieso staat zijn partij onvoorwaardelijk achter hem. Wat het beeld versterkt dat betreffende partij niet ten dienste staat van het volk maar ten dienste van de leugen. Doel van die partij is koste wat het kost de leugen in het zadel houden. Meerdere partijen hebben ook hun woorden richting de leugen enigszins gekuist. Een vooraanstaand journalist verkondigde onlangs zelfs dat mevrouw Simons nog de enige waarachtige oppositie is, waarmee hij refereerde aan hoe zij de leugen serieus aan het wankelen bracht in debatten met scherpe vragen (mevrouw Simons verrast vooralsnog vriend en vijand), wat inhoudt dat de oppositie slechts uit één zetel bestaat. Willink maakte in de nasleep van het debat gerelateerd aan de notulen wereldkundig dat de meeste partijen een samenwerking met de VVD onder leiding van de leugen niet uitsluiten. Het debat van 29 april was uiteindelijk dus gewoon poppenkast, want de positie van de leugen is er niet verder door verzwakt, maar hij lijkt zelfs weer op te krabbelen als we de conclusies van Willink mogen geloven. Uitkomst: de gepubliceerde notulen waren uitstekend voor de leugen, want nu kan hij de schuld afschuiven naar medeplichtigen in de Ministerraad.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

0Shares
0 0
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor De leugen regeert (2)

Het 007-gevoel

George Floyd was zeker niet de eerste Zwarte man die op oneigenlijke gronden door de Amerikaanse politie voortijdig naar het hiernamaals is geholpen. Ook niet de eerste Zwarte man wiens moord op de gevoelige plaat is vereeuwigd. Cynisch uitgedrukt is hij een slachtoffer van dertien in een dozijn van de hermandad van het land met de vlag met dertien strepen. Toch zal Floyd naar alle waarschijnlijkheid de eer gaan genieten dat zijn moord in het collectieve geheugen van de wereld gearchiveerd zal worden met hoofdletters. Floyd is tegen wil en dank de ultieme martelaar van politiegeweld geworden.

Agent Derek Chauvin drukte bijna negen minuten lang met zijn knie op de nek van George Floyd, terwijl hij onderwijl nonchalant zijn handen in zijn zakken had. In plaats dat zijn collega’s ingrepen hielden ze liever het publiek op afstand dat met afgrijzen live aanschouwde hoe George Floyd letterlijk werd genekt ondanks dat hij “ik kan niet ademen!” had gebekt. De beelden shockeerden de wereld. Zelfs menig conservatief erkende ruiterlijk dat hier sprake was van een racistische politiemoord.

Wereldwijd was de verontwaardiging groot. Overal en nergens kreeg de Black Lives Matter beweging voet aan de grond. Ook in Nederland bleek BLM niet slechts vertegenwoordigd te zijn op papier maar zelfs over een robuuste organisatorische infrastructuur te beschikken die over het ganse land verspreid protesten op poten wist te zetten waar duizenden mensen van allerlei afkomst gaarne acte de presence gaven. De Engelse Premier League Football ging zelfs een tegenovergesteld beleid voeren aan dat van de Amerikaanse NFL: waar de NFL getracht heeft spelers te verbieden om te knielen uit protest tegen racistisch politiegeweld gebood de Premier League juist alle spelers voorafgaand aan iedere wedstrijd te knielen in referentie naar BLM.

Anderzijds, er is altijd wel geageerd tegen het racistische optreden van de (Amerikaanse) politie. Men protesteerde menigmaal geweldloos, desalniettemin, het politiegeweld bleef nodeloos. Echter, het protest tegen politiegeweld bleef niet altijd geweldloos. Zwart Amerika heeft in de jaren ’60 en ’70 zelfs een ware oorlog met de mensen in blauw uitgevochten middels organisaties als de Black Panther Party en de Black Liberation Army. Maar ook dat heeft niet mogen baten. Politiegeweld is schering en inslag gebleven. Zelfs nadat het door de democratisering van de smartphone voor eenieder visueel was gemaakt. De politie blijkt keer op keer compleet maling te hebben aan negatieve publiciteit. Tijdens het proces tegen Derek Chauvin werd de wereld wedermaal opgeschikt door beelden van de moord op een ongewapend kind.

Chauvin werd tot grote vreugde van eenieder met een functioneel ontwikkeld gevoel voor gerechtigheid door de jury schuldig bevonden. Dat werd vantevoren gehoopt, maar was verre van zeker. Zelden heeft een politieagent namelijk hoeven boeten voor het toepassen van buitensporig geweld. Hetgeen bijdraagt aan het 007-gevoel van politieagenten: het gevoel een moordvergunning te hebben. Alleen al om dat 007-gevoel enigszins te temperen was het toch goed dat Derek Chauvin ter verantwoording is geroepen voor het hekje.

Of de schuldig bevinding van Chauvin het handelen van de geweldmonopolisten wezenlijk gaat veranderen is natuurlijk maar de vraag. De vraag is zelfs of het überhaupt kan. Buitenproportioneel racistisch geweld zit immers in het DNA van het Amerikaanse politieapparaat. Want de Amerikaanse politie stamt af van de beruchte slave patrols. Een institutie die de Noord-Amerikaanse slavenhouders hadden geïmporteerd uit het Caribisch gebied. Een professionele beveiliging die weggelopen slaafgemaakten moest vangen en slavenopstanden voorkomen. Slaafgemaakten die zonder verplicht gesteld pasje zich buiten de plantage bevonden moesten het ergste vrezen. Of erger nog, ook al konden ze wel een pasje tonen dan nog waren ze overgeleverd aan de willekeur van de slave patrols. De slave patrols hebben Zwart Amerika verschrikkelijk geterroriseerd. Na de afschaffing van de slavernij ging de politie door waar de slave patrols gebleven waren, tot op de dag van vandaag.

De slave patrols hadden als doel het Noord-Amerikaanse systeem van slavernij beschermen. Een verschrikkelijk wreed systeem van exploitatie. De huidige politie is gecommitteerd aan het prison-industrial-complex. Een systeem van private gevangenissen dat als verdienmodel heeft zoveel mogelijk (Zwarte) mensen achter slot en grendel krijgen. Om dat doel te verwezenlijken financiert men onder meer politici die pleiten voor alsmaar meer wetten en strengere straffen zodat er zoveel mogelijk (Zwarte) mensen in de lik belanden om geëxploiteerd te kunnen worden als slaafgemaakte met een loon van een paar cent per uur. Eveneens investeren ze in de muziekindustrie om de beeldvorming negatief te beïnvloeden en labiele jongeren aan te moedigen het slechte pad op te gaan (gangsta rap). Een vicieuze cirkel dus, want met deze zeer goedkope arbeid pakken de gevangeniseigenaren werk af van mensen die vrij rondlopen en een eerlijke boterham willen verdienen. Sluw richt het prison-industrial-complex doelbewust haar peilen in de eerste plaats op een impopulaire bevolkingsgroep vanuit het idee dat het toch niemand kan schelen wat ze ondergaan.

De vraag is of de Amerikaanse politie daadwerkelijk kan hervormen zolang het prison-industrial-complex bestaat. Er zullen best elementen zijn in hogere kringen die willen hervormen omdat racistisch politiegeweld Amerika een pr-probleem verschaft op het geopolitieke schaakbord. Want het vingertje gaat teruggewezen worden als de VS zichzelf weer eens opwerpt als de kampioen van de democratie en mensenrechten. Maar gaat het prison-industrial-complex dit toestaan? Racisme zit sowieso diep verankerd in de Amerikaanse samenleving, maar het prison-industrial-complex is een extra struikelblok dat effectief getackeld dient te worden wil men het 007-gevoel daadwerkelijk raseren.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

0Shares
0 0
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Het 007-gevoel

De erfenis van DMX

De erfenis van DMX

Op 9 april jongstleden heeft er wederom een Hip-Hopartiest definitief zijn ogen gesloten. Helaas is dat in principe niets iets bijzonder aangezien tegenwoordig haast wel maandelijks een of andere straatrijmelaar definitief de ogen sluit. Echter, het ging deze keer niet om zo maar een willekeurige straatrijmelaar maar om niemand minder dan DMX, één van de succesvolste Hip-Hopartiesten ooit.

Na jaren van worstelen ging de carrière van DMX eind jaren ’90 ineens als een raket. Dit alles in een epoque dat de rapmuziekindustrie nog in bezinning was vanwege het trieste verloop van een rapoorlog tussen de oost-en westkust, die twee van de grootste sterren in het metier het leven had gekost. In deze periode wist Biggie Small’s platenbaas en vriend Puff Daddy zich te ontpoppen tot het nieuwe Hip-Hop-icoon, maar dat was niet tot ieders tevredenheid.

De imposante verkoopcijfers ten spijt wist Puffie zich nl. niet te onderscheiden als rapper. De man maakte zoetsappige, commerciële muziek die de echte liefhebbers niet kon bekoren. Bovendien haalde Puffie wel erg graag zijn overleden vriend Biggie aan. Puffie zal zeker bedroefd zijn geweest om Biggie’s gewelddadige dood, maar waarom moest hij daar zo opzichtig mee blijven koketteren? Het deed nl. de oneerbiedige vraag opwerpen waar diens verdriet om Biggie’s heengaan ophield en waar het exploiteren van diens dood begon. Meer in het algemeen waren veel fans het jiggie-tijdperk beu (het opzichtig etaleren van dure merkkleding, champagne, rolex, etc.). Kortom, er was behoefte aan een rapkoning met een net iets andere uitstraling en DMX voldeed aan die behoefte en kon zodoende in 1998 de troon bestormen met zijn revolutionaire nieuwe rapstijl.

Alhoewel DMX eind jaren ’90 onwaarschijnlijk hard doorbrak ging zijn pad naar succes lange tijd over allesbehalve rozen. Bij DMX (Earl Simmons) past het klassieke verhaal van het kind uit de goot dat het tot rap-ster wist te schoppen. Simmons groeide op in Yonkers (een stad grenzend aan de New Yorkse wijk the Bronx). Simmons leed in zijn jeugd onder chronische astma, bittere armoede en mishandeling van zijn opvoeders. Als tiener raakte hij reeds drugsverslaafd en maakte al rovend en plunderend zijn stad Yonkers onveilig. Op 14-jarige leeftijd belandde hij (opnieuw) in een tehuis. Aldaar waren er veel Hip-Hopfans die onder de indruk waren van zijn talent en hem aanmoedigden er iets mee te doen. Simmons ging beatboxen voor de lokale rapper Ready Ron en noemde zichzelf DMX naar de Oberheim DMX drumcomputer (later Dark Man X). Naar verloop van tijd ging DMX zelf rappen en dat ging hem steeds beter af. In 1992 bracht hij al platen uit maar die flopten. Wel wist hij in de ondergrondse Hip-Hopscene van groter New York een naam op te bouwen. Ook Jay Z was in die periode nog verre van een wereldster doch wel een zeer gerespecteerde battlerapper in de plaatselijke scene: als je van Jay Z kon winnen dan werd je als een grote meneer gezien. Wel, gedurende deze periode ging DMX verschillende keren een battle aan met Jay Z en naar verluidt heeft DMX in al die battles gezegevierd.

Na een naam te hebben opgebouwd in het ondergrondse circuit pikte het indertijd noodlijdende Def Jam hem op. Na verschillende gastoptredens te hebben gedaan bracht Def Jam in 1998 meteen twee albums van hem uit die allebei op nummer 1 debuteerden op Billboard. Sterker nog, zijn eerste vijf albums debuteerden op 1. Een nooit eerder vertoond huzarenstukje. Met hits als Party Up en Ruff Riders Anthem. Eveneens collaboreerde hij met r&b-sterren als Aaliyah. In totaal zou DMX 74 miljoen platen verkopen. Gezegd is wel dat DMX Def Jam gered heeft.

DMX ontwikkelde een unieke delivery wat veel mensen deed denken aan het grommen van een hond. Aangezien hij honden zag als zijn beste vrienden vond hij dat wel een eer. Tevens onderscheidde hij zich met de ongekende energie in zijn rapstijl, waarvan Hip-Hopvernieuwer Rakim gezegd heeft dat hij daar jaloers op is. Wat opmerkelijk was dat DMX ondanks zijn rauwe getto-uitstraling regelmatig de lieveheer ter sprake bracht in zijn muziek. Dat had te maken met zijn opvoeding als Jehova getuige. Verder lag DMX jarenlang overhoop met collega Jah Rule omdat laatstgenoemde volgens DMX zijn rapstijl had gestolen.

Maar het ging fout toen zijn oude concurrent Jay Z CEO van Def Jam werd. Volgens DMX misgunde Jay Z zijn succes en zou om die reden verzuimen nieuwe muziek van hem uit te brengen laat staan promoten. Dus door Jay Z zou het uitbrengen van zijn zesde album telkens om onduidelijke redenen vertraagd zijn. Los daarvan, voor DMX gaat helaas de tegeltjeswijsheid op dat je een kid uit het getto kunt halen maar het getto niet uit een kid. Ondanks zijn status als superster bleef hij drugsverslaafd en veelvuldig in aanraking komen met justitie, hetgeen logischerwijs ook niet bevorderend was voor zijn carrière. Uiteindelijk stapte DMX in 2006 over naar Columbia Records om zijn zesde album uit te brengen, maar de verkoopcijfers kwamen aldaar niet van de grond.

Wat men verder ook van DMX vindt, aan street credibility had hij geen gebrek. Omgekeerd, dat is wellicht de reden dat hij nu verleden tijd is. Volgens de officiële lezing is DMX overleden aan een overdosis drugs. Gezien zijn langdurige drugsverslaving kan dat moeilijk uitgesloten worden. Maar er gaan ook geruchten dat DMX een fatale hartaanval kreeg na het nemen van het coronavaccin.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

0Shares
0 0
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor De erfenis van DMX

De Zwarte opstand van 1981 (1)

Groot-Brittannië wist na de oorlog een imago op te bouwen een progressief land te zijn. Dit vooruitstrevende land meende bij tijd en wijle het vingertje te moeten heffen richting de voormalige kolonie aan de andere zijde van de Atlantische Oceaan, alwaar racisme weelderig tierde. Maar niet alles was wat het leek. Eigenlijk hadden de Britten beter eerst eens goed in de spiegel moeten kijken, want het imperium was dan wellicht op zijn retour, dat wilde niet zeggen dat de mindset die onlosmakelijk verbonden is aan het belijden van kolonialisme verdwenen was uit Albion. Malcolm X himself bezocht Groot-Brittannië en constateerde dat bepaalde delen van het Verenigd Koninkrijk net zo openlijk racistisch waren als het zuiden van de VS.

Gechargeerd gezegd werden Zwarte mensen uit het Caribisch gebied na de Tweede Wereldoorlog in grote aantallen naar Groot-Brittannië gelokt om de rotzooi op te komen ruimen. De naoorlogse intocht ving aan in 1948 toen een schip genaamd de Windrush meer dan 800 mensen uit het Caribisch gebied naar Engeland bracht.

De koloniaal gesocialiseerde Caribische mensen dachten dat ze thuiskwamen, dat ze in het hoogbeschaafde moederland gingen wonen, maar ze kwamen van een koude kermis thuis. Al gauw bemerkten ze dat ze als tweederangsburgers werden behandeld. Bijvoorbeeld het verkrijgen van huisvesting was moeilijk, zo plaatsten verhuurders advertenties met de tekst: “Zwarten, Ieren en honden niet toegestaan!”, evenzo weigerden bepaalde werkgevers Zwarte mensen banen te verschaffen. Echter, veel Zwarte mensen wisten desondanks toch eigen huizen te bemachtigen door elkaar te helpen middels het kasmoni-systeem. In Bristol weigerde een vervoersbedrijf Zwarte chauffeurs aan te nemen hetgeen de Zwarte gemeenschap in 1963 inspireerde om naar voorbeeld van dr. Martin Luther King een bus boycot te organiseren. Onder druk van de media draaide het vervoersbedrijf uiteindelijk toch bij en nam in het vervolg Zwarte chauffeurs aan.

Eveneens had de Zwarte gemeenschap regelmatig last van gewelddadige aanvallen van racisten, meer dan eens oogluikend toegestaan door de politie. Activiste Claudia Jones raakte eind jaren ’50 geïnspireerd om een golf van geweld tegen de Zwarte gemeenschap om te zetten in iets positiefs: ze begon in 1959 het beroemde St. Pancras Hall carnaval (later verhuisd naar Notting Hill) om Zwarte en witte mensen samen te brengen. Doch het idealistische initiatief van mevrouw Jones ging niet altijd over het rozenpad die ze in gedachte had. In 1976 liep het carnaval van Notting Hill gigantisch uit de hand. Zwarte jongeren waren de oneigenlijke toepassing van geweld en het etnisch profileren van de politie zat en besloten wraak te nemen: er braken ernstige rellen uit waarbij 95 politieagenten gewond raakten. Dit werd door de pers gretig aangegrepen om de Zwarte gemeenschap te demoniseren. Desalniettemin, het was slechts een voorproefje van hetgeen nog zou volgen.

Ondertussen begon de beweging om Groot-Brittannië wit te houden te groeien. Niet in de laatste plaats werd hieraan voeding gegeven door (mainstream) politici die xenofobe uitspraken deden. Dit zagen allerlei racistische groepen zoals de British Movement, Column 88, en de SPG (speciale politie-eenheid) als groen licht om steeds meer terroristische aanvallen uit te voeren op de antiracisme beweging in het algemeen maar de Zwarte gemeenschap in het bijzonder. Met name reggaeparties (te luidruchtig) werden als excuus gebruikt om de Zwarte gemeenschap aan te pakken. Maar er was een diepere onderliggende reden: reggaemuziek zou mensen inspireren tot terroristische acties (lees: de muziek bevorderde een bewustzijn).

Op 18 januari 1981 vonden 13 Zwarte kinderen de dood op een huisfeestje te 439 New Cross Road, Londen. Ze waren levend verbrand. De autoriteiten beweerden dat de brand per ongeluk was ontstaan binnen het betreffende huis. Maar de Zwarte gemeenschap geloofde daar helemaal niets van, de Zwarte gemeenschap was er heilig van overtuigd dat het een terroristische aanval was van racisten. Het politierapport waarin geconcludeerd werd dat het een ongeluk was werd dan ook zwaar bekritiseerd door antiracisme activisten. Als reactie werd de protestactie Black People’s Day of action georganiseerd waarbij de deelnemers meer dan 25 km door Londen marcheerden. Onderweg passeerde men het hoofdkwartier van de rechtse krant The Sun. De journalisten van die krant lieten precies zien waar ze stonden door vanuit het raam racistische opmerkingen naar de activisten te schreeuwen. De mars eindigde helaas met een confrontatie met de politie. Dit gegeven greep de nationale pers aan om de organisatoren te demoniseren.

De politie reageerde begin april met een grootschalige actie van etnisch profileren genaamd Swamp 81, waarbij in korte tijd bijna duizend Zwarte jongeren zo maar werden lastiggevallen. Dit was de vonk die het kruit deed ontploffen. Een paar dagen na Swamp 81, op 10 april 1981, ving een opstand van Zwarte jeugd aan in Brixton. Wat eind jaren ’60 geschiedde in de VS kon blijkbaar net zo goed in Albion. Tot grote ontzetting van de Britse autoriteiten vond de grootste uitbarsting van geweld in de straten van de archipel plaats in honderden jaren tijd. Gedurende de ongeregeldheden raakten 299 politieagenten gewond. Daarnaast werden 61 particuliere auto’s en 56 politieauto’s vernietigd. Eveneens brandden 28 panden af en werden er 117 beschadigd en geplunderd. 82 mensen werden gearresteerd. Premier Thatcher sprak haar grote afschuw uit over de opstand en ontkende ten stelligste dat zaken als racisme en werkloosheid onderliggende oorzaken waren. Echter, dit was de aftrap van een reeks opstanden over Groot-Brittannië verspreid als reactie tegen het racisme dat welig tierde op het eiland.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

0Shares
0 0
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor De Zwarte opstand van 1981 (1)

De leugen regeert (1)

De leugen regeert is een beroemde uitspraak gedaan op 27 november 1999 door toenmalig koningin Beatrix. Het was geen mea culpa van het Nederlandse staatshoofd van Duitse bloed, neen, het was bedoeld als kritiek op Neerlands’ journaille. Doch het had natuurlijk net zo goed kunnen slaan op de Nederlandse regering. Zowel die van het verleden, heden als toekomst. Het zou met name een profetische open deur kunnen zijn geweest betreffende de toekomstige kabinetten olv van ene Mark Rutte. Let wel, Rutte was ongetwijfeld niet de eerste premier die ooit gelogen heeft. Sterker nog, Rutte’s voorganger Balkenende jokte zo hard dat het hem zijn politieke kop heeft gekost. Rutte heeft dat slechte voorbeeld dusdanig ter harte genomen dat de vraag opgeworpen zou kunnen worden of er ooit een Nederlandse premier is geweest die van liegen of het gedrukt staat zo zijn handelsmerk heeft gemaakt. Rutte heeft gedurende zijn carrière als premier zoveel gejokt en gebrokt of zoals je wilt gelogen en bedrogen dat hij de vleesgeworden manifestatie van de leugen genoemd kan worden.

De leugen sprintte dus in 2010 het torentje binnen en werd vooralsnog nimmer achterhaald door de waarheid. Hoewel het rationeel niet te verklaren valt na een dikke tien jaar van list en bedrog bleek na recente verkiezingen dat de leugen nog altijd veruit het grootste aantal politieke fans heeft van Nederland. Liegen loont evident omtzigtig.

Alhoewel, niet als het aan Pieter Omtzigt ligt. Omtzigt heeft zich de laatste jaren geprofileerd als de grootste luis in de pels van de leugen. De leugen stimuleerde met zijn neoliberale beleid racisme bij de belastingdienst hetgeen weer leidde tot de beruchte toeslagenaffaire, getypeerd door een commissie van wijzen als ongekend onrecht. Omdat met name Omtzigt zich als een pitbull in betreffend dossier beet kwam het boven water, hetgeen weer de val van het derde kabinet van de leugen tot gevolg had.

Verbijsterend genoeg had de Nederlandse kiezer veel meer sympathie voor de leugen dan voor de slachtoffers van het ongekende onrecht van de leugen en beloonde de leugen dus met een ruime overwinning bij de electie. Niets leek een nieuw premierschap van de leugen in de weg te staan. Vreemd genoeg was de leugen een paar maanden na de val van zijn kabinet nog steeds niet vergeten dat hij door Omtzigt ten val was gebracht, dus drong hij er bij de verkenners in de achterafkamertjes op aan Omtzigt te neutraliseren door hem weg te promoveren. Dat liep gesmeerd totdat verkenner Ollongren haar aantekeningen naakt op straat liet fotograferen. Toen metamorfoseerde de leugen als vanouds in een goudvis en had hij er geen herinnering meer aan dat hij Omtzigt ter sprake had gebracht. Daar bovenop dacht de megalomane leugen eventjes tot de Nederlandse equivalent van Kim Jong-un te zijn opgeklommen en zodoende te kunnen bepalen dat niemand, verkenners incluis, verantwoording hoefde af te leggen in het nationale huis der democratie.

Op 1 april 2021 werd de grappenmakerij van de leugen als nooit eerder tevoren aan de schandpaal genageld in de Tweede Kamer. De leugen claimde tegenover de volksvergadering goudvis privilege: vanwege zijn extreem beperkte geheugen heeft hij het privilege om te liegen, ook al zijn er documenten die keihard het tegendeel bewijzen. Maar deze maal bleek Mark’s beroemde teflonlaag toch gebreken te vertonen.

Interessant is dat de zogenaamde wappies voor de verkiezingen reeds aangaven dat voorvrouw Sigrid Kaag van D66 de nieuwe premier van Nederland zou gaan worden. Niettegenstaande dat de leugen volgens alle peilingen veruit het grootste aantal stemmen zou gaan halen. Zoals de zaken gaan zoals ze nu gaan lijkt een nieuw premierschap van de leugen inderdaad steeds onwaarschijnlijker te worden. Terwijl na de verkiezingsuitslag een nieuwe regeerperiode van de leugen zo goed als zeker leek. De leugen won de verkiezingen met vlag en wimpel maar lijkt desondanks de formatie reeds verloren te hebben voordat die goed en wel op gang was gekomen.

De leugen heeft een hardcore fanschare van honderdduizenden kiezers opgebouwd die maling lijken te hebben aan ieder willekeurig schandaal waarbij de leugen betrokken raakt. Dat lijkt echter niet te kunnen hebben verhinderd dat de leugen zichzelf in dezelfde hoek als Wilders heeft gemanoeuvreerd: de leugen lijkt de nieuwe paria te zijn geworden van de Nederlandse politiek. Van verschillende kanten wordt aangegeven dat men de leugen door zijn grossieren in leugens dusdanig ongeloofwaardig vindt geworden dat men niet meer met hem wenst samen te werken.

Echter, een nieuwe regering zonder grootste partij VVD lijkt momenteel extreem lastig. Dat calculeerden D66 en CDA ook in, vandaar dat ze op het uur der waarheid toch verzuimden om de ingediende motie van wantrouwen te steunen. D66 en CDA attaqueerden de aan de schandpaal genagelde leugen met eieren en rotte tomaten om hem zwaar te verzwakken, niet om zijn hoofd er (nu al) af te hakken. Waarmee ze hun doel hebben bereikt: hun positie aan de onderhandelingstafel spectaculair versterken in weerwil van de 34 zetels van de leugen. Wellicht kan mevrouw Kaag zelfs geschiedenis schrijven als eerste vrouwelijke premier van Nederland, zoals voorspeld door ‘de wappies’. Ondertussen zal in de achterafkamertjes de druk toenemen om de leugen na de brug te ver van 1 april nu voor eens en altijd te dumpen als boegbeeld van de neoliberale partij. Als dat gebeurt dan heeft de leugen een kuil gegraven voor een ander waar hijzelf in is gevallen: Rutte functie elders!

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

0Shares
0 0
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor De leugen regeert (1)

De erfenis van John Magufuli

Kamala Harris is een vrouw van kleur en mag zichzelf vicepresident van de VS noemen. Waarmee zij de twijfelachtige eer geniet na Obama de hoogste vleesgeworden manifestatie van VOC-kolonialisme (neokolonialisme) te zijn die er ooit is geweest. Want let wel, uiteindelijk zit ze gewoon waar ze zit om de belangen van het Anglo-Amerikaanse imperium te behartigen. Niet om dat te doen waar melaninerijke mensen naar smachten. Haar bruine gezicht dient als schutkleur om de (potentiële) vazalstaten te misleiden. In die context moet men ook het gegeven plaatsen dat la Harris er als de kippen bij was om Samia Suluhu Hassan te feliciteren met haar aanstelling tot president van Tanzania, waarmee Harris tevens handig trachtte in te spelen op het sentiment dat Suluhu zich de eerste vrouwelijke president van het Oost-Afrikaanse land mag noemen.

Feit is namelijk dat Tanzania de laatste tijd zwaar onder vuur lag van het Anglo-Amerikaanse imperium. Naar alle waarschijnlijkheid vanwege de antikoloniale houding van de vorige president, wijlen John Magufuli, overleden op 17 maart jongstleden. Menigeen die niet weet hoe VOC-kolonialisme werkt denkt dat Afrika zich uit arren moede moet behelpen met onbekwame, corrupte leiders waardoor het gedoemd is te lijden onder armoede. Echter, het postkoloniale Afrika heeft wel degelijk bekwame leiders gekend met het hart op de juiste plaats. Alleen zijn die in de regel uit de weg geruimd door het Westen en vervolgens vervangen door die spreekwoordelijk corrupte dictators: de Westerse pers vindt het heerlijk om te reporteren over de corrupte dictators van Afrika, maar verzuimt vervolgens erbij te vertellen wie ze aan de macht heeft geholpen en wie achter de schermen in werkelijkheid de lakens uitdeelt.

John Magufuli was zo’n president met het hart op de juiste plaats. Hij kwam in 2015 democratisch aan de macht en begon onmiddellijk de corruptie bij de kladden te pakken. Daarbij gaf hijzelf het goede voorbeeld door zijn eigen presidentiële salaris te reduceren van $15.000 tot $4.000 per maand, maar daarnaast werden de salarissen van vele andere bekleders van publieke functies sterk gereduceerd, evenals de privileges van ministers. Net zoals het aantal ministeries werd verminderd van 30 naar 19. Ook deed hij dure staatsevenementen en ceremonieën in de ban. Bijvoorbeeld Onafhankelijkheidsdag 2015, welke hij verving met een nationale schoonmaakdag, op welke dag hijzelf ook de mouwen opstroopte. Eveneens gaf hij vele corrupte ambtenaren de zak. Buitenlandse multinationals liet hij niet meer wegkomen met onbetaalde belastingen en zij moesten voor miljarden in de buidel tasten. Door deze grote schoonmaak maakte hij logischerwijs vele vijanden en kreeg als bijnaam de bulldozer. Maar hij slaagde er wel in de overheidsuitgaves sterk te verminderen. Geld dat weer gestoken kon worden in bijvoorbeeld gezondheidszorg.

Onder leiding van Maguguli bleef Tanzania tot de sterkst groeiende economieën van Afrika behoren (gemiddeld 7% sinds 2000) en groeide zelfs uit tot een middeninkomensland. Magufuli heeft verschillende indrukwekkende infrastructurele projecten in het leven roepen, waaronder te rekenen valt de beste elektrische spoorwegen van Afrika. Verder trachtte hij de economie verder te ontwikkelen door Tanzanianen makkelijker toegang te verschaffen tot de grondstoffen van het land om ze zo te stimuleren zelf eindproducten te fabriceren, zodat Tanzania in de toekomst minder afhankelijk zal zijn van de export van ruwe grondstoffen.

Maar waar het Westen vooral woedend om is is dat hij het covid-industrieel-complex te kijk zette door PCR-testen uit te laten uitvoeren op fruit, geiten, schapen, auto-olie, etc: al deze dieren en dingen testten positief voor covid. Hetgeen natuurlijk niet bewijst dat corona niet bestaat maar wel ernstige vraagtekens plaatst bij de legitimiteit van de PCR-test. Dit terwijl de EU nota bene €27 miljoen aan Tanzania heeft gegeven om de gebruikelijke maatregelen contra covid-19 te nemen. Het covid-industrieel-complex (het blijft vreemd dat sommigen tijdens de coronacrisis miljarden en miljarden verdienen) dwingt alle landen ter wereld om drastische maatregelen te nemen ter bestrijding van corona, maar John Magufuli was één van de weinige regeringsleiders die niet zwichtte voor de druk en weigerde de economie van zijn land te wurgen. Daarom werd hij ook compleet belachelijk gemaakt in de Westerse pers. Kwade tongen beweren zelfs hardop dat Magufuli overleden is aan corona en dus slachtoffer zou zijn geworden van zijn eigen vermeende wanbeleid. Echter, volgens zijn opvolgster Samia Suluhu Hassan is president Magufuli overleden aan hartfalen.

Waar president Magufuli precies aan overleden is valt momenteel moeilijk te achterhalen, maar feit is dat geheime diensten tegenwoordig over allerlei vernuftige methoden beschikken om onwelgevallige mensen uit de weg te ruimen. Magufuli kan dus zo maar het slachtoffer zijn geweest van een hightech moord 2.0. In ieder geval komt het het covid-industrieel-complex wel erg goed uit dat zo’n grote vijand er niet meer is. Waarmee Magufuli de zoveelste Afrikaanse president is die drukdoende was om zijn land mee te laten varen in de vaart der volkeren die vroegtijdig het tijdelijke voor het eeuwige heeft moeten verruilen. Daaraan toevoegend, eveneens de president van Burundi trachtte het covid-industrieel-complex buiten de deur te houden en overleed onder dezelfde verdachte omstandigheden al Magufuli. Als dat verband er daadwerkelijk is dan moet ook de president van Ghana oppassen vanwege de explosieve informatie die hij naar buiten heeft gebracht. Nu is het afwachten in hoeverre president Suluhu het beleid van John Magafuli zal blijven voortzetten of dat ze toch zal vallen voor de bedreigingen van het covid-industrieel-complex danwel de charmes van vicepresident Kamala Harris.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

0Shares
0 0
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor De erfenis van John Magufuli

Stockholmsyndroom verkiezingen

Mark Rutte heeft 17 maart jongstleden een waar wonder verricht. Zijn politieke partij de VVD werd nl. met hem als lijsttrekker niet slechtst de grootste, maar zelfs groter dan ooit. Daarmee deed de man zijn bijnaam Teflon Mark tevens meer eer aan dan ooit. Honderd jaar lang was het ondenkbaar dat een liberaal premier van Nederland werd. Doch historicus Mark Rutte schreef geschiedenis door het torentje succesvol te bestormen met een neoliberale visieloosheid. Eenmaal in het torentje liet de premier zijn neoliberale beleid los. Gevolgen? De afgelopen tien jaar is de gezondheidszorg de vernieling in geholpen. Het woningtekort is de spuigaten uit gaan lopen. Het lerarentekort en werkdruk in het onderwijs zijn steeds dramatischer gaan stijgen. De studiebeurs is afgestraft. Middels de toeslagenaffaire van de belastingdienst zijn duizenden gezinnen het verderf in gestort. Gelogen en bedrogen als Pinokkio, ook tegen de Tweede Kamer, etc. Je zou denken dat het onomkeerbaar is dat zo’n brokkenpiloot genadeloos wordt afgestraft bij verkiezingen. Niet in Nederland. Nederland lijdt blijkbaar aan een chronisch Stockholmsyndroom en heeft het wanbeleid van Rutte rijkelijk beloond in het stemhokje. Mark blijft er maar in slagen het Nederlandse volk knollen voor citroenen te verkopen. Of het Nederlandse volk is wonderbaarlijk dom of Rutte heeft politiek gezien een wonderbaarlijk knappe prestatie geleverd.

Omgekeerd zijn partijen die alle zeilen bij hebben gezet om het wanbeleid van Rutte enigszins bij te sturen ironisch genoeg keihard afgestraft door de Nederlandse kiezer. De SP met als voortrekster Renske Leijten in het bijzonder. Nek uitgestoken als een giraffe om de toeslagenaffaire op te lossen, maar die nek werd er door de kiezer bij de verkiezingen genadeloos afgehakt. Dus als Mark de kiezer tevreden wil stellen moet hij de komende jaren vooral zoveel mogelijk ziekenhuizen gaan sluiten, stoppen met het bouwen van (betaalbare) woningen, leraren ontslaan, studiekosten verhogen, de belastingdienst nog meer jacht laten maken op onschuldige gezinnen en vooral bij iedere gelegenheid die zich voor doet liegen dat hij barst. Als hij dat recept volgt dan kan het niet anders dat hij de rest van zijn leven een abonnement heeft op het torentje. Want al is de waarheid in Den Haag nog zo snel, de leugen van Rutte achterhaalt hem wel.

Rechts van het spoor van vernieling van Mark boekte evenzo de xenofobe politiek ongekende electorale successen. De tijd dat xenofobe politici als Janmaat complete paria’s waren ligt inmiddels ver achter ons. De xenofobe politiek is niet meer weg te denken uit het bestel. Er is zelfs een hele flank van xenofobe partijen ontstaan die dusdanig floreert dat het meer zetels opslokt dan de traditioneel (s)linkse flank, die momenteel hetzelfde lot dreigt te ondergaan als de dinosaurus en de dodo.

Of alhoewel, is links wel op sterven na dood? Er is nl. ook een nieuw links in opkomst. DENK was er reeds, maar nu heeft eveneens het BIJ1 van mevrouw Simons geschiedenis geschreven. Mevrouw Simons is zover wij weten de eerste Zwarte vrouw in Europa (en ver daarbuiten) die met haar eigen partij in een nationaal parlement heeft weten te komen. Er waren eerder Zwarte politici in de Tweede Kamer, maar die hebben de Zwarte gemeenschap meer kwaad dan goed gedaan. Het waren of proxisten à la Candace Owens, of mensen die hun nek niet durfden uit te steken uit doodsangst om door hun witte bazen van cliëntilisme te worden beschuldigd, of het waren ronduit clowns.

Al de voorgaande diskwalificaties gelden in ieder geval niet meer voor mevrouw Simons. Let wel, eens had mevrouw Simons wel degelijk een vergelijkbare kijk op de wereld als Candace Owens. In die tijd werd ze gehaat door de Zwarte gemeenschap maar was geliefd bij de grotere maatschappij als tv-persoonlijkheid. Op een bepaald moment zag ze echter het licht en begon zich publiekelijk uit te spreken voor de Zwarte gemeenschap. Hierdoor leek ze sociale zelfmoord te plegen, want ze werd officieus uit Hilversum geschopt. Meestal raken mensen die uit Hilversum worden geschopt in de vergetelheid. Sylvana Simons heeft echter zichzelf opnieuw uitgevonden en op eigen kracht een spectaculaire, historische maatschappelijke come back gemaakt.

Ook in delen van de Zwarte gemeenschap zijn bepaalde van haar agendapunten controversieel, maar wat men verder ook van Simons vindt, ze is ongelooflijk dapper en verbaal vaardig. Eigenschappen waarmee ze veel bereikt heeft in de Amsterdamse gemeenteraad en die eerdere Zwarte volksvertegenwoordigers ontbeerden waardoor zij verzuimden van zich te laten horen als het ertoe deed of tijdens relevante debatten in de pan gehakt werden.

Voor de grotere, onwetende samenleving was de uitkomst van de verkiezingen een ramp omdat masochistisch Nederland gekozen heeft voor de voortzetting van de afbraak van het land. Maar voor de Zwarte gemeenschap kan het gezien worden als een succes. In die zin, er zat voor de verkiezingen geen enkele Zwarte politicus in de Tweede Kamer, maar nu hebben verschillenden een zetel bemachtigd. Want in het kielzog van mevrouw Simons gaan eveneens Don Ceder (Christen Unie), Paul Boucke (D’66) en Habtamu de Hoop (PvdA) zetels bezetten in de nieuwe Tweede Kamer. Dat kan gezien worden als een pluspunt voor de mensen van kleur in Nederland in het algemeen maar de jeugd in het bijzonder omdat men zichzelf nu ook in de nationale vergadering kan herkennen. Anderszins, het is niet noodzakelijkerwijs zaligmakend. Want de vraag is of een slechte politicus, of een politicus met een slechte agenda een voorbeeld moet zijn.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

0Shares
0 0
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Stockholmsyndroom verkiezingen

Sprookjeshuwelijk

Trouwen met de prins op het witte paard is de grote droom van menig meisje afkomstig van het gepeupel. Het gebeurt ook, maar eigenlijk uitsluitend in sprookjes. Daarom werd hetgeen op 19 mei 2018 geschiedde bestempeld als sprookjesachtig. Op die datum trouwde namelijk ene Meghan Markle met prins Harry, hertog van Sussex en zoon van de Britse kroonprins Charles. Hetgeen het waargeworden sprookje des te sprookjesachtiger maakte is dat Meghan Markle niet slechts tot het gepeupel behoorde maar tevens een dame van kleur is. Een vrouw die in ieder geval in de VS doorgaat voor een Zwarte vrouw. Sociaaleconomisch hebben Zwarte Amerikanen als groep altijd bij uitstek in de hoek gezeten waar de klappen vielen. Een Zwarte Amerikaanse vrouw, afstammelinge van Afrikaanse slaafgemaakten stapte dus met een echte Britse prins in het huwelijksbootje. Een gebeurtenis die menig Zwart persoon met trots vervulde.

Omgekeerd hebben Afrikaanse koninklijke families buiten Afrika geen enkele status. Zelfs niet bij Zwarte mensen. Zo herinneren we ons bijvoorbeeld nog hoe de Ashanti-koning een bezoek bracht aan Suriname in 2018 en van alle kanten werd beschimpt. Hetgeen in schril contrast staat met het religieus aandoende fanatisme waarmee het Surinaamse volk leden van de Nederlandse koninklijke heeft toegejuicht. Vermeende betrokkenheid bij de slavernij van de voorouders van de Ashanti-koning is geen excuus aangezien de voorouders van het Nederlandse koninklijk huis evenzo vuistdiep in de trans-Atlantische slavernij zaten.

Vroeger dachten we dat Europeanen die zo maar tot koning werden benoemd in Afrika slechts bestonden in de fantasie van racistische stripboekenschrijvers, maar inmiddels weten we helaas beter. In met name het hedendaagse Ghana worden aan de lopende band witte mensen behorend tot het gepeupel tot koning gekroond. Met dit soort merkwaardige acties helpen Afrikanen er zelf keihard aan mee om de status van het Afrikaanse koningschap tot 0,0 te reduceren.

De euforie die er ontstond bij mensen van Afrikaanse komaf omdat Meghan Markle met een Britse prins wist te huwen getuigt van een kolonialistische mindset. Want stel voor dat la Markle door een Afrikaanse prins was uitverkoren, dan had geen hond er zich druk om gemaakt. Met een beetje pech zou ze zelfs het mikpunt van spot hebben kunnen zijn geweest.

Maar Markle is natuurlijk niet de eerste Zwarte persoon in de Britse koninklijke familie. Sowieso stroomt er Afrikaans bloed door de aderen van de Britse Royals al was het maar omdat ze afstammen van Alessandro de Medici, de eerste graaf van Florence (die een Afrikaanse moeder had). Los daarvan, zoals menigeen weet heeft ‘het sprookje’ eerder plaatsgevonden. Want in 1761 trouwde koningin Charlotte van Mecklenburg-Strelitz met koning George III. Volgens verschillende historici had koningin Charlotte Zwarte voorouders, wat eveneens de overgeleverde portretten van haar suggereren. Evenals mevrouw Markle geniet koningin Charlotte in bepaalde cirkels een heldenstatus. Maar de vraag is op grond van welke merites? Wat heeft Charlotte concreet gedaan voor de emancipatie van de Zwarte mens? Waarom zet men geen waarachtige Afrikaanse koninginnen met een staat van dienst op een voetstuk?

Inmiddels zijn Meghan en haar prins in onmin geraakt met de koninklijke familie en hebben de prins en prinses hun hart gelucht bij interviewkoningin Oprah Winfrey. In het gewraakte interview werd de meest vooraanstaande familie van het Verenigd Konikrijk o.a. beschuldigd van racisme. Wat weer leidde tot woede bij vele Zwarte mensen. Maar wat had men dan verwacht?

David Icke beweert reeds jaren met droge ogen dat de Royals in werkelijkheid shapeshifters zijn, een van gedaanteverwisselende reptielen-elite, die levende babies eet. Want dat zou prinses Diana vlak voor haar dood aan een vetrouweling hebben verklapt. Of David Icke het bij het rechte eind heeft laten we bij deze in het midden. Wel achten we het waarschijnlijk dat er racistische toespelingen gemaakt zijn in de koninklijke familie. Sterker nog, met name prins Philip, de man van koningin Elizabeth, heeft publiekelijk gegrossierd in racistische en anderzins merkwaardige opmerkingen. Als men in het openbaar zo maar allerlei gekkigheid eruit floept dan zal dat privé wellicht nog wel een stapje verder gaan.

In 1997 overleed prinses Diana samen met haar geliefde Dodi Al Fayed bij een auto-ongeluk in een Parijse tunnel. Volgens miljardair Mohamed Al Fayed (de vader van Dodi) was prinses Diana bij overlijden zwanger van Dodi en is het paar vermoord door de Britse geheime dienst. Daarbij ging Al Fayed senior zover om prins Philip een racist en een nazi te noemen.

Maar punt is dat er al langere tijd een walm van racisme rondom het Britse koninklijk huis hangt. Oprah veinsde tijdens het geruchtmakende interview met Meghan en Harry verbazing toen ze vernam van de racistische opmerkingen van leden van de koninklijke familie, maar zeker zij moet beter weten. Gezien de geschiedenis zou het eerder verbazingwekkend zijn geweest als er vanuit de koninklijke familie geen racistische opmerkingen of toespelingen zouden zijn gemaakt.

Hoe dan ook, het vereren van mensen die in bepaalde delen van de wereld doorgaan voor Zwart, omdat ze assimileren in de witte elite en het verachten van Afrikaanse koninklijke families getuigt toch van een ernstig kolonialistisch minderwaardigheidscomplex. Want omgekeerd wordt al het gepeupel uit Europa dat vanuit het niets tot koningen wordt gepromoveerd in Afrika totaal niet serieus genomen in Europa zelf. Uiteindelijk is het sprookje waar talloze kolonialistische mensen van kleur zich aan hebben verlekkerd dus gewoon geëindigd als een sprookje. Als een sprookje uit het oeuvre van de gebroeders Grimm.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

0Shares
0 0
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Sprookjeshuwelijk

Yo me voy!

“Amigos de la prensa, Yo me voy. Felicidades!” (Vrienden van de pers, ik ga weg. Gefeliciteerd!) beet Louis van Gaal de Spaanse pers cynisch toe op een persconferentie op 20 mei 2000, waarmee hij dus met veel rumoer zijn (eerste) afscheid van FC Barcelona aankondigde. In navolging van de echte Louis van Gaal nam onlangs ook de zelfverklaarde Louis van Gaal van de literatuur met veel rumoer afscheid van haar opdracht en wel om de poëzie van de veelbelovende Afrikaans-Amerikaanse dichteres Amanda Gorman te vertalen in het Nederlands.

Marieke Lucas Rijneveld noemt zichzelf de Louis van Gaal van de literatuur. Hoe je het ook bekijkt, het beklijft als een treffende, gelaagde vergelijking waarin zowel de poëtische kwaliteiten als de zelfkennis van Marieke Lucas prachtig tot uiting komen. Louis van Gaal kan gezien de ongekende successen die hij geboekt heeft beschouwd worden als een voetbalcoach van de buitencategorie. Als men iemand de Louis van Gaal noemt van een bepaald vakgebied dan zou je denken dat men tracht aan te geven dat betreffend persoon in zijn of haar microkosmos tot de top behoort. Dat geldt zeker voor het metier waarin Rijneveld haar brood verdient. Zo slaagde Rijneveld er bijvoorbeeld in de zeer prestigieuze Pulitzerprijs te winnen, waarmee ze internationale erkenning kreeg bijzonder getalenteerd te zijn met pen en papier. Echter, van Gaal staat ook bekend om zijn gebrekkige beheersing van bijvoorbeeld het Engels. Om aan te geven dat haar/zijn Engels niet top is communiceerde zij/hij eerder dat zij/hij de Louis van Gaal van de literatuur is.

Ondanks dat niemand de literaire kwaliteiten van de non-binaire Marieke Lucas (jongens en meisjesnaam) in twijfel trekt werden er dus serieuze vraagtekens gezet bij de keuze van het Rijneveld. Voortrekster van de critici was mode activiste Janice Deul, die reeds jaren pleit voor meer diversiteit in de modewereld. Maar mevrouw Deul bleek dus net zo goed verstand van en hart voor de literatuur te hebben.

Amanda Gorman—cum laude afgestudeerd aan Harvard— verraste en vergastte de wereld met haar verfrissende poëzie tijdens de inauguratie van president Joe Biden. Hoe briljant Gorman ook mag zijn als griot, het mondiale podium dat zij kreeg toebedeeld kan niet los worden gezien van de heftige, internationale protesten tegen racisme van de laatste tijd. Net zoals de poëzie van Gorman inhoudelijk nauw verbonden is met de strijd van Afrikaanse Amerikanen. De protesteerders hebben een dynamiek gecreëerd die het timmeren van haar podium mogelijk maakte en Gorman greep die kans met beide handen aan en liet de wereld er getuige van zijn dat Zwarte artiesten uit LA meer te bieden hebben dan gangsta rap. Ook in Nederland aanschouwen we die trend: meer Zwarte mensen op televisie, meer aandacht voor het Nederlandse slavernijverleden, erkenning voor de Surinaamse held Anton de Kom, etc.

De poëzie van Gorman wilde men ook vertalen in het Nederlands. Let wel, vertalen is een vak. In principe kies je er iemand voor uit die ervoor doorgeleerd heeft. Maar in dit specifieke geval wenste de dichteres dat haar poëzie vertaald zou worden in vreemde talen door personen met wie zijzelf raakvlakken heeft. De vraag is of dat het geval is met het Rijneveld. De vraag is ook of Gorman en haar team genoeg kennis van de Nederlandse samenleving hebben om te kunnen beoordelen in hoeverre het Rijneveld een ‘spiegelbeeld’ is van Gorman. In hoeverre is het Rijneveld bijvoorbeeld geïnteresseerd in en heeft kennis van de historische strijd van Afrikaanse Amerikanen? Want dat is toch de rode draad in de poëzie van Gorman.

Janice Deul klom in de pen en wist dat het antwoord van het establishment op haar kritische kanttekening zou zijn dat ze Zwart talent niet kunnen vinden. Maar als ervaren activiste anticipeerde Deul op dat clichéantwoord door een aantal namen op te sommen van Zwart poëtisch talent uit Nederland dat steevast over het hoofd wordt gezien door de poortwachters. Die spoken word artists hadden in deze de kans moeten krijgen om zich te profileren gewoon omdat zij de meeste raakvlakken vertonen met Gorman. Als dit talent niet de kans krijgt gerelateerd aan deze specifiek opdracht dan gaan ze de kans wellicht nooit krijgen. Te meer omdat, zoals hierboven aangegeven, het wereldpodium van Gorman mede mogelijk werd dankzij de dynamiek die ontstond door de protesten tegen racisme. De witte Rijneveld plukte dus zo maar de vruchten van de emancipatiestrijd van Zwarte mensen terwijl het überhaupt de vraag is in hoeverre ze wat met die strijd heeft. Hetgeen gezien kan worden als een cynische vorm van wit privilege.

De vraag is overigens of Meulenhoff Marieke Lucas daadwerkelijk ingehuurd had om te gaan vertalen. Als het Engels van het Rijneveld inderdaad te wensen over laat dan laat een gerenomeerde uitgever als Meulenhoff het werk van Gorman echt niet door haar in het Nederlands vertalen, net zo goed als ‘Louis van Gaal’ reeds in eerste aanleg voor die opdracht zou hebben bedankt. Wellicht zou haar naam wel op de cover glimmen als publiekstrekker, maar een ghosttranslator zou achter de schermen de werkelijke ware arbeid verrichten. Stel dat dat geheimpje na de ontstane commotie onverhoopt alsnog uit zou zijn gelekt. Zou dat dan niet een behoorlijke deuk opleveren in de reputatie van de Louis van Gaal van de Nederlandse literatuur? Dat risico was het niet waard, dus trok het Rijneveld zich voor de zonvloed terug: “Yo me voy!”

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

0Shares
0 0
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Yo me voy!

Coronabonanza (2)

Wijlen Kary Mullis is de uitvinder van de polymerasekettingreactie (PCR). Deze biochemische procedure maakt het mogelijk om stukjes DNA razendsnel en in principe onbeperkt te vermenigvuldigen. Dit wordt gezien als een enorme doorbraak in de biochemie en moleculaire biologie. The New York Times heeft zelfs het statement gemaakt dat gesproken kan worden van een tijdperk voor en een tijdperk na PCR. In 1993 werd Mullis dan ook beloond met de Nobelprijs voor de scheikunde voor zijn revolutionaire uitvinding.

Waar Mullis’ uitvinding tegenwoordig bekendheid om geniet is de toepassing als coronavirustest. Op 11 augustus 2020 verliet de onsterfelijke dr. Mullis dan toch de wereld van de stervelingen. Doch voor diens heengaan liet hij de wereld nog wel weten dat zijns inziens PCR niet geschikt is om mensen te diagnosticeren op infectieziektes: “Met PCR kan je praktisch alles in iedereen vinden.” Als het klopt dat de PCR-test ‘een dobbelsteen’ is dan moeten we ons toch af gaan vragen of het coronabeleid dat over de ganse wereld wordt gevoerd niet moet worden afgevoerd naar het casino.

Dr. Kary Mullis is dus geen koekebakker maar een prijzenpakker, nota bene de prestigieuze Nobelprijs. Doch zelfs Mullis bleek een sterveling. Dus zouden we kunnen veronderstellen dat Mullis in deze bepaalde revolutionaire mogelijkheden van zijn revolutionaire uitvinding heeft onderschat en dat de PCR-test wel degelijk bona fide is om corona te diagnosticeren. Dan nog blijft alles wat er rondom covid-19 gebeurt een mijnenveld van vragen oproepen.

Waarom is de mensheid zo bang gemaakt voor het coronavirus? De indruk werd nl. aanvankelijk gewekt dat de wereld bij wijze van spreken getroffen was door een nieuw soort van pestpandemie (heeft in de Middeleeuwen een derde tot de helft van de bevolking van Europa gedood). Bill en Melinda Gates spraken hun vrees uit dat met name in Afrika mensen massaal zouden gaan sterven op straat (dachten ze dat, of hoopten ze dat?). Als dat het geval was geweest dan zouden alle vergaande maatregelen die over de hele wereld genomen zijn, zeer zeker gerechtvaardigd zijn geweest. In ieder geval, onlangs is naar buiten gebracht door Die Welt dat het Duitse Ministerie van Binnenlandse Zaken samen met een groep wetenschappers aan een strategie heft gewerkt om de angst voor corona onder de bevolking te vergroten om zo draagvlak te creëren voor strenge maatregelen. Deze informatie plaatst de informatievoorziening aangaande COVID-19 toch in een ander daglicht. Echter, inmiddels weten we wel dat er vrij eenvoudig gegoocheld kan worden met cijfers betreffende de slachtoffers van COVID-19. Al was het maar door geen onderscheid te maken tussen de mensen die door het virus zijn overleden en mensen die met het virus zijn heengegaan. Oftewel, iemand hoeft niet gestorven te zijn aan corona als corona in het lijk is aangetroffen. Maar artsen schijnen gedwongen te zijn iedere overledene met corona als coronadode te tellen.

Eveneens is het merkwaardig dat the powers that be al spoedig begonnen te schreeuwen om vaccins tegen corona. Waarom geen medicijn? Verschillende medici hebben getracht de wereld te verblijden met een medicijn tegen corona. Dit werd hen beslist niet in dank afgenomen. Want als ze te veel bekendheid dreigden te krijgen werden ze genadeloos geridiculiseerd en gedemoniseerd door de mainstream media. Er mocht via de officiële kanalen slechts respectabel geconverseerd worden over de vaccins die ontwikkeld werden door big pharma. Wat wel opvalt in deze is dat eventuele problemen met (vermeende) medicijnen zijn uitvergroot terwijl de problemen die zich voordoen met vaccinaties weer worden gebagatelliseerd of zelfs weggemoffeld. Alsof big pharma een monopolie heeft om hun zakken te vullen met remedieën contra corona. Want als men de COVID-19 echt wil aanpakken, waarom worden dan niet alle opties opengehouden? Waarom werden de verschillende medicijnen niet serieus getest? Waarom moesten er per sé door big pharma geëxploiteerde vaccines komen?

Bepaalde door de msm gerespecteerde experts hebben in een vroeg stadium reeds aangegeven dat het eigenlijk niet mogelijk is om een vaccin te creëren omdat dit soort virussen continu muteren. Met de griep gebeurt dit ook, dus moet er telkens opnieuw een vaccin gecreëerd worden. De wetenschap blijft zodoende tot in lengte van dagen achter een spook aanhollen. Als men niets wil weten van medicijnen dan zullen bevolkingen zich dus eeuwig moeten blijven vaccineren. Anderzijds, het garandeert big pharma een inkomstenbron.

Interessant is wel dat de voorspelling van Bill en Melinda Gates dat Afrika met haar zwakke gezondheidszorg extreem zwaar geraakt zou worden door COVID-19 niet is uitgekomen. Net als elders in de wereld heeft Afrika vooral geleden onder de maatregelen die genomen zijn tegen COVID-19, maar het doemscenario zoals geschetst door de familie Gates is vooralsnog gelukkig niet bewaarheid.

John Magufuli, de president van Tanzania, heeft moed getoond door publiekelijk grote vraagtekens te zetten bij de vaccins tegen COVID-19 die het Westen uit ‘barmhartigheid’ wenst te doneren aan Afrika. Hierbij hield hij zijn volk de volgende logica voor: “Als de witte man in staat was geweest om vaccinaties te verzinnen dan zou hij nu wel een vaccinatie gevonden hebben voor AIDS, kanker en TBC.” Magufuli vertrouwt de vaccines uit het Westen dus evident niet en kwam tot de conclusie dat Tanzania geen vaccines nodig heeft. Dit terwijl de familie Gates er juist paternalistisch voor gepleit had dat het armlastige Afrika als eerste gevaccineerd diende te worden. Blijkbaar weet de familie Gates beter wat goed is voor Afrika dan Afrika zelf…

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

0Shares
0 0
Geplaatst in The Grapevine Publications | Getagged , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Coronabonanza (2)