De erfenis van John Magufuli

Kamala Harris is een vrouw van kleur en mag zichzelf vicepresident van de VS noemen. Waarmee zij de twijfelachtige eer geniet na Obama de hoogste vleesgeworden manifestatie van VOC-kolonialisme (neokolonialisme) te zijn die er ooit is geweest. Want let wel, uiteindelijk zit ze gewoon waar ze zit om de belangen van het Anglo-Amerikaanse imperium te behartigen. Niet om dat te doen waar melaninerijke mensen naar smachten. Haar bruine gezicht dient als schutkleur om de (potentiële) vazalstaten te misleiden. In die context moet men ook het gegeven plaatsen dat la Harris er als de kippen bij was om Samia Suluhu Hassan te feliciteren met haar aanstelling tot president van Tanzania, waarmee Harris tevens handig trachtte in te spelen op het sentiment dat Suluhu zich de eerste vrouwelijke president van het Oost-Afrikaanse land mag noemen.

Feit is namelijk dat Tanzania de laatste tijd zwaar onder vuur lag van het Anglo-Amerikaanse imperium. Naar alle waarschijnlijkheid vanwege de antikoloniale houding van de vorige president, wijlen John Magufuli, overleden op 17 maart jongstleden. Menigeen die niet weet hoe VOC-kolonialisme werkt denkt dat Afrika zich uit arren moede moet behelpen met onbekwame, corrupte leiders waardoor het gedoemd is te lijden onder armoede. Echter, het postkoloniale Afrika heeft wel degelijk bekwame leiders gekend met het hart op de juiste plaats. Alleen zijn die in de regel uit de weg geruimd door het Westen en vervolgens vervangen door die spreekwoordelijk corrupte dictators: de Westerse pers vindt het heerlijk om te reporteren over de corrupte dictators van Afrika, maar verzuimt vervolgens erbij te vertellen wie ze aan de macht heeft geholpen en wie achter de schermen in werkelijkheid de lakens uitdeelt.

John Magufuli was zo’n president met het hart op de juiste plaats. Hij kwam in 2015 democratisch aan de macht en begon onmiddellijk de corruptie bij de kladden te pakken. Daarbij gaf hijzelf het goede voorbeeld door zijn eigen presidentiële salaris te reduceren van $15.000 tot $4.000 per maand, maar daarnaast werden de salarissen van vele andere bekleders van publieke functies sterk gereduceerd, evenals de privileges van ministers. Net zoals het aantal ministeries werd verminderd van 30 naar 19. Ook deed hij dure staatsevenementen en ceremonieën in de ban. Bijvoorbeeld Onafhankelijkheidsdag 2015, welke hij verving met een nationale schoonmaakdag, op welke dag hijzelf ook de mouwen opstroopte. Eveneens gaf hij vele corrupte ambtenaren de zak. Buitenlandse multinationals liet hij niet meer wegkomen met onbetaalde belastingen en zij moesten voor miljarden in de buidel tasten. Door deze grote schoonmaak maakte hij logischerwijs vele vijanden en kreeg als bijnaam de bulldozer. Maar hij slaagde er wel in de overheidsuitgaves sterk te verminderen. Geld dat weer gestoken kon worden in bijvoorbeeld gezondheidszorg.

Onder leiding van Maguguli bleef Tanzania tot de sterkst groeiende economieën van Afrika behoren (gemiddeld 7% sinds 2000) en groeide zelfs uit tot een middeninkomensland. Magufuli heeft verschillende indrukwekkende infrastructurele projecten in het leven roepen, waaronder te rekenen valt de beste elektrische spoorwegen van Afrika. Verder trachtte hij de economie verder te ontwikkelen door Tanzanianen makkelijker toegang te verschaffen tot de grondstoffen van het land om ze zo te stimuleren zelf eindproducten te fabriceren, zodat Tanzania in de toekomst minder afhankelijk zal zijn van de export van ruwe grondstoffen.

Maar waar het Westen vooral woedend om is is dat hij het covid-industrieel-complex te kijk zette door PCR-testen uit te laten uitvoeren op fruit, geiten, schapen, auto-olie, etc: al deze dieren en dingen testten positief voor covid. Hetgeen natuurlijk niet bewijst dat corona niet bestaat maar wel ernstige vraagtekens plaatst bij de legitimiteit van de PCR-test. Dit terwijl de EU nota bene €27 miljoen aan Tanzania heeft gegeven om de gebruikelijke maatregelen contra covid-19 te nemen. Het covid-industrieel-complex (het blijft vreemd dat sommigen tijdens de coronacrisis miljarden en miljarden verdienen) dwingt alle landen ter wereld om drastische maatregelen te nemen ter bestrijding van corona, maar John Magufuli was één van de weinige regeringsleiders die niet zwichtte voor de druk en weigerde de economie van zijn land te wurgen. Daarom werd hij ook compleet belachelijk gemaakt in de Westerse pers. Kwade tongen beweren zelfs hardop dat Magufuli overleden is aan corona en dus slachtoffer zou zijn geworden van zijn eigen vermeende wanbeleid. Echter, volgens zijn opvolgster Samia Suluhu Hassan is president Magufuli overleden aan hartfalen.

Waar president Magufuli precies aan overleden is valt momenteel moeilijk te achterhalen, maar feit is dat geheime diensten tegenwoordig over allerlei vernuftige methoden beschikken om onwelgevallige mensen uit de weg te ruimen. Magufuli kan dus zo maar het slachtoffer zijn geweest van een hightech moord 2.0. In ieder geval komt het het covid-industrieel-complex wel erg goed uit dat zo’n grote vijand er niet meer is. Waarmee Magufuli de zoveelste Afrikaanse president is die drukdoende was om zijn land mee te laten varen in de vaart der volkeren die vroegtijdig het tijdelijke voor het eeuwige heeft moeten verruilen. Daaraan toevoegend, eveneens de president van Burundi trachtte het covid-industrieel-complex buiten de deur te houden en overleed onder dezelfde verdachte omstandigheden al Magufuli. Als dat verband er daadwerkelijk is dan moet ook de president van Ghana oppassen vanwege de explosieve informatie die hij naar buiten heeft gebracht. Nu is het afwachten in hoeverre president Suluhu het beleid van John Magafuli zal blijven voortzetten of dat ze toch zal vallen voor de bedreigingen van het covid-industrieel-complex danwel de charmes van vicepresident Kamala Harris.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

0Shares
0 0
Dit bericht is geplaatst in The Grapevine Publications met de tags , , , , , , , . Bookmark de permalink.