Stockholmsyndroom verkiezingen

Mark Rutte heeft 17 maart jongstleden een waar wonder verricht. Zijn politieke partij de VVD werd nl. met hem als lijsttrekker niet slechtst de grootste, maar zelfs groter dan ooit. Daarmee deed de man zijn bijnaam Teflon Mark tevens meer eer aan dan ooit. Honderd jaar lang was het ondenkbaar dat een liberaal premier van Nederland werd. Doch historicus Mark Rutte schreef geschiedenis door het torentje succesvol te bestormen met een neoliberale visieloosheid. Eenmaal in het torentje liet de premier zijn neoliberale beleid los. Gevolgen? De afgelopen tien jaar is de gezondheidszorg de vernieling in geholpen. Het woningtekort is de spuigaten uit gaan lopen. Het lerarentekort en werkdruk in het onderwijs zijn steeds dramatischer gaan stijgen. De studiebeurs is afgestraft. Middels de toeslagenaffaire van de belastingdienst zijn duizenden gezinnen het verderf in gestort. Gelogen en bedrogen als Pinokkio, ook tegen de Tweede Kamer, etc. Je zou denken dat het onomkeerbaar is dat zo’n brokkenpiloot genadeloos wordt afgestraft bij verkiezingen. Niet in Nederland. Nederland lijdt blijkbaar aan een chronisch Stockholmsyndroom en heeft het wanbeleid van Rutte rijkelijk beloond in het stemhokje. Mark blijft er maar in slagen het Nederlandse volk knollen voor citroenen te verkopen. Of het Nederlandse volk is wonderbaarlijk dom of Rutte heeft politiek gezien een wonderbaarlijk knappe prestatie geleverd.

Omgekeerd zijn partijen die alle zeilen bij hebben gezet om het wanbeleid van Rutte enigszins bij te sturen ironisch genoeg keihard afgestraft door de Nederlandse kiezer. De SP met als voortrekster Renske Leijten in het bijzonder. Nek uitgestoken als een giraffe om de toeslagenaffaire op te lossen, maar die nek werd er door de kiezer bij de verkiezingen genadeloos afgehakt. Dus als Mark de kiezer tevreden wil stellen moet hij de komende jaren vooral zoveel mogelijk ziekenhuizen gaan sluiten, stoppen met het bouwen van (betaalbare) woningen, leraren ontslaan, studiekosten verhogen, de belastingdienst nog meer jacht laten maken op onschuldige gezinnen en vooral bij iedere gelegenheid die zich voor doet liegen dat hij barst. Als hij dat recept volgt dan kan het niet anders dat hij de rest van zijn leven een abonnement heeft op het torentje. Want al is de waarheid in Den Haag nog zo snel, de leugen van Rutte achterhaalt hem wel.

Rechts van het spoor van vernieling van Mark boekte evenzo de xenofobe politiek ongekende electorale successen. De tijd dat xenofobe politici als Janmaat complete paria’s waren ligt inmiddels ver achter ons. De xenofobe politiek is niet meer weg te denken uit het bestel. Er is zelfs een hele flank van xenofobe partijen ontstaan die dusdanig floreert dat het meer zetels opslokt dan de traditioneel (s)linkse flank, die momenteel hetzelfde lot dreigt te ondergaan als de dinosaurus en de dodo.

Of alhoewel, is links wel op sterven na dood? Er is nl. ook een nieuw links in opkomst. DENK was er reeds, maar nu heeft eveneens het BIJ1 van mevrouw Simons geschiedenis geschreven. Mevrouw Simons is zover wij weten de eerste Zwarte vrouw in Europa (en ver daarbuiten) die met haar eigen partij in een nationaal parlement heeft weten te komen. Er waren eerder Zwarte politici in de Tweede Kamer, maar die hebben de Zwarte gemeenschap meer kwaad dan goed gedaan. Het waren of proxisten à la Candace Owens, of mensen die hun nek niet durfden uit te steken uit doodsangst om door hun witte bazen van cliëntilisme te worden beschuldigd, of het waren ronduit clowns.

Al de voorgaande diskwalificaties gelden in ieder geval niet meer voor mevrouw Simons. Let wel, eens had mevrouw Simons wel degelijk een vergelijkbare kijk op de wereld als Candace Owens. In die tijd werd ze gehaat door de Zwarte gemeenschap maar was geliefd bij de grotere maatschappij als tv-persoonlijkheid. Op een bepaald moment zag ze echter het licht en begon zich publiekelijk uit te spreken voor de Zwarte gemeenschap. Hierdoor leek ze sociale zelfmoord te plegen, want ze werd officieus uit Hilversum geschopt. Meestal raken mensen die uit Hilversum worden geschopt in de vergetelheid. Sylvana Simons heeft echter zichzelf opnieuw uitgevonden en op eigen kracht een spectaculaire, historische maatschappelijke come back gemaakt.

Ook in delen van de Zwarte gemeenschap zijn bepaalde van haar agendapunten controversieel, maar wat men verder ook van Simons vindt, ze is ongelooflijk dapper en verbaal vaardig. Eigenschappen waarmee ze veel bereikt heeft in de Amsterdamse gemeenteraad en die eerdere Zwarte volksvertegenwoordigers ontbeerden waardoor zij verzuimden van zich te laten horen als het ertoe deed of tijdens relevante debatten in de pan gehakt werden.

Voor de grotere, onwetende samenleving was de uitkomst van de verkiezingen een ramp omdat masochistisch Nederland gekozen heeft voor de voortzetting van de afbraak van het land. Maar voor de Zwarte gemeenschap kan het gezien worden als een succes. In die zin, er zat voor de verkiezingen geen enkele Zwarte politicus in de Tweede Kamer, maar nu hebben verschillenden een zetel bemachtigd. Want in het kielzog van mevrouw Simons gaan eveneens Don Ceder (Christen Unie), Paul Boucke (D’66) en Habtamu de Hoop (PvdA) zetels bezetten in de nieuwe Tweede Kamer. Dat kan gezien worden als een pluspunt voor de mensen van kleur in Nederland in het algemeen maar de jeugd in het bijzonder omdat men zichzelf nu ook in de nationale vergadering kan herkennen. Anderszins, het is niet noodzakelijkerwijs zaligmakend. Want de vraag is of een slechte politicus, of een politicus met een slechte agenda een voorbeeld moet zijn.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

0Shares
0 0
Dit bericht is geplaatst in The Grapevine Publications met de tags , , , , , , . Bookmark de permalink.