De erfenis van Hank Aaron

Hank Aaron was wellicht wel de beste honkballer ooit. Als je een parallel trekt met de voetbalgeschiedenis, dan zou hij lid zijn van het rijtje Pelé, Cruijff, Maradona, Messi, etc. Als experts discussiëren wie de g.o.a.t. is dan wordt Aaron afgewogen tegen vedettes als Babe Ruth, Joe DiMaggio, Willie Mays, etc., maar het is een ongeschreven wet dat de witte honkballer Babe Ruth met de eer gaat strijken en niet Hank Aaron of Willie Mays. Waarom? Net zoals Zwarte Amerikanen als tweederangs burgers worden beschouwd worden Zwarte honkballers in de meest Amerikaanse aller sporten ondanks hun naam en faam uiteindelijk toch gedegradeerd tot tweederangs celebrities.

Honkbal is traditioneel net zo Amerikaans als appeltaart. Ook al heeft honkbal niet dezelfde mondiale impact als bijvoorbeeld voetbal, het was lange tijd onbetwist de grootste sport in de VS. Als kinderen tegenwoordig op straat sporten dan is de kans groot dat ze basketballen en dat geldt in het bijzonder voor Zwarte kinderen. Echter, eens was honkbal de sport die beoefend werd om en nabij de pleintjes en veldjes rondom het huis. Met hetzelfde fanatisme waarmee in Europa de kinderen voetbalden in de publieke ruimte.

Lange tijd werden Zwarte Amerikaanse honkballers uit de MLB (Major League Baseball) geweerd. Niet omdat ze niet konden honkballen, maar omdat ze melaninerijk waren. Als alternatief startten Zwarte en witte zakenlieden speciale Zwarte honkbalcompetities, de zgn. Negro Leagues (indertijd gebruikelijk woord). Er waren regelmatig wedstrijden tussen teams van de witte MLB en de NL’s. Deze wedstrijden werden aangegrepen om sportief wraak te nemen op de dominante samenleving. Arthur Ashe schrijft in zijn kroniek over de sportgeschiedenis van Zwart Amerika dat bijna 75% van die wedstrijden gewonnen werden door de NL teams. Als we op die cijfers afgaan dan waren de NL’s de werkelijke ware Major Leagues. De NL’s waren dan ook een bron van trots voor Zwart Amerika. Net zoals het cricketteam van de Windies dat was voor de mensen uit het Caribisch gebied.

Ook Hank Aaron begon zijn carrière in de Negro American League (1951). Echter, vanaf 1947 werden Zwarte spelers toch geaccepteerd in de MLB. Dit betekende de ondergang van de NL’s omdat vanaf toen de beste spelers weg werden gekaapt door de MLB (waar meer te verdienen viel) waardoor de zwaar verzwakte NL’s niet meer interessant waren voor het publiek. Zo maakte Hank Aaron in 1952 de overgang naar MLB club de Milwaulkee Braves (later Atlanta Braves). Hiermee was Aaron de laatste der Mohikanen: de laatste speler die zowel in de NL’s als in de MLB heeft gespeeld.

Aaron was opgegroeid in armoede in het racistische, gesegregeerde zuiden. Maar hij sprak zich niet uit tegen maatschappelijk onrecht zoals Muhammad Ali of Colin Kaepernick. Op bepaalde hardcore activisten na werd hem dit vergeven door Zwart Amerika. Men was vooral trots op zijn prestaties op het honkbalveld. Men putte er juist inspiratie uit dat de man zich wist te ontworstelen uit moeilijke omstandigheden en uit te groeien tot een celebrity. Bovendien werd begrepen dat zelfs hij als superster weinig bewegingsruimte had en op zijn hoede moest zijn om zelf geen slachtoffer te worden van het racistische systeem. Los van dat alles, mocht Aaron geen profhonkballer zijn geworden dan had hij zich waarschijnlijk eveneens niet op het activistische pad begeven, want zoals Aaron zelf in zijn autobiografie aangaf, hij was geen kruisvaarder, noch had hij het ooit willen zijn geweest.

Hoe racistisch Amerika nog altijd was ondervond Aaron begin jaren ’70 toen hij het meest begeerde record in het Amerikaanse honkbal begon te benaderen. De witte honkballegende Babe Ruth sloeg eens 714 homeruns, en hoe dichterbij Aaron bij dat record kwam hoe meer racistische dreigbrieven hij kreeg van woedende witte fans. Doch de dreigbrieven mochten niet baten. Aaron overtrof Ruth op maandag 8 april 1974. Triest genoeg heeft Aaron geen warme herinneringen overgehouden aan die periode. De tijd dat hij het ultieme honkbalrecord uit de boeken aan het schrijven was had de mooiste tijd van zijn leven moeten zijn, maar het verwerd dus tot een ware nachtmerrie, waarin zijn lijf en ledematen dusdanig veel gevaar liepen dat hij beveiligd diende te worden.

Ondanks dat Aaron zich niet bemoeide met de strijd tegen racisme bemoeide racisme zich dus wel met hem. Wat dat betreft discrimineert racisme niet. De ‘misdaad’ van Aaron was voor de verandering niet onwelgevallig gedrag of streven naar sociale gelijkheid. Zijn ‘misdaad’ was dat hij zijn werk zo goed deed dat hij de mythe van witte suprematie letterlijk aan diggelen sloeg. Net zoals Jack Johnson geen wereldkampioen boksen mocht worden, mocht Aaron niet tot grootste homerun koning allertijden gekroond worden. Uit frustratie begonnen toen de onvolwassen fans als kleine kinderen na verlies het spelbord maar van tafel te mieteren.

De inmiddels op leeftijd zijnde Aaron wilde onlangs nog eenmaal trachten het goede voorbeeld te geven. Vooral veel Zwarte Amerikanen staan sceptisch tegenover de vaccines tegen covid-19. Om aan te tonen dat de vaccines veilig zijn heeft Aaron zich en public laten vaccineren. Samen met een aantal andere prominenten liet Aaron zich op 5 januari 2021 een vaccinatie toedienen in de Morehouse Healthcare Clinic. Deze actie was niet noodzakelijkwijs succesvol, het zorgde juist voor meer discussie over de veiligheid van het vaccine aangezien honkballegende Hank Aaron op 22 januari 2021 overleed, nog geen drie weken na het vaccine toegediend te hebben gekregen.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

0Shares
0 0
Dit bericht is geplaatst in The Grapevine Publications met de tags , , , , , . Bookmark de permalink.