Ongekend onrecht

Er was eens een tijd dat in Nederland racisme gezien werd als een ver-van-mijn-bed-show. Racisme dat was iets dat geassocieerd werd met apartheid Zuid-Afrika, of het zuiden van de VS, maar niet met het eigen liberale paradijs op aard achter de Noordzee. Want in de polder zat het polderen letterlijk en figuurlijk in het DNA. Polderen en racisme waren twee tegengestelde grootheden, als water en vuur. Dus hoe konden de uitvinders en wereldkampioenen van het polderen nu racistisch zijn? Niet dat er noodzakelijkerwijs ontkend werd dat er ook in de polder wel eens onbegrip was, doch dat werd ingepolderd, zand erover, drooggelegd à la Flevoland. Of anders gezegd, er was (een beetje) racisme in Nederland, maar Nederland was geen racistische staat. Artikel 1 van de grondwet waarborgde dat.

Maar wat gebeurde er medio 2020? Tot verbazing van menigeen erkende niemand minder dan premier Rutte en public dat racisme in Nederland een systematisch probleem is. Dat was hetzelfde opperhoofd die jarenlang laconiek deed over het racisme in Nederland en zelfs apetrots in de aanwezigheid van Barack Obama verkondigde samen met zijn Antilliaanse vrienden voor zwarte piet te spelen. Racisme was zijns inziens iets overkomelijks. Iets met invechten. Zeker niet iets waar de overheid beleid op los diende te laten. Doch midden in de coronacrisis dus een draai van 180°.

Aan de andere kant, Rutte roept wel vaker wat, zeker ten tijde van de coronacrisis. Zo sprak hij ook speciaal de jongeren toe en had hij het erover dat er een revolutie moest komen. Dit kan het officiële gezicht van de status quo natuurlijk onmogelijk gemeend hebben, want dat zou zo maar in kunnen houden dat zijn eigen hoofd van de guillotine zal gaan rollen. Of Rutte weet niet wat een revolutie is, of hij dacht het revolutionaire karakter van het r-woord te derevolutioneren door het woord zelf te gebruiken.

In het verlengde van het bovenstaande, Rutte is met vertegenwoordigers van verschillende groepen in de samenleving gezellig thee gaan drinken. Maar die theekransjes bleken achteraf puur voor de bühne, want het leverde geen revolutionering van beleid op. Ook de antiracismebeweging mocht met Mark komen keuvelen. Helaas werden ze in werkelijkheid gewoon gebruikt als gratis sparringpartners. Niet lang na het ‘goede gesprek’ was er namelijk een debat in de Tweede Kamer over institutioneel racisme, waarvan de uitkomst was dat de man van het Torentje weigerde excuses aan te bieden voor het Nederlandse slavernijverleden. Tevens misbruikte de premier de coronacrisis om het noodlijdende Curaçao het mes op de keel te leggen. So much for goede gesprekken.

Desalniettemin, de Pinokkio premier jokte niet toen hij zei dat racisme in Nederland een systematisch probleem is. Sterker nog, het was een soort van mea culpa. Onlangs werd het rapport gepubliceerd van de Parlementaire ondervragingscommissie Kinderopvangtoeslag olv Chris van Dam. Het rapport draagt de titel “Ongekend onrecht”, omdat de commissie tot de conclusie kwam dat de fraudeaanpak van de kinderopvangtoeslag de grondbeginselen van de rechtsstaat heeft geschonden. Duizenden ouders die recht hadden op toeslagen zijn onterecht tot fraudeurs gedegradeerd door de belastingdienst. Zowel de regering, het parlement als de rechter hebben allemaal een wezenlijke vinger in de pap in deze polderinquisitie. Een inquisitie die het in het bijzonder gemunt had op mensen van buitenlandse komaf. Allemaal onder auspiciën van de heer Rutte.

De meeste feiten betreffende deze affaire zijn reeds langere tijd bekend, maar dit systematische racisme van Rutte III staat nu dus politiek definitief zwart op wit. Mede dankzij de inspanningen van de Kamerleden Omtzigt en Leijten. De Rutte doctrine is inmiddels een gevleugeld begrip. De geslepen Rutte gebood ambtenaren zijn racistische beleid a-documentair uit te voeren zodat men niet gesnapt zou kunnen worden met de hand in de koektrommel. Het systeem is dus officieel ontmaskerd maar dat mag in de praktijk voor de slachtoffers van het systeem in materieel opzicht vooralsnog niet baten. Merkwaardige is namelijk dat dit racisme blijkbaar zo diep verankerd zit dat de gedupeerden in de stevige klauwen van het systeem van Rutte vermorzeld blijven worden.

Helaas is het niet onwaarschijnlijk dat het aftreden van Rutte III puur symbolisch zal blijken te zijn, zowel op de korte als lange termijn. Rutte is sowieso een politieke Houdini die de ene na de andere blunder en schandaal overleeft als een kat met negen levens, maar nu helemaal. De coronacrisis is een politiek geschenk uit de hemel voor Rutte. Het verschaft de demagoog pur sang een gouden kans om zich te profileren als redder des Vaderlands. Want zo ervaart het naïeve Nederlandse electoraat het optreden van hun premier die de vrijheden in het land nota bene dusdanig heeft ingeperkt dat Nederland verworden is tot een nieuw Noord-Korea. De oppositie (die zelf ook ingestemd had met strengere fraudebestrijding) schreeuwt nu moord en brand, maar Rutte lacht stilletjes in zijn vuistje. In de peilingen staat zijn VVD momenteel namelijk op 41-45 zetels, waarmee hij de concurrentie degradeert tot figuranten aangezien de PVV als tweede partij op ‘slechts’ 18-22 zetels zou komen. Dat geeft ook te denken over de mindset van de Nederlandse kiezer. Als de Nederlandse kiezer een geweten had dan zou het het systematische racisme van Mark Rutte keihard afstraffen in het stemhokje. Doch nu lijken de voortekenen uit te wijzen dat het electoraat liegende Hollander Mark Rutte rijkelijk gaat belonen voor zijn racistische wanbeleid. Dit zou getypeerd kunnen worden als ongekend onrecht.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy !

0Shares
0 0
Dit bericht is geplaatst in The Grapevine Publications met de tags , , , , , , , . Bookmark de permalink.