Woodstock-hallucinatie

Op 15 augustus 2019 was het vijftig jaar geleden dat het driedaagse Woodstock muziekfestival begon. Gehouden op een weiland in de Amerikaanse plaats Bethel. Desalniettemin kreeg het festival het naamkaartje Woodstock, vernoemd naar een stad die zeventig kilometer verderop ligt. Het Woodstockfestival zou het paradijs op aarde zijn geweest: drie dagen van vrede en muziek. Betreffend festival wordt gezien als een hoogtepunt in de geschiedenis van de popmuziek. Bovenal als het blauwdruk voor ontelbare festivals die nadien het levenslicht hebben aanschouwd. Tegenwoordig struikelt men over de festivals, maar dat was eens compleet anders. Gechargeerd gezegd moest je het voordien doen met die ene maal per jaar dat de kermis langs kwam in je dorp.

Woodstock is overigens niet letterlijk het eerste grote popmuziekfestival. Dat was “The First Annual Monterey International Pop Festival”, gehouden van 16-18 juni 1967 rondom Monterey County Fairgrounds in noordelijk Californië. Het driedaagse evenement trok 200.000 bezoekers. Alhoewel Monterey de carrières van verschillende grote artiesten heeft gelanceerd zou het in de geschiedenisboeken overschaduwd worden door het twee jaar later door een half miljoen mensen bezochte Woodstock.

In de loop der tijden is men meer en meer met een roze bril naar Woodstock gaan kijken. Maar als we de feiten in acht nemen dan had het waarschijnlijk meer weg van de hel op aarde. De honderdduizenden aanwezige hippies zullen ongetwijfeld genoten hebben van de optredens van de toenmalige topartiesten. Echter, de omstandigheden waren niet om over naar huis te schrijven (en dat deden de stijf van de drugs staande jongelui dan ook niet). Zo schoten de sanitaire voorzieningen ernstig te kort. Door hevige plensbuien transformeerde het terrein in één grote modderpoel. Tot overmaat van ramp waren er op het open terrein geen tenten of afdakjes waar men kon schuilen. Het gevolg was dat de festivalgangers drie dagen als varkens door een modderpoel met hun eigen excrementen moesten wroeten. Weggaan was lastig. De dichtstbijstaande auto’s stonden nl. 10 km verderop geparkeerd. Wegens gebrek aan parkeerplaatsen veelal op de snelweg. Met als gevolg één der grootste files uit de Amerikaanse geschiedenis. Desalniettemin, de seks, drugs en rock & roll maakten klaarblijkelijk alles goed.

Voor wie Woodstock ook goed was was de drugshandel. Hetgeen heel opmerkelijk was was dat er op Woodstock massaal gratis drugs werd uitgedeeld. Met andere woorden, Woodstock werd doelbewust door een duistere macht aangegrepen om drugsgebruik in de jongerencultuur te populariseren. Ontelbare jongeren kwamen thuis als junkies. LSD werd verspreid als gratis flesjes water. Wat alle alarmbellen had moeten doen rinkelen aangezien LSD gebruikt werd door de CIA voor mind control projecten als MK-ULTRA. Te meer omdat Ken Kesey himself als proefkonijn geparticipeerd had in MK-ULTRA. Welke ervaringen hem weer inspireerde om de later verfilmde bestseller “One Flew Over the Cuckoo’s Nest” te schrijven. Deze zelfde Ken Kesey wordt gezien als de grondlegger van de hippiecultuur.

In ieder geval, er was in de jaren zestig dus een zgn. tegencultuur ontstaan. Jongeren werden op grote schaal blootgesteld aan alternatieve nieuwsbronnen (onafhankelijke radiostations, kranten, boeken, etc.) waardoor ze minder vatbaar waren voor de misinformatie van de mainstream media. Evenzo sprak menig popster zich uit tegen de gang van zaken in de wereld waardoor er een atmosfeer ontstond waarin de tegencultuur kon ontstaan. Tot ongenoegen van de gevestigde orde. Zo werden tegen 1968 de volgende groepen en personen gebombardeerd tot vijanden van de staat en dus slachtoffer van de FBI’s COINTELPRO en CIA’s Operation Chaos: “Voorstanders van nieuwe lifestyles, nieuw links, apostelen van geweldloosheid en raciale harmonie, rusteloze jeugd”.

Kortom, popmuzikanten en hun publiek begonnen zich uit te spreken tegen zaken als de Vietnamoorlog, racisme en vragen te stellen over gebeurtenissen als de moord op Kennedy, etc. Opmerkelijk genoeg legden verschillenden van de artiesten die gelieerd werden aan de tegencultuur binnen enkele jaren het loodje, al dan niet door een overdosis drugs. Gedacht kan dan worden aan Janis Joplin, Jimmy Hendricks, Mama Cass Elliot, Brian Jones, Otis Redding, etc. Anderen raakten weer betrokken bij zware verkeersongelukken en overleefden die ter nauwernood (Bob Dylan, Stevie Wonder, Eric Clapton, etc.). Rond de tragedies gerelateerd aan bovengenoemde artiesten zijn altijd vragen blijven hangen die nimmer zijn beantwoord.

Duistere machten zijn er in de jaren zestig in geslaagd de stemmen van de tegencultuur verslaafd te maken aan LSD. Gevolg is dat beroemde artiesten als Jimmie Hendricks, John Lennon, Janis Joplin, etc. waanbeelden gingen zien en merkwaardig gedrag vertonen wat hun geloofwaardigheid ernstig aantastte en bovendien verschillenden van hen zelfs het leven kostte (artiesten kregen extreem zware LSD toegediend). Aldus degenereerden de officieuze leiders van de hippiebeweging tot misleiders. Middels grote festivals als Woodstock gingen in navolging van de leiders eveneens de volgers het pad van de hallucinerende middelen volgen. De introductie van drugs in de scene zorgde ervoor dat de creativiteit van de tegencultuur in het slop geraakte. Hedonisme werd het hoofddoel en het ware doel werd bijzaak. Aldus verwelkte de flowerpowerbeweging.

Simultaan werd de Blackpowerbeweging vernietigd door de Zwarte gemeenschap vol heroïne te pompen. Maar let wel, er gebeurde niets nieuws. Er werd door the powers that be slechts een beproefde VOC-strategie toegepast. Want de VOC brak het verzet van de bevolking van Java indertijd door het eiland vol opium te pompen. Met een leger vol hallucinerende opiumschuivers bleek het lastig om een vuist te maken tegen de status quo…Woodstock was daarom één grote hallucinatie. Hoe je het ook bekijkt.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

This entry was posted in Column Djehuti-Ankh-Kheru. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *