De Amerikaanse burgeroorlog van 1919

Op 8 februari 1915 was de première van de film The Birth of a Nation. Het was gebaseerd op het boek The Clansmen van Thomas Dixon en geregisseerd door W.D. Griffin. In The Birth of a Nation wordt de KKK afgeschilderd als een heldhaftige organisatie die de witte maatschappij redt van inherent barbaarse Afrikaanse Amerikanen die de vrijheid niet aankunnen en niets liever doen dan witte vrouwen verkrachten. De film was immens populair. President Woodrow Wilson heeft de film tot zijn grote genoegen zelfs speciaal op het Witte Huis laten vertonen. Echter, de effecten van de film waren verschrikkelijk voor Zwart Amerika. Betreffende film was de directe aanleiding tot de heroprichting van de KKK. Reden waarom The Birth of a Nation tot op de dag van vandaag gezien wordt als de meeste omstreden film uit de Amerikaanse filmgeschiedenis.

1915 was eveneens het jaar dat een grote migratie van Afrikaanse Amerikanen naar het noorden op gang kwam. In het noorden was er nl. werk. De Eerste Wereldoorlog was aangevangen en ook in de VS (ook al was het officieel nog neutraal) schreeuwde de oorlogsindustrie om arbeidskrachten. Voor het eerst werden Zwarte arbeiders massaal in dienst genomen in de industrie en die kans kon zich tevens voordoen omdat Europese immigranten vanwege de Eerste Wereldoorlog niet naar de VS konden komen. Hierdoor kon Zwart Amerika forse economische vooruitgang boeken, hetgeen hen door hardcore racisten werd misgund.

De haat jegens Zwarte arbeiders kwam o.a. dramatisch tot uiting in de pogrom van mei-juli 1917 te East St. Louis waarbij tussen de 40-250 Zwarte Amerikanen werden vermoord en er 6.000 dakloos werden. Maar sowieso namen het aantal lynchpartijen op Zwarte Amerikanen niet slechts dramatisch toe maar werden ze eveneens steeds gruwelijker. Zo werd in 1918 de zwangere vrouw Mary Turner gelyncht. Eerst opgehangen aan een boom, vervolgens met benzine overgoten en daarna in brand gestoken. Eenmaal brandend aan een boom sneed een man uit de menigte haar onderlijf open waarna de zuigeling op de grond viel. De zuigeling slaakte twee kreetjes uit en werd vervolgens genadeloos doodgeschopt door een grote, gemene kerel.

Daarbij opgeteld kwam nog de bizarre behandeling van de Zwarte Amerikaanse soldaten die vochten in de Eerste Wereldoorlog. De Zwarte regimenten onderscheidden zich op het slagveld, zo was het geheel Zwarte 369e regiment de eerste geallieerde eenheid die de Rijn bereikte en vocht het 370e de laatste slag in de oorlog. Drie Zwarte regimenten hebben van Frankrijk zelfs de prestigieuze Croix de Guerre toegekend gekregen. Hun heldhaftigheid ten spijt werden Zwarte soldaten continu vernederd. Gedurende de oorlog waren er telkenmale lelijke conflicten tussen Zwarte -en witte soldaten (en burgers). De Duitsers waren goed op de hoogte van de slechte behandeling van Zwarte Amerikanen en speelden daar logischerwijs op in. De Duitsers verspreidden propaganda onder de Afrikaanse Amerikanen waarin ze werden opgeroepen naar hen over te lopen: want waarom zouden ze voor een land vechten waar ze als oud vuil behandeld werden en hun leven bovenal niet zeker waren?

Wel of niet beïnvloed door de Duitse propaganda, na de Eerste Wereldoorlog was Zwart Amerika het zat. Na hun sporen verdiend te hebben op het slagveld kwamen de Zwarte soldaten weer terug in de hel genaamd VS. Witte racisten trachtten de progressie die Zwart Amerika gedurende de oorlog had geboekt weer te vernietigen. Dit gebeurde onder auspiciën van fascistische organisaties als de KKK. Maar in de zomer van 1919 beet Zwart Amerika eindelijk van zich af. Dit maal was de strijd niet eenzijdig. In het hele land ontstonden er gewelddadige confrontaties waarbij ook tientallen witte mensen gedood werden en er honderden gewond raakten.

Er was nu sprake van een ware oorlog en de Afrikaanse Amerikanen waren net zo vastbesloten om te winnen als dat ze eerder waren op de slagvelden van Europa. Sommige Zwarte Amerikanen vervulde het met grote trots om te zien dat er voor de verandering op grote schaal terug werd gevochten tegen intimidatie en terrorisme. Burgerrechtenactivist James Weldon Johnson had over de rode zomer van 1919. Sommige Zwarte historici hebben ook wel de betiteling burgeroorlog van 1919 gebruikt. Wit Amerika was verbaasd over het grote verzet dat Zwart Amerika ineens bood. Er werd vermoed dat ze door Russische bolsjewieken waren opgejut. De Zwarte krant The Pittsburg Courier reageerde daar als volgt op: “Zolang de %^=& toegeeft aan lynchpartijen, brandstichting en onderdrukking—en niets zegt is hij een loyaal Amerikaans burger. Maar als hij besluit dat lynchpartijen en brandstichtingen zullen stoppen zelfs als dat ten koste gaat van bloedvergieten in Amerika, dan is hij ineens een bolsjewiek.”

Gevolg van de burgeroorlog van 1919 is wel dat Zwart Amerika bereid was te luisteren naar iemand als Marcus Garvey. Garvey propageerde aan Zwart Amerika een filosofie van zelfvoorzienendheid en terugkeer naar Afrika. Die filosofie was geenszins nieuw. Doch mede omdat Garvey die filosofie precies op het juiste moment nieuw leven inblies slaagde hij erin de grootste Zwarte organisatie op poten te zetten die er ooit is geweest (volgens de vrouw van Garvey 6 miljoen leden op het hoogtepunt) en meer geld in te zamelen dan welke Zwarte man ooit eerder had weten op te halen. Zonder de burgeroorlog van 1919 en de bloedige jaren die eraan vooraf gingen had een groot gedeelte van Garvey’s aanhang hem gezien als een gekkie en nimmer hun oren bij hem te luister gelegd.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

This entry was posted in Column Djehuti-Ankh-Kheru. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *