Lothar Seedorf

Lothar Matthäus was een Duitse stervoetvoetballer waar het Nederlandse publiek een gruwelijke hekel aan had. Hij is de succesvolste Duitse voetballer ooit en stond symbool voor de haat die Nederland decennialang voor de oosterburen koesterde, zowel op voetbalgebied als daarbuiten. Wat het Nederlandse publiek en voetbalautoriteiten betreft is Clarence Seedorf de Surinaamse equivalent van Lothar Matthäus. Met dien verschil dat de Nederlandse voetbalwereld geen macht had om de voetbalcarrière van der Lothar te frustreren. Men kon hem hooguit uitjouwen om te trachten hem uit zijn spel te krijgen, maar men had verder geen macht en invloed om hem van selecties uit te sluiten. Zodoende kon Matthäus uitgerekend tegen aartsrivaal Nederland op 23 februari 2000 in Amsterdam—in het hol van de oranje leeuw—zijn 144e interland spelen en daarmee een wereldrecord breken.

Voor Seedorf lagen de kaarten anders. Hij verwerd tot de inwendige aartsvijand van de Nederlandse voetbalwereld (zie De Terugkeer van de Black Star Line, Clarence Seedorfsyndroom). Nederland ging af op het EK van 1996 en de Surinaamse voetballers van Ajax (de kabel) kregen daarvoor de zwarte piet toegespeeld. Seedorf in het bijzonder omdat hij werd gezien als irritante wijsneus en leider van die groep. Bovenal, Seedorf zou gewoon niet kunnen voetballen…

Ajax had medio jaren ’90 een gouden generatie die na spectaculaire successen in de Champions League uitzwierf over Europa. Ze hebben bijna allemaal kansen gehad bij Europese topclubs. Sterspeler Litmanen speelde nadien bijvoorbeeld voor Barcelona en Liverpool, maar hij heeft na zijn vertrek bij Ajax nooit meer een bal goed geraakt. Dat wil niet zeggen dat alle Ajacieden mislukt zijn in het buitenland, maar geen van hen is zo met vlag en wimpel geslaagd als Seedorf. Zelfs de grote Cruijff is het na zijn vertrek bij Ajax in 1973 nooit meer gelukt om een Europa cup te winnen.

Desondanks heerste in Nederland lange tijd het idee dat Seedorf maar wat aan het aanrommelen was in Zuid-Europa en zijn carrière aan het mislukken was. Seedorf kwam bij Real Madrid inderdaad op een zijspoor nadat de Nederlandse trainer Guus Hiddink er (korte tijd) de scepter mocht zwaaien. Aldus verhuisde Seedorf in 1999 voor een voor die tijd zeer groot bedrag van Real Madrid naar Inter Milaan. Nederland was verbaasd dat een Italiaanse topclub zo diep in de buidel taste voor zo’n matige voetballer. Een vooraanstaande Nederlandse journalist vroeg vervolgens aan een vertegenwoordiger van Inter Milan of men bij Inter begreep dat de transfer van Seedorf in Nederland verwondering opwekte. Inter Milan antwoordde als volgt: “Nee, daar begrijpen we helemaal niets van. Seedorf is één van de grootste talenten ter wereld!”

Hoe hoog Seedorf’s ster buiten Nederland gerezen was bleek zeker ook uit het feit dat Juventus en Real Madrid serieuze plannen hadden om Seedorf te ruilen voor Zinedine Zidane. De ruil ketste uiteindelijk af en wereldster Zidane zou pas twee jaar later naar Madrid verkassen, maar de poging tot ruil geeft wel aan dat Seedorf buiten Nederland algemeen werd gezien als een voetballer van de buitencategorie.

Terwijl Nederland was blijven steken in het haten van hun surrogaat Lothar Matthäus ging Seedorf gestaag verder en won de ene na de andere Champions League. Uiteindelijk vier stuks met drie verschillende clubs. Daarmee is hij de succesvolste voetballer met een Nederlands paspoort ooit. In 2009, in de herfst van diens carrière, werd Seedorf nog op een voetstuk gezet door toptrainer Carlo Ancelotti: “Seedorf is één van mijn belangrijkste spelers. Hij is net als een terreinwagen. Hij speelt overal en verliest nooit aan rendement. Hij presteert altijd.” Het was absoluut geen politiek correct verhaaltje want in hetzelfde interview fikte Ancelloti topspelers als Ronaldinho en Gourcuff compleet af.

Clarence Seedorf heeft onlangs tegenover een groep jongeren en onder auspiciën van Matthijs van Nieuwkerk voor de tv-camera’s tekst en uitleg gegeven over de teleurstellingen van zijn voetbalcarrière. Of specifieker gezegd zijn interlandcarrière. Het doet Seedorf pijn dat zijn interlandcarrière door vooroordelen niet tot volle wasdom is gekomen. Echter, ondanks zijn vroegwijze uitstraling kwam hierbij tevens de naïviteit van Seedorf tot uiting. Seedorf dacht dat hij zuiver op zijn voetbalkwaliteiten beoordeeld zou worden, maar zo werkt het helaas niet overal en altijd noodzakelijkerwijs.

Beter was het daarom dat Seedorf het advies van zijn vader en het voorbeeld van zijn idool Rijkaard had gevolgd. Na de grote vijandigheid geconstateerd te hebben adviseerde Seedorf senior zoonlief zich niet meer beschikbaar te stellen voor Oranje. Ironisch genoeg zou dat zijn interlandcarrière een boost hebben gegeven. Dat is nl. precies wat Seedorf’s idool Rijkaard deed na zijn rode kaart bij het WK van 1990. Wat gebeurde er? Na enige tijd kroop bondscoach Rinus Michels op zijn blote knieën terug naar Rijkaard om hem te smeken zich toch maar weer beschikbaar te stellen. Iets vergelijkbaars geldt voor Seedorf’s kabelcollega Davids. Nadat hij weg was gestuurd van het EK 1996 voerde de Nederlandse pers de druk op bondscoach Hiddink dusdanig op dat Hiddink zich gedwongen voelde om Davids weer te selecteren. Zodoende kon Davids uitblinken op het WK 1998. Om zijn interlandcarrière te redden had Seedorf er daarom waarschijnlijk beter aan gedaan om na het EK 1996 te bedanken voor Oranje. Nog beter was het geweest als hij zich solidair had verklaard met Davids en samen met de pitbull het vliegtuig naar huis had genomen. In dat geval zou Seedorf nu wellicht eensgelijk Lothar Matthäus recordinternational zijn geweest.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

This entry was posted in Column Djehuti-Ankh-Kheru. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *