Het boreale coalitiegesprek

22 mei 2019 leek de voorbode te zijn van een nieuw dieptepunt in de geschiedenis van de linkerkant van het politieke spectrum in Nederland. Traditioneel streden een linkse en een rechtse politieke partij om de gouden medaille van de electorale strijd, maar die dichotomie leek tijdens de verkiezingscampsgne van het Europees parlement van 2019 te zijn verschoven. De nieuwe dichotomie zou dan rechts-extreemrechts zijn. Hetgeen zich uitte in een rechtstreeks tv-debat tussen premier Rutte en Forum voor Democratie voorman Thierry Baudet. Maar hoe pakte het uit? Een blauwe en een bruinhemdige hond vochten om een been, maar de rooie hond ging ermee heen!

Forum voor Democratie was de grote verrassing van de Provinciale Staten verkiezingen van twee maanden geleden. Het werd vanuit het niets de grootste partij, daarmee zelfs de dominante regeringspartij de VVD achter zich latend. De PvdA was vervallen tot een grauwe middenmoter met 8% van de stemmers achter zich. Twee maanden later is het tot verrassing van vriend en vijand ineens weer de grootste partij van Nederland en straft daarmee de arrogantie van de blauwen en de bruinhemden af die dachten in een live uitgezonden onderlinge tv-debatfinale uit te kunnen maken wie de grootste partij van het land zou worden.

Hoe representatief de recentste verkiezingen precies zijn is echter discutabel aangezien de opkomst laag was. Maar de eurofiele en neomalthustische factie kon deze ronde in ieder geval luid juichend de champagneflessen ontkurken. Dit wordt wel het Timmermans-effect genoemd. Timmermans was de enige lijsttrekker van de verkiezingen voor het Europees parlement die goed bekend was bij de Nederlandse kiezer. Hij overschaduwde de lijsttrekker van de VVD zelfs dusdanig dat net zoveel VVD-stemmers dachten dat hij de lijsstrekker van de VVD was als Malik Azmani (de echte lijsttrekker van de VVD). De grote bekendheid van ‘Brusselmans’ kon gezien worden als een belangrijke aanwijzing dat de PvdA wel eens groots zou kunnen gaan toeslaan bij de verkiezingen.

De VVD promoveerde een xenofobe halve Marokkaan tot hun lijsttrekker (hij pleitte in maart 2015 openlijk in de Tweede Kamer voor het sluiten van de grenzen), maar is daarmee wellicht slachtoffer geworden van een xenofobe paradox, aangezien dat gegeven bepaalde xenofobe kiezers er wellicht juist van weerhouden heeft om op de VVD te gaan stemmen (omdat ze sowieso niet op een Marokkaan stemmen).

De PVV is in de ogen van menig kiezer door de jaren heen niet daadkrachtig genoeg gebleken en lijken om die reden de FvD een kans te gunnen. Zodoende slokte FvD drie van de vier Europese zetels van de PVV op. Maar als de PVV afgerekend is op het gebrek aan daadkracht dan lijkt de FvD vooralsnog in dezelfde valkuil te trappen als de PVV. Evenzo de PVV profileert de FvD zich dusdanig bot en compromisloos dat bepaalde partijen weigeren ermee samen te gaan werken. Maar dat geldt uiteraard niet voor de VVD van Mark Rutte. Die hoopt kennelijk in de toekomst juist met Baudet en consorten samen te gaan werken. Vandaar dat Rutte live op de televisie alvast een oriënterend coalitiegesprek ging voeren met Baudet. Alleen benoemde hij het met het eufemisme ‘debat’ om de ware bedoeling voor het gepeupel te verhullen.

Thierry Baudet heeft direct en indirect met regelmaat gecommuniceerd dat hij de mensen afkomstig van buiten Europa in het algemeen en Afrikanen in het bijzonder ziet als üntermenschen die de boreale mens homeopathisch verdunnen en daarom geweerd dienen te worden. Rutte kwam Baudet in de aanloop naar het debat tegemoet door te verkondigen dat illegale asielzoekers “als zoef de haas terug moeten naar Afrika.”

De premisse van het debat was de bescherming van het Bataafse deel van de boreale wereld. De kaders van het zogenaamde debat waren volledig geborealiseerd. De vraag was alleen of dat het beste buiten of binnen de EU gerealiseerd kan worden en of je dat als politicus moet doen door praktisch open kaart te spelen zoals Baudet of door de boodschap te verpakken in codetaal?

Het feit dat de Nederlandse regering het Anglo-Amerikaanse imperialisme praktisch onvoorwaardelijk steunt waardoor er een enorme vluchtelingenstroom richting Europa op gang is gekomen is bij de boreale partijen onderling natuurlijk absoluut geen punt van discussie. Alhoewel er steen en been geklaagd werd over de EU werd er anderzijds geen woord gerept over de exportsubsidies die de EU verschaft waardoor Europese agriërs hun Afrikaanse collega’s vrij eenvoudig uit de markt kunnen prijzen waardoor Afrikaanse boeren hun bron van inkomsten verliezen en vervolgens de stroom van economische vluchtelingen op gang komt die Rutte als zoef de haas terug naar Afrika wenst te bonjouren.

De trend in de EU is dat de nationalistische, eurosceptische partijen steeds groter worden. Nederland is daarvan wellicht voor het moment verschoond dankzij een nationalistische paradox. Nederland is in euforie vanwege het winnen van het Eurovisie songfestival voor het eerst sinds mensenheugenis. In het verlegde daarvan is Nederland eveneens fier dat landgenoot Timmermans een serieuze kans maakt om voorzitter te worden van de Europese Commissie. Dus waar het nationalisme elders om het hardst roept dat er afgescheiden dient te worden van de EU leefde bij de Nederlandse kiezer de hallucinatie dat Nederland in de persoon van Timmermans in hun naam de EU overneemt. Hierdoor kon een dag na hun historische openbare coalitiegesprek het feestje van Rutte en Baudet reeds verziekt worden in het stadium van de voorpret. Althans, wat deze verkiezingsronde betreft…

DJEHUTI-ANKH-KHERU

This entry was posted in The Grapevine Publications. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *