Genocide in Zuid-Afrika

Jongstleden waren er weer parlementsverkiezingen in Zuid-Afrika. Wederom kwam het ANC als grote winnaar uit de bus. Liefst 57,51% van de stemmers heeft de voorkeur gegeven aan het ANC. Dat is een % waar de meeste politieke partijen in vrijwel ieder ander willekeurig land slechts van kunnen dromen. Desalniettemin is er reden van zorg voor het ANC. Sinds de juridische afschaffing van de apartheid in 1994 is het ANC weliswaar onafgebroken veruit de grootste politieke partij geweest van Zuid-Afrika, maar de democratische overheersing begint evident wel scheurtjes te vertonen. Ondanks de klinkende overwinning was heeft het ANC nog nooit zo weinig stemmen begroet. Het was zelfs de eerste maal dat het ANC minder dan 60% van de stemmers achter zich wist te scharen.

Troost voor het ANC is dat eveneens de DA (Democratic Alliance) electoraal bakzeil heeft moeten halen. De DA is nl. de grootste oppositiepartij. Bij de verkiezingen van 2014 haalde de DA 22,2% van de stemmen maar in 2019 moesten ze een sprongetje terugdoen naar 20,77%. De DA is de partij van de niet-Zwarte bevolking van Zuid-Afrika in het algemeen maar wit Zuid-Afrika in het bijzonder. Maar er zitten ook Zwarten bij de DA, zoals de huidige leider Mmusi Maimane. Desalniettemin wordt de DA er nog wel eens van beschuldigd een racistische partij te zijn. Zo heeft voormalig leider van de DA, Helen Zille, op de sociale media gewezen op hetgeen volgens haar de positieve kanten van kolonialisme en apartheid waren. Om de onrust die ontstond te smoren werd Zille geschorst door de partijleiding.

De meest spraakmakende oppositiepartij is natuurlijk de EFF (Economic Freedom Fighters) van voormalig ANC’er Julius Malema. De EFF heeft zich laten inspireren door Frantz Fanon en de anti-kolonialistische president van Burkina Faso Thomas Sankara. De EFF zet zich scherp af tegen zowel het ANC als de DA. De EFF betoogt dat apartheid ondanks bepaalde politieke concessies nog steeds bestaat: “Het economische systeem dat Zwarte mensen marginaliseert en exploiteert.” Hoe dan ook, in 2011 leefde zoveel als 54% van de Afrikanen in armoede en slechts 0,8% van de witte mensen. Een situatie die sindsdien niet noemenswaardig is verbeterd. Met name het feit dat het meeste land nog in handen is van de afstammelingen van witte kolonisten zet veel kwaad bloed. Eensgelijk als in Zimbabwe wil de EFF daarom witte boeren gaan onteigenen zonder ze daarvoor te compenseren.

Het ANC zit met name wat betreft de landhervormingen in het spagaat tussen de DA (die op vrijwillige basis land wil kopen van witte boeren om te herverdelen) en de EFF. Het ANC heeft dit voorlopig opgelost door aan te geven voor landonteigening zonder compensatie te staan maar er geen tijdslimiet aan te verbinden (de vraag is echter hoe lang het ANC de kool en de geit kan sparen). Een klein groepje Zwarte Zuid-Afrikanen is sinds de officiële afschaffng van de apartheid zeer vermogend geworden en heeft dus belang bij het handhaven van de status quo. De top van het ANC heeft à la Judas de ziel verkocht voor dertig zilverlingen. Als beloning daarvoor mocht dus die kleine groep Zwarte Zuid-Afrikanen schatrijk worden. De huidige president van Zuid-Afrika, Cyril Ramaphosa, staat symbool voor betreffende nouveau riche aangezien hij de op één na bemiddeldste Zwarte persoon van Zuid-Afrika is.

Om meerdere redenen zijn de politieke ontwikkelingen te Zuid-Afrika mondiaal van belang. Zuid-Afrika wordt nl. door politieke activisten uit de hele wereld en van allerlei pluimage als gidsland gezien. Enerzijds wordt Julius Malena in de Pan-Afrikaanse wereld als een held beschouwd. De internationale Alt Right hoopt daarentegen hartstochtelijk dat de pleuris uitbreekt in Zuid-Afrika zodat ze hun gelijk kunnen halen. In die geest wordt er al jarenlang stemming gemaakt over een vermeende genocide van witte Zuid-Afrikanen (in Nederland speelt PVV’er Martin Bosma op dat terrein een voortrekkersrol). Zelfs Donald J. Trump heeft middels twitter zijn zorgen geuit over de genocide van witte boeren te Zuid-Afrika.

De waarheid is dat er totaal geen sprake is van een geplande volkerenmoord op witte boeren. Het probleem is armoede. Door de grote armoede is het crmininaliteitscijfer in Zuid-Afrika hoog en zijn ook witte boeren het slachtoffer van criminelen. Niet vanwege hun huidskleur maar vanwege hun weelde. Integendeel hebben witte Zuid-Afrikanen statistisch juist de minste kans om vermoord te worden. Gezien het zowel absoluut als relatief hoge % Zwarte Afrikanen dat vermoord wordt zou beter betoogd kunnen worden dat er een genocide plaatsvindt op Zwarte Zuid-Afrikanen: vorig jaar zijn er in Zuid-Afrika 20.000 mensen vermoord, en slechts 62 daarvan waren witte boeren. Nota bene het laagste aantal vermoorde witte boeren in 20 jaar tijd. Er zijn simpelweg geen Zuid-Afrikaanse varianten van de SD en SS die systematisch jacht maken op witte boeren. Uiteindelijk kunnen zowel de economische genocide op Zwart Zuid-Afrika als de mythe van de genocide op witte boeren gestaafd worden met cijfers.

Doch zij die een boreale samenleving nastreven smachten naar een uitbarsting van geweld in het zuidelijkste land van Afrika ten koste van witte boeren. Want dan kunnen ze scanderen: “Kijk eens, dit is wat er gaat gebeuren als je te veel niet-boreale untermenschen in het algemeen, maar Afrikanen in het bijzonder, zo maar het land binnenlaat!” Al die Alt Right-figuren die die witte boeren zogenaamd ondersteunen zijn daarom in werkelijkheid ook niet hun vrienden maar hun vijanden, omdat die hypocrieten heimelijk hopen dat ze afgemaakt worden!

DJEHUTI-ANKH-KHERU

This entry was posted in Column Djehuti-Ankh-Kheru, The Grapevine Publications. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *