De ADOSbeweging

Honderd jaar geleden maakte het panafrikanisme een ongekende vlucht. De Jamaicaan Marcus Garvey had over het westelijk halfrond gereisd en zag dat Zwarte mensen overal over dezelfde problemen struikelden en overal op de bodem van de maatschappij bivakkeerden. Hij kwam tot de conclusie dat integreren geen zin had. In plaats van integreren in de met racisme vervuilde instituten van de witte man en vervolgens aldaar nooit verder komen dan de laagste functies moest de Zwarte mens zijn eigen instituten opzetten. Garvey had met zijn filosofie in Jamaica nauwelijks een poot aan de grond weten te krijgen maar trok in de VS honderdduizenden aanhangers aan. Doch de populariteit van Garvey stond niet op zichzelf. Buiten Garvey wist een hele reeks Zwarte mensen afkomstig van buiten de VS uitermate populair te worden in Zwart Amerika. Er is wellicht één ‘immigrant’ geweest die Garvey in populariteit heeft overtroffen en dat is Obama toen hij tien jaar geleden tot president werd gekozen. Ironisch genoeg omdat hij juist ogenschijnlijk met succes het tegenovergestelde pad bewandelde dan het devies van Garvey.

Alhoewel Obama aanvankelijk werd binnengehaald als de Messias zijn uiteindelijk vele Zwarte Amerikanen uitermate teleurgesteld geraakt in diens presidentschap. Of eigenlijk op Zwarte immigranten in het algemeen, want ze zien Obama als uitwas van een groter probleem waar Zwart Amerika mee zou moeten afrekenen. Dat zijn onder meer Zwarte mensen van buiten de VS afkomstig. Er is recentelijk een beweging in het leven geroepen door Antonio Moore en Yvette Carnell en gepopulariseerd middels youtube die meent dat er een fundamenteel verschil is tussen, zoals zij zichzelf noemen, de Amerikaanse afstammelingen van de slavernij (ADOS =American Descendants Of Slavery) en de postslavernij Zwarte immigranten.

Er zouden 42 miljoen mensen van Afrikaanse afkomst wonen in de VS waarvan er vijf miljoen postslavernij immigranten zijn. Die latere immigranten zouden de problemen waar Zwart Amerika mee kampt en de strijd die Zwart Amerika voert niet begrijpen. Menigeen zou zelfs zwaar neerkijken op de ADOS maar er omgekeerd geen enkel probleem mee hebben om te profiteren van wetgeving en beursen die in het leven zouden zijn geroepen dankzij de strijd van diezelfde ADOS. Bovenal, er zou de laatste decennia bewust een elite gecreëerd zijn van Zwarte mensen van buiten de VS afkomstig terwijl de ADOS op hun beurt steeds minder kansen zouden krijgen. Mensen als Colin Powell, Barack Obama, Kamala Harris, etc. hadden dan wel de top van de maatschappij bereikt maar ze zijn geen ADOS en zouden ook bizar weinig met de ADOS op hebben. De ADOS zouden dat soort mensen in het vervolg daarom ook moeten laten vallen als bakstenen. Evenzo als alle andere immigrantengroepen die niet noodzakelijkerwijs van Afrikaanse komaf zijn (Latino’s, Aziaten, etc.) maar bovenal witte vrouwen. Aangezien de ADOS hun bloed, zweet en tranen zouden hebben gegeven voor zaken als positieve actie maar dat witte vrouwen er het meest van profiteren en de ADOS buitenproportioneel weinig.

Primair agandapunt van de ADOSbeweging is reparations voor de slavernij van de Amerikaanse regering. Iedere politicus die reparations niet in zijn/haar programma opneemt wordt onmiddellijk afgeschreven door ADOS. Let wel, wat de ADOSbeweging betreft mogen uitsluitend de ADOS in aanmerking komen voor reparations. Recente immigranten uit Afrika en het Caribisch gebied zouden het beslist niet mogen krijgen. Wellicht zijn de immigranten uit het Caribisch gebied ook afstammelingen van de slavernij, maar niet van de Noord-Amerikaanse slavernij. Zij zouden op hun beurt reparations moeten eisen bij hun eigen respectievelijke (voormalige) koloniale meesters, maar beslist niet mee mogen profiteren van Amerikaanse reparations.

Logischerwijs heeft de anti-panafrikanistische eigen volk eerst ideologie van de ADOSbeweging heftige reacties opgeroepen. Zo heeft tv-journalist en tweede generatie immigrant Joy Ann Reid tot grote woede van de leiders van de ADOSbeweging gesuggereerd dat de ADOSbeweging gecreëerd is door de Russen om verdeeldheid te zaaien onder het electoraat van de Democratische Partij.

For argument’s sake kunnen we er vanuit gaan dat de ADOSbeweging organisch ontstaan is. Desalniettemin is het wel opvallend dat de ADOS een zelfde soort van eigen volk eerst gedachte propageert als verschillende populistische Europese politieke partijen die omarmd worden door de Russen. Tot op zekere hoogte valt de onvrede van de ADOS wel te begrijpen. Het valt ook niet uit te sluiten dat het doelbewust beleid is van de Anglo-Amerikaanse autoriteiten om een Zwarte elite te creëren die gedomineerd wordt door postslavernij immigranten om de verdeeldheid in Zwart Amerika te bevorderen. Sterker nog, het oprukken van de ADOSbeweging wijst uit dat de verdeeldheid binnen Zwart Amerika inderdaad rapide toeneemt.

De ADOSbeweging breekt radicaal met een traditie van internationalisme en panafrikanisme. Want de officieuze historische leiders van de ADOS waren doorgaans internationalistisch en panafrikanistisch georriënteerd (W.E.B. DuBois, Paul Robeson, Malcolm X, Louis Farrakhan, etc). Daar hadden ze redenen voor. De feiten wezen nl. uit dat Zwart Amerika dankzij buitenlandse druk bepaalde politieke successen kon boeken (zoals we ook bediscussiëren in Gezegend en vervloekt). Enerzijds weet de ADOSbeweging heel goed dat ze kleinduimpje zijn want precies omdat Zwart Amerika zo gemarginaliseerd is is de ADOSbeweging opgezet. Maar tegelijkertijd beseft de ADOSbeweging niet dat ze als klein duimpje zijnde niet sterk genoeg zijn om de handschoen op te nemen tegen het Anglo-Amerikaanse imperium. In plaats van de dialoog aan te gaan met hun natuurlijke bondgenoten hebben ze het hun natuurlijke vijanden nog makkelijker gemaakt door hun natuurlijke bondgenoten openlijk de oorlog te verklaren.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

This entry was posted in The Grapevine Publications. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *