Toren van Pisa vs Eiffeltoren

Frankrijk ziet en profileert zichzelf gaarne als de bakermat van de mensenrechten. De vraag is echter of dat zelfbeeld terecht en oprecht is. De exploitatie van Afrika legt Frankrijk tot op de dag van vandaag beslist geen windeieren. Althans, dat zou de objectieve buitenstaander zeggen. Frankrijk zelf schijnt tot op de dag van vandaag het geweten te sussen door zichzelf wijs te maken dat het met Afrika bemoeit uit altruïstische motieven. Frankrijk heeft een vinger in de pap om het continent met de geneugtes der beschaving in aanraking te brengen. Zoiets is in ieder geval zo laat als 2007 schaamteloos en public gesuggereerd door president Sarkozy, hetgeen grote woede opwekte bij Afrikaanse historici.

Maar als het brengen van vermeende beschaving een land een vrijbrief verschaft om een ander land tot in den eeuwigheid de les te lezen en exploiteren dan heeft Italië op zijn beurt weer een streepje voor op Frankrijk. De Westerse beschaving werd nl. ruim 2.000 jaar geleden vanuit Italië geïntroduceerd in Frankrijk. Toen die beschaving honderden jaren later weer teloor was gegaan werd kennis van wetenschap en technologie zowel ten noorden als ten zuiden der Pyreneeën verkregen van de Moren. De appreciatie en kennis betreffende kunst en cultuur werd weer vanuit Florence de Alpen over geëxporteerd en kon in Frankrijk de Renaissance van beschaving plaatsvinden waar het land van de knoflook zo prat op gaat.

Eén van de hoofdrolspelers in die zgn. Renaissance was natuurlijk Renaissance-man Leonardo Da Vinci. Dit jaar is het 500 jaar geleden dat de man zijn laatste adem uitblies in Frankrijk. Frankrijk wilde dit gegeven aangrijpen om diens verworvenheden te vieren. De bedoeling was dat in het Louvre een grootse tentoonstelling te bezichtigen zou zijn bestaande uit kunst dat uitgeleend zou worden door Italiaanse musea. Doch de Franse autoriteiten hebben de huidige regering van de laars dusdanig het bloed onder de nagels vandaan gehaald dat de regering van de laars het contract waarin overeengekomen was dat het Louvre de kunstwerken afkomstig van Italiaanse musea ten toon mocht stellen heeft verscheurd. Met als argument dat het hier gaat om culturele toe-eigening aangezien Leonardo Da Vinci een Italiaan was die toevallig overleden was in Frankrijk, maar beslist geen Fransman.

De blokkering van het Leonardo Da Vinci oevre richting het Louvre kwam niet zo maar uit de lucht vallen. Frankrijk en Italië jagen elkaar reeds maanden het harnas in. Het liep zelfs zo uit de hand dat Frankrijk vorige maand zijn ambassadeur terugriep uit Italië. Dat is de eerste maal dat zo’n drastische maatregel geschiedde sinds Italië de oorlog had verklaard aan Frankrijk op 10 juni 1940. De Franse president Macron is onder meer not amused omdat hij van mening is dat de Italiaanse regering zich schuldig maakt aan een soort van subversieve actie. Zo is de Italiaanse vicepremier Luigi Di Maio naar Parijs afgereisd voor een ontmoeting met de leiders van de gelehesjesbeweging. Een trots land als Frankrijk pikt het natuurlijk onder geen beding dat een ander land zich mengt in zijn binnenlandse aangelegenheden.

Omgekeerd is Parijs zoals we weten weer wel arrogant genoeg om zich met de binnenlandse zaken van andere landen te bemoeien, zeker als die landen zich op het Afrikaanse continent bevinden. Daar is Italië op zijn beurt weer helemaal niet blij mee. Frankrijk speelde in 2011 nl. een hoofdrol in de omverwerping van Moammar Khadafi in Libië en nadat Khadafi uit de weg was geruimd werd Italië overstroomd met migranten uit Afrika. Dat werd al als erg genoeg bevonden maar vervolgens liet datzelfde Frankrijk Italië in de steek met de opvang van al die migranten. Eigenlijk is Italië sindsdien boos op Frankrijk: Italië vindt dat Frankrijk een probleem veroorzaakt heeft waar Italië nu voor moet opdraaien.

Op Italië valt natuurlijk ook het één en ander aan te merken, maar wat voor Italië pleit is dat het momenteel op lijkt te komen voor landen die het slachtoffer zijn van Westers imperialisme. Zo heeft Italië zijn veto uitgesproken tegen de erkenning door de EU voor de door het Anglo-Amerikaanse imperium gesteunde, zichzelf benoemd hebbende president van Venezuela Juan Guaido. Waarmee het naast Frankrijk een hele reeks met het Anglo-Amerikaanse imperialisme sympathiserende EU-landen de voet dwars zette.

Bovenal benoemt Italië nu ook keihard datgene wat wel bekend is doch desalniettemin doorgaans verzwegen wordt in het politieke discourt om Frankrijk maar niet voor het hoofd te stoten. Minister van Buitenlandse Zaken Luigi Di Maio van de populistische vijfsterrenbeweging heeft publiekelijk verkondigd dat hij niet meer hypocriet wil zijn en niet alleen maar de effecten van immigratie wil benoemen maar ook de oorzaken: “De EU zou aan al die landen zoals Frankrijk die Afrikaanse landen uitknijpen en de mensen aldaar dwingen om te vertrekken sancties op moeten leggen. Als er tegenwoordig mensen uit Afrika vertrekken komt dat omdat sommige Europese landen, in het bijzonder Frankrijk, het koloniseren van Afrika nimmer gestaakt hebben.” Zo gaf de laars kolonialistisch Frankrijk heel brutaal een paar goede adiplomatieke schoppen, o.a. door aan te geven waarom Frankrijk rijk is. Het kan nooit kwaad als een vooraanstaand Europees land de discussie aanwakkert over de puinhopen van het Franse kolonialisme. Wie weet, wellicht heeft Italië middels deze uithalen richting de overzijde van de Alpen voor de derde maal in de geschiedenis beschaving geïnitieerd. Want soms blijkt de Eiffeltoren schever te staan dan de toren van Pisa.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

This entry was posted in The Grapevine Publications. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *