Presidentskandidaat Kamala Harris


De eerste termijn van president Trump is reeds halverwege en verschillende politici die hun ogen hebben laten vallen op het presidentschap van 2021 beginnen zich momenteel te profileren. Eén zo’n mevrouw die een serieuze kans wordt toegedicht om naar het Witte Huis te mogen verhuizen is Kamala Harris. Kamala Harris heeft met Obama een aantal dingen gemeen. Zo is ze niet wit en een product van de hogere middenklasse, tevens heeft ze een migrantenachtergrond. Haar vader is de Jamaicaanse professor economie Donald Harris en haar moeder is een Tamil borstkankerwetenschapper uit India.

Zelf heeft Harris gestudeerd aan de prestigieuze historisch Zwarte universiteit Howard en the University of Californië. In 1990 werd ze beëdigd als advocaat. In Californië beoefende ze vervolgens het beroep van advocaat en later officier van justitie. In 2010 werd ze Minister van Justitie van de staat Californië en in 2016 gekozen in de Amerikaanse senaat. In 2013 omschreef Obama haar als volgt: “Ze is briljant, ze is toegewijd en ze is sterk, daarnaast is ze veruit de knapste officier van justitie van het land.” Recentelijk haalde Harris dus het nieuws omdat ze zich kandidaat heeft gesteld voor het presidentschap van de VS. Ze profileerde zich tijdens haar presentatie als een juriste en politica met een progressieve staat van dienst en om dat kracht bij te zetten bedient ze zich van de slogan “For the people”. Helaas wijzen de feiten uit dat Harris beslist niet zo progressief is als ze zichzelf tracht te verkopen.

Knapste officier van het land of niet, Harris haar carrière kende een vliegende start dankzij een relatie met de indertijd prominente politicus Willie Brown, voorzitter van de Tweede Kamer van de staat Californië. Zo benoemde Brown (die ze in 1994 had ontmoet) Harris tot het bestuur van de Unemployment Insurance Appeals ($97.088 per jaar) en daarna werd ze dankzij Brown lid van California Medical Assistance Commission. In 2003 schopte Harris het tot officier van justitie van de gemeente San Francisco dankzij de steun van toenmalig uitgaand burgemeester Willy Brown.

Vanwege de voor haar carrière evident vruchtbare relatie met de dertig jaar oudere Willie Brown wordt Harris ook wel een politieke hoer genoemd. Willie Brown heeft met het lanceren van de carrière van Harris Zwart Amerika evident geen dienst bewezen, aangezien wat Harris betreft Black lives don’t matter. Harris heeft als officier van justitie een aanzienlijk bijdrage geleverd aan de oorlog tegen Zwart Amerika (welke door de politiek en media als de oorlog tegen drugs wordt geframed). Zo is tijdens haar ambtstermijn als OvJ in San Francisco het % misdaadveroordelingen verhoogd van 52% naar 67%.

Omgekeerd werden misdaden gepleegd door de politie praktisch genegeerd door Harris. Zo weigerde ze ondanks de grote maatschappelijke onrust de politieagent te vervolgen die in 2012 de ongewapende Zwarte tiener Alan Blueford dood schoot. Daarnaast breidde ze de oorlog tegen Zwart Amerika verder uit met beleid dat ouders van spijbelende kinderen criminaliseert. Dankzij Harris riskeren ouders van spijbelende kinderen gevangenisstraf.

Er is weinig twijfel over mogelijk dat Harris de belangen van het prison-industrial-complex verdedigde en absoluut maling had aan Zwart Amerika. Zo liet ze in 2014 de advocaten van haar departement in een rechtzaak tegen de staat Californië betogen dat gedetineerden niet vervroegd vrijgelaten kunnen worden omdat de staat Californië anders een belangrijke bron van arbeiders zou verliezen. Met andere woorden, Californië bespaart meer dan een miljard dollar door gedetineerden in te zetten die minder dan $2 per dag verdienen. Of wat te zeggen van de brandweermannen die weliswaar zoveel als $1 per uur verdienen maar in ruil daarvoor hun leven moeten wagen om enorme bosbranden te blussen. Om maar aan te geven dat Harris de hedendaagse slavernij laat verdedigen met dezelfde argumenten als 19e eeuwse slavenhouders.

Tijdens de crisis werden vooral Zwarte gezinnen hard getroffen door malafide hypotheekverstrekkingen van banken. Desalniettemin weigerde Harris One Westbank van Steven Mnuchin daarvoor te vervolgen en verzuimde nota bene uit te leggen waarom niet. Het feit dat er overweldigend bewijs is dat de bank van Mnuchin bij duizenden huisuitzettingen de wet overtreden is mocht niet deren. Mede omdat mevrouw Harris Mnuchin weg liet komen met zijn louche praktijken kon Mnuchin in 2017 door Donald Trump benoemd worden als zijn Minister van Financiën.

Veel Afrikaanse Amerikanen reageerden negatief op de kandidaatstelling van Harris. Hetgeen suggereert dat Zwart Amerika de afgelopen jaren politiek een heel stuk volwassener is geworden. Want toen Obama zich begon te profileren als presidentskandidaat was er vanuit Zwart Amerika nauwelijks een onvertogen woord te horen en ontstond er zelfs een ware persoolijkheidscultus rond Obama, ondanks dat ook Obama zijn carrière dubieus was en ook hij nooit iets voor Zwart Amerika had gedaan. Voor Zwart Amerika leek inderdaad het sprookje van een Zwarte man in dat Witte Huis zaligmakend, maar na acht jaar Obama zijn ze er op de harde manier achter gekomen dat de man noch over water kon lopen, noch water in wijn kon veranderen. Dat hadden ze niet achteraf hoeven te ontdekken. Dat hadden ze ook kunnen weten als ze vantevoren de carrière van Obama hadden bestudeerd, zijn adviseurs onder de loep hadden genomen en er notie van hadden genomen wie diens verkiezingscampagne financierde. Het lijkt erop dat Obama geen deuren geopend heeft, maar juist deuren dicht heeft geslagen: door de negatieve ervaringen met Obama is zelfs Zwart Amerika Zwarte kandidaten realistischer gaan bekijken.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

This entry was posted in The Grapevine Publications. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *