Venezuela in valstrik

Op 23 januari 2019 riep ene Juan Guaidó zichzelf uit tot president van Venezuela. Zo maar vanuit het niets! Meer dan 80% van de bevolking van Venezuela had nog nimmer van de persoon in kwestie gehoord. Opmerkelijk genoeg werd hij onmiddellijk erkend door de VS en een aantal van diens bondgenoten. Dit suggereert sterk dat de VS achter deze coup zit. Te meer omdat Guaidó in tegenstelling tot de bevolking van de VS geen onbekende is van de subversieve actie experts van het Anglo-Amerikaanse imperium aangezien Guaidó al meer dan een decennium wordt opgeleid en begeleid tot counterrevolutionair ten dienste van het Anglo-Amerikaanse imperium.

De economische problemen van Venezuela mogen als bekend worden beschouwd. De vraag is echter waaraan die te wijten zijn. Als we de mainstream Westerse media mogen geloven is die malaise het gevolg van chronisch, socialistisch wanbeleid van de ondemocratische regering Maduro. Maar hoe ging het met het Venezolaanse volk in de jaren ’90 toen er een neoliberaal beleid werd gevoerd? Als de marktwerking zo magistraal werkte, waarom leefde indertijd 80% van de bevolking in armoede? Venezuela was ook toen onleefbaar: de vuilnis werd niet opgehaald en er was soms weken geen elektriciteit. Hoe dan ook, Hugo Chavez wist het neoliberale regime omver te werpen en te vervangen met een bolivaristische regering. Deze regering wist in korte tijd de sociaal-economische positie van miljoenen Venezolanen sterk te verbeteren.

Het bolivaristische succes werd met lede ogen aangezien door het imperium. Er werden verschillende pogingen gedaan om Chavez uit de weg te ruimen. Dat mislukte, maar uiteindelijk overleed de man toch in 2013. Dat betekende niet het einde van het bolivaristische bewind aangezien een andere bolivarist genaamd Maduro hem opvolgde. Het imperium zou zich hoe dan ook wreken en ging Venezuela zware economische sancties opleggen. Wat de vernietigende impact daarvan kan zijn heeft eerder Irak mogen ervaren in de jaren ’90 toen door de sancties van Bill Clinton zoveel als een half miljoen kinderen zijn overleden. Toen de verwoestende economische sancties niet afdoende bleken om de regering Saddam Hoessein pootje te lichten en Saddam zelfs zo brutaal bleek om de Irakese olie voortaan in euro’s te verkopen ipv dollars, bombardeerde Bush junior het geplaagde land terug het stenen tijdperk in.

Venezuela is momenteel het nieuwe Irak. Net zoals Irak is Venezuela afhankelijk van olie. Wat heet, het land heeft de grootste bewezen olievoorraden ter wereld. Enerzijds zijn er de fnuikende economische sancties, anderzijds manipuleert Saoedi-Arabië, Amerika’s grote bondgenoot, doelbewust de olieprijs door de wereld te overstromen met goedkope olie om zodoende de olierijke vijanden van het imperium een loer te draaien. Dat verklaart grotendeels de economische crisis te Venezuela (maar ook omdat Venezuela verzuimd heeft om te investeren in infrastructuur, waardoor de olieproductie niet kon worden opgevoerd). Niet het feit dat Venezuela het neoliberalisme af heeft gewezen, want als dat het geval was dan zou de bevolking van landen die de mythe van de marktwerking met open armen hebben omarmd zoals Indonesië, Guatemala, Honduras, Bangladesh en de Filipijnen, niet zo straatarm gebleven zijn.

De VS wil in de eerste plaats natuurlijk weder de macht verkrijgen over de grootste olievoorraad ter wereld. Niet eens noodzakelijkerwijs om er zelf gebruik van te maken maar meer nog om de macht te hebben het Zwarte goud aan vijanden te onthouden. Maar de allergrootste zonde van de regering Maduro is natuurlijk het feit dat het de dollar afgezworen heeft. In 2000 ging Saddam zijn olie verkopen voor euro’s ipv dollars en dat legde hem geen windeieren op. Een paar jaar daarna kreeg hij bommen en granaten op zijn dak. Khadafi hetzelfde laken een pak: niet lang nadat hij aangaf een door goud gedekte Afrikaanse munt te gaan introduceren werden alle mogelijke middelen aangewend om hem uit de weg te ruimen. Maduro heeft een nieuwe, aan olie gekoppelde crypto-munt in het leven geroepen genaamd de petro en als resultaat kunnen we nu getuigen zijn van de huidige brutale poging van de VS om de regering van Venezuela omver te werpen.

De Amerikaanse economie drijft op de oliedollar. De dollar is niet gekoppeld aan goud, maar aan olie. De olie moet volgens afspraak in dollars betaald worden. Dat houdt in dat een ieder die olie koopt dat in dollars moet aftikken. Waardoor de VS dus verdient aan iedere olietransactie omdat een ieder die olie wenst te kopen eerst dollars moet aanschaffen. Vandaar dat een ieder die olie wenst te verkopen met een andere munteenheid dan de dollar een gevaar is voor de Amerikaanse (economische) hegemonie. Een ieder die een onafhankelijke munt wil creëren zou dat daarom eigenlijk in het diepste geheim in het diepste van de nacht diep onder de grond moeten klaarspelen. Want de geschiedenis heeft uitgewezen dat het imperium tot alles in staat is om er een stokje voor te steken.

Wel is het zo dat er voor Venezuela enige hoop is omdat machtige landen als Rusland, China en Turkije zich solidair hebben verklaard. Rusland verzuimde eerder Khadafi de helpende hand te bieden omdat het ontstemd zou zijn vanwege een ten faveure van het Westen afgekaatste wapendeal. Doch Rusland liet in Syrië en Oekraïne reeds zien dat het het als onstuitbaar geachte imperium toch met succes kan dwarsbomen. Maar hoe standvastig zullen Rusland en co zich deze maal profileren?…Hopelijk verdwijnt Guaidó even snel in hetzelfde niets waaruit hij gekomen is.

Djehuti-Ankh-Kheru

This entry was posted in The Grapevine Publications. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *