Pappy Bush

Op 26 februari 1988 werd politieagent Edward Byrne in koelen bloede vermoord in de New Yorkse wijk Jamaica Queens en op 20 januari 1989 werd papa Bush geïnaugureerd als 41e president van de Verenigde Staten van Noord-Amerika. De beruchte, nergens voor terugdeinzende gangster Pappy Mason zat achter die trieste moord. Maar wat evenzo als triest te bestempelen valt is dat de tragische gebeurtenis van 26 februari 1988 vervolgens op een vergelijkbare manier aangegrepen zou worden door de oorlogszuchtige papa Bush om de macht te grijpen eensgelijk Adolf Hitler de Reichstagsbrand van 27 februari 1933 aangreep.

Op 14 oktober 1982 verklaarde president Reagan zo maar uit de blue the war on drugs. Waarom dat nodig was ontgaat op dat moment het grootste deel van de Amerikaanse bevolking aangezien door de meeste Amerikanen drugs niet als het belangrijkste probleem werd beschouwd van de VS. Noch werd op dat moment drugs geassocieerd met Zwart Amerika. Maar de media wist na het startsein van de war on drugs middels krachtige beeldvorming drugs binnen korte tijd zowel te problematiseren als te racialiseren.

Tegenwoordig weten we mede dankzij het werk van de moedige onderzoeksjournalist Gary Webb dat de CIA de Zwarte wijken doelbewust vol drugs pompte om de Contra’s in Nicaragua te kunnen financieren en dat die hele war on drugs—dat in werkelijkheid a war on Black America was—net zo nep was als een bankbiljet van $3.

Al de drugs die op straat werd gedonderd zorgde naast dat er talloze levens werden vernietigd van het ene op het andere moment voor een hele nieuwe subcultuur van ghetto celebrities. Deze ‘beroemdheden’ hebben met hun stijl in belangrijke mate de ontluikende Hip-Hopscene beïnvloed. Hun kledingstijl werd door rapsterren geïmiteerd en over gans de wereld gepopulariseerd. Daarnaast stond hun levensstijl model voor de zgn. gangsta rap.

Pappy Mason was zo’n beruchte gangster (verschillende rappers zouden naar zijn voorbeeld dreadlocks zijn gaan dragen). Hij werkte nauw samen met capo di tutti capi Lorenzo Nichols a.k.a Fat Cat (hij voorzag vrijwel alle plaatselijke drugsbendes van drugs). Terwijl Fat Cat zich officieus terugtrok uit de straathandel handhaafde Pappy Mason ‘de wet’ op straat. Alles en iedereen die buiten de lijntjes liep werd op verschrikkelijke wijze gemarteld en vermoord door Pappy Mason’s bende genaamd the Bebos. Vandaar dat ook helemaal niemand het in zijn of haar hoofd durfde te halen om te snitchen. Zelfs de politie hield zich gedeisd.

Totdat een politieagent het lef had hem erop te wijzen dat hij niet open en bloot op straat alcohol mocht nuttigen. Pappy zag zichzelf als onbetwiste baas van de straat en was verbijsterd van zoveel brutaliteit van de politie en zwoor onmiddellijk zich op hen te gaan wreken. Een reeks serieuze doodsbedreigingen deed het plaatselijke politiecorps besluiten de gewraakte agent voorlopig van straat te halen. Op zijn beurt werd Pappy Mason uit voorzorg vastgezet voor verboden wapenbezit. Dit maakte Pappy nog woester en hij gaf zijn bende de Bebos vanuit de gevangenis de opdracht om een agent te vermoorden. Dat gebeurde dus op 26 februari 1988.

Amerika was zwaar geshockeerd door de moord op agent Byrne en presidentskandidaat George Herbert Walker Bush speelde daar onmiddellijk op in. Tijdens zijn campagne stal papa Bush de show met badge 14072 van wijlen politieagent Edward Byrne. Daarbij pochte hij op over zijn vermeende vooraanstaande rol in de oorlog tegen drugs die hij gespeeld zou hebben in de regering Reagan als vicepresident. Toen hij benoemd werd tot republikeinse kandidaat voor het presidentschap beweerde hij dat hij een van drugs verschoond Amerika wenste en dat hij de drugdealers keihard zou gaan aanpakken.

Een waarachtige oorlog tegen drugs zou zeer nobel zijn. Probleem alleen met de drugshandel is dat sinds de tijd van de VOC het internationale kapitalisme erop draait (nadat de aanvoer van opium opdroogde ging de VOC failliet!). De grote vraag is namelijk of financiële centra als Wall Street en the City of London gaan kunnen overleven zonder de miljarden aan witgewassen drugsgeld. Net zoals de CIA drugsgeld nodig heeft om undercover operaties te financieren. Dus wat bedoelde papa Bush precies met een oorlog tegen drugs terwijl de regering Reagan, waar hij een prominent lid van was, de invoer van drugs op zijn minst gedoogde? In werkelijkheid was the powers that be een mooi excuus in de schoot geworpen om de oorlog tegen Zwarte Amerika verder op te voeren en het prison-industrial-complex naar een hogere verdieping te liften.

Eenmaal aan de macht zette Bush de leider van Panama af omdat hij in drugs zou handelen. De werkelijke reden voor de invasie van Panama was dat generaal Noriega weigerde de Contra’s in Nicaragua militair te steunen. Het ironische is dat de Contra’s zelf met behulp van de CIA gigantische hoeveelheden drugs verhandelden. Daarnaast bombardeerde papa Bush Irak het stenen tijdperk in en bracht de Amerikaanse economie op een haar na naar de afgrond.

Pappy Mason en papa Bush zijn op hun niveau allebei medogenloze criminelen. Pappy Mason zit momenteel een levenslange gevangenisstraf uit, maar wordt door her milieu nog altijd vereerd als een zgn. straatlegende omdat hij altijd de code van de straat in ere heeft gehouden: hij heeft nooit iemand verlinkt. Ook hebben rappers meer dan eens aan hem gerefereerd, zoals Nas in Get Down: “New York streets where killers’ll walk like Pistol Pete And ‘Pappy’ Mason, gave the young boys admiration.”

DJEHUTI-ANKH-KHERU

This entry was posted in The Grapevine Publications. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *