Boomerang in Syrië (2)

President Trump verraste onlangs vriend en vijand door aan te geven dat binnen zestig tot honderd dagen alle Amerikaanse troepen uit Syrië hun biezen moeten hebben gepakt. Hierbij komen ook nog de geruchten dat de regering Trump achter de schermen druk aan het onderhandelen is met de Taliban over een Amerikaans vertrek uit Afghanistan na achttien jaar . Wat men verder ook van de Donald mag vinden, hiermee lost de man een verkiezingsbelofte in. Anderzijds geeft het Anglo-Amerikaanse imperium er met dit besluit blijk van officieus afscheid te nemen van hun regime change ambitie te Syrië en dus compleet hebben gefaald. Want de Amerikanen verkondigden altijd zonder mitsen en maren dat regime change hun beoogde doel was in Syrië. Waarmee het imperialistische project van de neocons welke geïntitieerd werd tijdens Bush junior op een complete deceptie is uitgelopen. Want evenzo kunnen de militaire avonturen in Afghanistan en Irak ondanks de aanvankelijke vorderingen uiteindelijk toch bepaald niet omschreven worden als eclatante successen.

Desalniettemin, er is evident geen concensus onder de Anglo-Amerikaanse speculantenolichargie over het terugtrekken uit Syrië: de Minister van Defensie Mattis is afgetreden vanwege de terugtrekking en de beroepswijsneuzen in de mainstream media vielen over elkaar heen om Trump’s terugtrekking te bekritiseren. Evenzo zijn verschillende bellicose bondgenoten alles behalve amused met de koerswijziging van de Amerikaanse president. Israël bijvoorbeeld, dat een serieuze poging deed om de kerstmis te verknallen voor de bewoners van Damascus en omstreken door vanaf Libanees grondgebied met straaljagers een regen raketten af te vuren. Maar de schade bleef beperkt. De meeste raketten zijn neergehaald door het Syrische luchtafweergeschut.

Over het Syrische afweergeschut gesproken, dat wordt gezien als één van de redenen van de plotselinge departure van het Amerikaanse leger. Het in Syrië gestationeerde Amerikaanse leger zal naar alle waarschijnlijkheid niet in staat zijn het hoofd boven water te houden bij een eventuele confrontatie met het Syrische leger sinds het verder versterkt is met geavanceerd Russisch luchtafweergeschut. Om grote reputatieschade te voorkomen zou het Amerikaanse leger de plaat poetsen nog voordat het überhaupt tot zo’n confrontatie kan komen.

Maar naar verluidt is Trump nog veel bevreesder voor Turkije. Turkije heeft zoals bekend de VS onlangs ernstig in verlegenheid gebracht door wereldkundig te maken dat Saoedi-Arabië, een naaste bondgenoot van de VS, de kritische journalist Jamal Khashoggi met voorbedachten rade heeft vermoord. Turkije leeft sinds de mislukte staatsgreep van 2016 sowieso in onvrede met de VS aangezien de VS daar een stevige hand in had. Wat Turkije nog meer dwars zit is dat de VS de Koerdische YPG steunt in Syrië, hetgeen volgens Turkije gewoon de Syrische versie is van het zowel in de Turkije als de VS als terroristische organisatie te boek staande PKK. Dit ervaart Turkije als stank voor dank gezien zijn grote rol in het faciliteren van de opstand in Syrië.

Het gebied waar de Syrische Koerden wonen is echter rijk aan mineralen en grondstoffen. Daarom wenste het Anglo-Amerikaanse imperium in ieder geval ‘Koerdistan’ af te scheiden van de rest van Syrië, net zoals het eerder Kosovo van Servië had afgescheiden. Mocht regime change in Syrië onverhoops niet lukken, dan kon het in ieder geval nog ‘Koerdistan’ exploiteren.

Erdogan lijkt daar echter een stokje voor te hebben gestoken. De Turkse president Erdogan zou Trump opgebeld hebben om hem mede te delen dat het Turkse leger een offensief gaat beginnen om af te rekenen met de YPK en dat hij niet in kon staan voor de veiligheid van de aanwezige Amerikaanse troepen mochten ze om één of andere reden pardoes in het strijdgewoel verwikkeld raken. Dit was tevens rond de tijd dat de Russen verbeterd afweergeschut leverden aan het Syrische leger, hetgeen de superioriteit van de Amerikanen in de lucht verder aantastte. Hierbij zou mogelijk een samenwerking tussen gezworen vijanden Erdogan en Assad ineens angstvallig dichtbij kunnen komen en de oorlog in Syrië wel een heel aparte wending kunnen nemen.

Trump kwam mede aan de macht door te ageren tegen het onverantwoorde oorlogszuchtige buitenlandse beleid van de Amerikaanse regering die de Amerikaanse belastingbetaler bergen met geld kost. Het Amerikaanse leger in Syrië zat in een benarde positie en zou waarschijnlijk grote verliezen gaan lijden bij een directe militaire confrontatie met het door de Russen gesteunde Syrië, om maar te zwijgen over de diplomatieke complicaties bij een militaire confrontatie met NAVO-bondgenoot Turkije. Een escalatie van de oorlog in Syrië met massa’s Amerikanen die terugkeren in lijkenzakken is wel het laatste wat de regering Trump wil, want dat gaat de Donald zijn herverkiezing kosten.

Aan de andere kant houdt dat in dat de Anglo-Amerikanen de Koerden wederom gebruikt hebben en laten barsten. Wederom zijn ze lekker gemaakt met de belofte van een eigen staat maar lieten de Yankees ze keihard vallen toen het er echt op aankwam. Dit kan een goede les zijn voor groepen die het Anglo-Amerikaanse imperium in de toekomst voor hun karretje wensen te gaan spannen. Want ondanks de nederlaag in Syrië geeft het imperium zich natuurlijk nog niet gewonnen.

Op zijn beurt kan Trump de terugtrekking uit Syrië als een grote overwinning verkopen: hij heeft de Amerikaanse belastringbetaler gered van een geldverslindende oorlog en een verkiezingsbelofte ingelost. Door velen gezien als bewijs dat Trump inderdaad de eerste onafhankelijke Amerikaanse president is in een hele lange tijd die als outsider vecht voor het Amerikaanse volk tegen een duistere schaduwregering…

DJEHUTI-ANKH-KHERU

This entry was posted in The Grapevine Publications. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *