De erfenis van Rabbi Washington

The People’s Temple van Jim Jones was veruit de bekendste, maar zeker niet de enige sekte die in de jaren ’70 van de vorige eeuw voor opschudding gezorgd heeft in Guyana. Een andere sekte die ter plaatse van zich liet spreken is the House of Israel van Rabbi Washington. Zowel the People’s Temple en The House of Israel waren vanuit de VS naar Guyana geëmigreerd en beide sektes moesten het hebben van Zwarte mensen. Met dien verschil dat de schapen van Jim Jones voornamelijk Zwart waren en die van Rabbi Washington uitsluitend Zwart. Maar wat de sektes van beide volksmenners weer wel gemeen hadden is dat ze dood en verderf zaaiden in Guyana. Het verschil was dan weer dat Jones’ slachtoffers in principe Amerikaanse staatsburgers waren terwijl Rabbi Washington het juist gemunt had op Guyanesen.

The House of Israël werd halverwege jaren ’60 opgericht door ene David Hill in Cleveland Ohio. Maar hij hield zich bezig met louche praktijken en werd zodoende eind jaren ’60, begin jaren ’70 gearresteerd en veroordeeld voor chantage, oplichting en belastingontduiking. Het feit dat Hill achter slot en grendel zat mocht niet baten. Het verhinderde niet dat hij in 1972 zo maar ineens acte de presence gaf in Guyana. Merkwaardig genoeg weigerde de VS vervolgens om om zijn uitlevering te verzoeken. Het feit dat Hill zo eenvoudig uit de nor kon wegsluipen en dat de autoriteiten van de VS vervolgens geen poot uitstaken om hem uitgeleverd te krijgen heeft wenkbrauwen doen fronzen. Het heeft menigeen sterk doen vermoeden dat de radicale Black power figuur Hill onder de pannen zat bij de CIA en met een soort van licence to kill naar Guyana is gestuurd.

Hoe dan ook, toen Hill in Guyana arriveerde metamorfoseerde hij in Rabbi Washington en richtte zijn sekte de House of Israel opnieuw op ter plaatse. Dit gebeurde allemaal in een tijdperk dat de Amerikaanse marionet Forbes Burnham en zijn politieke partij PNC heersten in het westelijke buurland van Suriname.

Rabbi Washington verkondigde dat de mensen van Afrikaanse komaf de ware Israëlieten waren en dat ze zich voor moesten bereiden op een rassenoorlog. Meer specifiek, de slag om armageddon tussen de ware Israëlieten en de Hindoestanen. De veroordeelde crimineel Rabbi Washington kreeg van de regering Burnham alle ruimte om zijn boodschap te verkondigen, waaronder gratis zendtijd op de staatsradio. Duizenden vooral laag opgeleide Zwarte Guyanesen voelden zich aangetrokken tot het idee tot het uitverkoren volk te behoren en sloten zich als makke lammetjes aan bij de sekte van Rabbi Washington. Zo moesten de sekteleden onder meer afstand doen van hun bezittingen ten faveure van de rabbi. De rabbi heerste met harde hand over zijn sekte. Hij was er naar eigen zeggen het eerste en laatste woord.

In de praktijk fungeerde the House of Israël gewoon als de chearleaders en knokploeg van president Burnham. Ondanks dat de Amerikaanse marionet Burnham onder druk van het IMF de ene na de andere maatregel nam waar het volk van Guyana onder leed stond the House volkomen kritiekloos tegenover de regering Burnham. Regelmatig demonstreerde the house om (impopulaire) regeringsmaatregelen te ondersteunen. Triester nog, the house was in de praktijk continu bezig tegenstanders van dictator Burnham te intimideren, molesteren en zelfs liquideren. Stakingen werden gebroken, openbare bijeenkomsten verstoord en mensen vermoord. The House overspoelde Guyana met een golf aan geweld dat het land nog nimmer had aanschouwd in de 20e eeuw.

Zo werden bijvoorbeeld Father Darke, Mike James en Gordon Yearwood vermoord. Maar naar verluidt heeft the House evenzo een grote rol gespeeld in de moord op de wereldberoemde Pan-Afrikaanse intellectueel Walter Rodney in 1980, auteur van de klassieker How Europe Underdeveloped Africa (zie ook Gezegend en vervloekt blz. 292-295). Dr. Rodney was het grootste gevaar voor de regering Burnham dus kan cynisch geconcludeerd worden dat de moord op Rodney de Guyanese machthebber goed uitkwam.

Zo kon het gebeuren dat juist de mensen die in principe het hardst getroffen werden door het wanbeleid van dictator voor het leven Burnham zijn regime het fanatiekste verdedigden. Let wel, in de regering Burnham nam niemand de doctrine van Rabbi Washington serieus. Ze gingen puur praktisch met hem om: hij en zijn sekte waren gewoon goed bruikbaar in de bestrijding van politieke vijanden.

Jarenlang leek de rabbi boven de wet te staan, maar na het overlijden van Burnham in 1985 was hij niet meer officieus onschendbaar voor de wet en werd dan toch aangepakt door de Guyanese autoriteiten. In 1986 kreeg hij negen jaar voor een moord gepleegd binnen zijn sekte maar werd in 1992 vervroegd vrijgelaten door een nieuw gekozen regering. Rabbi Washington verbleef korte tijd in New York maar kwam terug naar Guyana doch hield zich nu volledig afzijdig van de plaatselijke politiek. Uiteindelijk verhuisde hij in 1997 opnieuw naar de VS alwaar hij in 2005 overleed.

Het kan opzienbarend genoemd worden hoe machtige van buiten afkomstige sektes een klein land als Guyana in hun greep hebben gehad in de jaren ’70. Dictator Burnham gebruikte de sekte van de witte sekteleider Jim Jones voor zijn buitenlandse politiek, in de hoop een grensgeschil met buurland Venezuela te beslechten en de sekte van de Zwarte Rabbi Washington om af te rekenen met binnenlandse politieke vijanden. Het geeft ook maar weer eens aan dat zaligmakende boodschappen wel eens onderdeel kunnen zijn van minder zaligmakende politieke agenda’s.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

This entry was posted in The Grapevine Publications. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *