Calamiteiten in Brazilië (2)

Waarvoor gevreesd is is dan toch geschied. Er is een fascist aan de macht gekomen in het grootste land van Zuid-Amerika. Volgens demografisch georriënteerde wijzen heeft Brazilië zelfs op Nigeria na de grootste Afrikaanse bevolking ter wereld. In ieder geval, de meerderheid van de Braziliaanse bevolking is niet-wit. Uitgerekend in dit melaninerijke land heeft een fascist op democratische wijze de macht weten te grijpen. Het fascistische karakter wist in de tweede ronde zelfs zoveel als 55% van de stemmen in de wacht te slepen.

Doemsdag was onder meer mogelijk omdat de verkiezingen zwaar gemanipuleerd waren. De eerste aanzet daartoe werd ironisch genoeg gegeven door ex-president Rousseff door toe te staan dat er wetgeving werd aangenomen dat vervolgens tegen haar en haar mentor Lula werd gebruikt met als gevolg dat zij uit haar ambt werd gebonjourd en Lula achter de tralies belandde. Plea bargaining, het bepleiten van strafvermindering in ruil voor schuldbekentenis bleek een ware politieke bicicleta in eigen doel.

Daarnaast werd Lula, de gedoodverfde winnaar van de verkiezingen, zonder pardon van het stembiljet gekrast. Nou, zal men betogen, los van de vraag of Lula’s berechting terecht is, maar hij is nu eenmaal veroordeeld door de rechter. Ook al wacht hij momenteel een hoger beroep af. Maar dat is precies het punt. Eveneens verscheidene andere kandidaten waren veroordeeld door de rechter en wachten een hoger beroep af, maar hun namen mochten gewoon op het elektronische stembiljet blijven pronken. Een dubbele maat dus.

Bovendien heeft het hoogste Braziliaanse gerechtshof 3,4 miljoen stemmers vlak voor de verkiezingen hun stemrecht ontnomen omdat ze niet op tijd aan de biometrische registratie zouden hebben voldaan. De meeste van die stemmers zijn afkomstig uit gemarginaliseerde gebieden. Bijvoorbeeld de overwegend Zwarte staat Bahia. Anderzijds, of dat wat uitgemaakt heeft is maar zeer de vraag. Feit is dat Bolsonaro maar liefst 10,7 miljoen meer stemmen kreeg dan zijn naaste concurrent Haddad. Dat waren beslist niet alleen witte stemmen. Want ook al is de meerderheid van de Braziliaanse bevolking van Afrikaanse afkomst, velen van hen hebben Bolsonaro hun stem gegund. Niettegenstaande dat Bolsonara verkondigd heeft over de Quilombolas (Braziliaanse Marrons): “Ze doen helemaal niets. Ik denk zelfs dat ze zelfs niet meer goed zijn om zichzelf te vermenigvuldigen.” Triester nog, hij heeft geschreeuwd dat de politie carte blanche zal krijgen om te moorden. Zelfs dat heeft blijkbaar geen alarmbellen doen rinkelen in Zwart Brazilië. Aangezien de meeste slachtoffers van politiegeweld Zwart zijn vindt Zwart Brazilië het ogenschijnlijk wel goed om eensgelijk de bizon recreatief afgeschoten te worden.

Dus wat Bolsonaro betreft: Black lives don’t matter. Dat steekt hij geenszins onder stoelen of banken. Toch stemt Zwart Brazilië op hem. Wat maar aangeeft hoe grondig gehersenspoeld Zwart Brazilië moet zijn. Zwart Brazilië heeft blijkbaar dezelfde naïeve mindset als wijlen de dodo. Wel dient aangegeven te worden dat Bolsonaro’s steun van Zwart Brazilië mede ontstaan zou zijn door een illegale, grootschalige nepnieuws campagne contra Bollsonaro’s grootste concurrent Haddad op de sociale media, gefinancierd door een aantal ondernemers die met Bolsonaro sympathiseren.

Met de verkiezing van Bolsonaro lijkt de militaire dictatuur (1964-1985) weer terug te lande. Dat was een kwade periode uit de Braziliaanse geschiedenis waar het land nimmer mee in het reine is gekomen. Zoals Duitsland dat gedaan heeft na de Tweede Wereldoorlog, of wat Brazilië betreft dichter bij huis, buurland Argentinië. Na de dictatuur ging het leven gewoon door in Brazilië en niemand heeft geboet noch berouw getoond. Mede om die reden ontbeert het de bevolking aan bewustzijn over de verschrikkingen die dat regime op haar geweten heeft. Vandaar dat Bolsonaro ongestraft als verkiezingsstunt zijn familie en supporters in shirtjes kon laten rondlopen met het portret van kolonel Ustra, één van de meest sadistische martelaars en moordenaars van dat regime. Tevens is het opmerkelijk dat Bolsonaro er geen probleem mee heeft om met Adolf Hitler himself vergeleken te worden.

Wall Street en Washington zijn in ieder geval dolblij met Bolsonaro. Hij heeft aangekondigd een neoliberaal beleid te voeren en aangegeven braaf als een schoothondje achter Washington aan te gaan huppelen. In dat licht moet ook zijn uithaal richting China geïnterpreteerd worden en zijn besluit om de Braziliaanse ambassade in Israël eensgelijk Trump te verhuizen van Tel Aviv naar Jeruzalem. De verbale schoffering van China is interessant aangezien Brazilië samen met China onderdeel uitmaakt van de BRICS. Onder Lula vormde Brazilië samen met China juist de BRICS als tegenwicht voor de Anglo-Amerikaanse werelddominantie. Dus waarom ineens handelsoorlogstaal uiten richting China? Heeft Bolsonaro vanuit Washington de opdracht gehad om de BRICS te verlaten? Wil hij dat soms op gaan vangen middels handel met de VS? Kan en wil de VS dat wel? Beseft hij dan niet dat China Brazilië’s grootste handelspartner is en daarna de EU? Hoe gaat de relatief kleine handelspartner de VS dat gat ineens kunnen opvullen?

De verkiezing van Bolsonaro kan gezien worden als een geopolitiek succes voor het Anglo-Amerikaanse imperium. Het imperium heeft China een mooie hak weten te zetten in de handelsoorlog. Los daarvan zou het interessant zijn om de beweegredenen te onderzoeken van melaninerijke Brazilianen om een president te kiezen die gelijkenissen vertoont met de nazi’s. Racisme is in Brazilië een taboe-onderwerp waardoor er wellicht weinig bewustzijn over is, maar toch. Om in deze aan de beruchte uitspraken van Kanye West te refereren, onderdrukking blijkt soms inderdaad een keuze te zijn.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

This entry was posted in The Grapevine Publications. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *