Long live the Kane

Medio jaren ’80 ontwikkelde Hip-Hop zich spectaculair. Dat gold met name voor het rappen. Zo meende begin jaren ’80 menig rapper nog weg te kunnen komen met kinderrijmpjes aangevuld met zelfverzonnen onzinwoorden. Dit was één van de redenen waarom Hip-Hop jarenlang niet serieus werd genomen door de grote boze buitenwereld. Maar naarmate de concurrentie groter werd werd men ook steeds meer gedwongen iets meer te geven om zich te onderscheiden van diezelfde concurrentie. Zodanig zelfs dat men het als kitsch beschimpte rappen wist te ontwikkelen tot een erkende kunstvorm. Eén van de rapfenomenen die in dat proces ontegenzeggelijk een voortrekkersrol heeft vervuld is Big Daddy Kane.

Antonio Hardy begon als kind met rappen onder invloed van zijn grote neef Murdoch. Hij was een groot fan van het karakter Caine gespeeld door David Carradine in een tv-serie genaamd King Fu, wat hem inspireerde om zichzelf MC Kane te noemen, hetgeen later dus weer werd verfraaid tot Big Daddy Kane. Rondhangend in winkelcentrum Albee Square Mall raakte hij bevriend met een andere aspirerende rapper genaamd Biz Markie, die een groot netwerk had en ingangen voor hem creëerde. Zo bracht the Biz hem zelfs in contact met het indertijd fameuse collectief the Juice Crew, waar hij een prominent lid van zou worden.

Voordat Kane zelf beroemd werd deed hij zich op de achtergrond reeds flink gelden. Zo fungeerde Kane als dj voor rapfenomeen Roxanne Shanté, maar schreef ook de teksten voor haar hits “Have a nice Day” , “Go on girl” en Loosey’s rap (van Rick James) net zoals hij de meeste teksten schreef voor Biz Markie’s klassieke debuutalbum “Going off”. Hetgeen tevens de veelzijdigheid van Kane als tekstschrijver aangeeft, aangezien Shanté een battle rapper pur sang is en Biz Markie een clown die bijvoorbeeld rapt over het eten uit je neus.

Volgens Kool Moe Dee heeft Kane improviserend rappen populair gemaakt. Freestyle had eens een hele andere betekenis. Het was gewoon een geschreven rhyme zonder specifiek onderwerp. Improviseren was een vies woord, een zwaktebod. De gedachte was dat mensen die geen rhymes konden schrijven achteraf zeiden dat het geïmproviseerd was, om hun gezicht te redden (net zoals graffiti-artiesten “it rained” erbij zetten als hun kunstwerk is mislukt). Daarom werd ook geen enkele mc die improviseerde gerespecteerd. Maar dat veranderde toen Kane het nummer “Just Rhymin with Biz” uitbracht. Het gerucht op straat was dat Biz Markie met een nieuwe rapper verdienstelijk improviserend aan het freestylen was op plaat. Vervolgens zou het hele concept van wat een freestyle was veranderd zijn. Een freestyle moest voortaan per definitie geïmproviseerd zijn.

In 1988 kwam het lang verwachte debuutalbum “Long Live the Kane” uit, hetgeen als de blauwdruk kan woorden beschouwd van de rapstijl voor oneindig veel rappers. Naast dat Kane op dat album slick talk en punch lines to the next level bracht zijn kenners onder de indruk van Kane zijn inflecties: hij legt altijd de nadruk op de belangrijkere gedeeltes van een woord, zin of lettergreep en een woord staat bij hem nooit op zichzelf maar is altijd verbonden aan een ander woord. Ondanks dat Kane in principe met niemand een beef had spitte hij voornamelijk battle rhymes. Maar hij bezondigde zich net zo goed aan liefdesliedjes. Zijn nieuw verworven status als rapkoning was echter dusdanig robuust dat zijn hardcore fans het hem vergaven en net deden of het nooit was voorgevallen.

Big Daddy Kane stond niet bekend als een politieke rapper zoals Chuck D of KRS ONE, maar dat neemt niet weg dat hij regelmatig een boodschap verkondigde. Bijvoorbeeld in “Word to the Mother” en “Young Gifted and Black”, waarin hij heel bewust de stem van Louis Farrakhan had laten samplen om Farrakhan meer bekendheid te verschaffen onder zijn fans. Of anders wel zijn gastoptreden op “Burn Hollywood burn” van PE of “Who am I” waarop de dochter van Malcolm X te horen is. Want zoals zoveel andere rappers die eind jaren ’80 doorbraken was hij lid van de 5% Nation (een afsplitising van de NOI) en dat klonk door in zijn muziek.

Kane onderscheidde zich niet alleen door zijn rapstijl. Evenzo zijn kledingstijl was een klasse apart. Terwijl de meeste rappers de dagelijkse kledingstijl van succesvolle drugdealers imiteerden en populariseerden trad Big Daddy Kane op in chique driedelige pakken. Doch zijn status was blijkbaar dusdanig onaantastbaar dat hij ook daar mee wegkwam.

Big Daddy Kane heeft samen met Rakim en KRS ONE een nieuwe standaard gezet voor rappers. Sindsdien is de manier van rappen compleet veranderd. Natuurlijk zijn er nadien wel meer rappers geweest die grote invloed hebben gehad, maar nooit meer in de mate als de tweede generatie rapkoningen. Een beroemd voorbeeld van een rapper die duidelijk beïnvloed is door Kane is natuurlijk Jay Z, maar eigenlijk is de lijst schier eindeloos.

Over Jay Z gesproken, die ging rond het jaar 2000 de strijd aan met zijn grote concurrent Nas. Een generatie eerder kwam zo’n battle tussen super rappers tot teleurstelling van vele fans er juist niet. Big Daddy Kane heeft nimmer publiekelijk de degens gekruisd met Rakim. Wie was er eigenlijk beter? Voor de mensen die de ganse dag op straathoeken over Hip-Hop discussiëren zoals Derksen en Gijp over voetbal is het antwoord op die vraag van levensbelang. Zou de slick talk van Big Daddy Kane het winnen van de poëtische concepten van Rakim?

DJEHUTI-ANKH-KHERU

This entry was posted in The Grapevine Publications. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *