Boomerang in Syrië

Zoals bekend is de door de CIA georkestreerde Arabische lente wat Syrië betreft in een militair debacle geëindigd voor het Anglo-Amerikaanse imperium. In verschillende Arabische landen wist het imperium middels proxies korte metten te maken met onwelgevallige regeringen. Doch in Syrië werd zoveel herrie gemaakt dat de Russische beer wakker werd van zijn geopolitieke winterslaap en de beer bleek toch een maatje te groot voor de haat van de Islamitische Staat. Slechts in Idlib wordt er heden nog gestreden maar iedereen weet dat het slechts een kwestie van tijd is dat ook aldaar de laatste proxies van het imperium onschadelijk zijn gemaakt.

De geopolitieke consequenties van de nederlaag in Syrië gaan wijd gedragen worden. Want niet alleen werd de val van Syrië geambieerd door de VS, maar door een reeks van zowel voormalige als wanna be imperia zoals Groot-Brittannië, Frankrijk, Turkije, Saoedi-Arabië, Qatar, Israël, etc. Allen meenden om uiteenlopende redenen belang te hebben bij een nieuwe status quo in Syrië onder auspiciën van islamisten. Sommigen droomden ervan hun voormalige koloniale imperia ten delen in ere te herstellen, anderen hoopten hun positie op de gasmarkt te verbeteren, en Israël vindt het simpelweg niet fijn om aan grote, sterke Arabische buurlanden te grenzen. Die ziet het liefste dat de Arabische wereld uiteen valt in talloze mini-staatjes die gezamenlijk onmogelijk een vuist kunnen maken tegen de zionistische entiteit. De vraag is hoe dit verder moet. Achter de schermen waren er allemaal toezeggingen gedaan over de verdeling van het vlees van de koe nog voor de slachting. Echter, nu die koe met hulp van de beer terugvochten heeft als een stier is het voor de imperialisten wonden likken geblazen in plaats van likkebaarden.

Maar ondanks de militaire nederlaag geeft het imperium en zijn bondgenoten beslist nog niet op. Zo dacht Israël dat het Syrië naar hartenlust kon blijven bombarderen. Het bedacht zelfs een list om een wig te drijven tussen Syrië en zijn machtige bondgenoot. Het Syrische afweersysteem schoot nl. een Russisch vliegtuig neer. Wetende hoe woedend Rusland reageerde toen Turkije een Russisch vliegtuig neerhaalde zou er een ernstige breuk kunnen ontstaan in de relatie tussen Syrië en Rusland. Maar na onderzoek concludeerden Russische experts dat Israël in deze zeer verwijtbaar gehandeld had. Israël lokte de neerhaling uit door doelbewust met vier F-16 achter het Russische toestel te vliegen, hetgeen de Syrische luchtafweer in verwarring bracht.

De Israëlische list sorteerde echter het tegenovergestelde effect dan gehoopt was. De verwachte breuk in de relatie tussen Syrië en Rusland bleef uit, sterker nog, de band tussen beiden landen werd juist sterker. Rusland gaat nu nl. alsnog het gevreesde S-300 luchtafweersysteem aan Syrië leveren. Rusland wilde het systeem eerder leveren, maar zag daar na hevige protesten van onder meer Israël lange tijd vanaf.

Decennialang beschikte het Israëlische leger over wapens die superieur waren aan die van de legers van de naburige Arabieren, hetgeen telkenmale dramatisch tot uiting kwam op het slagveld. De vraag is of dat nog steeds het geval is als Syrië beschikt over de S-300. Syrië beschikte al over de uit de jaren ’60 daterende S-200 raketten, en gebruikte die met redelijk succes. Zelfs de S-300’s waren al in Syrië, maar onder de hoede van het Russische leger. Israël is gewaarschuwd het Russische leger niet aan te vallen, en neemt die waarschuwing ter harte, onder meer vanwege de aanwezigheid van diezelfde S-300. Een raket die effectief is tegen praktisch ieder vliegend object (of het nu om vliegtuigen gaat of raketten), ook die zogenaamd onzichtbaar zijn voor de radar. Een S-300 gaat sneller dan het snelste Israëlische vliegtuig, is nauwelijks af te schudden omdat het middels een inwendige radar zijn doel vindt. Neutraliseert vliegtuigen uitgerust met elektronische oorlogsvoeringssystemen. Daarnaast is het systeem nauwelijks uit te schakelen middels een preventieve aanval. Bovenal, de S-300 is veel accurater dan de meest geavanceerde Amerikaanse afweerraketten (Momenteel wordt Saoedi-Arabië regelmatig onder vuur genomen vanuit Jemen met oude raketten, maar de door de Saoedi’s gebruikte Amerikaanse luchtafweergeschut kan die oude raketten niet allemaal neerhalen).

Syrië ligt volledig in puin en de bevolking is geterroriseerd en getraumatiseerd. Dus de Syrische bevolking is sowieso de grootste verliezer van de oorlog. Een hele schrale troost is dat het imperium en bondgenoten evenzo verloren hebben. Alhoewel, het lijkt spannend te blijven. Want de Israëlische Minister van Defensie heeft inmiddels stoer publiekelijk verkondigd Syrisch grondgebied te blijven aanvallen, ongeacht de toevoeging van de S-300 aan het arsenaal van het Syrische leger. Als excuus wordt verschaft dat Israël geen keuze heeft om Syrië te bombarderen vanwege de militaire aanwezigheid van aarstvijand Iran.

Anderzijds, het was ook een keuze van Israël om de proxy-oorlog in Syrië te faciliteren. Als die oorlog er niet was geweest dan had Iran nu waarschijnlijk ook niet in Syrië gezeten. Hier zien we dus weer een andere reden waarom ook voor Israël de oorlog in Syrië niet goed uitgepakt heeft. De Syrische strijdkrachten zijn niet verdeeld en gedecimeerd geraakt zoals gepland, maar lijken juist sterker bewapend uit de strijd te komen dan ooit voordien. Bovendien heeft aarstsvijand Iran zich aan de grens van Israël genesteld, waardoor Israël alleen maar meer bedreigd wordt vanuit de Islamitische wereld. Oftewel, Syrië heeft de S-300 maar Israël de boomerang. De boomerang is niet een wapen dat het Israëlische leger gebruikt tegen vijanden, de boomrang is een wapen dat Israël gebruikt tegen zichzelf.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

This entry was posted in The Grapevine Publications. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *