Kabel in Kameroen


Clarence Seedorf is dus tot bondscoach benoemd van het vooraanstaande Afrikaanse voetballand Kameroen en jeugdvriend Patrick Kluivert wordt zijn secondant. Na het ontslag van de Belg Hugo Broos werd de Kameroense voetbalbond bedolven onder 77 open sollicitaties, waaronder gerenomeerde namen zaten als Raymond Domenech, Lothar Matthäus en John Toshack. Al die brieven gingen rechtstreeks de prullenmand in. De bond gaf de voorkeur aan een shortlist bestaande uit Sven-Göran Eriksson en Seedorf, maar blijkbaar maakte Seedorf uiteindelijk toch de beste indruk. Dat is opmerkelijk, aangezien Zwarte coaches moeilijk aan de bak komen in de voetbalwereld. Stanley Menzo heeft daarover eens een boekje over open gedaan.

Zelfs Afrikaanse landen hebben er moeite mee om bondscoaches van kleur aan te stellen. Doorgaans prefereren ze Europese coaches van de tweede garniatuur. Helaas zijn ook de Kameroense bobo’s in het verleden met die koloniale attitude vergiftigd geweest. Zo boekte Kameroen in 2000 het grootste voetbalsucces in haar geschiedenis door Olympisch kampioen te worden olv de Kameroense coach Jean-Paul Akono. Later zou Akono opnieuw bondscoach worden: in 2012 mocht Akono de honneurs waarnemen als interim bondscoach ter vervanging van de Fransman Denis Lavagne. Echter, tot Akono’s grote teleurstelling kreeg hij geen definitieve aanstelling maar moest in 2013 weer ruim baan maken voor de Duitser Volke Finke. Blijkbaar is zelfs een Olympische titel niet sufficiënt om een Zwarte bondscoach enige krediet te verschaffen. Dat moet de kabel zich ook goed beseffen. Desalniettemin, dat kan natuurlijk geen reden zijn om deze interessante uitdaging niet met volle overtuiging aan te gaan.

Kameroen is nl. niet zo maar een willekeurig voetballand. Het was het land dat Afrika op de kaart heeft gezet: het was in 1990 het eerste Afrikaanse land dat potten wist te breken op een mondiaal eindtoernooi. Tot groot genoegen van de neutrale kijker. Bovendien leek Kameroen zich verder te ontwikkelen. Begin 21e eeuw werd het Kameroense elftal door de kenners zelfs beschouwd als één der beste ter wereld. Zo wist Kameroen het in 2000 en 2002 te schoppen tot Afrikaans Kampioen, in 2000 pakte het Olympisch goud en in 2003 werd het runner-up van de Confederations Cup. Tijdens het WK van 2002 rekende Aad de Mos Kameroen zelfs tot de favorieten voor de titel en gokte Ronald de Boer dat Kameroen wereldkampioen zou worden. Echter, op het hoogste podium heeft Kameroen de verwachtingen nimmer in kunnen lossen.

Rond de tijd dat Kameroen op de deur aan het kloppen was van de wereldtop werd het hart van de kabel (Seedorf en Kluivert) gerekend tot de beste voetballers ter wereld. Zo was Seedorf aan het grossieren in de cup met de grote oren en maakte Kluivert furore bij Barcelona en werd topscorer allertijden van het Nederlands elftal. Ondanks de ongekende successen van beide voetballers wekten zij reeds vroeg in hun carrière de toorn van het Nederlandse publiek op vanwege vermeend filmsterrengedrag.

De band van Seedorf met Suriname leek aanvankelijk een stuk beter. De man heeft in ieder geval enige tijd serieus getracht het Surinaamse voetbal naar een hoger niveau te stuwen. Hij heeft onder meer op eigen kosten ter plaatse een stadion uit de grond gestampt. Om ons niet geheel duidelijke redenen schijnt het uiteindelijk niet meer geboterd te hebben tussen Seedorf en de Surinaamse voetbalbond waardoor Seedorf’s grootse plannen jammerlijk overwoekerd raakten met onkruid en het Surinaamse voetbal weer terug was bij af.

In tegenstelling tot Nederland en Suriname was men in Brazilië juist dolblij met de know-how en ervaring van Seedorf. In de nadagen van diens carrière tekende Seedorf bij de legendarische Braziliaanse club Botafogo (club van Garrincha) hetgeen zorgde voor grote euforie. Niet slechts bij de fans van Botafogo, maar bij voetbalfans in heel Brazilië. De komst van Seedorf werd gezien als de grootste transfer uit de geschiedenis van het Bazililiaanse voetbal. Nog nooit eerder had zo’n beroemde voetballer uit Europa de oversteek naar Brazilië gemaakt! Seedorf heeft de hooggespannen verwachtingen in Brazilië dubbel en dwars waargemaakt. Niet alleen door zijn spel, doch waarschijnlijk nog meer als mentor en voorbeeldfiguur voor de (jonge) spelers in de selectie. De teleurstelling was dan ook heel groot bij de club toen Seedorf in 2014 inging op een aanbieding van AC Milan om aldaar trainer te worden. De grote teleurstelling over zijn vertrek werd wellicht het beste geïllustreerd door ex-voorzitter Carlos Augusto Montenegro: “Als Seedorf wil vertrekken, zal hij ons Kaká en Robinho moeten geven om ons bij te staan in de Copa Libertadores. Als hij daar niet mee akkoord gaat, mag hij hoe dan ook niet weg.”

De realiteit gebiedt wel te vermelden dat de trainerscarrière van Seedorf nog niet helemaal op stoom geraakt, maar dat hoeft opzich niet alles te zeggen. De trainerscarrière van Louis van Gaal begon immers ook niet voortvarend. Maar de grote rol die hij voor en achter de schermen gespeeld heeft bij Botafogo als gids van de selectie suggereert dat hij het wel degelijk in zich heeft om tot een succesvolle oefenmeester uit te groeien. Misschien geldt dat zelfs wel nog meer voor assistent Kluivert, die het reeds lukte om het beloftenelftal van Twente kampioen te maken en een redelijk succesvol bondscoach is geweest van Curaçao en bovenal technisch directeur was bij PSG. In ieder geval, met Nederland en Suriname boterde het niet, maar het zou een mooie revanche zijn mocht de kabel met Kameroen wel cum laude slagen.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

This entry was posted in The Grapevine Publications. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *