De mythe van de 4e juli

4 juli wordt als vanouds groots gevierd in de VS. Want het is de bevrijdingsdag der bevrijdingsdagen. Op die dag wordt gevierd dat de witte Noord-Amerikaanse kolonisten zichzelf onafhankelijk verklaarden van het Britse imperium. De witte Amerikanen zien hun afscheiding van het Britse imperium niet slechts als een zege voor zichzelf maar zeer onbescheiden als een grote zege voor de vrijheid van de mensheid in het algemeen. Omdat het de geboorte betekend zou hebben van het grootste land dat ooit bestaan heeft, de ultieme kampioen van de democratie en mensenrechten en dus het te volgen model voor de rest van de wereld. Maar is dit feitelijkheid of fictie?

We kunnen nl. een vergelijkend warenonderzoek doen. Er is nl. ook een deel van Noord-Amerika dat gewoon onderdeel bleef van het Britse imperium. Uitgerekend dat deel is voor de gemiddelde burger een veel beter land om te vertoeven dan het zichzelf op de borst kloppende VS. Want Canada heeft een beter onderhouden infrastructuur, gratis gezondheidszorg, gemiddeld beter onderwijs en kent relatief minder armoede. Dit soort feiten plaatsen de feestelijkheden op de 4e juli toch in een ander perspectief.

Historici als Gerald Horne hebben erop gewezen dat de vrijheidsstrijd waar de Yankees zo apetrots op zijn de nodige morele haken en ogen kent. Het begint al met het gegeven dat het motief voor de strijd discutabel was. De economie van de 13 koloniën draaide namelijk op de slavernij. Grof gezegd exploiteerden de kolonisten in de zuidelijke koloniën de arbeid van slaafgemaakten uit Afrika en verdienden de noordelingen hun brood middels de slavenhandel. Linksom of rechtsom, de transatlantische slavernij was uitermate belangrijk voor de 13 aan de oostkust van Noord-Amerika.

Wat de Noord-Amerikaanse slavenhandelaars een boost gaf was de Glorieuze revolutie van 1688, toen het ondergrondse Venetiaanse imperium de Engelse koning Charles II afzette en verving door de Nederlandse heerser Willem van Oranje III. Voor de slavenhandelaren van het Britse imperium was dit fantastisch, want zij kregen waar zij jarenlang voor gelobbyd hadden: vrije handel in slaafgemaakte Afrikanen. De Royal African Company en de koning raakten hun monopolie op de handel in slaafgemaakte Afrikanen kwijt. De Britse koloniën in het Caribisch gebied werden voor een belangrijk deel voorzien van slaafgemakten door Noord-Amerikaanse kolonisten. Daarnaast verkasten vele slavenhouders van het Caribisch gebied naar Noord-Amerika om aldaar hun activiteiten voort te zetten. Waarom? Menig slavenhouder begon voor zijn leven te vrezen door de talrijke slavenopstanden in het Caribisch gebied en meende dat Noord-Amerika een veiliger oord was voor de uitoefening van zijn metier.

Aangezien de slavernij de kurk was waarop de economie van de 13 draaide was de verbijstering aldaar groot toen de rechter op 22 juni 1772 middels het Somerset arrest bepaalde dat de slavernij illegaal was in Engeland. Let wel, de rechter had geen woord gerept over de slavernij in de koloniën. Maar betreffende vonk bleek uiteindelijk voldoende om de 13 te doen ontploffen en zich op 4 juli 1776 onafhankelijk te verklaren van Groot-Brittannië. Dit is een belangrijke reden voor de onafhankelijkheidsstrijd van de VS die nationalistische Amerikaanse historici doelbewust over het hoofd zien om een nationale mythe te preserveren. Natuurlijk waren er meer redenen, maar in feite waren al die andere redenen direct en indirect allemaal gerelateerd aan de slavernij, al was het maar omdat de slavernij de kurk was waarop de economie van de 13 draaide. De historici van het Amerikaanse establishment zullen ter verdediging het grijsgedraaide cliché uit de kast halen dat men er toen anders over dacht. Maar het feit dat je er banale gedachtes op nahield kan maken dat je aan de verkeerde kant van de geschiedenis staat.

Zwart Amerika begreep ook wat er speelde en koos daarom partij. Er vochten zeker ook Zwarte Amerikanen mee aan de zijde van de kolonisten, maar de meesten verleenden hun diensten aan de Britten. Ze zagen het als hun weg naar bevrijding van en wraak op hun gehate onderdrukkers. Nadat de 13 toch onafhankelijk werden in 1783 vergaten de kolonisten echter niet hoe Zwart Amerika de Britten had gesteund, en begon Zwart Amerika te zien als een vijfde kolonne binnen de landsgrenzen.

Onafhankelijkheid was uitstekend voor de Noord-Amerikaanse slavenhouders en slavenhandelaren omdat ze geen belasting meer hoefden af te dragen aan de Britten en bevrijd leken van vrees voor Somerset arresten. Wat voor baat heeft Zwart Amerika gehad bij 4 juli 1776? De grote abolutionist Frederick Douglass wees er in een memorabele lezing gehouden op 5 juli 1852 reeds op dat er voor het geknechte Zwart Amerika helemaal niets te vieren valt op de 4e dag van juli. Stel voor dat de VS onderdeel was gebleven van het Britse imperium, dan was de slavernij voor Zwart Amerika niet pas afgeschaft in 1865 doch reeds in 1834. Desalniettemin zet menig Zwarte Amerikaan op 4 juli traditioneel de bloemetjes uitgebreid buiten. Maar wat vieren ze dan precies? Dat hun voorouders ruim dertig jaar langer dan noodzakelijk onder het juk van de slavernij geleden hebben? Jim Crow segregatie? De lynchpartijen van de KKK? Het is net zoiets dat België het Ardenneroffensief gaat vieren of Nederland de slag bij Arnhem. Eigenlijk betekende de onafhankelijkheid van de VS in 1783 de ultieme catastrofe voor Zwart Amerika en zou om die reden niet gevierd maar herdacht moeten worden eensgelijk 4 mei in het teken staat van herdenking in Nederland.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

This entry was posted in The Grapevine Publications. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *