Keuzes


Kanye West heeft dus openlijk de door velen als racistisch beschouwde republikeinse president Donald J. Trump omarmd. In navolging van de conservatieve Zwarte journaliste Candace Owens. Enerzijds opmerkelijk, aangezien rappers doorgaans anti-establishment zijn. Zo heeft het witte rapfenomeen Eminem president Trump meermalen gedist, tot tevredenheid van velen. Maar Kanye West is een apart geval. Zijn liefdesverklaring aan Trump kwam nl. niet zo maar uit de lucht vallen. In september 2015 verkondigde Trump reeds publiekelijk dat Kanye West van hem houdt. In december 2016 kwam er een aanwijzing dat Trump niet loog toen hij beweerde dat Kanye een fan van hem is. De rap-ster zocht toenmalig president elect Donald Trump nl. op met een grote entourage in de welbekende naar hemzelf vernoemde toren. Alhoewel Kanye geen commentaar verschafte over het hoe en waarom van zijn bezoek, sprak die daad boekdelen, omdat veel grote popsterren op geen enkele manier met Trump geassocieerd wensten te worden. Zo stonden ze niet toe dat hun muziek gedraaid werd tijdens Trump´s campagnebijeenkomsten, en weigerden ze op te treden tijdens zijn inauguratie. Vandaar dat het erg opviel dat Kanye West—nota bene een Zwarte popster—zich wel met de door velen als racistisch beschouwde Donald J. Trump associeerde.

Kanye West is overigens niet de eerste rapper die op bezoek is geweest bij een tot president gekozen conservatieve politicus. Die eer komt wijlen Eazy E toe. Rechtstreeks uit de goot naar het Witte Huis. Hoe een voormalig drugdealer uit het getto van Compton zichzelf middels een list uitgenodigd wist te krijgen door president Bush senior. En wel voor een high society bijeenkomst op het Witte Huis. Volgens sommigen had Eazy E zijn ziel verkocht aan de duivel. Maar Eazy E zelf was zich van geen kwaad bewust. Hij was compleet apolitiek en zag zijn ontmoeting met Bush en sympathisanten als een goede, voordelige publiciteitsstunt.

Het grote verschil tussen Eazy E en Kanye is dus dat het bij Kanye om veel meer ging dan een publiciteitsstunt. Eazy E stond onverschillig tegenover Bush, terwijl Donald J. Trump het idool is van idool Kanye West. Het idool van een idool dus. We hebben wel vaker aangegeven dat de invloed van Hip-Hop op de wereld van vandaag de dag moeilijk onderschat kan worden. Dat is nu wederom gebleken. De coming out van Kanye uitte zich onmiddellijk in de populariteitscijfers van Trump onder Zwarte Amerikanen. Wat blijkt? het % Zwarte Amerikanen die achter Trump staan verdubbelde in een week tijd van 11% naar 22%. Wellicht zit er bij Kanye West een draadje los, maar hij heeft evident wel de macht om het politieke bewustzijn van een linkse bevolkingsgroep naar rechts te duwen.

Het steunen van een door menigeen als racistisch beschouwde president bleek nog maar het begin. Tijdens een interview met celebrity news website TMZ werd verwacht dat Kanye opheldering zou geven voor zijn liefdesverklaring aan Trump. In plaats daarvan gooide hij nog meer olie op het vuur door Piet Emmer te overtreffen. Kanye beweerde met droge ogen dat “400 jaar slavernij klinkt als een keuze”. Betreffende opmerking was een mokerslag in het gezicht voor alle activisten en historici die al jarenlang tegen de verdrukking in vechten voor erkenning van het slavernijverleden van de Zwarte mens op het westelijk halfrond. Hordes aan eurocentrische historici, journalisten en conservatieve politici vinden het nl. grote onzin en trachten de activisten koest te houden door ze ervan te beschuldigen in een slachtofferrol te kruipen.

Eensgelijk zijn liefdesverklaring aan Trump kreeg Kanye een stortvloed aan kritiek over zich heen na gesuggereerd te hebben dat de slavernij een keuze was. Maar let op, wederom manifesteerde de invloed van Kanye zich, want op de sociale media was eveneens menig persoon van kleur het roerend met zijn of haar idool eens dat de slavernij een keuze was. Waar Piet Emmer al ruim veertig jaar pseudowetenschappelijk over emmert in woord en geschrift realiseert Kanye West door één simpele zinsnede uit te spreken.

De fans van Kanye West verdedigen zich met het argument dat de slaafgemaakten de keuze hadden om in opstand te komen: als ze dat gedaan hadden, dan had de transatlantische slavernij nooit 400 jaar lang geduurd. Probleem is dat dan automatisch iedere vorm van onderdrukking een keuze was, en dus geen erkenning verdient. Want waarom was de holocaust van de Joden dan geen keuze? Zou Kanye West ook publiekelijk tegen de Joden durven zeggen dat de holocaust een keuze was? Ondanks dat er evident een draadje los zit bij Kanye is hij toch nog immer genoeg bij zinnen om te begrijpen dat dat een brug te ver zou zijn voor de levensduur van zijn carrière.

Kanye West maakt het in deze haast net zo bont als Rhona Byrne, auteur van de bestseller The Secret. Volgens la Byrne zijn slachtoffers altijd zelf schuldig aan hun lijden omdat ze negatieve gedachtes cultiveren. Omgekeerd zouden positieve gedachtes succes garanderen. Ogenschijnlijk geeft dat idee iedereen hoop, maar in werkelijkheid wordt zo op een goedkope manier de status quo gerechtvaardigd en verdienen slachtoffers nooit erkenning omdat ze de ellende zelf op zich afgeroepen hebben…Alhoewel, als men het hele interview van Kanye West bekijkt dan ziet men dat hij letterlijk de longen uit zijn lijf schreeuwt richting het aanwezige journaille dat hij met een drugsprobleem kampt. Oftewel, wat eveneens een keuze is is een junky die wartaal uitkraampt serieus nemen. Dus dat.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

This entry was posted in The Grapevine Publications. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *