Pulitzerprijs en rapmuziek


Hip-Hopartiest Kendrick Lamar heeft dus de prestigieuze Pulitzerprijs gewonnen. Het algemene sentiment was dat de Grammy Award de hoogste onderscheiding was in de muziekindustrie, en juist die begeerde Grammy Award ging eerder dit jaar aan de neus van de gevierde rapper voorbij. De Grammy voor het beste album werd nl. toegekend aan Bruno Mars. Damn, maar Kendrick Lamar lacht dan toch het laatst en dus het best.

De Pulitzerprijs voor muziek wordt sinds 1943 toegekend. In de regel aan muzikanten actief in de zgn. klassieke muziek, maar soms ook aan jazzmuzikanten. Al heeft het wel lang geduurd voordat jazzmuziek erkend werd door Pulitzer. Zo stelde de jury in 1965 voor om de legendarische componist Duke Ellington een special citation toe te kennen, maar dat werd afgewezen. Pas in 1997 mocht Wynton Marsalis als eerste jazzmuzikant een Pulitzerprijs in ontvangst nemen, en pas in 1999 ontving Duke Ellington, postuum, alsnog zijn special citation.

Als zelfs jazzmuziek al de grootste moeite gehad heeft om erkend te worden door Pulitzer, dan geeft dat al aan hoe bijzonder het is dat een Hip-Hopartiest de prestigieuze Pulitzer prijs in de wacht sleept. Zelfs de meest positief denkenden durfden daar niet eens van te dromen. Had er ook mee te maken dat de Grammy Award als hoogst haalbare werd gezien. Daarmee zag men over het hoofd dat er nog een overtreffende trap bestond.

Jarenlang werd er zowel binnen als buiten de muziekindustrie openlijk getwijfeld of Hip-Hop überhaupt wel muziek was. Verschillende grote platenmaatschappijen negeerden het straal, ondanks de goede verkoopcijfers, vanuit de gedachte dat het een trend was die gauw wel weer over zou waaien. Zwarte radiostation die een ouder publiek wilden aantrekken adverteerden zelfs met de exclusieve mededeling dat ze geen rap draaiden. Toen rapper Melle Mel een ode schreef op presidentskandidaat Jesse Jackson schofferde Jackson Melle Mel—en daarmee de Hip-Hopscene—door Melle Mel straal te negeren. De mensen die de grootst mogelijke hekel hadden aan Hip-Hop waren nl. de oudere generatie Zwarte Amerikanen, en Jackson was doodsbang die groep tegen de borst te stuiten door een rapper te omarmen.

Wat ook niet meehielp aan de reputatie was dat veel fans zich gedroegen als voetbalhooligans. Rapconcerten grossierden in gewelddadige confrontaties. Zoals bijvoorbeeld tijdens het beruchte concert van Run DMC te Los Angeles in 1986, toen Zwarte en Mexicaanse gangs elkaar te lijf gingen. Het werd dusdanig spannend dat het grootste deel van de aanwezige honderd man aan beveiliging eieren voor hun geld kozen en hard weg renden om het vege lijf te redden.

Ook de rappers zelf kregen blaam toebedeeld voor het gewelddadige gedrag van hun fans omdat hun teksten agressief zouden zijn. Maar dan hadden de critici nog niets gehoord, want de teksten van de rappers zouden alleen maar gewelddadiger worden: Run DMC waren wat dat betreft echt doetjes in vergelijking met hun opvolgers! Reden voor prominente politici als Dan Quayle om zich tegen rapmuziek uit te spreken. Daarnaast ontstond er tevens een krachtige lobby van ouders olv mevrouw C. De Lores Tucker die rapmuziek de oorlog verklaarden, maar het mocht allemaal niet baten.

De verkoopcijfers van rapmuziek bleef alle kritiek ten spijt goed, maar ook artistiek ontwikkelde Hip-Hop zich spectaculair. Gevestigde popsterren hadden daar oog voor en gingen samenwerken met Hip-Hopartiesten, zo was bijvoorbeeld Heavy D te horen op Jam van the king of pop Michael Jackson, en Old Dirty Bastard op de remix van Fantasy van Mariah Carey. Eveneens de muziekindustrie als zodanig erkende de artistieke ontwikkeling van rapmuziek door in 1995 een speciale Grammy Award in het leven te roepen voor beste rapalbum.

Rapmuziek boekte niet slechts in de VS triomfen. Wereldwijd bleek de populariteit niet te stuiten onder de jeugd. Overal ging men ook zelf rapmuziek maken en overal ontstonden er lokale rapsterren. Zelfs in Nederland domineert na vallen en opstaan momenteel de plaatselijke variant dusdanig de hitlijsten dat geconcludeerd is dat het de populairste muzieksoort is in de polder.

Eveneens de politiek lijkt inmiddels om. Waar Jesse Jackson in de jaren ’80 de toenmalige rapgrootheid Melle Mel mijdde als de pest, had ex-president George Bush jr. in zijn memoires een speciaal woordje ingeruimd voor Kanye West. Hillary Clinton nodigde Jay Z (en Beyonce) in 2016 zelfs uit om een concert te geven ter ondersteuning van haar campagne.

Waar er eertijds sterk aan getwijfeld werd of Hip-Hop überhaupt wel onder de noemer muziek geschaard mocht worden, en er zelfs min of meer gepleit werd voor een verbod omdat het geweld zou aanwakkeren, wordt heden ten dage Kendrick Lamar, een rapper straight outta Compton, vergeleken met legendarische popartiesten als Prince en David Bowie. Iets wat in den beginne echt als volkomen ondenkbaar werd geacht.

Anderzijds, er kan eveneens betoogd worden dat rapmuziek tegenwoordig gewoon onderdeel is van de Amerikaanse softpower. Oftewel het is tegenwoordig gewoon één der niet-militaire instrumenten die ingezet en aangewend worden om de Amerikaanse invloed op de wereld te vergroten. De gigantische mondiale populariteit van rapmuziek zal de Amerikaanse autoriteiten beslist niet ontgaan zijn. Alhoewel het een rebels karakter heeft komt rapmuziek oorspronkelijk wel uit de VS. De populariteit van rapmuziek bleek moeilijk in te dammen. Dus ipv tegen de bierkaai te vechten zal men gedacht hebben dat het handiger is om de bierkaai officieel te erkennen en voor je karretje te spannen. De Pulitzerprijs heeft dus zeker ook een politiek randje.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

This entry was posted in The Grapevine Publications. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *