Het machtigste land af (2)


Op 1 maart 2018 hield Poetin een lezing in de doema waarin hij de ongekende technologische vernieuwingen van het leger van de Russische Federatie onder de aandacht van de wereld bracht. Poetin beklaagde zich erover dat niemand oor had voor Rusland’s zorgen over de bouw van het raketschild van de NAVO aan Rusland’s grenzen, om er onmiddellijk aan toe te voegen: “Nu zullen jullie luisteren!”

Het in de jaren ’90 als achterlijk beschouwde Rusland zou inmiddels een antwoord hebben op het peperdure raketschild van de NAVO. Rusland heeft dusdanig superieure raketten geschapen dat ze het raketschild kunnen ontwijken of zelfs voorbij racen alsof het er niet staat! Dat zou inhouden dat de Amerikaanse belastingbetaler helemaal voor noppes diep in de buidel heeft getast. De grote mond van Poetin was wereldnieuws, en vanuit het Westen kwamen er onmiddellijk geluiden op dat de man blufte. Anderen deden daar weer een schepje bovenop door te debiteren dat Poetin’s stoere taal in werkelijkheid een doorzichtige verkiezingsstunt is.

Het is zeker niet onwaarschijnlijk dat Poetin zijn praatje mede hield met de aankomende verkiezingen in het achterhoofd. Maar dat wil niet zeggen dat hij gebakken lucht verkocht heeft. In werkelijkheid zei Poetin weinig nieuws. Hij bevestigde slechts officieel wat objectieve militaire experts allang weten: de Russische wapentechnologie is niet voor de poes. Wat zijn de feiten? De afgelopen tijd heeft Rusland zijn hightech wapens in de praktijk kunnen testen te Syrië. De Amerikanen waren ook in Syrië aanwezig, en uit hetgeen er allemaal in Syrië heeft plaatsgevonden hebben de ter plaatse aanwezige Amerikaanse generaals tot hun spijt moeten concluderen dat de Russen inderdaad geavanceerdere wapens tot hun beschikking hebben dan zij. Al is die nieuwe realiteit nog steeds niet doorgedrongen tot het Pentagon. Het Pentagon heeft immers veruit het grootste militaire budget ter wereld, dus hoe kan Rusland nu betere wapens hebben?

Sowieso wordt er bepaalde retoriek gehanteerd om de bevolking in de NAVO-landen te kalmeren. Maar los van dat, al is maar de helft van wat Poetin beweerde waar, dan nog heeft hij de VS compleet in zijn hemd gezet. De algemene gedachte is dat de VS veruit het sterkste leger ter wereld bezit, simpelweg omdat het inderdaad veel meer spendeert aan defensie dan wie ook. Alleen al om die reden is het voor de gewone sterveling niet voor te stellen dat de Amerikaanse strijdkrachten aantastbaar zijn. Echter, het feit dat die gedachte nog steeds leeft geeft aan hoe effectief de propaganda van het Anglo-Amerikaanse imperium is. De praktijk wijst namelijk keer op keer anders uit. Ondanks het buitenproportioneel grote budget verlaat het Amerikaanse leger keer op keer het slagveld met de staart tussen de poten (Vietnam, Somalië, Afghanistan, Irak).

Dat er gigantisch veel geld circuleert binnen het Amerikaanse militair-industrieel-complex wil niet zeggen dat dat geld efficiënt wordt aangewend. Heel veel blijft er aan de strijkstok hangen. Terwijl andere landen, met een veel kleiner budget relatief veel meer waar voor hun geld krijgen. Het geld dat de VS investeert in zijn leger vertaalt zich dus niet evenredig in slagkracht. Een land als Rusland kan blijkbaar met minder beschikbaar geld meer klaarspelen.

Het valt toe te juichen dat er weer landen zijn die het Anglo-Amerikaanse imperium in militair opzicht serieus tegengas kunnen bieden. Bij de aanvang van de 21e eeuw achtte het imperium zichzelf onaantastbaar, en leek ook eensgelijk te handelen. Zo stapte de VS in 2002 nog arrogant uit het in 1972 getekende anti-balistische raketverdrag, dat bedoeld was om het aantal anti-balistische raketten aan zowel Amerikaanse als Russische zijde te beperken. De ratio was dat anti-balistische raketten de wapenwedloop slechts verder deden escaleren, omdat men gewoon meer raketten met kernkoppen ging produceren om anti-balistische raketten te overweldigen, zodat een bepaald % toch doel zou treffen. Tevens zou de aanwezigheid van anti-balistische raketten een first strike wel heel erg belangrijk maken, en daardoor één van beide landen makkelijker zou provoceren daartoe over te gaan.

De VS stapte in 2002 uit het anti-balistische raketverdrag vanuit de superioriteitswaan dat de Amerikaanse technologie zich dusdanig spoedig ontwikkelde dat het binnen afzienbare tijd het ganse kernwapenarsenaal van Rusland kon neutraliseren. Betreffend verdrag zou dat doel slechts hinderen. Het achterlijke Rusland zou nooit meer in staat zijn om de inherent superieure Amerikaanse technologie bij te benen, en het Anglo-Amerikaanse imperium zou tot het einde der tijden de wereld zijn wil op kunnen leggen. In werkelijkheid werd de slapende Russische beer wakker geschut en heeft het zich wedermaal ontwikkeld tot een formidabele opponent.

Let wel, ook de Russen zijn absoluut geen lieverdjes, en op het terrein van propaganda zelfs ronduit naïef. We kunnen ons bijvoorbeeld afvragen waarom ze het nodig vinden om allianties te sluiten met xenofobe Westerse politici als Le Pen en Wilders. Daarnaast is de softpower van het Anglo-Amerikaanse imperium nog altijd veruit superieur: in Rusland zullen er ongetwijfeld films gemaakt worden, maar niets vergeleken met Hollywood. Rusland ontbeert tevens internationaal geliefde popsterren, etc. Zelfs Rusland’s poging om op sportgebied de wereld te charmeren is vooralsnog jammerlijk gestrand in grootschalige doping-en corruptieschandalen. Wat softpower betreft wint het Anglo-Amerikaanse imperium het dus nog altijd met vlag en wimpel van de beer, want de wereld kijkt nog steeds met bewondering en verwondering naar de Amerikaanse film-muziek en sportsterren. maar op wetenschappelijk gebied liggen de kaarten tegenwoordig heel anders dan Cheney en co in 2002 dachten.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

This entry was posted in The Grapevine Publications. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *