Piet Emmer en de WIC-mentaliteit (4)


Het kolonialisme was goed voor Afrika. Niet slechts omdat Afrika daardoor in aanraking kwam met de moderne beschaving. De benefieten vallen evenzo af te leiden uit het gegeven dat het helemaal een rotzooitje werd in Afrika na de onafhankelijkheid van het continent. Stagnatie, corruptie, wanbestuur, etc., waren er nadien aan de orde van de dag. Al het ontwikkelingsgeld blijkt het Westen decennialang in een bodemloze put te hebben gedonderd. Klaarblijkelijk kan Afrika niet zonder kolonialisme. Aldus professor emeritus Pieter Cornelis Emmer (in woorden van vergelijkbare strekking).

Om de kolonialistische suggestie dat kolonialisme een voorwaarde is voor niet-Westerse landen om in aanraking te komen met de verworvenheden van de zgn. moderne beschaving meteen te logenstraffen: als dat waar was dan had Japan momenteel het achterlijkste land ter wereld moeten zijn geweest. Japan is nooit gekoloniseerd, en uitgerekend in Nippon zijn verschillende aspecten van de zgn. moderne beschaving op een hoger niveau dan in het Westen. Dus het is eerder andersom: ondanks de kolonisatie is Afrika in aanraking gekomen met bepaalde aspecten van de zgn. moderne beschaving.
Menigeen die slechts de mainstream Westerse media volgt zal het met bovenstaande beweringen van Emmer ongetwijfeld in vergaande mate eens zijn.

Probleem is echter dat Emmer de oorzaken van de problemen onjuist schetst. De eerste vraag die gesteld dient te worden, is er überhaupt wel een legitiem postkoloniaal Afrika? Emmer emmert wel over onbekwame Afrikaanse leiders, maar waarom rept hij geen woord over antikolonialistische leiders als Patrice Lumumba, Kwamé Nkrumah, Thomas Sankara, Moammar Khadafi, etc., die door het Westen zonder pardon uit de weg zijn geruimd precies vanwege hun antikoloniale beleid? Is het beter gegaan met bijvoorbeeld Burkina Faso nadat de antikolonialistische leider Sankara uit de weg werd geruimd? Zou één van de redenen voor Afrika’s stagnatie niet kunnen zijn dat Afrika decennialang pas op de plaats maakte omdat Afrika eigenlijk nimmer waarlijk onafhankelijk was? Zou het niet zo kunnen zijn dat menig Afrikaans leider bang was het neokolonialisme (of VOC-kolonialisme) af te schudden uit angst te eindigen als bepaalde antikolonialistische collega’s?

Het beste voorbeeld van de blijvende afhankelijkheid van Afrika zijn de francophone landen, die lid zijn van de CFA en hun geld moeten laten beheren door Parijs. Alhoewel Emmer suggereert dat Afrika niet zonder Europa kan, is de waarheid omgekeerd. Dit is erkend door verschillende Franse presidenten. Zo voorspelde Mitterand in 1957: “Zonder Afrika zal Frankrijk geen toekomst hebben in de 21e eeuw.” Zo recentelijk als 2008 verkondigde Chirac: “Zonder Afrika zal Frankrijk afglijden naar het niveau van een derderangs mogendheid.”

Of met andere woorden, bepaalde elementen in het Westen hebben er alle belang bij het systeem in stand te houden dat van een kop koffie van $3,50 slechts 3 cent toebedeelt aan de Afrikaanse boeren die de koffiebonen hebben verbouwd. En dat Westerse graanboeren exportsubsidies verschaft zodat Afrikaanse boeren compleet worden weggevaagd. En vervolgens vindt Emmer het gek dat het Afrikaanse boeren niet lukt om graan te exporteren? Wat moeten we verder met het pleidooi van Emmer voor meer sweatshops in Afrika? De werkomstandigheden in sweatshops mogen als bekend worden beschouwd, dus waarom pleit uitgerekend ʽslavernij-expertʼ Emmer voor de popularisering van moderne slavernij in Afrika?…

Bizar, maar Emmer zegt niets nieuws. De intellectuele capo di tutti capi van de neoliberale counterrevolutie, Milton Friedman, heeft in zijn tijd met droge ogen op tv verkondigd dat het kolonialisme het Westen geen geld opgeleverd heeft, maar dat de koloniën het Westen juist geld hebben gekost. Dit wetende plaatst dat de beruchte professor emeritus in een ander daglicht, dat van een pseudo-intellectuele papegaai.

In de jaren ’90 verscheen er in de VS en Groot-Brittannië een reeks boeken uit de conservatieve hoek die de intelligentie, geschiedenis en cultuur van Zwart Amerika en Afrika onder vuur namen. Er wordt wel eens betoogd dat in Nederland alles jaren later pas aanvangt. In dat licht bezien zou het best zo kunnen zijn dat het boek van Emmer de aftrap is van een stortvloed aan publicaties die af tracht te rekenen met de filosofie van activistische Afrikaans-Caribische mensen waar conservatief wit Nederland zich dood aan ergert.

Neem bijvoorbeeld het beruchte boek The Bell Curve. Emmer’s recente publicatie kan gezien worden als de historische aanvulling op The Bell Curve. Waar de auteurs van The Bell Curve ʽwetenschappelijkʼ vanuit de psychologie trachtten te bewijzen dat mensen van Afrikaanse komaf inherent achterlijk zijn tracht Emmer dat te doen vanuit de geschiedenis. Vanuit een verschillende insteek propageren beide boeken dat Afrikanen inherent achterlijk zijn. Ook al is Emmer’s onderbouwing boterzacht en flinterdun, zijn boodschap gaat er desondanks bij bepaalde groepen blijkbaar in als zoete koek. En helaas, als mensen iets maar vaak genoeg vernemen dan gaan ze het geloven.

In de publicaties van professor emeritus Pieter Cornelis Emmer wordt zoals vermeld aangegeven dat het verzet tegen de slavernij door de slaafgemaakten zelf wel mee viel. Dat is zoals we eerder uitgebreid uiteen hebben gezet in Gezegend en vervloekt zwaar bezijden de waarheid. Heden ten dagen is het Piet Emmer die de kolonisatie van de geschiedschrijving over de slavernij en de kolonisatie met alle mogelijke middelen gekolonialiseerd tracht te houden. Wel, al was het maar om te voorkomen dat er over 300 jaar in de geschiedenisboekjes wordt geschreven dat er nauwelijks een weerwoord werd geproduceerd contra de geschiedvervalsing van Piet Emmer is het bestrijden van de WIC-mentaliteit wenselijk.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

This entry was posted in The Grapevine Publications. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *