Een nieuwe Iraanse lente


In 1953 werd de regering van de Iraanse nationalist Mohammed Mossadegh omver geworpen door de CIA onder codenaam Ajax. De Cruijff van dit Ajax heette Kermit Roosevelt. Onder auspiciën van Roosevelt (kleinzoon van president Theodore Roosevelt) werd Mossadegh pootje gelicht. Hierop kwam de weg vrij voor Reza Shah Pahlevi om de nieuwe machthebber van Perzië te worden. Mensen met een bijzondere interesse voor geopolitiek wisten allang dat het Anglo-Amerikaanse imperium Mossadegh een duwtje had gegeven, doch op 4 juni 2009 werd hetgeen officieus algemeen bekend was officieel bevestigd door president Obama: de VS had de democratisch gekozen regering van Mossadegh omver geworpen. Sterker nog, in 2013 bleek onherroepelijk uit gedeclassificeerde CIA documenten dat het Anglo-Amerikaanse imperium achter de coup zat die Mossadegh kopje onder deed gaan.

Het lot van de regering Mossadegh is echter alles behalve uniek. Na de Tweede Wereldoorlog (maar ook al daarvoor) heeft het Anglo-Amerikaanse imperium talloze regeringen de nek omgedraaid. Zowel openlijk als undercover. Wat de CIA met Mossadegh had gedaan was zo algemeen bekend dat men er haast niet meer onderuit kon om het aan de grote klok te hangen. Anderzijds had die openheid van zaken ook een lichtje moeten doen branden bij het naïeve grote publiek: “Oké, het is nu officieel, Mossadegh is gewipt door het imperium, maar als Mossadegh gewipt is, hoeveel leiders zal het imperium nog meer gewipt hebben?”

Oftewel, opstanden zijn vaak niet waar de media ze op doet lijken. Zo brak er enkele jaren geleden een tsunami aan revoltes uit in de Arabische wereld. De mainstream pers plakte er het romantische etiket Arabische lente op. Uiteindelijk wist slechts Bashar Assad met behulp van Rusland ter nauwer nood het hoofd boven water te houden. Dat kan niet gezegd worden van progressieve, Pan-Afrikaanse regeringen zoals die van Libië, die zwaar werden gedemoniseerd om vervolgens onder luid gejuich van het misleide Westerse publiek te worden getermineerd.

Naast het gemisinformeerde Westerse publiek werd opmerkelijk genoeg eveneens het door de Yankees intens gehate bewind van Iran vrolijk van de val van Moammar Khadafi. Niet in ogenschouw nemend dat Iran zelf gegadigde was om het volgende slachtoffer van Anglo-Amerikaanse agressie te worden. Hiermee kreeg Khadafi stank voor dank. Vergeten was namelijk dat Khadafi Iran in de jaren ´80 juist steunde toen het in een oorlog verwikkeld was met Irak. Triester nog, Iran was in 2009 zelf reeds geconfronteerd geweest met een kleurenrevolutie, die toendertijd gedoopt werd tot de groene revolutie. Maar het bewind der Ayatollah´s maakte er korte metten mee.

Het kenmerkende van de huidige massaprotesten in Iran is dat de eisen van de protesteerders wel erg nauw aansluiten bij de geopolitieke agenda van het Anglo-Amerikaanse imperium en Israël. Zo eisen ze bijvoorbeeld dat Iran zich niet meer bemoeit met de Palestijnse kwestie. Natuurlijk, Iran kent economische problemen, en dat is rede tot onvrede. Maar hoe kan dat een reden zijn om een buitenlands beleid te eisen dat het Anglo-Amerikaanse imperium en Israël in de kaart speelt?

Is na de Arabische wereld Iran nu wederom aan de beurt? Na de Arabische lente wederom een Iraanse lente? Een CIA kleurenrevolutie? Maar wat was ook alweer een kleurenrevolutie? Dat is een methode ontwikkeld door Anglo-Amerikaanse inlichtingendiensten om een vijandige regering op vreedzame wijze omver te werpen. Na grondig onderzoek werd ontdekt dat als men o.a. een charismatische leider heeft, een pakkende slogan, en een sterk symbool (vaak refererend aan een kleur), etc., het mogelijk is grote massa´s onwetende jongeren op de been te krijgen om te fungeren als vijfde colonne. De CIA kan onwetende jongeren als makke schaapjes achter politici aan laten hollen eensgelijk ze voor popsterren zwijmelen. Het Westerse publiek ziet massaprotesten op tv en denkt dat die organisch zijn ontstaan. Het tegendeel is meer dan eens waar.

De huidige protesten vingen naar alle waarschijnlijkheid aan als legitieme protesten tegen de economische problemen waar Iran momenteel mee worstelt. Problemen die in belangrijke mate terug te voeren zijn tot de door de VS opgelegde boycot. Maar aan de gebruikelijke, aan de CIA gelieerde instituties en individuen hebben het vervolgens gekaapt om het om te vormen tot een kleurenrevolutie. Iran is hiermee in een vicieuze cirkel gemanouvreerd: mede door de Anglo-Amerikanen opgelegde boycot hapert de economie, dat levert veel onvrede op waardoor er een vruchtbare bodem ontstaat om CIA kleurenrevoluties te creëren. Iran doet er niet moeilijk over om dat soort kleurenrevoluties hard neer te slaan, hetgeen dan weer een argument is om het land nog hardere sancties op te leggen. Totdat er uiteindelijk een kleurenrevolutie komt die wel succesvol is.

Of het imperium zoveel geduld heeft is weer de vraag. De praktijk wijst uit dat als het niet lukt om een onwelgevallige regering undercover omver te werpen, dat uiteindelijk zonder blikken of blozen het Amerikaanse leger het klusje komt klaren. Saddam Hoessein is daar eerder achter gekomen. Grootschalige internationale verontwaardiging mocht niet baten. Schaamteloos werd er een casus belli bij elkaar gelogen gerelateerd aan het bezit van chemische wapens. Precies hetzelfde zou Iran kunnen overkomen. Ondanks het feit dat er wel het één en ander valt aan te merken op zowel het binnen-als buitenlandse beleid van de huidige Iraanse machthebbers is het zeer de vraag of je moet willen dat de Anglo-Amerikanen gaan bepalen wie de nieuwe leiders van het land worden. In buurlanden Irak en Afghanistan kunnen ze daar over meepraten.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

This entry was posted in The Grapevine Publications. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *