Harvey en Katrina

Pinterest


Harvey en Katrina zijn niet de gezellige buurman en buurvrouw van het beroemde stel dat model staat voor de xenofobe PVV-aanhang. De inwoners van New Orleans en Houston zouden willen dat dat waar was. Harvey en Katrina zijn zelfs niet stemgerechtigd, maar dat neemt niet weg dat ze veel effectiever zijn dan het stembiljet van de Amerikaanse collega´s van Henk en Ingrid. Daar zijn de Zwarte inwoners van met name New Orleans op de harde manier achtergekomen. Maar daar houdt het niet op, want ondertussen hebben zich Irma en José reeds gemeld, ook in het Koninkrijk der Nederlanden!

In 2005 werd het grote, welvarende land Amerika getroffen door een grootschalige ramp. Wellicht zoveel als 1.800 mensen stierven en vele duizenden raakten gewond. Daaraan toevoegend, de materiële schade was niet te overzien. Hiermee werd de VS ontmaskerd als een zgn. derdewereldland: als vergelijkbare rampen armlastige zuidelijke landen treffen, of zelfs China of Rusland, dan blaast de Westerse media gaarne hoog van de toren over de incompetentie van de plaatselijke autoriteiten. Ten tijde van Katrina werd echter de aandacht van de incompetentie van de autoriteiten afgeleid door meer de nadruk te leggen op vermeende plunderingen van mensen in nood, dan op de nood van de mensen.

De Westerse media wijdt gaarne uit over de vermeende achterlijkheid van Cuba. Op Cuba zou een wanbeleid gevoerd worden. Ze hebben in zoverre een punt dat Cuba inderdaad straatarm is. Doch men kan het ook omdraaien: ondanks de geringe welvaart blijkt in de praktijk dat Cuba op vele gebieden mijlenver voor ligt op menig Westers land. Neem bijvoorbeeld de manier hoe Cuba met tropische stormen omgaat. Een nijpende Amerikaanse economische boycot ten spijt weet Cuba keer op keer orkanen van categorie 4 en 5 te weerstaan met relatief weinig slachtoffers en materiële schade. Bij iedere storm wordt het eiland in opperste paraatheid gebracht waardoor rampen zoals veroorzaakt door Katrina en Harvey aldaar veel minder dramatisch zijn. Met als resultaat dat een inwoner van de VS vijftien keer zoveel kans heeft om om te komen bij een orkaan dan een inwoner van Cuba.

De Amerikaanse autoriteiten zagen Katrina niet als een ramp, maar als een kans die met beide handen moest worden aangegrepen. Dat is ook gebeurd. Voordat Katrina compleet los ging op New Orleans en omgeving had New Orleans 455.000 inwoners. In 2015 waren dat er slechts 379.00. Vele tienduizenden inwoners van New Orleans konden na de catastrofe niet meer terugkeren in hun stad, en de grote meerderheid daarvan is Zwart. Orkaan Katrina is dus misbruikt om de stad etnisch te zuiveren. Bepaalde aanvankelijk arme Zwarte wijken van New Orleans worden tegenwoordig bevolkt door de witte middenklasse. Tevens werd de slogan “rebuild New Orleans” gemeengoed. Dat bleek echter codetaal te zijn voor het privatiseren van het schoolsysteem en sociale diensten. Het merkwaardige fenomeen waarbij the powers that be rampen à la Katrina cynisch aangrijpen om lang gekoesterde neoliberale plannen met de TGV er doorheen te jagen wordt in navolging van Naomi Klein ook wel disaster capitalism genoemd.

Na Katrina kon de wereld aanschouwen dat de VS in veel opzichten een derdewereldland is. Des te triester is het daarom dat de prioriteiten van de Amerikaanse autoriteiten evident heel ergens anders liggen dan bij de ontwikkeling van land en volk. Landen als Cuba, Venezuela en Frankrijk boden hulp aan, maar de Bush administration wees die hulp arrogant van de hand met het argument dat de VS een welvarend land is dat goed voor haar eigen burgers kan zorgen. Niettegenstaande dat de ganse wereld getuige was van de grote armoede van met name Zwart New Orleans. Echter, wonderbaarlijk genoeg weet de ʽstraatarmeʼ VS telkenmale weer een ongelimiteerd budget uit de hoge hoed te toveren ten behoeve van het militair-industrieel-complex in het algemeen en Wall Street in het bijzonder. Tegelijkertijd blijkt de VS niet in staat om een fatsoenlijke infrastructuur in stand te houden. De rampen veroorzaakt door respectievelijk Katrina en Harvey zijn dus geenszins te wijten aan overmacht. Het valt met een beetje goede wil onder de noemer wanbeleid te scharen maar kwade opzet speelt eveneens een rol. Wetenschappers hadden immers voordien reeds gewaarschuwd voor de povere staat van de Amerikaanse waterverdediging waardoor grootschalige rampen reëel waren. Allemaal aan dovemansoren besteed.

Twaalf jaar na collega Katrina heeft Harvey eensgelijk de grote incompetentie van de Amerikaanse autoriteiten ontmaskerd. Er is in die twaalf jaar dus niets veranderd, inclusief het weer. Vandaar gebeurde de catastrofe weer. Wetende hoe Cuba met rampen omgaat kan gesteld worden dat niet Katrina en Harvey de werkelijke ware grote rampen zijn, maar het beleid van de Amerikaanse autoriteiten. Dat het buitenlandse Amerikaanse beleid rampzalig is weet de wereld reeds decennia, maar sinds Katrina kan niemand er meer omheen dat het binnenlandse beleid evenzo niet om over naar huis te communiceren is.

De (Zwarte) inwoners van Houston zullen de geschiedenis van de Katrina-slachtoffers kennen en beseffen dat ze zich in een weinig benijdenswaardige positie bevinden. Al was het maar omdat menig Zwart inwoner van New Orleans na Katrina nota bene naar Houston is verhuisd. Wat mening obamofiel niet wenst te horen is dat niet slechts Bush, maar eveneens president Obama de Katrina-slachtoffers compleet heeft laten barsten. Mooie beloftes ten spijt. De Katrina-slachtoffers zijn van het ene op het andere moment alles kwijtgeraakt, en vervolgens van de regen in de drup beland.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
This entry was posted in The Grapevine Publications. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *