De bazar rond Qatar

Pinterest

Na het bezoek van Donald J. Trump aan de Saoedische hoofdstad Riyadh kon de wereld aanschouwen hoe een rups in een vlinder veranderde. Uitgerekend Saoedi-Arabië begon zich van het ene op het andere moment op te werpen als de grote kampioen in de strijd contra het islamitische terrorisme. Zoals bekend is het fundamentalistische Saoedi-Arabië de grootste financierder van islamistisch terrorisme ter wereld. De grote boeman Saoedi-Arabië speelde Perzië de zwarte piet toe. Het zou net zoiets zijn als nazi-Duitsland plotseling het voortouw zou nemen in de strijd tegen het antisemitisme. Of koning Leopold die zich sterk zou maken voor de bevrijding van Afrika. We kunnen daarom onmogelijk met iets anders van doen hebben dan met de spreekwoordelijke vos die de passie preekt. Boeren weten dat ze in dat geval hun hoenders extra scherp moeten hoeden.

Tijdens het onderonsje tussen de Donald en vijftig moslimleiders onder auspiciën van Riyadh bereikte men consensus over de beschuldiging dat Iran de grote motor is achter het internationale islamitische terrorisme. Heel toevallig is Iran tevens de grote aartsvijand van Saoedi-Arabië. Die vijandschap valt enerzijds terug te voeren tot een geschil dat terugvoert tot de vormingsperiode van de islam in de zevende eeuw aangezien Saoedi-Arabië soenitisch is en Iran van oudsher sjiitisch. Of dat geschil daadwerkelijk onoverkomelijk is is zeer de vraag aangezien Saoedi-Arabië moeiteloos dubieuze deals sluit met de zionistische entiteit Israël en ʽde kruisvaardersʼ van Wall Street en the City of London.

Het gewraakte zevende eeuwse schisma speelt zeker mee, doch relevanter is dat Iran Saoedi-Arabië´s grote concurrent is voor de titel van regionale grootmacht. Eensgelijk wenst de VS al enige tijd een appeltje met Iran te schillen. Niet eens zo zeer om Iran zelf, maar als zet op het geopolitieke schaakbord. Als tussenstap om uiteindelijk Rusland en China een loer te draaien. Donald J. Trump´s eerdere trash talk aan het adres van het olierijke woestijnkoninkrijk ten spijt blijken de geopolitieke en economische belangen toch voorrang te hebben boven islamofobische verkiezingsretoriek. De Donald heeft netjes gebogen voor de neocons en op hun beurt hebben de neocons Trump weer gedwongen om te buigen voor de koning van Saoedi-Arabië. De Donald heeft zijn braaksel weer opgegeten en de bankier van het internationale islamitische terrorisme rente verschaft op zijn buitenlandse verdriet politiek. Hij slikt de nieuwe Riyadh praat, dat Teheran plotseling ineens de grote Satan is die nuttige idioten die van het padje af zijn op oorlogspad stuurt, voor zoete koek.

Op 3 mei jongstleden verkondigde kroonprins Muhammed bin Salman nog dat Iran de heilige plaatsen in Saoedi-Arabië in handen wil krijgen en dat zijn land de strijd wel naar het territorium van Iran zou gaan verplaatsen. Op 7 juni gaf de Saoedische Minister van Buitenlandse Zaken tijdens een bezoek aan Frankrijk aan dat Iran gestraft zou gaan worden. Opmerkelijk genoeg was Teheran diezelfde dag slachtoffer van een ernstige terroristische aanslag van een aan IS gelieerde groep (ook al verkondigden de Iraanse autoriteiten dat er geen bewijs was dat Riyadh erachter zat).

Naast Iran heeft eveneens Qatar de toorn van Saoedi-Arabië opgewekt. Riyadh tracht het kleine Qatar als voorbeeld te stellen voor landen in de regio. Zodat ze kunnen zien van wat er kan gebeuren als men niet meedoet aan de anti Iran campagne van Saoedi-Arabië en Israël. Hier wordt het conflict ingewikkeld, want Qatar staat niet alleen. Machtige landen als Iran, Turkije en Duitsland hebben zich achter Qatar geschaard. Er heeft zich ook een hele reeks landen achter het fundamentalistische woestijnkoninkrijk geschaard, maar buiten de VS en Egypte om zijn dit allen op militair gebied irrelevante landen. Wat moeilijk rijmt is dat de VS in het Saoedië-Arabië kamp bivakkeert aangezien Amerika´s grootste luchtmachtbasis zich in Qatar bevindt en de VS recentelijk voor $12 miljard aan wapens verkocht heeft aan datzelfde Qatar (maar evenzo voor miljarden wapens verkocht aan Saoedi-Arabië). Soms zijn de wegen van een schurkenwereldmacht ondoorgrondelijk.

Let wel, zowel Saoedi-Arabiëals als Qatar hebben boter op hun hoofd betreffende het financieren van het internationale islamitische terrorisme. Qatar heeft ook een zeer dubieuze rol gespeeld in de omverwerping van Moammar Khadafi (en heeft daarmee tevens de ontwikkeling van het Afrikaanse continent afgeremd). Qatar wordt met name gelinkt aan de moslimbroederschap, en deze organisatie is sinds Saoedi-Arabië ʽhet lichtʼ heeft gezien overal in het defensief gedrongen. Daarom zou betoogd kunnen worden dat in ieder geval het terrorisme uit een bepaalde hoek in de hoek is geduwd.

Maar geopolitieke analisten hebben erop gewezen dat hele andere partijen die ogenschijnlijk bar weinig met het conflict in West-Azië van doen hebben wel eens het grote slachtoffer kunnen gaan worden. Feit is nl. dat meer dan 80% van de vele miljoenen vaten olie en gas bestemd voor de Aziatische economische grootmachten door de straat van Hormuz varen. Het merendeel daarvan afkomstig van Iran en Qatar. Dus zogenaamd is er een conflict tussen Iran en Saoedi-Arabië, maar in werkelijkheid wordt Azië achter dit rookgordijn zwaar onder druk gezet door het imperium. Want zoals gezegd is het uiteindelijke doel toch om China af te stoppen. Zo blijkt meer weer dat er meerdere manieren zijn om het land dat beroemd is om zijn muur politiek-economisch in te metselen. Iran en Qatar gaan mogelijk ondervinden dat China voorzien van olie en gas een grotere misdaad is in de ogen van het imperium dan islamitische terroristen van fondsen en voorraden overladen.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
This entry was posted in The Grapevine Publications. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *