Democratie of propagandacratie?

Pinterest


Er werd wereldwijd een zucht van verlichting geslaakt toen Madam Le Pen electoraal de toegang tot het Élysée werd ontzegd. Hiermee zou vrijheid, gelijkheid en broederschap opnieuw getriomfeerd hebben over het fascisme. Gevreesd werd dat Trump´s collega blondjes in Europa mee zouden liften op zijn succes. Doch de mondiale fascistische opmars lijkt voorlopig gekeerd. Eerder moest collega Wilders al bakzeil halen in Nederland. Ondanks dat hij de gedoodverfde winnaar was van Neerlands electorale proces. Maar een ondiplomatieke list van zittend premier Rutte ten koste van Turkije bleek de ultieme game changer in de verkiezingsstrijd contra blond. Nu bleek eveneens Le Pen voor de Franse kiezer te blond.

De Bastille der fascisme werd met succes bestormd en vrijheid, gelijkheid en broederschap ´triomfeerden´. Het politieke fiasco van de Franse Weimar republiek ten spijt. De vorige president behoorde in theorie tot de linkerkant van het politieke spectrum, doch was in de praktijk evident een marionet van de speculantenoligarchie. Maar de dijk brak door en Hollande´s politieke geloofwaardigheid liep compleet onder water. Door zijn neoliberale beleid werd Hollande net zo populair als de fiscus. Zodoende gunde hij de eer maar aan zichzelf en stelde zich niet eens meer verkiesbaar voor een tweede termijn om zijn karwei af te maken.

Wie moest het karwei dan wel afmaken? Het begon er steeds meer op te lijken dat Le Pen junior de uitverkorene zou worden. Zou zij het karwei dat haar vader decennia geleden was aangevangen af gaan maken? Maar haar uitstraling bleek uiteindelijk toch te fascistisch. Leek, want de negatieve beeldvorming ten spijt zijn heden ten dage verschillende pundits om: ze hebben aangegeven dat er aan het hedendaagse Front National olv Marine Le Pen weinig fascisme meer kleeft. Dat ze een partij leidt als alle anderen. Goed, ze wil de immigratie sterk imperken, maar dat zou in het huidige Europa beslist niet meer te kwalificeren zijn als een extremistisch voornemen. Sterker nog, Le Pen zou een goed programma hebben voor de gewone man. De traditionele achterban van links zou om die reden grotendeels overgelopen zijn naar Le Pen. Vooral omdat ze tegen neoliberale globalisering is. Dat houdt in dat ze uit zowel de EU als de NAVO wil stappen. Bovendien wil ze de franc weer invoeren als nationale munteenheid. Door de neoliberale globalisering zouden gigantisch veel banen in Frankrijk verloren gaan, en die boodschap sprak velen aan.

Wat Le Pen er natuurlijk niet bij zei is dat Frankrijk zelf een aasgier is die het hoofd boven water houdt bij de gratie van de exploitatie van haar (voormalige) Afrikaanse koloniën. Dramatischer nog, Le Pen heeft met droge ogen beweerd dat het Franse kolonialisme veel goeds gebracht heeft aan de plaatselijke bevolking. Hetgeen toch de vraag opwerpt of de nieuwe Le Pen zichzelf daadwerkelijk bevrijd heeft van fascisme. Want dat Le Pen populair is bij de gewone man verschoont haar opzich natuurlijk niet van fascisme, aangezien fascisme per definitie eerst wortel schiet bij het proletariaat (ook al wordt het stiekem gefinancierd van bovenaf). Hoe dan ook, de boodschap van de mainstream media dat Le Pen fascistisch is heeft beklijfd bij de Franse kiezer die pardoes een bankier tot president koos om hem te redden uit de klauwen van het fascisme.

De hamvraag is en blijf echter, kan de nieuwe president van Frankrijk daadwerkelijk over water lopen? Als we de mainstream media zouden geloven dan kan hij dat. Net zoals diezelfde media de wereld deed geloven dat Obama water in wijn kon veranderen. De feiten zijn helaas dat aartsengel Macron een jaar geleden door de speculanten zo maar uit de hoge hoed is getoverd als laatste troef om wat Frankrijk betreft hun neoliberale globaliseringsproject te redden. En dat is dus glansrijk gelukt. Eens te meer is hiermee het bewijs geleverd dat de wonderen de wereld niet uit zijn.

Macron was eerder minister in het kabinet van de hopeloos mislukte president Hollande. Rothschild bankier Macron was minister van Economische Zaken en wist er een aantal wetten door te krijgen die zeer in het nadeel waren van de werknemers. Maar wat hem betreft ging het alles behalve ver genoeg. Toen het niet lukte om nog hardere wetgeving ondertekend te krijgen besloot hij de benen te nemen. Niemand kan daarom verbaasd zijn als de neoliberale bankierslieveling Macron het de gewone man nog veel moeilijker gaat maken dan Hollande.

De pers heeft het wedermaal geflikt. Iemand uit het rampkamp Hollande mag nu in het Élysée de bloemetjes buiten gaan zetten. Een man die een veel grotere hardcore neoliberaal is dan Hollande himself. Eens te meer is gebleken hoe manipuleerbaar de Westerse democratie is. Keer op keer blijkt maar weer hoe kneedbaar de ʽvrije keuzeʼ van het volk is. Het Franse volk is er unaniem over eens dat het presidentschap van Hollande rampzalig was, maar ipv definitief af te rekenen met de neoliberale agenda van Hollande kiest het volk de overtreffende trap van Hollande. Op één of andere manier is men erin geslaagd Macron te presenteren als een outsider, maar hoe kan iemand die in 2014 de Bilderberg conferentie bezocht, zich gesteund weet door de familie Rothschild, alle bedrijven van de CAC40 (index van de Parijse beurs), en de mainstream pers nu een outsider zijn? Verkiezingen lijken steeds vaker uit te maken dat volkeren zowel geen verstand als geen vrije wil hebben. Er is geen democratie maar propagandacratie.

DJEHUTI-ANKH-KHERU

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Delicious
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS
This entry was posted in The Grapevine Publications. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *